[จบ] ย้อนเวลาไปเป็นมารดาปากแซ่บในยุค 70

ตอนที่ 52 ขี้หนู

สวี่ม่ายซุ่ยเห็นว่ามีคนสนับสนุนตัวเองก็เป่าปากโล่งอก เพราะถึงอย่างไรเธอก็ไม่ได้แสดงออกว่าใจเย็นขนาดนั้น

“นี่ นี่ แล้วยังมีนี่ สิบกว่าที่นี้สิบแต้มทำงานทั้งหมด พวกคุณดูซิว่าอยากได้อันไหน” สวี่ม่ายซุ่ยชี้สถานที่ที่วาดเสร็จแล้วให้สองสามคนดูพลางพูด

“ตรงนี้ของเธอคือถอนแล้วค่อยแยกใช่ไหม? งั้นสิบแต้มของเธอจะสูงพอเหรอ” หนึ่งในวัยรุ่นที่ค่อนข้างใจเย็นมองภาพของสวี่ม่ายซุ่ยพลางพูด

สวี่ม่ายซุ่ย “ไม่ใช่ มีแค่ถอน”

“ถ้าแยกจะได้แปดแต้มทำงาน”

“ถ้าบ้านพวกนายสามารถ นายก็เลือกสองที่ ที่มีสิบแต้มทำงานได้เลย แล้วค่อยเลือกอันที่มีแปดแต้มทำงานที่เหลือได้”

ที่จริงแล้ววิธีนี้ของสวี่ม่ายซุ่ยหมายถึงระบบรับเหมาในครอบครัว ถึงอย่างไรในชีวิตก่อนเธอก็เคยเห็นกระบวนการเปลี่ยนจากที่ดินของสาธารณะมาเป็นระบบรับเหมาในครอบครัว 

วัยรุ่นได้ฟังก็นิ่งเงียบไป จากนั้นก็ตาเป็นประกาย ตะโกนเรียกคนด้านหลัง “พ่อ แม่ พี่ชาย พวกเรามานี่เร็ว”

พอคำพูดเขาลอยมา ก็มีคนสามคนพุ่งออกมาจากฝูงชนด้านหลัง “หมินเชิง เกิดอะไรขึ้น”

หลี่หมินเชิง “พ่อ ฉันอยากเลือกไร่ผืนนี้ งั้นพวกเราสองสามคนก็หาได้ห้าสิบแต้มทำงานเลยนะ” เขาพูดพลางชี้ไปที่สถานที่ ที่มีสิบแต้มทำงานสองอัน แปดแต้มทำงานหนึ่งอัน 

“หมินเชิง แกหมายความว่าอะไร ทำไมฉันฟังไม่เข้าใจ”

หลี่หมินเชิงตอบกลับอย่างกระตือรือร้น “ไม่ต้องเข้าใจหรอก แค่ฟังผมก็พอ”

“นักบัญชีสวี่ เธอแบ่งที่ดินผืนนี้ให้ฉันก็พอ งานสะบัดแยกถั่วลิสงก็แบ่งให้เราด้วย”

สวี่ม่ายซุ่ย “ได้ นายจะเอาที่ยี่สิบแต้มบวกกับที่แปดแต้ม แยกถั่วลิสงของไร่สิบแต้มคือแปดแต้ม แยกถั่วลิสงของไร่แปดแต้มคือหกแต้ม ทั้งหมดห้าสิบแต้ม”

หลี่หมินเชิง “ได้”

“นักบัญชีสวี่ เธอพูดจริงเหรอ ขอแค่ทำเสร็จก็ให้พวกเราไปได้เหรอ”

สวี่ม่ายซุ่ย “หากผลการเก็บเกี่ยวผ่านไม่มีปัญหาอะไรก็ไปได้ค่ะ”

หลี่หมินเชิงได้ยินก็ตอบกลับอย่างสดใส “ได้” พูดจบก็ตะโกนเรียกบ้านพวกเขาไปทำงาน

พอพวกเขาเห็นว่าได้แบบนี้ ก็รีบล้อมเข้ามา เกือบจะเป็นครอบครัวหนึ่งต่อทีละผืนร่วมกันทำ

ไม่นานงานในมือสวี่ม่ายซุ่ยก็ถูกแบ่งไปจนเกือบหมด มีแค่อันที่อยู่เดี่ยว ๆ ที่ไม่ได้แบ่งออกไป

อีกอย่างคนกลุ่มที่เหลือก็มีไม่น้อยเลย เป็นคนแก่ทั้งหมดที่แยกกับวัยรุ่นในครอบครัว บางส่วนก็ถอนถั่วลิสง บางส่วนก็หักข้าวโพด

แต่พอพวกเขาเห็นว่าไร่ในมือสวี่ม่ายซุ่ยมีไม่เยอะแล้ว ก็ล้อมกันเข้ามาเลือกงานที่เหมาะสมกับตัวเอง แล้วยังมีกลุ่มสองคนซึ่งมีความสัมพันธ์ดีต่อกันรับมาสองที่ ที่ค่อนข้างเหมาะสม พอถึงเวลาก็ให้สวี่ม่ายซุ่ยแบ่งแต้มทำงานให้พวกเขาอย่างเท่าเทียม ทั้งหมดนี้สวี่ม่ายซุ่ยล้วนรับปากหมด

สุดท้ายก็คือพวกชายขี้เกียจในหมู่บ้านที่ปกติก็อาศัยทำเนียนไปวัน ๆ

โก่วเชิ่ง “นักบัญชีสวี่ เธอแบ่งไร่ไปหมดแล้ว เธอจะให้พวกฉันทำอะไร?”

สวี่ม่ายซุ่ยเห็นท่าทางเอ้อระเหยลอยชายของเขา ก็ตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์ “ใครบอกว่าแบ่งเสร็จแล้ว นี่ยังเหลืออยู่ไม่ใช่เหรอ?”

โกวเชิ่งฟังจบก็เบะปากอย่างเหยียดหยาม “แต้มทำงานแค่นั้นจะไปพอยาไส้อะไร”

สวี่ม่ายซุ่ย “ถ้านายคิดว่างานเดียวไม่พอ นายก็รับสองงานได้นะ”

โก่วเชิ่ง “สอง นี่เธอกะเอาชีวิตฉันเลยไม่ใช่หรือไง”

สวี่ม่ายซุ่ยเห็นเขาแบบนั้นก็ตอบกลับอย่างทนไม่ไหว “ตกลงว่านายจะทำหรือไม่ทำ ไม่ทำก็พอได้แล้ว” พูดจบเธอก็เตรียมจะไป

พอเธอไป พวกที่เหลือก็ร้อนรน

หนึ่งในคนที่อายุมากมองสวี่ม่ายซุ่ย ถามขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “นักบัญชีสวี่ เธอทำแบบนี้ไม่ได้ เธอแบ่งงานให้พวกหล่อนไปหมดแล้วทิ้งงานแบบนี้ให้พวกยายแก่แบบพวกฉันเนี่ยนะ”

สวี่ม่ายซุ่ยมองคนพวกนี้ขาดตั้งแต่เมื่อวานแล้ว คนไม่กี่คนพวกนี้ล้วนอาศัยความชรามาใช้เป็นเครื่องมือ เวลาทำงานไม่พูดคุยก็ไปเข้าห้องน้ำ แล้วยังอาศัยลำดับอาวุโสมารังแกคน

“ไม่ใช่ว่าฉันอยากทิ้งขว้างพวกคุณ แต่เป็นพวกคุณที่ไม่ทำตามระบอบสังคมเอง”

“พวกเราอยากจะพัฒนา ไม่อาจล้าหลังเพราะพวกคุณได้ ไม่อย่างนั้นถ้าคุณไปเลือกอยู่กลุ่มติดภูเขา กลุ่มที่อยู่ใกล้น้ำจะมองพวกเรายังไง” สวี่ม่ายซุ่ยถลึงตา มองพวกเขาอย่างบริสุทธิ์ใจ

พอประโยคนี้ของสวี่ม่ายซุ่ยพ่นออกมา ยายเฒ่าสองสามคนที่จะตีโพยตีพายปฏิเสธก็ไม่กล้าเถียง ทำได้แค่จ้องสวี่ม่ายซุ่ยปานจะกินเลือดกินเนื้อ

“ป้า สองสามอันนี้เหมาะกับป้า ป้าจะดูไม่ดู” สวี่ม่ายซุ่ยแกล้งทำเป็นไม่มองเห็น ถามขึ้นโดยยังคงรอยยิ้มเอาไว้

ยายเฒ่าสองสามคนทำได้แค่เดินตรงไปเลือกงานอย่างไม่เต็มใจ  ถ้าพวกนางไม่ทำงานกลับไปต้องโดนตาเฒ่าที่บ้านด่าแน่

พวกนางยังพอสนใจเลือกงานบ้าง แต่ชายขี้เกียจสองสามคนพวกนี้กลับไม่มีคนสนใจ พวกเขานั่งลงบนพื้น ไม่เลือกงานแล้วยังไม่ทำงานด้วย สวี่ม่ายซุ่ยเองก็ไม่ชอบพวกเขา จึงเดินจากไป

เธอแบ่งงานขนาดนี้ ต่อให้งานจะง่าย แต่ในตอนที่ทุกบ้านจะไป เธอก็กำชับสถานที่ตามแต้มทำงานอีกครั้ง ลดปัญหาพวกเรื่องทำเยอะทำน้อย

เวลานี้หลี่หมินเชิงก็พาครอบครัวทำงานไปไม่น้อยแล้ว เห็นสวี่ม่ายซุ่ยผ่านมา ก็ตะโกนเรียกทันที “นักบัญชีสวี่!”

หลังสวี่ม่ายซุ่ยได้ยินก็รีบเดินมา เพราะว่าไร่ผืนนี้ถูกบ้านพวกเขาเลือกไปแล้ว ดังนั้นเวลาทำจึงช่วยเหลือกัน เห็นทำงานสอดคล้องกันอยู่บ้าง  แล้วยังดูไม่ได้แอบอู้

สวี่ม่ายซุ่ย “เกิดอะไรขึ้น”

หลี่หมินเชิงตอบด้วยรอยยิ้มแหย “ผมเห็นว่าคุณแบ่งแค่ถอนถั่วลิสงกับสะบัดแยกถั่วลิสง ทำไมไม่แบ่งงานที่ขนของไปกลับด้วยล่ะ งานขนไปกลับนี้ก็ต้องให้ฉันขนเองด้วยใช่ไหม?”

สวี่ม่ายซุ่ย “ไม่ใช่ ถอนหมดแล้ว พอถึงเวลาค่อยขน ต้องดูสถานการณ์ก่อน ยังบอกไม่ได้”

หลี่หมินเชิง “ได้ พอถึงเวลาคุณอยากใช้ค่อยมาบอกผมนะ”

สวี่ม่ายซุ่ย “อืม พวกนายทำงานไปก่อนเถอะ ฉันจะไปดูที่อื่นสักหน่อย”

สวี่ม่ายซุ่ยเดินวนไปรอบหนึ่งแล้วก็พบว่าเกือบจะไม่มีใครอู้งาน จึงหาที่นั่งพัก จัดการเรื่องแต้มทำงานของวันพรุ่งนี้บนสมุดต่อ

เวลานี้เองที่พลันมีเสียงดังขึ้นข้างกาย “ทำขนาดนี้ จะต้องดีกว่าเมื่อก่อนแน่”

สวี่ม่ายซุ่ยได้ยินเสียง เงยหน้าขึ้นมามองก็เห็นหัวหน้ายืนอยู่ข้างเธอตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้

“หัวหน้าหน่วย คุณมาได้ไงคะเนี่ย?”

หัวหน้าหน่วยสูดควันจากบ้องยาสูบเข้าลึก ๆ พลางพูด “มาทั้งที เธอทำขนาดนี้ต้องดีว่าเมื่อก่อนแน่ ดูเหมือนว่าพวกเราจะแก่แล้วจริง ๆ”

สวี่ม่ายซุ่ยรีบตอบ “คุณยังไม่แก่ ถ้าไม่ได้คุณ ฉันคงแบ่งไร่ไม่ได้เยอะขนาดนี้หรอก”

หัวหน้าหน่วย “นี่เธอจัดการเรื่องแต้มทำงานวันพรุ่งนี้?”

สวี่ม่ายซุ่ย “อืม แต่แบ่งไม่ง่ายเลยค่ะ”

“ไร่นี่ก็มีทั้งถอนง่ายและไม่ง่าย ฉันกลัวทำไม่ดีแล้วก็กลับไป”

หัวหน้าหน่วยเห็นสีหน้าขมขื่นของสวี่ม่ายซุ่ยก็ยิ้ม “เธอนี่นะ! เวลาแบบนี้มัวทำอะไรทำไมไม่ไปถามหัวหน้าหน่วยย่อย นั่นเป็นคนมีฝีมือเรื่องงานทั้งหมดเลยนะ ไร่นี้เป็นแบบไหนจะมีใครรู้ดีไปกว่าพวกเขา”

สวี่ม่ายซุ่ยได้ฟังก็ตาเป็นประกาย “ขอบคุณหัวหน้าหน่วยที่เตือน ฉันจะไปหาพวกเขา”

หัวหน้าหน่วย “ได้สิ ไปเถอะ!”

รอสวี่ม่ายซุ่ยเดินไปไกลหน่อย เขาก็อดไม่ได้ที่จะทำเสียงฮึดฮัด “ดูเหมือนว่าไร่ข้าวโพดเองก็ต้องวางแผนแบ่งแต้มทำงานแล้วสินะ”

…………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

พวกอู้งานก็มีอยู่ทุกหนแห่งจริง ๆ แต่คราวนี้ใช้ระบบใหม่แล้ว อู้ไม่ได้แล้วนะ

ชิวเฟิง