บทที่ 27 เรียกร้องความยุติธรรม
พ่อกับลูกชายมองตากันอย่างดื้อรั้น ไม่ยอมใครง่าย ๆ
ทันใดนั้น ชายชราก็สีหน้าเปลี่ยนไป ไออย่างรุนแรง จนตัวโงนเงนและหมดสติลง
"พ่อ!"
"คุณปู่!"
ชายวัยกลางคนและชายหนุ่มรีบวิ่งเข้าไปอย่างตื่นตระหนก
พวกเขาพยุงชายชราขึ้นเตียง ชายหนุ่มรีบวิ่งไปตามแพทย์
หลังจากแพทย์ตรวจเสร็จ ก็มองไปยังสองคนที่กังวลใจ "คุณลุงเป็โรคความดัน พวกคุณต้องระมัดระวังในภายหน้า ห้ามทำให้เขาโกรธเด็ดขาด มิฉะนั้นอาจเป็อันตรายถึงชีวิตได้"
"เข้าใจแล้วครับ"
พวกเขาส่งแพทย์ออกไป
ไม่นานนัก ชายชราก็ฟื้นขึ้นมา เขามองชายวัยกลางคนด้วยสีหน้าอ่อนแอ มือสั่นเทาค่อย ๆ ยื่นออกมา "พ่อรู้ว่าแกอยากตามหาพวกเธอ แต่แกไม่รู้สึกหรือว่าสภาพร่างกายของตัวเองเป็อย่างไร ขาของแกทนไม่ไหวหรอก พ่อก็เป็ห่วง และพวกเธอก็..."
ชายชราถอนหายใจลึก "ปล่อยวางเถอะ"
ชายวัยกลางคนค่อย ๆ ยื่นมือออกไป จับมือของชายชราที่เต็มไปด้วยร่องรอยกาลเวลา สายตาของเขามีความขมขื่นแวบหนึ่ง หลังจากผ่านไปเป็เวลานาน เขาส่ายหน้าเบา ๆ และพูดเสียงต่ำ "พ่อ ผมจะไม่ไปแล้ว"
แต่เขาจะไม่ยอมแพ้ เว้นเสียแต่วันที่เขาแน่ใจจริง ๆ ว่าพวกเธอไม่มีชีวิตอยู่แล้ว
ชายชรารับคำอย่างเบา ๆ ด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ
…
โจวอวี่กลับถึงบ้านก็เล่าเื่ที่กู้ฉิงอานถูกทุบตีให้แม่กู้และกู้ลี่ลี่ฟัง
"เป็ความผิดของฉัน ถ้าไม่ใช่เพื่อฉัน พี่กู้คงไม่ต้องไปทะเลาะกับหลิงเหยา และไม่ถูกทุบตีแน่" โจวอวี่เช็ดน้ำตาด้วยความรู้สึกผิด
"อะไรนะ? หลิงเหยาตีพี่ชายของฉันเหรอ? หล่อนชอบพี่ชายของฉันไม่ใช่เหรอ?" กูู้ลี่ลี่พูดด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ เธอรู้ดีว่าหลิงเหยาชอบพี่ชายของเธอมากแค่ไหน เพื่อให้พี่ชายชอบ หลิงเหยามักจะนำของมาอ้อนวอน ทำงานบ้านให้ และให้เงินแม่ของเธอ หวังเพียงให้คนในบ้านพูดดีกับเธอต่อหน้าพี่ชาย
แม่กู้ก็มีสีหน้าไม่อยากเชื่อ "ฉิงอาน หลิงเหยาตีลูกจริงหรือ?"
เธอยังชอบหลิงเหยาคนนี้อยู่ แม้ว่าจะไม่สวยนัก แต่เธอมีความสามารถทางการแพทย์ และสามารถหาเงินได้ ในอนาคตจะไม่ต้องพึ่งพาฉิงอาน
กู้ฉิงอานขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ได้ตอบอะไร
โจวอวี่มองไปที่กู้ฉิงอานด้วยดวงตาที่แดงก่ำ
กู้ฉิงอานมองไปที่โจวอวี่ เห็นใบหน้าที่บวมแดงของเธอก็รู้สึกปวดร้าวในใจ "สิ่งที่เสี่ยวอวี่พูดเป็ความจริงครับ"
"นี่มันไม่เหมาะสมเอาเสียเลย ไปกันเถอะ เราจะไปหาเธอให้รู้แล้วรู้รอด" แม่กู้ดึงกู้ลี่ลี่ด้วยความโกรธ มุ่งหน้าไปที่ห้องพยาบาล
"แม่ อย่าไปเลย ให้เื่นี้จบลงแค่นี้เถอะ" กู้ฉิงอานรีบวิ่งตามออกไป
โจวอวี่ยิ้มอย่างพอใจ ก้าวเท้าตามไปด้วย เธอ้าทำลายชื่อเสียงของหลิงเหยาเพื่อให้เธอไม่มีหน้ามายืนอยู่ในหมู่บ้านอีกต่อไป และเธอยังวางแผนการแสดงครั้งใหญ่ไว้ด้วย
หลิงเหยาหิ้วถุงน้อยใหญ๋เดินกลับบ้าน ยังไม่ทันถึงประตู ก็เห็นคนมุงอยู่หน้าบ้าน สีหน้าเธอเปลี่ยนไป รีบเร่งฝีเท้า
"หลิงเสวี่ยเม่ย เธอสอนลูกสาวยังไงกันแน่ หล่อนกล้ามาทำร้ายลูกชายของเราเชียวหรือ วันนี้เธอต้องให้คำอธิบายกับฉัน มิฉะนั้นเื่นี้จะไม่จบง่าย ๆ" แม่กู้เท้าเอวสองข้าง เนื้อบนใบหน้าสั่นสะท้านด้วยความโกรธ
สีหน้าของหลิงเสวี่ยเม่ยดูมืดครึ้ม "ลูกสาวของฉันจะไม่ตีใครโดยไร้เหตุผล เว้นเสียแต่ว่าคนคนนั้นสมควรถูกตี"
"เธอหมายความว่ายังไง?!" แม่กู้ชี้หน้าหลิงเสวี่ยเม่ยด้วยความโกรธ และพยายามจะพุ่งเข้าไป แต่ถูกกู้ฉิงอานขัดขวาง
หลิงเสวี่ยเม่ยหัวเราะเยาะเบา ๆ สายตามองผ่านโจวอวี่ที่ยืนอยู่ข้างกู้ฉิงอาน "คุณไม่เห็นหรือว่ากู้ฉิงอานกำลังคิดนอกใจ? การกระทำของเขาแตกต่างจากเฉินซื่อเหม่ย*[1]อย่างไร? เขาไม่สมควรถูกตีหรือ?"
"ใช่แล้ว หลิงเหยาเป็ผู้หญิงดีขนาดนี้ แต่เขากลับมาแล้วก็ยกเลิกหมั้น และยังพาผู้หญิงอีกคนหนึ่งมาด้วย"
"ก็เพราะบ้านของหมอหลิงไม่มีผู้ชาย ไม่อย่างนั้นคงไม่ปล่อยให้กู้ฉิงอานคนใจร้ายคนนี้หนีไปง่าย ๆ"
"คนแบบนี้สมควรโดนตีจริง ๆ"
ชาวบ้านต่างพากันกล่าวหากู้ฉิงอานคนแล้วคนเล่า พวกเขาเจ็บป่วยล้วนได้รับการรักษาจากหมอหลิงและหลิงเหยา พวกเขารู้ดีที่สุดว่าหมอหลิงและหลิงเหยาเป็คนเช่นไร และใครบ้างไม่มีโรคเล็กน้อย หากทำให้หมอหลิงไม่พอใจ พวกเขาจะทำอย่างไรเมื่อเจ็บป่วยในอนาคต
"คุณ... พวกคุณ..." แม่กู้สั่นเทาไปทั้งตัวด้วยความโกรธ
กู้ฉิงอานหน้าซีดด้วยความอับอาย เื่นี้เป็ความผิดของเขาจริง ๆ ดังนั้นเมื่อหลิงเหยาตีเขา เขาก็ไม่ได้โกรธเธอ
โจวอวี่มีความไม่พอใจวาบผ่านดวงตา เธอไม่คิดเลยว่าชาวบ้านจะพากันเข้าข้างหลิงเสวี่ยเม่ยและหลิงเหยา แต่อย่างน้อยเธอก็ยังมีแผนสำรอง
หลิงเหยาแทรกตัวเข้าไปในฝูงชน มายืนข้าง ๆ หลิงเสวี่ยเม่ย "แม่ เกิดอะไรขึ้น?"
หลิงเสวี่ยเม่ยมองตระกูลกู้อย่างดุดัน "พวกเขาบอกว่าลูกตีกู้ฉิงอาน ก็เลยมาเรียกร้องคำอธิบาย"
หลิงเหยาวางสิ่งของในมือลง หันไปมองตระกูลกู้ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ในเมื่อพวกคุณมาเรียกร้องคำอธิบาย งั้นวันนี้เราจะอธิบายให้ทุกคนฟังอย่างชัดเจน คุณป้ากู้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา คุณอาศัยสถานะแม่สามีในอนาคตเอาเปรียบฉันไม่น้อย ฉันจะไม่คิดมาก คิดเป็เงินเดือนละห้าหยวน และกู้ลี่ลี่ เส้นผมที่คาดผม รองเท้าที่ใส่ และเสื้อผ้าบนตัวเธอ นั่นมันของฉันทั้งหมดไม่ใช่หรือ? รวมถึงบุหรี่ของคุณลุงกู้ ก็เป็เงินของฉันทั้งหมด วันนี้ฉันแค่ขอห้าร้อยหยวน แล้วถือว่าจบ มิฉะนั้น..."
หลิงเหยาส่งสายตาเย็นเยียบไปที่กู้ฉิงอาน "ฉันจะส่งจดหมายร้องเรียนไปยังกองทัพของกู้ฉิงอาน"
ในชาติก่อน เธอโง่เขลาจริง ๆ ที่ทุ่มเทให้ชายชั่วคนนี้ แต่สุดท้ายกลับได้รับแต่ความรังเกียจและการดูถูกจากตระกูลกู้
ทุกคนได้ยินคำพูดของหลิงเหยาต่างก็สูดหายใจด้วยความใ ตระกูลกู้นี่ไร้น้ำยาจริง ๆ
กู้ฉิงอานก็ตกตะลึง เขาไม่เคยรู้เื่เหล่านี้เลย ครอบครัวของเขาไม่เคยบอกอะไรเขาเลยสักนิด
"เธอกล้าเหรอ!" แม่กู้โกรธจัดชี้ไปที่หลิงเหยา ดวงตาทั้งสองจ้องเธออย่างดุร้าย ราวกับอยากกินเืเนื้อ
"ถ้าอย่างนั้นก็ลองดูสิว่าฉันกล้าหรือเปล่า" หลิงเหยาหัวเราะเยาะ
"ฉันจะตีเธอให้ตาย! นังคนไร้ค่า ไม่แปลกเลยที่ลูกชายฉันไม่ชอบเธอ" แม่กู้ผลักกู้ฉิงอาน พยายามจะพุ่งไปตีหลิงเหยา
กูู้ลี่ลี่วิ่งออกมาก่อน เธอโบกหมัดพร้ะโกนว่า "ของพวกนั้นเธอให้ด้วยความสมัครใจ เธอเองต่างหากที่ต่ำช้า ชอบติดพัน แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรจะเอาคืน"
หลิงเหยาไม่ยอมอ่อนข้อ เธอคว้ามือที่กู้ลี่ลี่โบกมาแล้วฟาดหน้าเธอเสียงดัง "เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!"
ในชาติก่อน หลังจากที่เธอแท้งลูก กูู้ลี่ลี่บังคับให้เธอไปซักผ้าริมแม่น้ำ ทำให้เธอป่วยหนัก ตอนนี้อีกฝ่ายมาหาเื่ถึงที่ เธอจะไม่ปราณีแน่นอน การตบหน้าสองสามทีก็ถือว่าเมตตาแล้ว
กูู้ลี่ลี่ถูกตบจนเห็นดาวระยิบ แก้มปวดแสบปวดร้อน
"พอแล้ว!" กู้ฉิงอานคำรามเสียงต่ำ "เงินห้าร้อยหยวน ฉันจะให้เธอ"
หลิงเหยาหยุดมือด้วยความพอใจ ผลักไสให้กูู้ลี่ลี่ออกไป แล้วยื่นมือไปหากู้ฉิงอาน "เอามาเดี๋ยวนี้ ให้ทุกคนในหมู่บ้านเห็นเราจบเื่นี้"
[1] เฉินซื่อเหม่ย เป็ตัวละครในละครจีนโบราณ เขาเป็ตัวละครที่แต่งงานแล้วทิ้งภรรยาเก่าไปแต่งงานกับผู้หญิงที่มีฐานะดีกว่า
3K
