"ไอรดา พาสุข อายุ23 ปีเพศหญิง เืกรุ๊ปO สถานะโสด คุณมีภารกิจสำคัญในการช่วยเหลือคน คุณจะยอมรับภารกิจนี้หรือไม่" เสียงนั้นถาม
"ไอรดา พาสุข คุณมีภารกิจสำคัญ คุณจะรับภารกิจนี้หรือไม่”
เสียงนั้นย้ำอยู่หลายครั้ง จนจู่ๆก็มีเสี้ยงวี๊ดเหมือนไปลำโพงแตกดังลั่น
"โอ๊ย! อะไรกัน เสียงอะไรเนี่ย"ไอรดาถามขึ้น สติเธอกลับมาแล้ว
"คุณไอรดาพาสุข คุณ้าจะรับภารกิจนี้หรือไม่" เสียงนั้นถาม
"ภารกิจอะไร"ไอรดาถาม
“ช่วยชีวิตคน"เสียงนั้นถาม
“ช่วยใคร”ไอรดา
"ช่วยชีวิตคนๆนึง" เสียงนั่นตอบ
"ไม่ใช่หมอมั้ย หาคนอื่นเหอะ” ไอรดารู้สึกรำคาญและซังกะตายมาก ขอเวลาฉันดิ่งหน่อยไม่ได้เลยเหรอ
"ถ้าไม่ใช่คุณก็ไม่มีใครทำได้แล้ว สมดุลของระบบอาจจะต้องเสียไป" เสียงนั้นตอบ
"แล้วถ้าฉันรับแล้วจะเป็ยังไง"ไอรดาถาม
"คุณจะถูกย้ายไปในอีกมิติหนึ่ง และทำภารกิจช่วยเปลี่ยนแปลงชีวิตคนๆนึง"
"ทำไมต้องเป็ฉัน" ไอรดาถาม
"เพราะคุณไม่มีสิ่งยึดเหนี่ยวที่นี่อีกแล้วและอีกหน่อยคุณจะเข้าใจเอง" เสียงนั้นตอบ
"แล้วถ้าฉันหายไปจะไม่มีใครสงสัยเหรอ" เธอสงสัย
"ตัวตนของคุณในมิตินี้จะถูกลบออกไป"เสียงนั้นตอบเรียบๆ
"เหรอ ไม่มีใครอาลัยอาวรณ์ฉันสินะ"เธอเหม่อ
“แล้วฉันต้องไปที่ไหน” ไอรดา
“มิติคู่ขนานที่คล้ายกับโลกของคุณ ย้อนไปในยุค่ปฎิวัติวัฒนธรรมตอนปลาย" เสียงนั้นตอบ
"อย่าบอกนะว่าเมืองจีน ฉันพูดภาษาจีนไม่ได้ แค่เขียนได้ เพื่อตอบเมล์ลูกค้าเท่านั้นแล้วจะอยู่ยังไง"ไอรดาจะบ้าตาย
"คุณจะสามารถสื่อสารได้โดยธรรมชาติครับไม่ต้องห่วงครับความรู้ในยุคนั้นเราคุณจะสามารถรู้ได้เอง"เสียงนั้นตอบ
"แล้วรายละเอียดของภารกิจคืออะไร" ไอรดาถาม
"คุณต้องยอมรับภารกิจก่อน ผมถึงจะสามารถบอกได้"เสียงนั้นตอบ
"แล้วถ้าทำสำเร็จฉันจะได้อะไร"ไอรดาถาม
"คุณขอสิ่งที่้าได้หนึ่งอย่าง"เสียงนั้นตอบ
"หมายความว่าฉันสามารถย้อนเวลาหรือขอให้บางอย่างเกิดหรือไม่เกิดขึ้นได้ใช่มั้ย"ไอรดาเริ่มคาดหวัง
"ใช่ครับ"เสียงนั้นตอบ
"แต่ฉันจะเริ่มยังไง มีตัวช่วยมั้ยคะ" ไอรดาเริ่มตั้งสติ
"มีครับผมจะคอยช่วยคุณเอง โดยจะช่วยทุกอย่างที่คุณขอ เพราะคุณคือบัดดี้ของผม"เสียงนั้นตอบ
"แล้วฉันควรเรียกคุณว่ายังไง"ยังไม่ได้ถามชื่อเสียงเรียงนามกันเลย
"คุณสามารถเรียกผมว่า อดัมส์ครับ"อดัมส์ตอบ
"ยินดีที่ได้รู้จักนะคะอดัมส์ แล้วเราจะเริ่มยังไง ตัวช่วยมีอะไร ที่นั่นน่าจะขาดแคลนอย่างหนักเลย"ไอรดาถาม
"สรุปว่าคุณยอมรับภารกิจหรือไม่ครับ"อดัมส์ถาม
"ตกลง แล้วมีเวลาเตรียมตัวเท่าไหร่"ไอรดายืนยัน
"ยืนยันรับภารกิจมั้ยครับ"อดัมส์ถามย้ำ
"ยืนยัน"ไอรดาย้ำ
"โปรดรอสักครู่"อดัมส์ กำลังโหลดข้อมูลทั้งหมดเข้าสู่แกนประสาทกลาง
"คุณไอรดา พาสุข อายุ23 ปี ห้าเดือนสิบสี่วัน คุณมีเวลาอีก72 ชั่วโมงในการ เตรียมการ ตอนนี้เงินในบัญชีคุณมีทั้งหมด เจ็บสิบล้านสามแสนสี่หมื่นสองพันเจ็ดสิบแปดบาทห้าสิบสามสตางค์"อดัมส์รายงาน
"ถ้าฉันใช้เงินไม่หมดสามารถเปลี่ยนเป็เงินที่ใช้ที่นั่นได้มั้ย"ไอรดาถาม โหเงินตั้งเยอะเพิ่งได้มายังไม่ทันได้ใช้เลย
"ผมสามารถจัดการให้ได้ครับ และในระบบมีพื้นที่ว่างให้คุณแบ่งเป็สามโซน คือโซนอาศัย โซนความรู้และโซนรักษา" อดัมส์ตอบ
"แล้วฉันสามารถเข้าไปในมิติได้มั้ย"ไอรดาอยากรู้
"คุณ้าเข้าไปเดี๋ยวนี้เลยมั้ยครับ"อดัมส์ถาม
"ได้เหรอ ลองดูเข้ายังไงล่ะ"ไอรดาตื่นเต้น
"แค่คิดก็เข้าได้แล้วครับ"
"เมื่อเข้ามาในมิติ อดัมส์ก็แสดงตัวเป็โฮโลแกรมชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาแต่ไม่มีใบหน้า
"สวัสดีครับ" อดัมส์ทัก
"หน้าคุณไปไหน"ไอรดาถาม
"ยังอยู่ในระหว่างการเลือกใบหน้าครับ ผมพยายามที่จะไม่ให้ใบหน้าทำให้คุณรู้สึกในการโน้มเอียงของอารมณ์"อดัมส์ตอบ
"อ้อ"ไอรดาี้เีต่อความยาว เธอตื่นตากับบ้านสีขาวหลังเล็กๆนี่มาก
พื้นที่กว้างมีแปลงผัก และต้นไม้ ผลไม้มากมาย อยู่รอบๆ เนินเขาก็เต็มไปด้วยดอกไม้ปกคลมทั้งเนิน แต่ว่า
"ทำไมมันอยู่ด้วยกันได้ สตอเบอรี่กับทุเรียนมันน่าจะชอบอากาศต่างกันมั้ย" ไอรดาถาม
"ซ่อนกลิ่นก็มี ลาเวนเดอร์ก็มา ถึงจะอยู่ห่างกันแต่มันก็น่าจะคนละอากาศและสภาพดิน
"ที่นี่เป็มิติจิต อะไรก็เกิดขึ้นได้ อยู่ในนี้เวลาจะหยุดนิ่ง ดังนั้นจึงสามารถเก็บรักษาสภาพสิ่งของได้"อดัมส์อธิบาย
"ตรงนี้เป็ส่วนที่อยู่อาศัย ภายในบ้านคุณสามารถเข้ามาพักผ่อนหรือทานอาหารหรือนั่งเล่นได้ แต่เมื่อคุณออกไปเวลาจะเท่ากับตอนที่คุณเข้ามา
"เข้าใจล่ะ แล้วโซนเรียนรู้ล่ะ " ไอรดา
อดัมส์พาไอรดาเดินเข้าบ้านเลยเข้าไปในห้องที่คล้ายหัองหนังสือ แต่ว่า มันมีแผงเหมือนให้เลือกหมวดความรู้ มีช่องกรอกสิ่งที่้าค้นหา อยู่บนอากาศ
เธอสามารถเลือกดึงข้อมูลออกมาได้โดยแทบจะไม่ต้องอ่าน ความรู้จะถูกดึงเข้าสมองของเธอโดยตรง
"โอ้แม่เ้า"ไอรดาถึงกับตะลึง
ดูเรียบง่ายแต่ได้เยอะ
"แล้วโซนรักษาล่ะ" อดัมส์พาเธอเดินมาที่ห้องที่ติดกับสวน เป็สวนสมุนไพร และมีน้ำพุเล็กๆอยู่กลางสวน เสียงของน้ำไหลเอื่อยๆทำให้สบายใจอย่างมาก
"น้ำพุตรงนี้เป็น้ำแร่บริสุทธิ์สามารถรักษาอาการเจ็บ และอาการป่วยได้ทุกอย่าง แต่คุณต้องเจือจาง
ส่วนขวดเล็กๆนี่คุณสามารถกรอกเอาน้ำพุๆไปใข้ได้ ถึงเห็นว่าขวดเล็กอย่างนี้แต่ขวดนี้เชื่อมต่อกับน้ำพุโดยตรง ฉะนั้น น้ำในขวดจะไม่มีวันหมด"อดัมส์บอก
"แล้วถ้าขวดแตกล่ะ"ไอรดาถามเผื่อ เธอน่ะซุ่มซ่ามเหรียญทองเลย
"การเชื่อมต่อของน้ำพุกับขวดก็จะถูกตัดขาด ขวดก็จะกลายเป็ขวดแก้วแตกธรรมดา ถึงจะมีขวดสำรองแต่ก็ไม่ควรทำให้แตกนะครับ" อดัมส์หวั่นใจกับผู้รับภารกิจคนนี้จริงๆ
"มันดีเกินจริงไปมั้ย"ไอรดาสงสัย
"อย่าลืมนะครับว่าที่อยู่อาศัยก็อยู่ได้แค่ชั่วขณะ เวลาไม่เดินไปไหน ถึงมีความรู้คุณก็ต้องมีทักษะด้วย
รู้อย่างเดียวไม่อาจทำให้สำเร็จได้ด้วยดีหากขาดการฝึกฝน และการรักษาก็ไม่สามารถทำได้อย่างเปิดเผย หากใครรู้ความลับของคุณถ้าไม่จับถ่วงน้ำก็คงเผาทั้งเป็" อดัมส์อธิบาย
"นั่นสินะ" ไอรดาคิดตามพอคิดถึงเื่เผาทั้งเป็กับถ่วงน้ำแล้วก็เล่นเอาเหงื่อตก
เมื่อเดินดูสถานที่ทั่วไปแล้ว อดัมส์จึงบอกว่า
"เมื่อคุณเอาของมาใส่ในมิตินี้ตรงนี้จะเป็โรงเก็บของให้คุณ มันจะสร้างขึ้นมาเอง"
"แล้วของที่เอามาใส่แล้วมันจะหมดไปมั้ยหรือมันจะมาเติมให้เหมือนเดิม"ไอรดาถาม
"ต้องอัพเกรดระบบก่อนด้วยการทำภารกิจพิเศษที่นอกเหนือจากภารกิจหลักครับ แต่ผมไม่สามารถยืนยันได้ว่าจะมีภารกิจพิเศษหรือไม่ หรือเมื่อไหร่ ทางที่ดีเตรียมความพร้อมไว้ก่อนก็ไม่เสียหลายนะครับ" อดัมส์คิดในใจมีเงินตั้งเยอะยังจะงกอีกบัดดี้คนนี้
"ก็เผื่อไว้ก่อน เวลาซื้อของเยอะมันน่าสงสัย แต่ก็จริงเหลือดีกว่าขาดเนอะ เออแล้วเอาสิ่งมีชีวิตเข้ามาในนี้ได้มั้ย" ไอรดาลุ้นมาก
“ได้ครับ"อดัมส์ตอบ
"ดี งั้นเรามาเริ่มตอนนี้เลย" เธอออกจากมิติ แล้วเริ่มลิสต์รายการที่ต้องซื้อจัดหมวดหมู่อันไหนไปซื้อเอง อันไหนออนไลน์
เสร็จแล้วก็เข้านอน เพื่อเก็บแรงไว้คอยชอปพรุ่งนี้
22K
