ผมกลายเป็นตัวละครในเกมแนวดาร์กแฟนตาซี

บทที่ 33

ความเงียบปกคลุมไปทั่วหมู่บ้าน บรรยากาศที่พักแรมดูไม่มีชีวิตชีวา ผู้สัญจรไปมาบนถนนเริ่มเบาบางลง มีเพียงแสงไฟจากมุมถนนเท่านั้นที่กะพริบไล่ความมืดออกไป ซึ่งเป็นทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่พบได้บ่อยตามหมู่บ้านในเขตทุรกันดารของยุคมืด ยังดีที่มีโคมไฟและตะเกียงอยู่ทุกที่ สภาพแวดล้อมเลยค่อนข้างดี ปกติแล้วจะมีไฟส่องสว่างในบ้านเฉย ๆ ระหว่างรอให้เวลาของเหล่าปีศาจผ่านไป

คนที่สัญจรไปมายามค่ำคืนมีเพียงคนต่างถิ่น นักพเนจร หรือนักล่าสัตว์ประหลาดเท่านั้น

อีอันที่มีลักษณะใกล้เคียงกับคนทั้งสามประเภทถือตะเกียงยืนอยู่หน้าทางเข้าร้านเหล้าไว้ในมือแล้วเดินออกไป

เมฟที่กำลังเดินเงียบ ๆ อยู่ด้านข้างได้พักหนึ่ง จู่ ๆ ก็พูดออกมา

“พกอาวุธมาเต็มเลยนะ”

ชอบทำอะไรที่ไม่เข้ากับตัวเองอยู่เรื่อยเลย

ขณะคิด อีอันก็ตอบอย่างนิ่งเฉย “ป่าสุสานอยู่ไม่ไกล”

อีอันใส่สายสะพายหนังที่มีกระบองบรรจุอยู่ไว้ที่หลัง ฝักดาบตรงเอวมีดาบยาวเล่มใหม่ด้วย เอวอีกด้านก็เต็มไปด้วยฝักดาบที่มีกริชอยู่ข้างใน

‘ดูไม่เหมือนนักเวทเลย’

ขณะที่เขากำลังพูดไปเรื่อย เมฟกล่าวออกมาว่า “เจ้าเชื่อจริง ๆ เหรอว่าที่ป่าสุสานมีนักเวทดำอยู่”

“ใช่”

อีอันยักไหล่เบา ๆ

“อย่างที่ท่านได้ประสบมา สมควรแล้วที่ข่าวลือแพร่กระจายไปทั่วละแวกนี้”

“ใช่ ระหว่างที่ข้าอยู่ที่ชายแดน มีหลายสิ่งเปลี่ยนไป”

ดวงตาสีเขียวของเมฟที่จ้องมองทางเข้าหมู่บ้านนั้นถูกปกคลุมไปด้วยความมืดสนิท

“ชีวิตของชาวบ้านเริ่มทุกข์ยาก ความสงบสุงเริ่มจางหาย และขุนนางก็ลืมหน้าที่ของตน มันไม่เหมือนกับข่าวลือที่ข้าได้ยินมา และมันก็แตกต่างจากภาพจำที่ข้าได้เห็นและเติบโตมาด้วย”

“ท่านคงอยู่ที่ชายแดนเป็นเวลานาน”

“นานพอสมควร ดังนั้นข้าต้องทำให้ได้”

และแล้วอีอันก็เข้าใจภาพลักษณ์เงอะงะของเมฟและฟิลลิปที่เห็นมาตลอดได้ ไม่ว่าจะมาจากตระกูลชนชั้นสูงเพียบพร้อมไปด้วยความสามารถโดดเด่นแค่ไหน แต่คงไม่เหมาะกับยุคมืดอย่างนี้ พวกเขาใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในชายแดนมานาน แม้ว่าความสามารถในการต่อสู้และกลยุทธ์จะยอดเยี่ยมเพียงใด แต่สถานการณ์ของโลกก็จะมืดมนแบบนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

บางทีที่อีกฝ่ายเห็นด้วยกับคำพูดของเขาอาจเป็นเพราะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพึ่งการตัดสินของเขา

“สงครามใกล้เข้ามาทุกที ตอนที่ได้รับพระบรมราชโองการสั่งให้กลับมา ไม่นึกว่าจะเป็นเขตแดนนี้”

“ท่านคงคิดว่าอาณาจักรกำลังเพลิดเพลินกับช่วงเวลาแสนสงบสุขอยู่ล่ะมั้ง”

“ไม่ใช่แบบนั้น แต่ตอนนี้ก็ไม่ได้เรียกว่ายุคมืด” เมฟตอบอย่างจริงจังแม้จะพูดเสียดสีก็ตาม “นับว่าเป็นโชคดีของข้ามากที่ได้พบเจ้า อีอัน”

จู่ ๆ อีอันก็หันมามองเธอ เธอเองก็มองเขาด้วยดวงตาสีเขียวอยู่เหมือนกัน

ไม่รู้เป็นเพราะผมสีแดงหรือเพราะแสงไฟสลัวทำให้ผิวของเธอดูขาวกว่าปกติ

‘กลายเป็นว่าเมฟเหมือนนักเวทซะงั้น’

อีอันที่กำลังคิดเรื่องไร้สาระอยู่ตอบกลับ

“ตรงกันข้ามเลย ข้าเองต่างหากที่โชคดี ยังไงก็ต้องฆ่าไอ้นักเวทดำอยู่ดี แต่เพราะท่านเลยทำให้ได้เงินก้อนใหญ่ในคราวเดียว”

“ใช่ เจ้าทำได้อยู่แล้ว” เมฟพยักหน้าลงเบา ๆ “เจ้าเอาชีวิตรอดผ่านพ้นความตายจากหนองน้ำที่ถูกสาปนั้นด้วยตัวคนเดียว”

“…”

เจ้ามิเกลไปพูดอะไรไว้เยอะแยะเชียว

“แต่น่าแปลก ทำไมชื่อเสียงของเจ้าถึงไม่แพร่กระจายไปทั่วอะเกลลันล่ะ”

อีอันที่เริ่มรู้สึกอึดอัดพูดออกมา

“แล้วจะทำไมล่ะ เจ้าเรียกข้าออกมานี่เพราะอยากฟังเรื่องราวการผจญภัยของข้าต่อเหรอ”

“ไม่ บอกไปแล้วไงว่ามีเรื่องอยากคุยด้วย”

เมฟหันตัวไปหา เธอพิงก้อนหินตรงทางเข้าหมู่บ้านและมองไปที่ทุ่งข้าวสาลีอันมืดมิด

“…ข้าได้รู้เป็นครั้งแรกว่ามีนักเวทดำอยู่เมื่อไม่กี่วันหลังจากได้รับคำสั่งให้กลับ”

เสียงของเธอเหือดแห้งเหมือนลมที่พัดผ่านทุ่งข้าวสาลี

“มีเรื่องมากมายที่ต้องจัดการก่อนกลับ เนื่องจากข้าเป็นกำลังสำคัญในการป้องกันชายแดน จึงต้องระมัดระวังไม่ให้รู้สึกถึงการหายไปของข้า ระหว่างนั้นก็มีจดหมายมาหา”

เห้อ จะพูดเรื่องนี้งั้นเหรอ

อีอันฝืนถอนหายใจและวางตะเกียงไว้บนหินแล้วไปยืนข้างเมฟ ถึงแม้จะยังไม่ค่อยอยากรู้เท่าไหร่ แต่อีกฝ่ายเป็นทั้งนายจ้างและยังเป็นทั้งสหายร่วมรบเลยไม่มีข้อแก้ตัวที่จะตัดบทได้เลย

“...จดหมายจากเวอร์นอน”

เขาได้ยินชื่อเวอร์นอนตั้งแต่เจอกันวันแรก

อีอันถามกลับอย่างไม่สนใจ

“เวอร์นอนคือใคร”

พี่น้องเป็นอัศวินกันหมดงั้นเหรอเนี่ย ช่างเป็นวงศ์ตระกูลอัศวินกันมาอย่างยาวนาน

ในขณะที่อีอันกำลังคิดก็ก้มหน้าลง เพราะจำไม่ได้ว่าเคยเห็นเวอร์นอน ริอูเรลในเกม หรืออาจเป็นเพราะไม่ใช่ตัวละครที่สำคัญมากเท่าไหร่

“น่าแปลกที่สาวกแห่งทีร์เอ็นอย่างท่านปกป้องดินแดน และน้องชายของท่านต้องปกป้องกษัตริย์”

ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงก็ไม่มีทางเอามาพูดแบบนี้

“ข้าออกมาเพราะเป็นสาวก ถ้าข้ายังเป็นอยู่จะต้องคอยเคียงข้างกษัตริย์ และข้าคงต้องเป็นผู้นำวงศ์ตระกูล ถ้าอย่างนั้นเวอร์นอนจะไม่ได้อะไรที่เขาควรจะได้รับ ข้าทำแบบนั้นไม่ได้”

“อ้อ…”

ความรักที่มีให้น้องนี่สุดยอดเลย

อีอันพยักหน้า

จะว่าไปแล้ว ไม่อยากจะคิดเลยว่าลูกชายคนโตที่ถูกพี่สาวพรากตำแหน่งผู้นำตระกูลไปจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร

เธอจึงเลือกที่จะทำแบบนี้เพราะปัญหาจะจบลงถ้าเธอสละตำแหน่งนั้นไป 

ถึงอย่างนั้นก็ไม่ง่ายที่จะละทิ้งชีวิตที่สะดวกสบายและมีอำนาจ ช่างเป็นการเสียสละที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ ยิ่งเห็นได้ยากในยุคมืดแบบนี้ บางทีความสูงส่งนั้นอาจจะอยู่ในสายตาของทีร์เอ็นก็ได้

“การที่เวอร์นอนรู้ความจริงนั้นเป็นสาเหตุของปัญหาทั้งหมด เด็กนั่นพยายามที่จะพิสูจน์ตัวเองกับข้าอยู่เสมอว่าดูแลครอบครัวได้ด้วยตัวเองและสามารถอยู่เคียงข้างฝ่าบาทได้ ไหนจะยังนำพาวงศ์ตระกูลก้าวหน้าได้ แม้ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อะไรทั้งนั้น”

“…แล้วในจดหมายเขียนไว้ว่าอะไร”

“บอกว่าความมืดมิดปกคลุมอาณาจักรแล้ว ขณะที่ฝ่าบาททรงกระตือรือร้นที่จะเตรียมพร้อมสำหรับสงครามนั้น ข่าวนี้ก็แพร่กระจายออกไปเงียบ ๆ นอกจากนี้ยังเขียนไว้ว่าขุนนางจำนวนมากมีส่วนพัวพันด้วย อาจจะปกคลุมไปถึงรากเหง้าของอาณาจักร”

เมฟหยุดพูดอยู่ครู่หนึ่งและค้นหาของบางอย่างตรงอกอย่างระมัดระวัง

กระดาษจดหมายถูกพับอย่างสวยงาม สายตาที่จ้องไปยังจดหมายของเธอนั้นนึกย้อนถึงอดีตไปมา

เฮ้อ หงุดหงิดจริง ๆ

อีอันยื่นมือออกไป

“ขออ่านหน่อยได้ไหม”

“อ่านออกด้วยเหรอ…ได้ ระดับเจ้าต้องอ่านออกสิ”

เมฟยื่นจดหมายให้

อีอันค่อย ๆ เปิดจดหมายออก ตัวหนังสือที่เขียนแสดงให้เห็นถึงนิสัยของเวอร์นอน

“…อย่างที่บอก มีความทะเยอทะยานมาก”

ในที่สุดอีอันก็ยิ้มมุมปากและพูดออกมา

“ถือโอกาสนี้ใช้นักเวทดำกอบกู้วงศ์ตระกูลอย่างนั้นเหรอ”

ในจดหมายมีเนื้อหาเกี่ยวกับการเอาชนะนักเวทดำและลงโทษผู้ที่เกี่ยวข้องอยู่เยอะมาก มีแม้กระทั่งความทะเยอทะยานที่จะขุดรากถอนโคนพวกคนทรยศเพื่อช่วยเหลืออาณาจักรแล้วปกครองแผ่นดินของพวกเขา