ทิวาเดินไปยืนหน้ากระจกซึ่งเป็แผ่นน้ำใสแจ๋วเธอมองกระจกอย่างงงๆ “เนี่ยเหรอกระจก?”
“เ้าค่ะ” รัตติพยักหน้า
ทิวาขยับเข้าไปส่องกระจกก็เห็นภาพสะท้อนตัวเองแจ่มชัดเสียยิ่งกว่ากระจกแก้วซะอีก
เธอถอยออกมายืนส่องกระจกเต็มตัว“โห...ไปเล่นหนังจีนได้เลยนะเนี่ย”
รัตติฟังอย่างงุนงงนางรู้สึกว่าวันนี้เ้าหญิงพูดมากกว่าปกติ อีกทั้งยังพูดจาประหลาดๆอีกด้วย
ทิวาหมุนซ้ายหมุนขวามองดูเงาตัวเองอย่างแปลกตา
“เชิญเ้าค่ะ”รัตติบอกแล้วก็เดินไปเปิดประตูรอ
ทิวาเดินกลับเข้าไปในห้องแต่พอเห็นคนที่ยืนอยู่กลางห้องเธอก็ชะงัก! “เฮ้ย! ไอ้บ้านั่นนี่หว่า”
เธอรีบหลบหลังรัตติแล้วก็ชะเง้อหน้าไปมองอย่างกลัวๆ
รัตตานั่งหมอบอยู่ห่างๆอย่างหวาดกลัว พอเห็นเ้าหญิงเดินเข้ามาก็รีบบอกว่า “าาภากรมาเ้าค่ะ”
รัตติรีบคุกเข่าลงนั่งหมอบอย่างหวาดกลัว
ทิวารู้สึกเหมือนไร้ที่กำบังเธอก็รีบเดินไปแอบหลังเสาชะเง้อมองด้วยความกลัว
าาภากรหันไปมองแล้วก็รู้สึกว่านางเหมือนเด็กน้อยตัวเล็กๆที่หวาดกลัวคนแปลกหน้า
เขาเดินเข้าไปหานาง
ทิวาขนลุกซู่ เธอรีบแอบหลังเสา“อึ๊ย...”
“เ้ากล้าขัดคำสั่งข้าบวงสรวงเทพีจันทราเมื่อคืนนี้ข้าจะลงโทษเ้า” าาภากรพูดเสียงเหี้ยมแล้วก็เดินอ้อมเสาไปคว้าข้อมือนาง
“ว๊าย!”ทิวาร้องลั่น
“มานี่!”าาภากรกระชากนางให้เดินไปทางห้องน้ำ
“เฮ้ย!จะพาฉันไปไหน! ฉันไม่ไป!ปล่อยฉันนะไอ้บ้า!” ทิวาขืนตัวมืออีกข้างกอดเสาแน่น แต่เสาก็ต้นใหญ่เกินกว่าที่เธอจะโอบรอบ
พอาาภากรออกแรงดึงนางก็เซถลาหลุดจากเสา แล้วก็เซไปกระแทกตัวเขา
ทิวาผงะออก เธอหันหน้าจะสะบัดแขนวิ่งหนีแต่ก็ถูกเขาลากเข้าไปในห้องน้ำ
รัตติกับรัตตาได้แต่นั่งมองอย่างสงสารอยากจะช่วยเหลือเกินแต่ก็ทำไม่ได้ โชคดีแค่ไหนที่เมื่อคืนไม่ใช่เวรของพวกนางที่คอยรับใช้เ้าหญิงไม่ใช่นั้นพวกนางคงตายไปแล้วเป็แน่
“ปล่อยฉันนะ!ปล่อยซิ!” ทิวาตวาดลั่น!
าาภากรมองด้วยสายตาเหี้ยมเกรียมเขามองน้ำในสระ พลัน! ไอน้ำก็ลอยกรุ่นจางๆ
ทิวามองตามแล้วก็คิดว่าน้ำในสระคงจะกลายเป็น้ำร้อนไปแล้วแน่ๆ
“ไม่เอานะ!อย่าฆ่าฉันแบบนี้นะ! ฉันยังไม่อยากเป็ไก่ต้ม!” เธอร้องลั่น พลางขืนตัวสุดฤทธิ์
าาภากรยิ้มเหี้ยมแล้วก็กระชากนางเหวี่ยงลงสระตู้ม!
ทิวาใจหายวาบวินาทีนั้นหัวใจแทบหยุดเต้น “ไม่นะ!”
เธอทะลึ่งตัวพรวดขึ้น“ไม่เอานะ มันร้อน!”
แต่พอครู่ต่อมาเธอก็ทำหน้างง“เอ๋...” เธอจุ่มตัวลงในน้ำ “อ้าว...ไม่ร้อนนี่น่า แค่อุ่นๆเอง”
เธอยิ้มชอบใจที่ได้แช่น้ำอุ่นเพราะปกติเธอแช่น้ำร้อนกว่านี้อีก แล้วเธอก็ว่ายน้ำเล่นซะเลย
“หือ...?” าาภากรมองอย่างงุนงงทีแรกก็เห็นนางกรีดร้องเสียงหลงก็นึกสะใจ แล้วไฉนนางจึงยิ้มชอบใจเช่นนั้นเล่า
ส่วนรัตตากับรัตติต่างก็ชะเง้อมองไปทางห้องน้ำอย่างสงสาร“โธ่เ้าหญิง”
ทิวาว่ายน้ำเล่นกลับไปกลับมาอย่างชอบใจ“สบายจังเลย”
าาภากรยืนมองนางเล่นน้ำอย่างสนุกก็ยิ่งงุนงงพลางคิดว่า นางเล่นน้ำเหมือนปลายิ่งนัก
“น้ำไม่ร้อนรึไงกันนะ”เขาสงสัยจนต้องเดินไปเอามือจุ่มน้ำ “น้ำก็ร้อนนี่น่า”
เขาจ้องมองนางอย่างงงๆนางเป็ชาวนครมายาไม่ใช่หรือ แล้วเหตุใดนางจึงชอบน้ำร้อนเล่า... ครั้งก่อนที่โยนนางลงน้ำอุ่นนางเป็ไข้เสียหลายวัน แล้วเหตุใดครั้งนี้นางถึงไม่เป็อะไรเลย...น่าประหลาดยิ่งนัก
ทิวาว่ายไปว่ายมาแล้วก็หยุดว่ายเธอเดินลุยน้ำเข้าไปหาเขาแล้วก็บอกว่า “นี่คุณ น้ำไม่ค่อยร้อนแล้วล่ะช่วยทำให้น้ำร้อนหน่อยซิคะ”
าาภากรชะงักงัน!
ทิวาเห็นเขาเหม่อจึงเอื้อมมือไปดึงชายแขนเสื้อเขาเขย่าเบาๆ“คุณๆ ทำให้น้ำร้อนหน่อยซิคะ”
าาภากรสะดุ้งรู้สึกตัวกระพริบตามองจ้องหน้านาง
ทิวาไม่รู้ตัวว่าสายรัดเอวหลวมจนสาบเสื้อเผยอออกจนมองเห็นเนินเนื้อหน้าอก
าาภากรเหลือบมองต่ำลงไปเห็นเนินเนื้อขาวผ่องก็เผลอมองอย่างลืมตัว
ทิวาเห็นเขาจ้องเอาๆก็ก้มมองตัวเอง“ว๊าย!” เธอร้องลั่นตะครุบสาบเสื้อดึงเข้าหากันแล้วก็หมุนตัวหันหลังขวับ!แก้มร้อนฉ่า
แล้วเธอก็เดินหนีห่างไปจนสุดสระ
าาภากรยิ้มขำมองตามนางไปอย่างไม่อาจจะละสายตาได้ ภาพเมื่อครู่ยังติดตาติดใจไม่ใช่ภาพที่เห็นเนินเนื้อขาวผ่องหรอกนะแต่เป็ภาพที่นางก้มลงเห็นตัวเองแล้วก็รีบตะครุบเสื้ออย่างเขินอายนั่นต่างหากที่ติดตาติดใจ
ทิวาเดินไปยืนเกาะขอบสระหันหลังให้เขา “น่าอายชะมัด!”
“ไม่เล่นน้ำแล้วรึ”าาภากรถามอย่างขำๆ
ทิวาตอบสะบัดอย่างเคืองๆว่า“ไม่”
าาภากรทำให้น้ำร้อนขึ้นนิดนึงเขาอยากเห็นนางเล่นน้ำอีกครั้ง
ทิวายืนแช่น้ำอยู่นิ่งๆรู้สึกว่าน้ำร้อนขึ้นก็ใช้ขาตีน้ำเล่น
าาภากรเอนตัวนอนตะแคงข้างใช้แขนท้าวหัวเอาไว้แล้วก็หลับตาลง
ทิวาหันไปมองแล้วก็หันกลับไปใช้ขาตีน้ำเล่นไปมาพอเริ่มเบื่อเธอก็หันไปมองเขาเห็นเขานอนตะแคงหลับตาอยู่อย่างนั้นก็คิดว่าเขาคงจะหลับ เธอจึงเริ่มแหวกว่ายอีกครั้ง
าาภากรหรี่ตามองไม่ให้นางรู้ตัวเขามองตามอย่างไม่อาจจะละสายตาได้ เขาไม่เคยเห็นสีหน้าแบบนี้เลยสักครั้งนางเหมือนเด็กที่กำลังเล่นสนุกสนาน
ทิวาว่ายจนเริ่มเหนื่อยเธอเหลือบมองเขา เห็นเขานอนหลับนิ่งอยู่อย่างนั้นก็ค่อยๆย่องๆขึ้นจากสระแล้วก็เข้าไปในห้องนอน
รัตตากับรัตติรีบลุกไปหาเ้าหญิง
“โถ...แช่น้ำร้อนตั้งนานเป็อย่างไรบ้างเ้าคะ?” รัตตาถามอย่างสงสาร
รัตติรีบเอาผ้ามาเช็ดตัวให้พลางช่วยถอดเสื้อผ้าเปียกออก
“สบายตัวขึ้นตั้งเยอะน่ะซิ”ทิวาพูดแล้วก็บอกว่า “ได้แช่น้ำอุ่นๆแบบนี้ค่อยสบายตัวหน่อย”
รัตตารีบหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่มาสวมให้
ส่วนาาภากรก็ลุกขึ้นไปแอบดูเงียบๆไม่ให้พวกนั้นรู้ตัว
พอสวมเสื้อผ้าใหม่แล้วทิวาก็เริ่มรู้สึกเพลียเพราะออกแรงว่ายน้ำตั้งนาน เธอเดินไปที่เตียงแล้วก็นอนซุกหมอนอย่างอ่อนเพลีย
เพียงครู่เดียวเธอก็หลับสนิท
าาภากรเดินไปยืนข้างเตียงเขาโบกมือไล่ข้ารับใช้แล้วก็จ้องหน้านางอย่างไม่อาจละสายตาได้
รัตตากับรัตติรีบออกไปนอกห้องทันที
ทั้งสองนั่งเฝ้าอยู่หน้าห้องแล้วก็คุยกันว่า“แม่ว่าแปลกประหลาดมั้ยเ้าคะ”
“นั่นซิ” รัตตาพยักหน้าเห็นด้วย“ปกติเ้าหญิงจะทั้งเงียบทั้งเฉยเหมือนรูปปั้น ถามคำตอบคำ เหตุใดวันนี้ท่านจึงได้พูดจาเช่นนี้เล่า?”
“นั่นซิเ้าคะ”รัตติเห็นด้วย แล้วก็กระซิบว่า “ส่วนท่าน...ก็มองแต่เ้าหญิง ข้าเห็นจ้องตาไม่กระพริบเชียวเ้าค่ะ”
ภายในห้อง าาภากรนั่งลงบนเตียงสายตาจ้องมองใบหน้างามซึ่งนอนหลับพริ้มอย่างไม่ระแวดระวังตัวเลยสักนิด
เขาครุ่นคิดหนักนางนอนหลับได้อย่างไรกัน ปกติเพียงแค่เห็นเขาเฉียดกรายเข้าใกล้สักหน่อย นางจะระแวดระวังตัวแจนี่ก็แปลกอีก ปกติเขาจะได้กลิ่นดอกจันทรากระจายกรุ่นจากกายนางจนฟุ้งเข้าจมูกแต่นี่กลิ่นนั้นกลับอบอวลจางๆไม่ได้ฟุ้งดั่งเช่นแต่ก่อน
เขายื่นหน้าก้มลงสูดกลิ่น“แปลกจริง กลิ่นอะไรกัน?” เขาได้กลิ่นหอมหวานอ่อนๆกำจายจากตัวนาง ยิ่งคิดก็ยิ่งประหลาดใจยิ่งมองนางใกล้ๆเช่นนี้เขาก็เผลอจรดจมูกบนผิวแก้มนวลปลั่ง
เขาชะงักงัน!นี่ข้า... เขาผงะออก ใกับการกระทำของตัวเอง เขาผุดลุกขึ้นตาจ้องมองใบหน้างามด้วยความเกลียดชิงชัง แล้วก็รีบออกจากห้องไป
รัตตากับรัตติสะดุ้ง!ที่จู่ๆประตูก็เปิดผาง! แล้วาาภากรก็เดินลิ่วออกไปทั้งสองมองจนาาเดินลับตาไปแล้วก็หันไปมองหน้ากันเอง
“เกิดอะไรขึ้น? ท่าน...น่ากลัวยิ่งนัก”รัตติขยับเข้าหาแม่
“นั่นซิหรือว่าเ้าหญิง...?” รัตตารีบลุกเข้าไปในห้อง “เ้าหญิงเ้าขา” ขออย่าให้เป็อย่างที่ข้าคิดเลย...
รัตติงง“อะไรหรือเ้าคะ?”
แต่พอรัตตาเห็นเ้าหญิงนอนหลับพริ้มก็โล่งใจ“เฮ้อ...”
รัตติรีบตามไปดูอย่างงงๆ“มีอะไรหรือเ้าคะ?”
รัตตาส่ายหน้า“ไม่มีอะไรแล้ว เมื่อกี้ข้าเพียงคิดว่า เ้าหญิงอาจจะถูกท่าน...ฆ่า...”
รัตติใรีบหันไปมองเ้าหญิงพอเห็นเ้าหญิงยังมีชีวิตอยู่ก็โล่งใจ
รัตตาสะกิดลูกสาวแล้วก็บุ้ยปากให้ออกไปข้างนอกก็นานแล้วที่ไม่ได้เห็นเ้าหญิงนอนหลับสนิทเช่นนี้นับั้แ่าาภากรเข้ายึดครองนครจันทรา
ส่วนาาภากรก็เดินขึ้นหอคอยไปบนหอคอยที่เขากักขังาาอนธการเอาไว้
“เ้า!”าาอนธการเรียกอย่างชิงชัง
าาภากรยิ้มเยาะ“อยู่บนหอคอยนี้ช่างดีจริงๆนะ เ้าได้เห็นผู้คนของเ้าทนทุกข์ทุกวันทุกคืน ได้ยินเสียงพวกมันกรีดร้องฟังเสียงพวกมันร้องไห้ชัดเจนดี โดยเฉพาะเสียงกรีดร้องของเ้าหญิงจันทรา...”
าาอนธการถลันเกาะลูกกรงไฟอย่างลืมตัว“เ้าคนโฉด!” ถึงแม้ว่ามือของเขาจะไหม้เกรียมเขาก็พยายามจะง้างลูกกรงออก“เ้าทำอะไรลูกข้า...ข้าจะฆ่าเ้า!”
“เ้าได้ยินเสียงนางเ้าก็น่าจะรู้นะว่านางถูกข้าทำอะไรบ้างนี่นา” าาภากรแกล้งเย้ยหยัน
าาอนธการยิ่งแค้นหนักเขาพยายามจะยื่นมือไปคว้าตัวเ้าคนโฉดชั่ว อย่างน้อยขอให้ทำมันเจ็บได้สักแผลแม้ตัวเขาจะถูกลูกกรงไฟนาบตัวก็ยอม!เมื่อคืนเขาได้ยินเสียงนางกรีดร้องลั่น นางคงถูกมันเฆี่ยนตีย่ำยีอีกเป็แน่ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น!
“ข้าอยากให้นางได้เห็นสภาพเ้าตอนนี้เสียจริงฮ่าๆๆๆ” าาภากรหัวเราะเยาะ
าาอนธการชะงักงัน!หากเ้าเห็นข้าในสภาพนี้เ้าคงเ็ปใจเจียนตายแน่ โธ่...ลูกข้า เขาถอยออกห่างจากลูกกรงอย่างสิ้นแรง
าาภากรมองอย่างสะใจยิ่งเ้าเ็ปเท่าไหร่ข้าก็ยิ่งสะใจเท่านั้นแต่ความเ็ปเพียงแค่นี้มันยังไม่สาสมกับสิ่งที่พวกเ้าทำไว้กับข้าหรอก
แล้วเขาก็เดินลงจากหอคอยไป
ส่วนาาอนธการก็นั่งเซื่องซึมอย่างหมดอาลัยตายอยาก
ณ โรงพยาบาล
เ้าหญิงจันทราลืมตาขึ้น
อารยะเห็นน้องฟื้นก็ดีใจ“ยัยวา!” แล้วเขาก็หันไปเรียกเพื่อน “ไอ้วันๆ ยัยวาฟื้นแล้ว”
ตะวันสะดุ้งตื่น!“อะไรวะไอ้ยะ?”
“ยัยวาฟื้นแล้ว”อารยะบอกอย่างดีใจ
ตะวันลุกจากโซฟาทันที“ทิวา!”
เ้าหญิงจันทรามองผู้ชายสองคนที่จ้องหน้านางอย่างงงๆยังไม่ทันจะได้พูดอะไรก็มีคนเข้ามาซะก่อน
“มิสเตอร์บุญดีคุณหมอเชิญไปพบค่ะ” นางพยาบาลพูดกับอารยะ
“ครับๆ”อารยะพยักหน้าแล้วก็บอกน้องว่า “ยัยวา รอพี่แป๊บนะ เดี๋ยวพี่มานะจ๊ะ”
แล้วเขาก็รีบตามนางพยาบาลไป
ตะวันมองตามเพื่อนแล้วก็หันไปมองน้องของเพื่อน“รู้สึกเป็ยังไงมั่งทิวา”
เ้าหญิงจันทรากระพริบตาปริบๆ“ทิวา?” นางมองหน้าเขาแล้วก็ไปรอบๆห้องอย่างงงๆ
“ข้าอยู่ที่ไหน?”นางถามแล้วก็ขยับตัวลุกขึ้น
ตะวันชะงัก!มองหน้าอีกฝ่ายอย่างประหลาดใจ
เ้าหญิงจันทราขยับแขนรู้สึกเจ็บก็มองที่แขนตัวเอง“เอ๊ะ! นี่มันอะไรกันน่ะ?” นางเห็นบางสิ่งเสียบติดกับท่อนแขนเป็สายระโยงระยางก็ดึงออก“อูย”
ตะวันใ!“ดึงออกทำไมทิวา!?”
“ก็ข้าเจ็บแล้วข้าก็ไม่ได้ชื่อทิวา ข้าชื่อจันทรา” เ้าหญิงจันทราบอกแล้วก็ขยับลงจากเตียง พลัน!นางก็เซวูบ!
“ทิวา!”ตะวันถลันเข้าประคอง ฝ่ามือของเขาัักับแผ่นหลังบอบบาง “หือ...” เขาสงสัยก็แผ่นหลังที่ควรจะเรียบเนียนกลับเป็รอยนูนแปลกๆ
แล้วประตูห้องก็เปิดออกอารยะเดินเข้ามาสีหน้าเคร่งเครียด “เป็ไปไม่ได้เด็ดขาด!”เขาพูดเป็ภาษาอังกฤษ เขาก้าวพรวดถึงตัวน้องแล้วก็ดึงคอเสื้อข้างหลังลง
สิ่งที่เห็นทำให้เขาถึงกับอึ้ง!
หมอเดินตามเข้ามาสีหน้าเคร่งเครียด“ผมพูดจริงๆ คุณก็เห็นแล้วว่าเธอถูกทุบตีอย่างทารุนถึงทำให้เธอคิดสั้นฆ่าตัวตายแบบนี้ ทางเราจะตามจิตแพทย์มาพบเธอโดยเร็วที่สุดครับมิสเตอร์บุญดี”
ตะวันมองอย่างงุนงงเขาชะโงกมองแผ่นหลังคนตรงหน้า
แล้วเขาก็อึ้ง!อีกคน “ทิวา...!!!”
หมอหันไปสั่งพยาบาลให้ตามจิตแพทย์พยาบาลรับคำสั่งแล้วก็เดินออกไปจากห้อง
อารยะเดินอ้อมไปดันตัวเพื่อนออกเขาจับใบหน้าเรียวให้เงยสบตากับเขา “ใครทำกับแกแบบนี้ห๊ะยัยวา!? บอกพี่มาซิ!พี่จะไปฆ่ามัน!” เขาถามน้ำตาคลอในดวงตา ทั้งเจ็บแค้นเ็ป
“แกมีเื่อะไรทำไมไม่บอกพี่ห๊ายัยวา!?ทำไมแกต้องปิดพี่ด้วยห๊ะ!” เขาเขย่าไหล่บางอย่างปวดใจ
เ้าหญิงจันทรามองคนตรงหน้าที่น้ำตาค่อยๆไหลออกมาด้วยความปวดใจนางดันเขาออก
“ท่านเป็ใครหรือ?ข้าไม่รู้จักท่าน อย่ามาจับเนื้อต้องตัวข้าเช่นนี้” นางถามแล้วก็บอกอย่างถือตัว
อารยะตะลึงช็อก!เขาเซถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว ตาจ้องมองหน้าน้องอย่างช็อกสุดขีด “แกพูดอะไรง่ะยัยวา!?”
“ข้าชื่อจันทราเป็เ้าหญิงแห่งนครจันทรา”เ้าหญิงจันทราบอกแล้วก็หย่อนตัวลงจากเตียง
ติดตามข่าวสารและพูดคุยกับไรเตอร์ได้ทางเพจ readfree.in ค่ะ
https://www.facebook.com/readfree.in/
และทางเว็บไซต์ www.readfree.in ค่ะ
ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ
144
![[จบ] ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760592837_46326998.webp)
