‘อะ จบแบบง่ายๆ งงๆแบบนี้เลยหร๊อ แล้วนี่ฉันต้องเป็คนจนอีกแล้วสินะ ฮือออ อยู่ๆ ก็อยากจะร้องเพลงจำเลยรักขึ้นมาเสียอย่างนั้น[1]~’
“นี่ๆ นังหนู อย่ามัวแต่ยืนเหม่อสิตามข้ามาได้แล้ว ข้าจะพาเ้าไปที่ประตูฝั่งิญญารอเกิดใหม่” ท่านเทพหนวดขาวเอ่ยขึ้นอย่างกระตือรือร้น
ระหว่างที่กำลังเดินไปนั้น ท่านเทพหนวดขาวได้เอ่ยเบาๆพลางมองซ้ายมองขวา อย่างกับกลัวว่าจะมีใครมาได้ยิน “เห้อเ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก ในเมื่อเ้ากราบไหว้นับถือข้าข้าก็จะช่วยเหลือเ้าศิษย์รักของข้า ข้าเป็ถึงเทพเ้าแห่งโชคลาภเชียวนะ หากจะให้ศิษย์รักของข้าไปเกิดเป็คนยากไร้นี่มันน่าเศร้าจริงๆคำตัดสินของศาลไคฟังนั้นก็ถือเป็สูงสุด แต่มันก็มีช่องโหว่ที่ข้าสามารถแอบแทรกแซงได้เล็กน้อยฮี่ๆ”
‘เฮ๋เพียงเพราะฉันไหว้ขอพรที่ศาลเ้า ฉันก็กลายเป็ศิษย์รักอย่างนั้นหรือ เจ๋งชะมัดยาด’
“ท่านเทพเอ้ยท่านอาจารย์ ท่านหมายถึงจะช่วยหนูใช่ไหมคะ”ซู่ซินเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น
ท่านเทพแห่งโชคลาภยืดอกอย่างภาคภูมิใจแล้วกล่าวว่า“แน่นอนอยู่แล้ว นอกจากข้าจะชอบใจในตัวของเ้าแล้วตาเฒ่าเทพแห่งโชคชะตาก็ได้ฝากฝังเ้าไว้กับข้า เพราะเขาออกหน้าเองไม่ได้ตาเฒ่านั่นดูสนิทกับเ้าดีนะ เห็นเ้าไปช่วยกวาดใบไม้บ่อยๆ”
‘ที่ท่านอาจารย์พูดมาตาเฒ่าเทพแห่งโชคชะตาคงจะหมายถึงอาแปะที่ศาลเ้าสินะ’
“เอาล่ะๆ เรามาเข้าเื่กันเลยดีกว่าในใบคำตัดสินนั้นของศาลไคฟังนั้น ได้ตัดสินให้เ้าไปเกิดในสังคมระดับล่างเป็คนยากไร้รายละเอียดก็ตามที่เ้าได้ฟังในศาลนั่นแหละ อันนี้เราต้องยอมรับแต่มันก็เขียนไว้แค่นั้น ข้าเลยอาศัยช่องโหว่นิดหน่อย โดยข้าจะให้เ้าได้คู่ครองที่มีเชื้อสายสูงศักดิ์แทน”
“โลกใบที่เ้าจะต้องไปอยู่นั้นมีระดับพลังปราณตาเฒ่าเทพแห่งโชคชะตาจะให้สิ่งของเพื่อเรียนรู้เคล็ดวิชาแก่เ้าแต่เ้าต้องหมั่นฝึกเพื่อเลื่อนระดับเอาเอง”
“ส่วนข้าข้าได้รับฟังคำขอของเ้าก่อนตายแล้วล่ะ เ้าตัดพ้อถึงชีวิตถึงความยากจนทีแรกข้าก็จะช่วยเ้าในส่วนนี้แหละ เพราะเป็งานถนัดของข้าเื่การบันดาลโชคลาภแต่พอมีเหตุการณ์นี้ขึ้นก่อน ทำให้ข้าละเมิดคำตัดสินไม่ได้ข้าเลยมุ่งไปที่คำขอถัดมาของเ้า ที่บอกว่าอยากเล่นเกมอนิมอลลำซิ่งอีกครั้งแทน”
“เพราะฉะนั้นแล้วเนี่ยข้าจะให้เกมเสมือนแก่เ้า ในนั้นมีแค่เกมเดียวนั่นก็คืออนิมอลลำซิ่ง เ้าสามารถเข้าไปอยู่ในเกมที่เ้าเคยสร้างเกาะไว้ได้โดยเนื้อหาของเกมจะมีความคล้ายคลึงกับที่เ้าเคยเล่น แต่ข้าได้ปรับให้คล้ายกับโลกใหม่ของเ้าโดยเ้าสามารถเข้าออกในเกมฟาร์มนี้ได้ ข้าจะเรียกมันว่ามิติเ้าสามารถเอาสิ่งของออกมาใช้ได้ ส่วนสัตว์ที่อยู่ในเกมที่เป็เพื่อนบ้านของเ้าเ้าสามารถพาออกมาข้างนอกได้โดยจะต้องทำคู่พันธสัญญาสัตว์เลี้ยงส่วนการฝึกทักษะต่างๆ ที่ตาเฒ่าเทพแห่งชะตาจะมอบให้เ้านั้น ข้าเอาไปไว้ในมิติฟาร์มแล้วเ้าสามารถฝึกทักษะด้านในมิติฟาร์มและมันจะมีผลต่อชีวิตจริงด้วย”
“ข้าได้แอบพูดคุยกับยายเมิ่งไว้แล้วว่าจะให้เ้าเกิดใหม่แต่ให้ไปเกิดเป็คนอายุพอๆ กับเ้าในตอนนี้ แต่อาจน้อยกว่ามากกว่าสักนิดหน่อยพูดง่ายๆ ก็คือไปเกิดในร่างของคนที่หมดสิ้นอายุขัยในภพนั้น และนี่ข้าจะให้ยาแก่เ้าสองเม็ดเม็ดสีฟ้ามันเป็ยาป้องกันการลืมเลือนความทรงจำเพราะก่อนที่เ้าจะเกิดใหม่ต้องดื่มน้ำแกงยายเมิ่ง น้ำแกงนั้นมีฤทธิ์ลบความทรงจำของผู้ที่ดื่มกินทีแรกข้าก็ไม่อยากให้เ้าดื่มหรอกนะ แต่หากเ้าไม่ดื่ม ยายเมิ่งก็จะมีความผิดฐานบกพร่องต่อหน้าที่ข้าเลยไปทุ่มเงินซื้อยามาจากเทพโอสถหมอเทวดาแทนส่วนเม็ดสีขาวนี้รอให้เ้าไปถึงภพใหม่แล้วค่อยกินนี่จะเป็ยาที่เก็บความทรงจำของเ้าของร่างที่เ้าจะไปแทนที่ แต่ความทรงจำนี้จะเป็มุมมองของบุคคลที่สามนั่นก็คือเทพแห่งโชคชะตา ซึ่งยานี้จะทำให้เ้ารู้ความจริงทุกอย่างเกี่ยวกับชีวิตที่ผ่านมาของเ้าทั้งเคยกระทำใคร และถูกใครกระทำ ่ก่อนหน้านี้ใครดีใครร้ายกับเ้าเ้าอย่าบอกใครเชียว” เทพเ้าไฉ่ซิงเอี๊ยะกระซิบเบาๆ
“เอาล่ะเ้าอย่าลืมหัดพูดจาให้เข้ากับยุคสมัยและโลกใหม่ของเ้าด้วย สิ่งที่ข้าจะพูดข้าก็ได้พูดไปหมดแล้ว ข้าขอให้เ้าโชคดีมีชัย สักวันเราคงได้เจอกันใหม่ ข้าไปล่ะ”
“เ้าค่ะ ท่านอาจารย์”ซู่ซินเอ่ยอย่างซาบซึ้ง เพราะอาจารย์ที่เพิ่งจะรู้จักกันให้ความช่วยเหลือเธอขนาดนี้
หลังจากที่กินยาและฟังที่ท่านอาจารย์พูดจนจบแล้วนั้นซู่ซินก็มาถึงประตูพอดี ท่านอาจารย์ขยิบตาให้กับยายเมิ่งอย่างรู้กันจากนั้นซู่ซินก็ยื่นใบคำตัดสินพร้อมรับน้ำแกงจากยายเมิ่งมาดื่ม แล้วบอกลาอาจารย์และเดินเข้าไปในประตูทันที
[1] จำเลยรัก แต่งโดย ชาลีอินทรวิจิตร เรียบเรียงโดย สมาน กาญจนผลิน
277
