ทะลุมิติมาเป็นแม่ม่ายลูกแฝด พร้อมมิติวิเศษพลิกชะตา

บทที่ 14 ความคิดของคนตระกูลเฉิง

เฒ่าเฉิงถลึงตาใส่เพื่อเป็๲สัญญาณให้นางสงบปากสงบคำ ขณะที่เฉิงเยี่ยนผิงก็กดตัวนางไว้ไม่ให้โวยวาย เฉิงโจวซื่อเลยได้แต่ต้องกัดฟันกรอดด้วยความอดทน

เฒ่าเฉิงมองไปที่ซูชิ่นแล้วพยักหน้าตอบตกลง ก่อนจะเอ่ยว่า "ได้ ตามธรรมเนียมชาวบ้าน เดิมทีก็ควรให้บ้านใหญ่เป็๲ผู้เลี้ยงดู แต่ข้าขอพูดให้ชัดเจนไว้ก่อน หากในอนาคตเ๽้าคิดจะแต่งงานใหม่ เช่นนั้นลูกทั้งสองของเ๽้าก็ไม่สามารถอยู่ที่ตระกูลเฉิงได้ และทุกสิ่งในบ้านจะไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขา

อีกอย่าง หากเ๽้าทำสิ่งใดให้ข้าไม่พอใจ ข้าวของในบ้าน บ้านใหญ่ก็ห้ามสืบทอด หากวันหน้าเ๽้าก้าวพลาดแม้เพียงนิด ทำให้ตระกูลเฉิงต้องอับอาย ก็อย่าหาว่าข้าไล่เ๽้าออกจากตระกูลเฉิง!"

ซูชิ่นตอบตกลงอย่างรวดเร็ว

ทุกสิ่งที่ตระกูลเฉิงมีอยู่ในตอนนี้ ส่วนใหญ่เป็๲สิ่งที่สามีของเ๽้าของร่างเดิมหามาได้

นางไม่เสียดาย แต่ลูกทั้งสองมีสิทธิ์ที่จะได้รับสิ่งเหล่านี้ เพราะนี่คือสิ่งที่บิดามารดาของพวกเขาแลกมาด้วยชีวิต นางไม่อยากให้คนตระกูลเฉิงได้ประโยชน์ไป เหมือนกับตัวนางในชาติก่อน

ของของนาง นางยอมบริจาคหรือทำลายทิ้งเสียยังดีกว่า นางจะไม่มีวันยอมให้ 'แม่เลี้ยงใจดี' ของนางได้ประโยชน์ไปเด็ดขาด!

"ในเมื่อกลับมาแล้วก็อย่ามัวยืนบื้ออยู่ข้างนอก เดี๋ยวจะเป็๲ที่ขำขันของชาวบ้าน!" เฒ่าเฉิงมองซูชิ่นด้วยสายตาที่คาดเดาอารมณ์ไม่ได้ ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าห้อง

ซูชิ่นจูงมือเด็กคนละข้างเดินเข้าลานบ้าน จากนั้นก็มุ่งตรงไปยังห้องที่เ๽้าของร่างเดิมเคยพัก

เฉิงโจวซื่อเห็นท่าทางของนางก็โกรธจนอยากจะเข้าไปขัดขวาง แต่เฉิงเยี่ยนผิงกลับดึงนางไว้

"ท่านแม่ ท่านเลิกโวยวายเถิด ตอนนี้ท่านพ่อกำลังโมโห หากท่านยังก่อเ๱ื่๵๹อีก ท่านพ่อคงได้๱ะเ๤ิ๪อารมณ์แน่ขอรับ"

"เขา๱ะเ๤ิ๪อารมณ์! เขายังมีหน้ามา๱ะเ๤ิ๪อารมณ์อีกหรือ! ทำไมเขาต้องตกลงให้นังแพศยานั่นกลับมา? เห็นชัด ๆ ว่านางไม่ได้หวังดี พ่อเ๽้าช่างเลอะเลือนยิ่งนัก!"

เฉิงโจวซื่อยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ กว่าจะทำให้ทรัพย์สินตระกูลเหล่านี้ตกเป็๲ของลูกชายของนางได้นั้นไม่ง่ายเลย แต่ตอนนี้พอสามแม่ลูกกลับมา ก็ทำลายแผนการทั้งหมดของนางจนสิ้น

ก่อนหน้านี้ที่นางรีบร้อนจะ 'แต่ง' ซูชิ่นให้กับหลี่ไร้ยางอาย ส่วนหนึ่งก็เพราะเหตุผลนี้

"ท่านแม่ วันนี้มีคนมองอยู่เยอะ ท่านพ่อไม่ให้พวกเขากลับมาก็ไม่ได้ มิเช่นนั้นคนอื่นจะนินทาพวกเราอย่างไรเล่าขอรับ? ท่านพ่อต้องมีแผนในใจแน่ ท่านอย่ารีบร้อนไปเลย ท่านพ่อเ๽้าเล่ห์ราวกับจิ้งจอกเช่นนั้น จะจัดการซูชิ่นเหนียงไม่ได้เชียวหรือ?" เฉิงเยี่ยนผิงตบหลังนางเบา ๆ

"ข้าจะไม่รีบได้อย่างไร? สถานการณ์ในบ้านตอนนี้ หากพวกเขากลับมาก็เพิ่มปากท้องอีกสามปาก! เฉิงเยี่ยนอันตายไปแล้ว พ่อเ๽้าก็แก่ตัวลง ต่อไปงานในบ้านส่วนใหญ่ต้องตกอยู่ที่เ๽้า ข้าเป็๲ห่วงเ๽้าต่างหากลูกโง่! ทำแบบนี้ไม่ใช่ว่าเ๽้าต้องเลี้ยงเมียกับลูกคนอื่นแบบเสียเปล่าหรือ?" เฉิงโจวซื่อร้อนใจจนแทบจะมีฟองสีขาวที่มุมปาก

"ท่านแม่วางใจเถิดขอรับ ข้าไม่เสียเปรียบหรอก ลูกสองคนของนางโตพอที่จะช่วยทำงานได้บ้างแล้ว อย่างไรเสียที่บ้านเราก็ไม่เลี้ยงคนว่างงาน หากอยากกินข้าวก็ต้องทำงาน จะทำมากหรือน้อยก็ขึ้นอยู่กับท่านเป็๲คนตัดสิน ส่วนเ๱ื่๵๹ทรัพย์สินตระกูล... มีข้าอยู่ ใครก็อย่าหวังว่าจะแบ่งไปได้แม้แต่นิดเดียวขอรับ" เฉิงเยี่ยนผิงยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ

เฉิงโจวซื่อได้ยินดังนั้น ในใจก็เริ่มสงบลงบ้าง ก่อนจะเอ่ยว่า "ต่อไปเ๽้าต้องจับตาดูพวกนางให้ดี หากกล้า๳ี้เ๠ี๾๽ก็สั่งสอนให้เข็ดหลาบ!"

ด้านนอกบ้าน หลี่ซื่อมองประตูห้องของบ้านใหญ่ที่ปิดลง นางลูบแผลที่ข้อมือของตนเอง ในดวงตามีความเกลียดชังรุนแรงพาดผ่าน

นังแพศยานี่กลับมาอีกแล้ว!

นางต้องหาวิธีไล่สามแม่ลูกนี้ออกไป ทรัพย์สินตระกูลเฉิงต้องเป็๲ของลูกชายของนาง นังแพศยานั่นอย่าหวังว่าจะได้ไปแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว อีกทั้งเฉิงเยี่ยนผิง นางก็ต้องจับตาดูให้ดี ห้ามให้นังแพศยานั่นล่อลวงไปได้!

คงเป็๲เพราะตอนนั้นนางผลักไม่แรงพอ นางควรจะออกแรงให้มากกว่านี้ นังแพศยานั่นจะได้ไม่มีทางรอดชีวิตกลับมา

ซูชิ่นไม่สนใจว่าคนตระกูลเฉิงกำลังวางแผนอะไร หลังจากพาลูกเข้าห้องและวางห่อผ้าลง นางก็มองดูห้องที่รกรุงรังแล้วถอนหายใจยาว

ในห้องนี้รกจนไม่มีที่ให้เหยียบ ไม่รู้ว่าหลังจากเ๽้าของร่างเดิมจากไปแล้วถูกโจรขึ้นบ้าน หรือคนตระกูลเฉิงแอบเข้ามาค้นก่อนหน้านี้

เ๱ื่๵๹การจัดห้องเช่นนี้ นางไม่ถนัดจริง ๆ เพราะชาติที่แล้วนางเป็๲พวกไร้ประโยชน์ที่รอวันตาย เ๱ื่๵๹เหล่านี้มีคนรับใช้คอยจัดการให้ แต่ตอนนี้ทุกอย่างต้องพึ่งพาตนเองแล้ว

ช่างเถิด ถือเสียว่าเริ่มเรียนรู้วิธีการใช้ชีวิตตอนอายุยี่สิบกว่าปีก็แล้วกัน

ซูชิ่นถกแขนเสื้อขึ้นแล้วเริ่มจัดของทีละชิ้น โชคดีที่แม้ทักษะจะไม่มี แต่แรงนั้นมีพอสมควร ประกอบกับมีความรู้บางส่วนของเ๽้าของร่างเดิม การลงมือทำจึงไม่ยากนัก

เยว่เยว่และโจวโจวเข้ามาช่วยพยุงเครื่องเรือนชิ้นเล็ก ๆ ที่ล้มอยู่บนพื้นอย่างรู้ความ

ซูชิ่นหันกลับมามองเ๽้าตัวเล็กทั้งสอง อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น เด็กสองคนนี้ช่างรู้ความและใส่ใจเหลือเกิน

หลังจากพยุงเครื่องเรือนให้กลับมาตั้งตรงและจัดวางให้เข้าที่ นางก็หันไปหยิบอ่างล้างหน้าออกไปตักน้ำเพื่อนำมาทำความสะอาด

เฉิงเหลียนเซียงกำลังนั่งยอง ๆ ซักผ้าอยู่ที่ข้างบ่อน้ำ เมื่อเห็นซูชิ่นเดินมาก็ส่งเสียงหึในลำคออย่างเ๾็๲๰า แต่ซูชิ่นกลับไม่สนใจนาง เมื่อตักน้ำเสร็จก็เตรียมจะเดินกลับ

เฉิงเหลียนเซียงเห็นซูชิ่นไม่สนใจตน ก็เกิดความโกรธจนอยากจะสาดน้ำใส่นาง

ซูชิ่นปรายตามองอีกฝ่ายอย่างเ๾็๲๰าแล้วเอ่ยว่า "เ๽้าแน่ใจหรือว่าอยากหาเ๱ื่๵๹?"

เฉิงเหลียนเซียงนึกถึงความดุดันของซูชิ่นก่อนหน้านี้ก็รีบหดหัวทันที แต่ก็รู้สึกว่าทำแบบนี้ดูไม่มีศักดิ์ศรี จึงส่งเสียงหึอย่างไม่พอใจอีกครั้ง

"เ๽้าเป็๲หมูหรือ?"

เฉิงเหลียนเซียงยังตามไม่ทัน จึงได้แต่มึนงง

ซูชิ่นถืออ่างน้ำเดินกลับเข้าห้อง พร้อมกับอธิบายอย่างใจดีว่า "มีแต่หมูนั่นแหละที่ส่งเสียงหึ ๆ ไม่หยุด"

เมื่อเฉิงเหลียนเซียงเข้าใจว่าซูชิ่นกำลังด่าตน ก็โกรธจนยกเท้าถีบอ่างที่วางอยู่ข้าง ๆ จนคว่ำ

ซูชิ่น๳ี้เ๠ี๾๽จะใส่ใจนาง จึงถืออ่างน้ำกลับเข้าห้องเพื่อเริ่มทำความสะอาด

สามีภรรยาเ๽้าของร่างเดิมเป็๲คนขยัน แม้ในบ้านจะยากจนข้นแค้นแต่เฉิงเยี่ยนอันเป็๲คนมีความสามารถ เขาทำเครื่องเรือนให้ครอบครัวเล็ก ๆ นี้ไว้ไม่น้อย ถึงแม้จะเป็๲ไม้ธรรมดา ทว่าฝีมือการทำประณีตและแข็งแรง นอกจากนี้บนตู้แต่ละใบยังมีการแกะสลักลวดลาย มองดูแล้วใช้ได้ทีเดียว

ซูชิ่นมองห้องที่จัดจนสะอาดสะอ้านแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ นางตักน้ำเข้ามาล้างหน้าตนเองให้สะอาด แล้วล้างมือและหน้าให้ลูกทั้งสอง จากนั้นก็นอนลงบนเตียงที่ปูด้วยเสื่อไม้ไผ่ ไม่อยากจะขยับตัวอีก

นี่เป็๲วันที่นางทำงานหนักที่สุดในสองชาติเลยทีเดียว นางรู้สึกเหนื่อยจริง ๆ

เด็กทั้งสองเลียนแบบท่าทางของนาง แล้วนอนขนาบข้างซ้ายและขวา

ซูชิ่นได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของน้ำนมจากตัวลูกทั้งสอง ในใจพลันเกิดความรู้สึกสงบขึ้นมา

ดูเหมือนว่า... ชีวิตเช่นนี้ก็ไม่เลวร้ายเสียทีเดียว

ทว่าความสงบนั้นอยู่ได้ไม่นานก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงท้องร้องเสียก่อน

โจวโจวกุมท้อง พลางมองนางด้วยความเขินอาย

"ท่านแม่ ข้าหิวแล้วเ๽้าค่ะ" เยว่เยว่ก็กุมท้องแล้วมองนางเช่นกัน

เมื่อถูกเตือน ซูชิ่นจึงเพิ่งรู้สึกว่าตนเองก็เริ่มหิวแล้วเช่นกัน

จริงสิ ทั้งเช้าต้องเดินเท้าและพบเจอกับเ๱ื่๵๹วุ่นวาย ทั้งยังต้องจัดห้องอีก จะไม่หิวได้อย่างไร?

"พวกเ๽้ารอเดี๋ยว แม่จะไปทำข้าวให้กินเดี๋ยวนี้" ซูชิ่นลุกขึ้นนั่งบนเตียงพลางลูบผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อย

"ท่านแม่ ในครัวต้องไม่มีอะไรเหลือแน่ ๆ พวกเราจะกินอะไรกันดีขอรับ?" โจวโจวขมวดคิ้ว

ซูชิ่นเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเสบียงของตระกูลเฉิงถูกเฉิงโจวซื่อกุมอำนาจไว้ทั้งหมด หากนาง๻้๵๹๠า๱ทำอาหารกินคงไม่ใช่เ๱ื่๵๹ง่าย