ณ อีกด้านหนึ่งมีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งดูภาพที่ฉายขึ้นมาให้เธอเห็นเธอกำลังมองดูเด็กหนุ่มคนหนึ่งอยู่แล้วเธอก็พูดขึ้นมาว่า
"...ทูนหัวของฉันในที่สุดก็หาคุณเจอสักทีคราวนี้ล่ะ...ฉันจะทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างเป็ของคุณให้หมดไม่ว่าจะเป็โลกหรือทุกสิ่งทุกอย่างในจักรวาลนี้...รออีกนิดเดียว...ฉันจะไปหาคุณเองค่ะทูนหัวของฉัน"
ส่วนอีกด้านหนึ่งก็มีหญิงสาว5คนนั่งคุยกันอยู่นั้นก็คือเทพธิดาทั้ง5องค์นั่นเอง
"ยัยบ้านั้นหลุดจากผนึกของพวกเราไปั้แ่ตอนไหนกัน? มันควรจะผนึกได้นานกว่านี้สิทำไมมันถึงเสื่อมสภาพเร็วอย่างนี้ล่ะหรือว่ายัยนั้นััถึงตัวตนของเขาได้แล้วกันน่ะ!?"
"มันน่าโมโหจริงๆนั้นล่ะ ที่ไม่ได้ไปเช็คผนึกบ่อยๆไม่คิดเลยว่าจะหลุดจากผนึกมาเร็วขนาดนี้"
"แถมตอนนี้เธอไปอยู่ที่ไหนพวกเราก็ไม่รู้อีกนะ?"
"ทำไมยัยนั้นถึงได้...."
"ใจเย็นๆก่อนสิทุกคนถึงเธอจะออกจากผนึกไปได้แต่ยังไงเธอก็ต้องฟื้นฟูพลังของตัวเองแน่นอน แล้วที่ๆเธอจะไปมีอยู่ที่เดียวเท่านั้น คือ เธอลงไปที่โลกข้างล่างแล้วแน่นอน เธอรักเขามากจริงๆจนยอมทำทุกอย่างที่เขา้าแถมยังยอมให้เขา....ไปอีกทำให้ตอนนั้นพวกเราลำบากแทบเเย่เลยนะ....แต่ถ้าตอนนั้นพวกเขาไม่ประมาณละก็พวกเราคง..."
เทพธิดาเงียบไปพักหนึ่งแล้วก็เริ่มพูดกันขึ้นมาอีกครั้ง
"เอาเป็ว่าตอนนี้สิ่งที่เราทำได้คือต้องทำให้เขามีสิ่งที่อยากปกป้องให้เยอะๆ เขาจะได้ไม่ต้องคลุ้มคลั่งแบบคราวก่อนอีก"
"นั่นสิ ฉันเห็นด้วย"
"ถึงพวกเราจะผนึกพลังเขาได้ก็จริงแต่สุดท้ายเดียวมันก็ต้องกลับมาอีกแน่นอน"
"ถึงพวกเราจะลบความทรงจำไปแล้วส่งเขาไปที่โลกอื่นแต่ใช่ว่าความทรงจำจะไม่กลับมา"
"นี่แหละถึงเป็เหตุผลที่เราส่งเขาไปที่นั้นแล้วก็ให้เขากลับมาที่โลกนี้อีกครั้ง...แต่รอบนี้จะไม่เหมือนคราวก่อนแน่นอน เพราะตอนนี้เขามีสาวๆเยอะเเยะไปหมดแล้วนี่...แต่ดันมีพวกไม่เข้าเื่ไปกระตุ้นทำให้เขาเริ่มนึกเื่ราวทีละนิดแล้วสิ"
"งั้นกำจัดพวกนั้นเลยดีมั้ย?"
"เดี๋ยวสิเธออย่างคิดทำอย่างนั้นเด็ดขาดเลยนะ ถึงฉันจะเห็นด้วยก็เถอะ แต่อย่าเด็ดขาดเลยเราอย่าเอาอารมณ์ส่วนตัวมาลบมนุษย์ทิ้งอย่างง่ายดายอย่างงี้สิ"
"เอาเป็ว่าพวกเราต้องปรับแผนการลงไปหาเขาให้เร็วที่สุดแล้วล่ะก่อนที่ยัยนั้นจะลงมือทำอะไรก่อนพวกเรา"
เทพธิดาอีกสี่คนเห็นด้วยกับการเปลี่ยนแผนการพวกเธอก็พยักหน้าเห็นด้วย
"แต่ว่านะเธอไปให้พลังเขาอีกแล้วนะ เธอจะไปเพิ่มพลังให้เขาเยอะอย่างนั้นอีกทำไม? แค่นั้นก็เยอะแล้วไม่ใช่เหรอ แค่ตอนนั้นพวกเราก็เกือบจะผนึกพลังเขาไม่ได้เลยนะ"
"เดี๋ยวก่อนสิก็จริงที่ฉันให้ไปแต่พวกเธอไม่เป็ห่วงเขาเลยเหรอว่าจะโดนใครทำอะไรบ้างน่ะ ถึงเขาจะมีพลังของเขา แต่อย่าลืมสิว่าตอนนี้เขายังไม่สามารถใช้ไดทั้งหมดเพราะโดนพวกเราผนึกไปยังไงล่ะ"
"ถึงจะเป็อะไรไปยังไงเชาก็ไม่มีวันตายนี่น่า พวกเราถึงได้ผนึกพลังของเขาแทนยังไงล่ะ"
"แต่ว่าฉันเชื่อว่าตอนนี้เขาจะไม่คลุ้มคลั่งแบบนั้นอีกแล้วนะ ตอนนี้เขาเริ่มมีสิ่งที่ปกป้องขึ้นมาแล้วด้วยสิ"
"เอาเป็ว่าเื่คราวนี้คุยกันแค่นี้ก่อนล่ะกัน ไว้ไปเจอกันอีกทีที่โลกข้างล่างล่ะกัน"
พวกเธอพยกหน้าเห็นด้วย
ณ ตอนนี้เรย์อิจิก็ได้เดินลงมาที่ดันเจี้ยนแล้วตอนนี้เขาอยู่ชั้น70ที่ไม่เคยมีใครลงมาลึกถึงขนาดนี้มาก่อนเลย
"ทุกคนครับ วันนี้พอก่อนดีมั้ยครับ เราลงกันมาเยอะมากแล้วนะไว้มาต่อวันอื่นดีกว่ามั้ยครับ"
พวกสาวๆก็พูดพร้อมกันว่า "โอเครจ้ะ"
(เลเวลเพิ่มมาเยอะพอตัวเลยแถมตอนนี้สเตตัลของเราเริ่มแสดงผลออกมาให้ดูเป็บ้างส่วนแล้วด้วย ไว้กลับไปถึงที่บ้านค่อยไปเช็คดูอีกทีแล้วกัน แถมตอนนี้พวกสาวๆก็มีพลังกันมากขึ้นแล้วด้วยสิ ไว้เดี๋ยวจะลองให้พวกเธอแยกกันไปทำเควสดีกว่า ถึงจะไม่รู้ว่าพวกเธอจะยอมแยกจากฉันได้มั้ยก็เถอะ)
จู่ๆก็มีคนเรียกเรย์อิจิขึ้นมาในหัวเป็เสียงของหญิงสาวเธอพูดขึ้นมาว่า
[...ทูนหัวของฉันในที่สุดฉันก็ได้เจอคุณอีกครั้งแล้วแต่ว่า...รอฉันอีกนิดเดียวนะค่ะทูนหัวของฉัน...ฉันกำลังรวบรวมพลังอยู่ของเวลาไม่นานฉันจะไปหาคุณแน่นอนค่ะ]
เรย์อิจิที่ได้ยินเสียงในหัวก็หยุดยิ่งไปพร้อมกับมีความคิดบ้างอย่างกำลังไหลเข้ามาในหัวของเขาแล้วจู่ๆเรย์อิจิก็ได้เรียกชื่อของผู้หญิงคนหนึ่งพร้อมขึ้นมาว่า.....
"นี่ๆ เรย์อิจิคุง"
"นี่ๆ เรย์อิจิคุงเป็อะไรไปรึเปล่าจ้ะ"
ชินะที่เห็นเรย์อิจิอยู่ดีๆก็หยุดเดินไปเธอก็เลยลองทักเขาดู
เรย์อิจิที่รู้สึกตัวที่ได้ยินเสียงเรียกของชินะก็รีบตอบกลับไป
"ขะ ขอโทษนะครับพอดีผมคิดอะไรเพลินๆอยู่นะครับ"
"เหรอจ้ะ งั้นก็ดีจ้ะที่ไม่ได้เป็อะไร"
"งั้นรีบออกจากดันเจี้ยนกันเลยดีกว่าครับ"
"จ้ะ"
เรย์อิจิได้คิดถึงคำพูดของหญิงสาวคนหนึ่งในหัวที่ฝั่งอยู่ในหัวของเขาไม่หายไปไหนเลย แถมเขาก็รู้สึกคุ้นเคยกับเสียงหญิงสาวคนนี้มากๆเลยด้วย ขณะที่กำลังคิดวนไปวนมาเรย์อิจิก็เดินออกมาจากดันเจี้ยน
เรย์อิจิที่ออกมาแล้วก็บอกกับชินะ
"ชินะงั้นฉันกลับก่อนนะ..."
ก่อนที่เรย์อิจิจะพูดจบชินะก็พูดแทรกขึ้นมา
"ฉันจะไปอาบน้ำและกินข้าวที่บ้านเรย์อิจิด้วยแล้วพอเสร็จเรย์อิจิก็มาส่งฉันที่นี้ได้มั้ยจ้ะ?"
(จริงๆเลยนะชินะซังนิสัยที่เอาแต่ใจแบบนี้)
"ก็ได้ครับ แล้วจะปล่อยลิเวียไว้แบบนี้เหรอครับ?"
ชินะครุ่นคิดแล้วก็พูดออกมา
"งั้นให้ลิเวียไปด้วยได้มั้ยจ๊ะ?"
"พาลิเวียไปด้วยจะไม่เป็อะไรเหรอครับ? แถมนี่มันก็ใกล้มืดแล้วนะครับ แล้วถ้าองค์หญิงออกไปข้างนอกจะไม่วุ่นวายกันเหรอครับ?"
แล้วจู่ๆก็มีคนพูดแทรกขึ้นมา
"ถ้าเป็ท่านเรย์อิจิ ฉันอนุญาติให้ลิเวียไปกับท่านได้นะครับ แถมลิเวียลูกสาวของฉันน่าจะดีใจด้วยซ้ำ"
เรย์อิจิที่ได้ยินคนที่พูดแทรกขึ้นมาเขาก็หันหน้าไปหาคนที่พูดนั้นก็คือ พระาา
"จะดีเหรอครับ แล้วถามความเห็นจากลิเวียแล้วเหรอครับ?"
"ฉันก็จะไปด้วยค่ะ!"
"เอ๊ะ!!! ลิเวียมาตอนไหนครับเนี่ย!?"
"ฉันก็เดินมากับท่านพ่อของฉันไงจ้ะ"
"......"
เรย์อิจิก็ยอมรับแต่โดยดี แล้วพระาาก็เรียกเรย์อิจิไปคุยสองต่อสอง
หลังจากให้พวกสาวๆออกไปที่กิลเพื่อไปหาคาริเอลกับริซะและก็ให้พวกสาวๆรอกันอยู่ที่นั้นก่อนแล้วเรย์อิจิจะค่อยตามไปหาทีหลัง พวกสาวๆก็ตกลง ลิเวียก็พยักหน้า
"การคุยกันแบบนี้ก็เป็ครั้งที่สองแล้วสินะครับ ท่านเรย์อิจิ เื่คร่าวที่แล้วต้องขอบคุณมากเลยนะครับ ที่ไปเอาสิ่งนั้นมาให้"
"ไม่เป็อะไรหรอกครับ ก็คุณดีอ้อนเป็คนให้เงินผมมาตั้งเยอะขนาดนั้นแถมถ้าผมไม่ช่วยอะไรเลยมันก็ดูแปลกๆน่ะครับ"
"แล้วเป็ยังไงบ้างครับ เื่ที่ให้ไปสืบดู"
"เื่นั้นต้องรอสักพักนะครับ พอดี่นี้ผมโดนพวกฮารุนะตามติดตลอดเลยน่ะครับ"
"ไม่เป็ๆท่านเรย์อิจิ อยากจะรู้อะไรเกี่ยวกับดาบนี้มั้ยครับ?"
"ดาบที่คุณดีอ้อนให้ผมไปเอามาน่ะเหรอ? ก็อยากรู้นะครับ แล้วตกลงมันคืออะไรเหรอครับ?"
"ท่านเรย์อิจิอย่าเอาเื่นี้ไปบอกใครนะครับ"
"ได้ครับ แล้วก็ไม่ต้องเรียกผมว่าท่านก็ได้ครับมันดูแปลกๆให้เรียกว่าเรย์อิจิก็พอแล้วครับ"
"จะเอาตามนั้นก็ได้ เรย์อิจิดาบนี่น่ะ มันคือ ดาบศักดิ์สิทธิ์น่ะ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็ดาบธรรดาไปแล้ว"
"แล้วจะเอามันมาทำไมเหรอครับ ในเมื่อมันก็ไม่มีพลังแล้ว?"
"จริงๆแล้วมันสามารถทำให้พลังกลับมาได้เหมือนเดิมนะ แต่ต้องเป็คนที่มันยอมรับเท่านั้นน่ะครับ อันนี้ฉันก็ได้ยินมาจากรุ่นพ่อของฉันอีกทีน่ะนะ ว่าคนที่เป็ผู้กล้าเท่านั้นที่จะใช้มันได้"
"แบบนี้ก็น่าจะพอมีทางกลับมาเหมือนเดิมได้สินะครับ ในเมื่อมีผู้กล้าตั้งเยอะแยะในตอนนี้"
"เื่ผู้กล้าน่ะมันก็เยอะจริงๆล่ะนะครับ แต่ว่าเ้าดาบศักดิ์สิทธ์เล่มนี้น่ะมันเลือกเ้าของของมันเองน่ะสิครับ เลยทำให้ไม่รู้ว่าจะให้ใครใช้ แถมถ้าเื่นี้ แพร่ออกไปถ้ามีคนได้มันหนึ่งคนต้องมีคนอิจฉาแน่นอนเลยครับ ดังนั้น...."
"อะไรเหรอครับ..."
"เรย์อิจิลองถือดาบเล่มนี้ใหม่สิ แล้วลองหลับตาดู ถ้าดาบเล่มนี้ยอมรับเธอมันก็จะคืนสภาพของตัวเองแล้วหินที่เกาะดาบอยู่ก็จะหลุดออกไปเอง"
ดีอ้อนยืนดาบให้เรย์อิจิ เรย์อิจิก็ยืนมือไปรับ
หลังจากเรย์อิจิได้ดาบมาก็ลองหลับตาแบบที่ดีอ้อนบอก
[จะ...เ้านายของข้าในที่สุด...ท่านก็กลับมาแล้วสินะค่ะ...ข้ารอเวลานี้มานานนับหลายพันปี...ในที่สุดข้าก็เจอท่านแล้วเ้านายของข้า...]
[...ใครกัน เธอเป็ใครกัน? ทำไมฉันถึง...]
"อึก..."
[ท่านยังจำอะไรไม่ได้สินะค่ะ...เดี๋ยวข้าจะมอบความทรงจำ่ที่ข้าได้อยู่กับท่านให้ค่ะ]
หลังจากสิ้นเสียงของสาวปริศนาที่พูดกับเรย์อิจิในหัวเรย์อิจิก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ
[.....นี่ฉันเป็ใครกันแน่ แล้วทำไมฉันถึงไปอยู่อีกโลกหนึ่งได้ อึก...]
[ฉันต้องขอโทษท่านจริงๆนะค่ะ แต่ฉันคืนความทรงจำของท่านได้แค่นี้จริงๆ]
[นี่เธอ...อ....]
[เื่นั้นเอาไว้ก่อนก็ได้ค่ะ ฉันขอกลับร่างเดิมของฉันก่อนนะค่ะ นายท่าน]
[อืม]
ถึงเรย์อิจิจะสับสนว่าตัวเองเป็ใครกันแน่เเต่เขาก็พยายามพยักหน้าเป็อันตกลงในการให้เธอกลับร่างเดิมของเธอได้
ดีอ้อนที่เห็นเรย์อิจินิ่งเงียบไปก็ส่งเสียงเรียกเรย์อิจิซ้ำไปมาจนเกิดเหตุการณ์หนึ่งขึ้นแล้วดีอ้อนก็เงียบลงหลังจากเห็นมีออร่าออกมาจากตัวของเรย์อิจิ แล้วก็มีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าของเขา
"ดาบศิกดิ์สิทธิ์กลายเป็มนุษย์!! ฉันนึกว่าเป็แค่ตำนานซะอีกนะ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าในชีวิตอันแสนจะน้อยนิดของข้านั้นจะได้เห็นร่างที่แท้จริงของดาบศักดิ์สิทธิ์ ชั่งโชคดีจริงๆ แล้วท่านมีนามว่าอะไรเหรอครับ?"
ดีอ้อนถามหญิงสาวที่ใส่ชุดเหมือนพวกเทพธิดา
หญิงสาวก็หันไปตอบว่า
"เ้าคือ...."
"ข้าขออภัยที่แนะนำตัวช้า ข้าชื่อว่า ดีอ้อน แกสทอน ครับ"
"ข้าชื่อ คาริน"
"กระผมดีใจจริงๆที่ได้เห็นร่างที่แท้จริงของท่านคาริน"
"...."
"ท่านคารินทำไมท่านถึงกลับร่างเดิมได้เหรอครับ หรือว่า เรย์อิจิ เป็คนทำให้ท่านยอมรับ?"
คารินมองไปที่ดีอ้อนแล้วจ้องตาของดีอ้อน
"เื่นั้นเพราะว่านายของข้าจับข้าอยู่ยังไงล่ะ"
ดีอ้อนก็งงแล้วก็มองไปที่เรย์อิจิ
"ใช่ คนที่เ้ากำลังมองอยู่นั้นละคือนายท่านของข้าเองเ้ามีอะไรจะพูดอีกมั้ย?"
"งั้นเหรอครับ ผมวางใจหน่อยที่เ้านายเป็ท่านเรย์อิจิ"
"แล้วมีอะไรอีกมั้ย? ข้าจะได้พานายท่านของข้าออกไปข้างนอก"
"ถึงจะมีหลายเื่ที่ผมอยากจะถามก็ตามแต่คง ถามมากกว่านี้ไม่ได้แล้วล่ะครับ"
"เ้าคิดถูกแล้ว ถ้าเ้าอยากรู้มากกว่านี้ มันจะไม่ดีต่อตัวเ้าหรอกนะ"
"..."
ดีอ้อนเงียบหลังจากได้ยินคำพูดนั้น
"งั้นข้าขอตัวก่อน"
"ครับ"
"นายท่านเรารีบออกไปข้างนอกกันก่อนดีกว่านะค่ะ"
"อืม..."
หลังจากเดินออกมาจากพระราชวังแล้วคารินก็พูดออกมาว่า
"นายท่านจะให้ฉันเรียกชื่ออันไหนดีเหรอค่ะ?"
"เรียกว่าเรย์อิจิก็ได้คาริน ตอนนี้ฉันกำลังสับสนน่ะ"
"ค่ะท่านเรย์อิจิ สับสนเื่ตัวตนของท่านน่ะเหรอค่ะ?"
"ใช่..."
ก่อนที่เรย์อิจิจะพูดคารินก็พูดแทรกขึ้นมา
"เื่นั้นจะเป็ยังไงก็ไม่สำคัญแล้วค่ะ ตอนนี้ท่านเรย์อิจิก็คือท่านเรย์อิจิค่ะ ไม่มากไม่น้อยไปกว่านั้น ท่านไม่ต้องไปเก็บคิดมากหรอกนะค่ะ เื่มันก็ผ่านมานานแล้วด้วย"
เรย์อิจิที่ได้ยินคำพูดของคารินก็ตอบว่า
"นั้นสินะ คิดไปก็ไม่ได้อะไร แต่มีคำๆหนึ่งที่ฉันต้องบอกเธอก่อน"
คารินก็ตั้งใจฟังอย่างมากแล้วคำพูดที่เรย์อิจิพูดออกมาก็ทำให้เธอหน้าแดง
"ยินดีต้อนรับกลับนะคาริน ถึงจะมีแค่ความทรงจำเล็กน้อยแต่ฉันมีความรู้สึกว่าเธออยู่กับฉันมาโดยตลอดขอบคุณนะที่ไม่ลืมฉันไป..."
เรย์อิจิหยุดพูดไปเพราะว่าอยู่คารินก็มีน้ำตาไหลออกมาเรย์อิจิก็เข้าไปกอดคารินอย่างแน่นแล้วพูดว่า
"ต่อจากนี้ก็อยู่กับฉันตลอดไปนะคาริน ฉันจะไม่ทิ้งเธออีกแล้ว"
คารินที่โดนเรย์อิจิกอดก็ใแล้วเธอก็กอดกลับแล้วคารินก็พูดว่า
"ค่ะ ฉันจะอยู่กับท่านเรย์อิจิตลอดไปเหมือนกัน"
"คารินเธอเรียกฉันว่าเรย์อิจิก็พอแล้ว เื่ตอนนั้นมันก็นานมากแล้วนะ"
"แต่..."
"ไม่มีแต่สิ...เธอเรียกฉันว่าเรย์อิจิแค่นี้ก็พอแล้ว"
"ค่ะ..ระ..เรย์อิจิ"
"ดีมาก!"
หลังจากคุยกันเสร็จเรย์อิจิก็เอามือเช็คน้ำตาให้คาริน
"ข้าอยากได้ชื่อใหม่ ชื่อที่เรย์อิจิเป็คนตั้งให้ข้าอีกครั้ง จะได้มั้ยค่ะ?"
เรย์อิจิก็มองไปที่คารินแล้วก็พูดว่า 'ซากุระ'
เรย์อิจิตั้งชื่อตามที่เขาเห็นสีผมของคารินเพราะมันเหมือนกับดอกซากุระมากแถมผิวพรรณของเธอก็ดูมีน้ำมีนวลมาก
"ซา..กุ..ระ...ซากุระ มันแปลว่าอะไรเหรอค่ะ"
"ฉันตั้งให้เธอเพราะว่าสีผมของเธอมันคล้ายกับดอกซากุระมาก เธอคงไม่เข้าใจสินะ เอาเป็ว่าถ้าฉันรู้วิธีกลับไปโลกนั้นฉันจะพาเธอไปดูเลย"
"งะ...งั้นเหรอค่ะ จะตั้งตารอวันนั้นเลยค่ะ"
"ซากุระมีของอะไรที่อยากได้มั้ย?"
"ของที่อยากได้เหรอค่ะ....ฉันอยากได้ของที่เรย์อิจิเป็คนเลือกให้ค่ะ"
ซากุระพูดออกมาแล้วก็เอาตัวมาใกล้กับเรย์อิจิในขณะที่พูดอย่างนั้น เรย์อิจิถึงจะรู้ว่าซากุระกับเขาเคยอยู่ด้วยกันมาก่อนแต่ก็ยังใจเต้นอยู่ดี เพราะว่า ซากุระนี่สวยมาก
"จะดีเหรอ?"
"ดีค่ะ อะไรที่เรย์อิจิเลือกให้ฉันก็ชอบหมดทุกอย่างค่ะ"
"งะ...งั้นเหรอ"
****************
"นี่ทำไมเรย์อิย์อิจิช้าจังเลยล่ะ ถึงจะคุยกับพระาาก็เถอะเเต่ไม่น่าจะนานนี่นา?"
"นั่นสิ"
"หรือพวกเราจะไปรอเรย์อิจิย์ที่บ้านก่อนดีมั้ย?"
"งั้นเราลองโทนจิตไปหาเรย์อิจิดูล่ะ"
"ฉันลืมไปเลย งั้นรอแปปนะ"
[นี่เรย์อิจิได้ยินมั้ยจ้ะ?]
เรย์อิจิที่กำลังเลือกของให้ซากุระก็ได้ยินเสียงฮารุนะในหัว เรย์อิจิลยใที่อยู่ๆฮารุนะก็โทนจิตมาหาแบบนี้
[มีอะไรเหรอครับ ฮารุนะ]
[ฉันแค่สงสัยน่ะว่าทำไมเรย์อิจิถึงมาช้าจังนี่ก็จะมืดแล้วด้วย]
[พอดีว่ามีเื่เกิดขึ้นหลายอย่างน่ะครับไว้จะไปอธิบายให้ฟังทีหลังนะครับ]
[ได้จ้ะ งั้นให้พวกฉันกลับบ้านไปเตรียมอาหารก่อนนะ]
[ครับ เดี๋ยวผมจะรีบตามกลับไปครับ]
[จ้ะ]
"เป็ยังไงบ้างฮารุนะ?"
"เรย์อิจิบอกว่ามีเื่อะไรเกิดขึ้นก็ไม่รู้น่ะ เรย์อิจิย์ให้พวกเรากลับไปบ้านกันก่อนน่ะ เดี๋ยวพอเรย์อิจิกลับมาบ้านแล้วเรย์อิจิจะอธิบายให้ฟังน่ะ"
"งั้นเหรอ"
"งั้นพวกเราก็รีบกลับบ้านไปเตรียมอาหารก่อนที่เรย์อิจิจะมาดีกว่ามั้ย?"
"เป็ความคิดที่ดี"
"ฉันพอจะช่วยด้วยได้มั้ยค่ะ?"
องค์หญิงถามฮารุนะ
"ได้จ้ะ เดี๋ยวฉันจะสอนลิเวียเอง"
หลังจากที่พวกสาวๆตกลงกันเรียบร้อยก็รีบตรงกลับไปที่บ้านทันที
49K
