หลังกลับมาจากสระว่ายน้ำ่เย็นพริ้มพราวที่ใช้พลังไปเยอะตอนเล่นน้ำก็หลับคาจานข้าวทั้งที่ยังกินไม่หมดสร้างเสียงหัวเราะให้กับพ่อ น้า และตายายที่ได้เห็นรูป ก่อนที่คนตัวสูงจะมาอุ้มหนูน้อยขึ้นไปนอนที่ห้องของเธอ
“น้องพริ้มไม่งอแงใช่ไหมคะ”
ฟอดดด
“ไม่ครับ”
“พี่กรทำอะไรคะเนี้ย”
รินสะดุ้งเกือบทำจานในมือร่วงเมื่อคนตัวสูงเข้ามาสวมกอดเธอจากด้านหลังแล้วหอมแก้มเธอไปฟอดใหญ่
“หอมแก้มเมียไงครับพี่ผิดตรงไหน”
“เมียเมออะไรคะ อย่าให้น้องพริ้มได้ยินนะคะเดี๋ยวแกจะจำ แล้วเอาไปพูด”
“ครับพี่จะเชื่อฟังรินทุกอย่าง”
คนตัวสูงอดไม่ได้ที่จะหอมแก้มนิ่มอีกฟอดอย่างมันเขี้ยวหลังเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มแดงระเรื่อพร้อมกับที่เ้าตัวพยายามกลั้นยิ้มจะโหนกแก้มยกสูง
“พี่กรนี่อะไรกันค่ะ พี่ย้ายเสื้อผ้ากับของ ของรินมาที่ห้องพี่ทำไมคะ”
“อ้าวก็รินเป็ของพี่ก็ต้องอยู่กับพี่สิ”
“แต่ว่า…”
“ไม่แต่ครับไปอาบน้ำแล้วมานอนดึกแล้ว”
รินมองร่างสูงที่จูงเธอมาที่หน้าห้องน้ำแล้วดันเข้ามาด้านใน ก่อนจะปิดประตูให้เสร็จสรรพและเมื่อใบหน้ามึนงงหันเข้ามาด้านในก็เห็นสกินแคร์ของเธอวางคู่กับของเขาที่หน้ากระจกส่วนเครื่องสำอางก็จัดวางอยู่ข้าง ๆ อย่างเป็ระเบียบดวงตากลมเป็ประกายจ้องมองแปรงสีฟันของตัวเองที่บีบยาสีฟันเอาไว้ให้แล้วด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม และเมื่อมองไปอีกด้านก็เห็นผ้าเช็ดตัวพร้อมชุดนอนที่จะใส่คืนนี้
ดวงตากลมจ้องมองตัวเองในชุดนอนสีหวานพลางหมุนตัวสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองอีกครั้ง หลังทำอย่างนั้นมาแล้วหลายรอบพร้อมกำพ่นลมหายใจออกมาทางปากเพื่อลดความตื่นเต้น
เพราะถึงแม้ว่าเธอกับเขาจะนอนด้วยกันมาหลายคืนติดแต่ก็ไม่ใช่การมาอาบน้ำและใช้ชีวิตอยู่ในห้องเขาแบบนี้จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเขินและทำตัวไม่ถูก
ก๊อก ก๊อก
“ริน รินออกมาได้แล้วครับ เกือบชั่วโมงแล้วนะ”
“อะเออ เสร็จแล้วค่ะ เสร็จแล้ว”
หญิงสาวรีบเช็คหน้า ผมของตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะเปิดประตูออกอย่างรวดเร็วและทันทีที่บานประตูอ้ากว้าง สายตาของเธอก็ปะทะเข้ากับแผงอกเปลือยเปล่าเป็ก้อนชัดดูแข็งแรงไร้ไขมัน พอเหลือบตาขึ้นมองข้างบนก็เห็นใบหน้าทะเล้นของคนตัวสูงที่มองเธออยู่ด้วยสายตาเ้าเล่ห์ มุมปากหนายกยิ้มข้างเดียวเห็นแค่นี้ก็รู้สึกขนอ่อนลุกแล้ว
“พี่กรจะใช้ห้องน้ำใช่ไหมคะใช้เลยค่ะ”
นรินทร์พูดรัวออกมาพร้อมกับทำท่าจะเดินผ่านคนตัวสูงไปทว่าขาเธอยังไม่ทันจะก้าวผ่านออกจากห้องน้ำ มือใหญ่ก็คว้าท่อนแขนเอาไว้เสียก่อน
“…”
“พะพี่กรจะทำอะไรคะ ค คืนนี้รินง่วงมากแล้ว เราเราพักกันก่อนดีไหมคะ”
หญิงสาวเบี่ยงหน้าหนับตาแน่นพร้อมพูดรัวออกมาอีกครั้ง หลังคนตัวสูงโน้มตัวเข้าหา จนปลายจมูกโด่งเฉียบแก้มเธอไปและรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอ
แต่เพราะเอาแต่หลับตาเกร็งคอเธอจึงไม่อาจเห็นสายตาและรอยยิ้มเ้าเลย์ของชายร่างสูงที่มองเธออยู่และถึงแม้ว่ากรอยากจะหอมแก้มระเรื่อมากแค่ไหน เขาก็จำต้องอดใจเพราะอยากจะเย้าคนที่ทำท่าทางน่าเอ็นดูนี่อีกสักหน่อย
“พักพักจากอะไรเหรอครับ พี่แค่อยากจะเข้าห้องน้ำเลยลองเรียกรินดูแล้วอีกอย่างพี่ได้กลิ่นแชมพูของรินเลยดมดู หอมดี”
เมื่อได้ฟังเช่นนั้นรินที่คิดเองเออเองก่อนหน้าก็ยกมือเกาคิ้วพร้อมกับก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิมด้วยความเขินอายเธอคิดและพูดสิ่งที่ลามกอย่างนั้นออกไปได้ยังไงแล้วแบบนี้เขาจะมองเธอเป็คนแบบไหนกัน
‘โธ่เอ้ยยัยริน!!’
“อะอ๋อเหรอคะ งั้นรินไปนอนก่อนนะคะ เชิญพี่กรตามสบายเลย”
ร่างบางในชุดนอนกางเกงขายาวสีหวานพุ่งตัวออกจากห้องน้ำทันทีแล้วะโขึ้นเตียงพร้อมดึงผ้าห่มมาคลุมจนมิดหัวส่วนกรที่มองหญิงสาวด้วยความเอ็นดู ก็เดินไปปิดไฟแล้วตามหลังคนตัวเล็กไปไม่ได้จะเข้าห้องน้ำอย่างที่บอกเธอก่อนหน้า
ท่ามกลางห้องมืดสนิทมีเพียงแสงไฟรำไรจากด้านนอกลอดเข้ามามือสากใหญ่ของคนที่ขึ้นมานอนบนเตียงทีหลังค่อย ๆเลื้อยเข้ามาในผ้าห่มของอีกคนอย่างช้าั์ตาคมจ้องร่างที่ม้วนตัวเป็ก้อนกลมผ่านแสงสลัว ด้วยความรู้สึกใจเต้นที่จะได้ทำเื่สนุกสนาน จนมือของเขาสามารถแทรกเข้ามาในผ้าห่มของเธอได้สำเร็จ
ปลายนิ้วใหญ่ััผ้าเนื้อนุ่มที่รับรู้ถึงความอุ่นแผ่ซ่านก่อนจะกระชับเองบางในมือเข้าหาตัว
“อ่ะ”
ฟอดด ฟอดด จุ๊บ
“พี่ไม่ได้หลับไปแล้วเหรอคะ”
“ใครจะรับลงกันเมียตัวหอมขนาดนี้”
“แต่วันนี้รินเหนื่อยแล้วเราพักกันดีไหมคะ"
หญิงสาวโอดครวญเบาๆ พร้อมกับก้มหน้างุดด้วยความรู้สึกอาย กายบางที่นอนตะแคงข้างหันหลังเมื่อครู่หันกลับมาประจันหน้าคนที่พยายามพรมจูบบ่าของเธอไม่หยุด
“พี่กรได้ฟังไหมเนี่ยรินเหนื่อยขอพักหนึ่งวันนะคะ”
เธอพยายามดันอกเขาออกห่างพร้อมส่งสายตาออดอ้อนคนตัวสูงที่จ้องเธอด้วยั์ตาหวานซึ้ง
“รินไม่ต้องทำครับพี่ทำเองรับรองไม่เหนื่อย” พูดจบเขาก็พยายามจะก้มลงจูบเธออีกครั้งทว่ามือเล็กก็พยายามที่จะดันเขาเอาไว้ไม่ให้ได้เข้าใกล้ใบหน้าของเธอ
“ตะตะแต่ว่า ริน ริน”
“ติดคำว่าแต่จังนะไม่แต่แล้วครับ”
พูดจบเขาก็รวบมือเล็กเอาไว้ด้วยมือข้างเดียแล้วยกขึ้นสูงเหนือหัวเธอ ส่วนมืออีกข้างก็จับคางเล็กเอาไว้แน่น แล้วโถมตัวทับ กักเธอไว้พร้อมกับก้มลงประทับจูบที่กลีบปากเล็กแน่น
จ๊วบ จุ๊บ อืมมมอืออ
ปากและลิ้นของทั้งสองเกี่ยวกวัดพร้อมขยับเอียงเขาหากันโดยไม่ต้องเอ่ยสิ่งใด ก่อนที่คนตัวใหญ่จะผละออกมาพร้อมใช้นิ้วหัวแม่มือปาดน้ำลายใส่ที่ไหลเยิ้ม จนต้องเอียงหน้าหนีด้วยความเขิน
“พี่ชอบทำอย่างนี้อยู่เรื่อยเลย”
“แล้วติดใจไหมล่ะครับ”
คำถามที่ออกมาจากปากของเขาทำเธอแทบบ้าดวงตากลมเบิกกว้างพร้อมกับพยายามอย่างยิ่งไม่ให้มุมปากทั้งสองข้างและโหนกแก้มยกสูง แต่ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็แอบยอมรับในใจว่ามันดีจริงๆ
แต่ถ้าจะให้เธอพูดยอมรับออกมาตรงเธอเองก็คงจะทำแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ
“ว่ายังไงครับติดใจไหม”
ั์ตาเป็ประกายกวาดจ้องใบหน้าหวานแดงปลั่งที่เบี่ยงใบหน้าหนี หลับตาพริ้มก็ได้แต่ยิ้มก่อนจะก้มลงดมความหอมั้แ่แก้มนวลลงมาที่ลำคอเรียว จากที่จับมือและหน้าเธอไวเขาก็ปล่อยให้มือเล็กเป็อิสระ แล้วสอดเข้าไปใต้เนื้อผ้านิ่มลูบคลึงเนื้ออุ่นั้แ่เอวคอดขึ้นไปถึงชั้นในเนื้อบางไร้โครงแล้วสอดปลายนิ้วแทรกเข้าไปด้านใน
อื้ออ อืมมม อะ
“พี่ชอบเสียงของรินจังครับอยากฟังเสียงนี้ไปนาน ๆ เลย”
จากนั้นร่างของทั้งสองก็โถมเข้าหากันอย่างโหยหากายเปลือยกอดรัดกันแน่นจนอากาศไม่อาจจะแทรกผ่านได้จนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ที่เขาและเธอมอบััตราตรึงให้แก่กันกว่าจะรู้ตัวอีกทีคนเล็กก็หลับคาอกกว้างเสียแล้ว
กรก้มลงมองกลุ่มผมหนานุ่มพลางทัดผมที่ร่วงลงมากับหูเล็กก่อนจะยันตัวจูบหน้าผากมนของคนที่หลับอยู่ด้วยความรักอย่างเต็มเปี่ยม
“คงจะดีไม่น้อยถ้าเราจะมีความสุขอย่างนี้ไปทุกวัน”
1K
