ณิชชากลับจากทำงานที่ร้านกาแฟก็รีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปทำงานต่อที่ผับชีวิตของเธอจะได้พักเหมือนคนอื่นๆไหม ณิชชาคิดท้อในบางครั้งแต่แค่คิด ชีวิตจริงยังท้อไม่ได้
วันนี้พจน์ขอไปรับไปส่งสองสาวเพราะเป็วันสิ้นเดือน และคืนวันเสาร์ด้วยพรุ่งนี้วันอาทิตย์พจน์ได้หยุดงานจึงอยากมีเวลาอยู่คุยกะสาวๆ ดึกหน่อยคงไม่เป็ไรสามคนเดินเข้าด้านข้าง คุยกันมาด้วยความสนุก หยอกล้อเล่นกันมาตามทาง
้าห้องพักของตึกซึ่งแยกตัวออกจากผับซึ่งเป็ห้องพักของเอกวัฒน์ หลังหน้าต่างสายตาของเอกวัฒน์กำลังยืนมองบุคคลทั้งสามที่เดินคุยหยอกล้อกันมาเขาเห็นท่าทางของชายหนุ่มที่ดูห่วงในหญิงสาวแค่มองก็รุ็สึกได้ว่าผู้ชายคนนี้รู้สึกยังไงกับหญิงสาวเอกวัฒน์เริ่มไม่พอใจในความสนิทสนมของคนทั้งสอง
"วันนี้วันสิ้นเดือนตรงกับคืนวันเสาร์ด้วย คนคงเยอะเราคงเหนื่อยน่าดู" กานดาพูดขึ้น
"เหนื่อยแต่ถ้าได้รับซองสีขาวๆ ตุงๆ ก็อาจจะหายเหนื่อยได้นะ จริงไหม"ณิชชาขัดขึ้น
"เออจริง ขอให้ได้เงินพิเศษเพิ่มเยอะๆ สาธุ สาธุ"กานดายกมือไหว้ท่วมหัว
"พจน์จะไปทำธุระที่ไหนก่อนก็ได้นะ นิเกรงใจไม่รอก็ได้"ณิชชาหันไปมองหน้าพจน์
"ไม่หรอกวันนี้ว่าจะลองเข้าไปนั่งข้างในดูจะได้อยู่คุ้มครองสาวๆไม่ให้ใครมาแตะได้"พจน์พูดยิ้มๆๆ
"หื้ออออ อย่าเลย อุตส่าห์จะหาเสี่ยเลี้ยง พจน์จะมาขวางได้ไงดาไม่ยอมหรอก" กานดาพูดหยอกล้อพจน์ แต่ในใจลึกๆของกานดารู้สึกพิเศษกับพจน์ได้แต่เก็บไว้ในใจ
แสงสียามค่ำคืนเป็อีกสิ่งหนึ่งที่นักเที่ยวราตรีชอบ บางคนชอบดื่มบางคนชอบบรรยากาศที่ได้มาสนุกกับเพื่อน บางคนมาเพราะทุกข์ใจหลากหลายเหตุผลในการมา
ณิชชา กานดา และพนักงานคนอื่นๆทำงานแบบไม่มีเวลาหยุดพัก แขกเริ่มเมา บางคนส่งเสียงหัวเราะดัง บางคนยังนิ่ง กลิ่นแอลกอร์ฮอเริ่มคละคลุ้ง ณิชชาเริ่มเหนื่อย จึงขอตัวไปห้องน้ำ ระหว่างทางเดินไป แสงไฟสลัวห้องน้ำชายหญิงใช้ทางเดินร่วมกัน พอถึงมุมค่อยแยก ทางซ้ายเป็ทางเดินไปห้องน้ำหญิง ทางขวาเป็ของผู้ขาย ก่อนที่ณิชขาจะถึงมุมที่จะแยกเดินไปห้องน้ำหญิงก็มีมือมาดึงเธอเข้าไปกอดอย่างแรง ณิชชาใ
"น้ำ คุณจะทิ้งผมไปไหน คิดหรือว่าผมจะปล่อยคุณไปง่ายๆ" ขายหนุ่มไม่พูดเปล่าก้มลงมาหอมแก้ม และจูบณิชชา เธอผลักหน้าอกเขาออกทั้งใ
"ดิฉันไม่ใช่คุณน้ำของคุณนะคะ ปล่อยค่ะ ปล่อย" ณิชชาทั้งดิ้นทั้งผลักออกแต่แรงของผู้ชายที่กำลังเมาและโกรธแฟนตัวเอง มันมีพลังเหลือเกินณิชชาตัดสินใจยกเข่าขึ้นไประหว่างขาอย่างแรง ขายหนุ่มงอตัวปล่อยแขนออกด้วยความจุกมือกุ้มเป้ากาวเกงไว้ ณิชชาได้โอกาสวิ่งออกมาอย่างเร็วมาชนเข้ากับเอกวัฒน์ที่กำลังจะมาห้องน้ำ
"เป็อะไร ทำไมหน้าตาตื่นแบบนี้" เอกวัฒน์มองหน้า ณิชชาเห็นหน้าตื่นเหมือนวิ่งหนีอะไรมา
"เปล่าค่ะ" ณิชชาตอบ พร้อมทั้งโล่งใจที่เป็เขา
"ถ้าเปล่า ทำไมรีบ ทำไมใ"
"ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะ ดิฉันขอตัวไปทำงานนะคะ" ณิชชาตอบกำลังจะเดินไปแต่มือของเขาก็คว้าที่ต้นแขนของณิชชาลากณิชชาเดินไปอีกที่หนึ่งเป็ห้องที่ไม่มีใครอยู่และไม่มีใครมาวุ่นวายพร้อมกระชากณิชขาเข้ามา กลิ่นตัว กลิ่นน้ำหอมของเอกวัฒน์และมือที่กำลังกอดมาที่เอวและดึงเข้าหาอ้อมกอดทำให้ณิชชาสั่นกว่าที่โดนชายหนุ่มเมื่อกี้ลวนลามเสียอีก
"ฉันเตือนเธอแล้วนะ ว่าอย่าเข้าใกล้ผู้ชายคนไหนอีกไม่ว่าจะเป็ใครก็ตาม" เอกวัฒน์พูดข้างหูด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกว่าเขาเอาจริง ก่อนจะใช้มืออีกข้างจับที่ท้ายทอยดึงผมณิชชาเบาๆเพื่อให้ณิชชาเงยหน้าขึ้นก่อนจะก้มลงประกบริมฝีปากหญิงสาว เขาบดขยี้เรียวปากนุ่มด้วยความหึง ณิชชาขัดขืนใน่แรกแต่ไม่นานก็หยุดและปล่อยให้เอกวัฒน์ค้นหาความหวานจากปากณิชชา เอกวัฒน์รั้งเอวหญิงสาวให้แแ่กายขึ้นมาอีก ไฟในกายเขากำลังลุก เขา้าหล่อน ใจเขาบอกเช่นนั้น
ณิชชาััได้ถึงกล้ามเนื้อในตัวเขาที่แน่นตึง กายเขาสั่นนิดๆณิชชารู้สึกได้แค่ว่าแขนของเขาที่กอดเอวณิชชาแน่นขึ้นจูบของเขาเริ่มรุนแรงบดขยี้ปากจนณิชชาเริ่มหายใจไม่ออก ขณะที่ณิชขากำลังเคลิ้มเสียงโทรศัพท์ของณิชชาก็ดังขึ้นขัดจังหวะทำให้ณิชชารู้สึกตัวและผลักเขาออกก่อนจะรีบเดินออกมาด้วยความอายที่เผลอไปจูบตอบเขา
เอกวัฒน์พยายามข่มอารมณ์สายตายังคงมองร่างเล็กที่รีบวิ่งหายไป พายุในร่างกายของเขากำลังลุกโชน
*********
613
