เกิดใหม่ยุค 70 เป็นสาวน้อยดวงดี ชาตินี้จะเป็นเศรษฐีนีพร้อมสามีคลั่งรัก

        เซียวหยวนหมิงเองก็คิดเช่นนั้นไม่ได้กลับบ้านมาหลายวัน เขาก็อดคิดถึงบ้านไม่ได้เลยจริงๆ

        วันแรกที่เขาพักรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลเซียวหยวนซินก็พาหยวนหยวนมาเยี่ยมเขา แต่ที่บ้านจะปล่อยให้ว่างเปล่าไม่ได้มิฉะนั้นคงโดนขโมยบุกรุกเป็นแน่!

        อีกทั้งเซียวหยวนซินยังต้องทำงานตัดเย็บเสื้อผ้าด้วยทางกองผลิตปล่อยแค่ซูเจียวเจียวลาหยุดงานไม่ได้ปล่อยเซียวหยวนซินลาหยุดด้วยสักหน่อย

        ขณะที่ทั้งสองยืนรอรถอยู่ริมถนนก็เห็นหลี่เอ้อร์โก่วกับหลี่จินฮวาผู้เป็นมารดาเดินมาแต่ไกล

        หลี่เอ้อร์โก่วถือกระเป๋าเพียงใบเดียวส่วนหลี่จินฮวาถือถุงพะรุงพะรังเต็มสองมือ ทั้งสองซื้อของบางอย่างกลับไปด้วยการเดินทางเข้าเมืองแต่ละครั้งไม่ใช่เรื่องง่ายเมื่อกลับไปแล้วก็ย่อมต้องซื้อของติดไม้ติดมือกลับไปเป็นธรรมดา

        หลี่จินฮวาใบหน้าซีดเผือดดวงตาแดงก่ำ ดูอิดโรยไร้เรี่ยวแรง ตรงกันข้ามกับหลี่เอ้อร์โก่วที่ใบหน้าแดงก่ำมีเลือดฝาด ดูสุขภาพดีเป็นที่สุด

        ซูเจียวเจียวมุมปากกระตุกอย่างช่วยไม่ได้

        หลี่เอ้อร์โก่วยังคงคิดจะเข้าหาและพูดคุยกับซูเจียวเจียวแต่กลับถูกเซียวหยวนหมิงมองตาเขม็งจนเขาต้องหดตัวกลับไปยืนข้างหลังพลางแอบชำเลืองมองซูเจียวเจียวอย่างไม่ยอมแพ้

        ตอนนี้เขายิ่งพบว่าซูเจียวเจียวยิ่งสวยขึ้นทุกวัน!

        หากรู้ว่าซูเจียวเจียวจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ละก็เขาจะไล่จีบซูเจียวเจียวตั้งแต่แรกให้ได้!

        หลี่เอ้อร์โก่วรู้สึกเสียใจเป็นครั้งที่หมื่น

        เมื่อเห็นสายตาของหลี่เอ้อร์โก่วซูเจียวเจียวก็ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ

        เซียวหยวนหมิงก็สัมผัสได้เช่นกันเขาเคลื่อนตัวไปยืนบังซูเจียวเจียวอย่างแนบเนียนใช้ร่างกายกำยำบดบังสายตาของหลี่เอ้อร์โก่วจากนั้นจึงหันไปมองหลี่เอ้อร์โก่วด้วยสายตาที่ดุดันราวกับจะกินคนแล้วเอ่ยขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้ายังมองอีกละก็ฉันจะควักลูกตาหมาของแกออกมาซะ!”

        หลี่เอ้อร์โก่วเอ่ยอย่างโกรธจัด“เซียวหยวนหมิง! แกอย่าทำเป็นเรื่องใหญ่ไปหน่อยเลย!ฉันมองไปทางนั้นมันไปขวางหูขวางตาแกด้วยหรือไง?”

        เซียวหยวนหมิงดวงตาวาวโรจน์ไปด้วยความดุร้าย“จะมองไปทางนั้นหรือมองภรรยาของฉัน แกย่อมรู้ดีแก่ใจ!ตอนนี้ยุวชนซูคือภรรยาของฉัน แกอย่าคิดจะมองเหลียวหลังอีกมิฉะนั้นละก็เตรียมรับหมัดของฉันได้เลย!”

        พูดแล้วเขาก็กำหมัดแน่น

        หลี่เอ้อร์โก่วดวงตาฉายแววหวาดกลัวเล็กน้อยกลืนน้ำลายอึก เซียวหยวนหมิงคนนี้นี่มันอันธพาลชัดๆ! เขาแค่มองเองจะอะไรนักหนา?

        แค่มองเฉยๆไม่ทำให้บุบสลายสักหน่อย!

        หลี่จินฮวาเห็นลูกชายถูกรังแกก็แหกปากตะโกนด่าทันที “เซียวหยวนหมิงหากแกหวงก้างนัก ก็ไม่ต้องให้เมียออกมานอกบ้านเลยสิ! วันๆเอาแต่แต่งตัวเหมือนนางจิ้งจอกเก้าหาง! นี่ไม่ใช่ตั้งใจให้คนอื่นเขามองหรอกหรือไง?”

        จิ้งจอกเก้าหางซูเจียวเจียว"???"

        แค่สวยก็ผิดแล้วหรือนี่?

        “แต่หากทุกคนบนโลกนี้หน้าตาเหมือนคุณกันหมดละก็ คงสยดสยองน่าดู”

        ซูเจียวเจียวตอบกลับไปหนึ่งประโยค

        น่าเสียดายที่หลี่จินฮวาใช้เวลานานกว่าจะเข้าใจความหมายแต่เธอก็รู้ว่ามันไม่ใช่คำพูดดีๆ แน่ เธอจ้องมองซูเจียวเจียวอย่างขุ่นเคืองแต่เมื่อเห็นเซียวหยวนหมิงยืนขวางอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึมราวกับจะกินคนหญิงชราก็หุบปากลงทันที

        แต่ในขณะนั้นเองก็มีหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเดินผ่านมา เมื่อเห็นหลี่จินฮวา ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างแล้วเอ่ยอย่างโกรธแค้นว่า “แกนี่เอง? วันนั้นเป็นแกที่ขโมยกล้วยของฉันไปสองลูก! ใช่ไหม!”

        หลี่จินฮวาหน้าเปลี่ยนสีพลางเอ่ยอย่างร้อนรน “คุณอย่าพูดเหลวไหลนะ!ใครขโมยกล้วยของคุณ!”

        “ก็แกนั่นแหละ! ตอนนั้นมีแค่แกคนเดียวที่เดินผ่านมากล้วยที่ฉันวางไว้บนหน้าต่างก็หายไปสองลูกทันที!” หญิงวัยกลางคนเอ่ยอย่างเจ็บแค้นน่าเสียดายที่เธอไม่มีหลักฐาน แม้จะสงสัยว่าหลี่จินฮวาเป็นคนขโมยก็ไร้ประโยชน์

        หลี่จินฮวาดูเหมือนจะรู้ข้อนี้ดีจึงเอ่ยเสียงดังว่า “อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ!ฉันเดินผ่านหน้าต่างบ้านหล่อนแล้วมันหมายความว่าฉันขโมยเหรอ? เห็นกับตาหรือยังไง? หล่อนไม่มีหลักฐานอะไรเลยแล้วมาป้ายความผิดให้ฉันว่าฉันขโมย หล่อนยังมีความละอายใจอยู่ไหมเนี่ย? หล่อนอาจจะแอบกินเอง แล้วมาโทษฉันแน่ๆ!”

        หลี่จินฮวาตอบโต้กลับไปสองสามประโยคทำให้หญิงวัยกลางคนโกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำ “แกมันคนแก่โลภมากเป็นโจรขโมยกล้วยไร้คุณธรรม! ฉันจะถือซะว่าเอาไปให้หมากิน!”

        หญิงวัยกลางคนจากไปอย่างเจ็บแค้น

        ซูเจียวเจียวรีบถอยห่างจากหลี่จินฮวาไปสองสามเมตรเมื่อวานจางเหม่ยจวี๋ก็บอกเธอว่ากล้วยสองลูกของหลี่จินฮวาไม่แน่ว่าอาจจะเป็นของที่ขโมยมา!ด้วยฐานะทางบ้านของหลี่จินฮวาไม่น่าจะมีปัญญาซื้อมันมากินและคงไม่ยอมเสียเงินซื้อผลไม้ราคาแพงเช่นนี้เป็นแน่!

        มีเงินซื้อผลไม้สู้ซื้อเนื้อกินยังดีเสียกว่า!

        ไม่คิดเลยว่าจะเป็นของที่ขโมยมาจริงๆ!

        ดีนะที่เธอให้เซียวหยวนซินอยู่เฝ้าบ้านมิฉะนั้นบ้านคงโดนขโมยบุกรุกเป็นแน่!

        สีหน้าของหลี่จินฮวาก็ไม่สู้ดีนักเธอถ่มน้ำลายใส่ร่างของหญิงวัยกลางคนที่จากไป

        ซูเจียวเจียวเพื่อที่จะได้อยู่ห่างจากหลี่เอ้อร์โก่วและหลี่จินฮวาก็จูงมือเซียวหยวนหมิงเดินไปไกลมาก แล้วจึงหยุดรอรถ

        ตอนนี้ในมือของอาหมิงมีของมากมายบรรจุอยู่ในถุงกระสอบพลาสติก ซึ่งข้างนอกมองไม่เห็นว่าข้างในมีอะไรบ้างหากหลี่จินฮวารู้ว่าข้างในมีเนื้อ แป้งสาลี ไข่ ไข่เค็ม ซอสเนื้อวัว ผงนมมอลต์และขนมหวาน เธอคงต้องอิจฉาจนตาแดงก่ำเป็นแน่!

        ทั้งสองรอรถอยู่ริมถนนประมาณครึ่งชั่วโมงในที่สุดก็มีรถแทรกเตอร์คันหนึ่งของกองผลิตข้างๆ แล่นผ่านมา ซูเจียวเจียวจ่ายค่ารถรถก็ส่งทั้งสองคนไปส่งถึงทางเข้าหมู่บ้าน ซึ่งสะดวกสบายสุดขีด

        เซียวหยวนหมิงสะพายถุงใหญ่บนบ่าและถือถุงเล็กอีกสองใบในมือ ถุงหนึ่งบรรจุไข่ไก่และไข่เค็มส่วนอีกถุงหนึ่งบรรจุเสื้อผ้าเปลี่ยนสองชุดของเขากับซูเจียวเจียว รวมถึงสบู่ไม้แขวนเสื้อ และกะละมัง

        ซูเจียวเจียวไม่ได้ถืออะไรเลยไม่ใช่ว่าไม่อยากถือ แต่เซียวหยวนหมิงไม่ยอมให้เธอถือของแม้แต่น้อย

        เขาบอกว่าของพวกนี้เบามากเขาถือคนเดียวได้สบายๆ

        ดังนั้นบนตัวของซูเจียวเจียวจึงสะพายกระเป๋าผ้าสีเขียวทหารเพียงใบเดียวซึ่งบรรจุเงินและบัตรแลกของ

        ส่วนอีกมือหนึ่งก็ถือกระติกน้ำเล็กๆที่บรรจุน้ำเชื่อม ซึ่งเซียวหยวนหมิงซื้อให้เธอดื่มขณะรอรถ

        เขาบอกว่าหากเดินเหนื่อยก็ให้ดื่มน้ำเชื่อมเพื่อเติมพลัง

        นี่เขามองเธอเป็นเด็กเล็กหรืออย่างไรนะ!

        เพิ่งจะเดินมาไม่กี่ก้าวเองจะเหนื่อยได้อย่างไร?

        ของทั้งหมดเขาก็เป็นคนแบกเองด้วยซ้ำ!

        ไม่ยอมให้เธอต้องลำบากแม้แต่น้อย!

        แต่ซูเจียวเจียวในใจก็รู้สึกหวานซึ้งราวกับดื่มน้ำผึ้ง!

        ความรู้สึกที่ถูกตามใจราวกับเป็นเด็กนี้ช่างทำให้มีความสุขเหลือเกิน!

        ชาติที่แล้วเธอมองข้ามสิ่งสำคัญไปมากมายถึงเพียงนี้ได้ยังไงนะ!

        เมื่อมองดูร่างสูงใหญ่ที่แบกของพะรุงพะรังอยู่ข้างหน้าแต่ยังคงเดินอย่างกระฉับกระเฉง ซูเจียวเจียวก็เร่งฝีเท้าตามไป“อาหมิงคอแห้งหรือเปล่า? ดื่มน้ำหน่อยไหม?เดี๋ยวฉันป้อนให้เองนะ!”

        เซียวหยวนหมิงเดิมทีจะตอบว่าไม่กระหายน้ำแต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมองเห็นดวงตาของซูเจียวเจียวที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มและความอ่อนโยนสุกใสเป็นประกายระยิบระยับคำพูดที่เตรียมจะเอ่ยก็กลืนกลับลงไปในลำคออย่างไม่รู้ตัว แล้วเปลี่ยนคำพูดทันที

        “ดีครับ”

        ซูเจียวเจียวเปิดกระติกน้ำอย่างมีความสุขเขย่งปลายเท้าป้อนน้ำหวานให้เขาดื่มไปอึกใหญ่

        ตอนนี้เป็นทางเข้าหมู่บ้านพอดีเป็นตอนเที่ยงที่ชาวบ้านเลิกงานกลับบ้าน หลายคนเห็นแล้วก็อดอิจฉาไม่ได้

        ดูเหมือนยุวชนซูจะรักเซียวหยวนหมิงมากจริงๆ!

        วันนั้นที่เกิดดินถล่มเธอก็อยู่ที่นั่นทั้งคืน ร้องไห้เสียใจจนแทบจะสิ้นหวังหลังจากนั้นก็ปีนขึ้นเขาไปตามหาคน หากไม่มีซูเจียวเจียวละก็เซียวหยวนหมิงและคนอื่นๆ คงไม่มีทางรอดชีวิตกลับมาได้!

        ตอนที่ส่งไปโรงพยาบาลแพทย์ก็บอกว่าโชคดีที่เจอพวกเขาได้ทันเวลา ช่วยชีวิตคนไว้ได้มิฉะนั้นพวกเขาคงขาดอากาศหายใจเสียชีวิตไปแล้ว

        และวันนั้นยุวชนซูเองก็เป็นคนนำทีมขุดค้นคนด้วย!