ผมมี APP จากดาวโลก

การเดบิวต์ของเพวิส

         แฟนคลับของแต่ละช่องดูจะดีใจกันใหญ่ที่เพเนียสใจดีแจกทุกช่องแบบนี้ แต่ก็ต้องใจห่อเหี่ยวลงอีกครั้งเมื่อจำนวนที่แจกนั้นน้อยนิด แค่สามสิบกับยี่สิบรางวัลเท่านั้นเองหรือไม่ก็เปลี่ยนจากรางวัลละ 6 ไม้เป็นรางวัลละไม้จะได้ไหม ผู้โชคดีจะได้มีจำนวนมากขึ้นแต่สำหรับเพเนียสเขาไม่ได้คิดแบบนั้นเขาคิดว่าผู้โชคดีก็คือผู้โชคดีต้องให้มากหน่อยและคำว่าผู้โชคดีก็ไม่ควรจะมีมากจนเกินไป

[กินจนพุงกางเพราะเธอวางอาหารไว้ข้างฉัน:น้องเออร์มินนนน แนะนำอาหารอย่างอื่นด้วยหน่อย พวกเราได้กลิ่นนะ]

[นักท่องชิคชิคหมายเลย080: ใช่แล้ว ต้องมีของกินอร่อยๆๆ อย่างอื่นอยู่อีกแน่ๆ]

[ชอบกินของอร่อย: ขึ้นชื่อว่าปาร์ตี้แล้ว ต้องมีแน่ๆ]

“ดูเหมือนเพื่อนๆจะอยากรู้ว่าปาร์ตี้วันนี้มีของกินอย่างอื่นหรือเปล่านะคะบอกได้เลยว่ามีค่ะ เยอะแยะไปหมดเลย มีแต่อาหารปรุงประกอบทั้งนั้น ทั้งของกินเล่นอาหารหลัก หรือไปถึงของหวานก็มีค่ะ” โซเฟียว่าขึ้น เธออยากอวดจะแย่ก่อนหน้านี้ตอนที่ยกอาหารมาวางใหม่ๆเธอก็ถ่ายภาพไว้แล้วตั้งเยอะ

[มัมหมีน้องเออร์มิน: อ๊ากก ยิ่งพูดยิ่งหิว อยากจะเห็นหน้าตาของอาหารแล้ว]

[อาหารอร่อยคือนิพพาน: ถ้าจะขนาดนี้ ก็ ก็ ก็เอามาให้พวกเราชิมหน่อยเถิดดดด]

“พี่เพเนียสทุกคนอยากชิมอาหารจานอื่นด้วยค่ะ ได้ไหม”โซเฟียรับหน้าที่เป็นตัวแทนเรียกร้องความต้องการของวิวเวอร์ทั้งหลาย ที่ตอนนี้กำลังกินบาบีคิวไปเรื่อยๆแบบไม่รู้จักพอแต่ด้วยระบบรับส่งสารที่ทำงานได้ดีก็ทำให้พวกเขาทั้งหลายได้กลิ่นอาหารอื่นๆด้วยเช่นกันกลิ่นกับรสไม่เหมือนกัน กลิ่นมันลอยมาถึงเครื่องรับข้อมูลได้ แต่ถ้าเรื่องรสนั้นถ้าหากกล้องไม่ปรากฏสิ่งนั้นๆ เราก็ไม่อาจจะชิมก่อนได้เชื่อเถอะถ้าพวกเขาหิวกว่านี้อีกหน่อย แม้แต่ดิน ต้นข้าวโพดที่ปรากฏในภาพตอนนี้พวกเขาก็อาจจะหยิบขึ้นมาชิมก็ได้

“อืมมม”เพเนียสได้ยินก็หยุดคิดไปแว็บหนึ่ง แต่เพราะอาหารทุกอย่างเขาก็จดลิขสิทธิ์ไว้แล้วคงไม่เป็นไรถ้าหากเขามาให้วิวเวอร์ได้ชิม ที่เขาห่วงก็แค่เรื่องเดียวเท่านั้นเพราะอาหารพวกนั้นมันควรจะถูกแบ่งสำหรับไลฟ์ได้หลายวันเลย

“เดี๋ยวผมไปตักมาให้ทุกคนชิมเองครับ”เพวิสอาสาอย่างเข้าใจน้องชาย จากนั้นก็เดินออกจากกล้องไปกล้องตัวของเขาไม่ได้ติดตามถ่ายเขาไปด้วยอย่างที่ควรจะเป็นแต่โฟกัสบาบีคิวบนเตาแทนไปพลางๆก่อน

“งั้นทุกคนรอแป๊บหนึ่งนะครับ”เพเนียสบอกทุกคนยิ้มๆ

“อาหารวันนี้พี่เพเนียสทำเองหมดเลยหรือเปล่าคะ”ระหว่างรอโซเฟียก็สอบถามพี่ชายออกมาเพื่อให้วิวเวอร์ที่สงสัยได้รู้ด้วย เป็นการหาอะไรทำเบี่ยงเบนความอยากอาหารของทุกคนได้นิดหน่อย

“ใช่ครับแต่ก็มีแม่ แล้วก็หุ่นยนต์อีกสองตัวมาช่วยกัน ไม่งั้นคงไม่พอกินหรอกครับ”

“อามีคุณป้าช่วยนี่เอง แล้วก็หุ่นยนต์ของบ้านพี่เพเนียสน่ารักมากเลยค่ะโซได้เจอมาแล้ว”

“มาแล้วครับทุกคน”เพวิสที่หายไปแป๊บเดียวจริงตามสัญญาที่ให้ไว้ กลับมาพร้อมอาหารในถาดในถาดมีจานเล็กๆอยู่อีกสี่-ห้าใบเพื่อแยกอาหารเหล่านั้นออกจากกัน

“แนะนำทุกคนหน่อยสิเพเนียสว่ามีอะไรบ้าง เดี๋ยวพวกเขาก็กินก่อนที่ไม่รู้หรอก”ยูจินว่าขึ้นอย่างรู้จักแฟนคลับดี เพียงแค่มีอาหารเข้ามา วิวเวอร์หลายคนก็ไม่รอช้าหยิบเข้าปากไปแล้วแน่ๆ

“ครับเริ่มจากของกินเล่นนี้ก่อนนะครับ คือมันฝรั่งแบบแท่งทอดครับจิ้มกินกับซอสแฮงกรี้อิงค์กี้เข้ากันมากๆต่อมาที่ทุกคนได้กลิ่นหอมๆก็คือกุ้งย่างครับกินกับน้ำจิ้มถ้วยนี้แล้วจะหยุดไม่ได้เลยล่ะ” เพเนียสแนะนำไปทีละอย่าง พี่ชายเขาไม่ได้เอามาทุกอย่างด้วยซ้ำเพราะพวกมันฝรั่งทอดรูปทรงต่างๆ นักเก็ต ชีสบอลเป็นอาหารที่คาดไว้ว่าจะทำขายในอนาคตเขาเลยกันไว้ก่อนต่อมาอาหารหลักอีกอย่างที่จะช่วยให้อิ่มท้องขึ้นที่เพเนียสกำลังแนะนำก็คือข้าวผัดข้าวผัดหมูที่เขาทำไว้หม้อใหญ่ให้ทุกคนได้ตักกินเองได้เรื่อยๆแต่ว่าสงสัยพวกเขามัวแต่สนใจอย่างอื่นอยู่ข้าวผัดเลยลดลงไปไม่มากมาถึงของหวานที่ดูเหมือนจะทำให้ทุกคนสนใจมากเป็นพิเศษอย่างเค้กโกโก้หน้านิ่มสูตรใช้หม้อหุงข้าวของเขา

“เค้กโกโก้หน้านิ่มรสชาติเป็นยังไงบ้างครับ เป็นอีกเมนูพิเศษของวันนี้เลยนะ” อาหารเมนูสุดท้ายที่เขาแนะนำออกไปดูเหมือนผู้ชมจะตื่นเต้นตามอยู่ไม่น้อยแม้แต่ปาร์ตี้เล็กๆของสตรีมเมอร์ยังมีเค้กด้วย สตรีมเมอร์ดูจะอู้ฟู่ไปแล้วนะเค้กไม่ใช่ขนมหวานราคาถูก แต่ว่าก็ว่าพวกเขาไม่ยักเคยเห็นเค้กสีน้ำตาลเข้มจนดำแบบนี้มาก่อน เขาสั่งมาจากร้านไหนนะ หรือหรือว่า เขาจะทำเอง

[SIATA: อาหารอร่อยทุกอย่างเลยจ้า น้ำจิ้มซีฟู้ดนั่นมันอะไรกัน หยุดไม่ได้เลย]

[แฟนคลับตัวยงของฮงจู: เค้กล่ะ นี่ขนาดว่าไม่ใช่วันเกิดสตรีมเมอร์ยังมีเค้กกินเลย]

[ผมเป็นคนใสใส: เค้กโกโก้หน้านิ่มๆ อร่อยมากก ขมนิดๆแต่มันดีมาก]

[อย่าเอาผมไปทำกระเป๋า: น้องเออร์มินสั่งเค้กร้านไหนครับเนี่ย สั่งนานไหมกว่าจะถึงคิวแล้วได้ของ]

[Ali_Moe: นั่นสิ บอกบุญหน่อยจ้า]  

“ฮาๆๆไม่ต้องสั่งจากร้านไหนหรอกครับ” เพเนียสเห็นคอมเมนต์ที่สอบถามเข้ามารัวๆจึงอดขำไม่ได้ พวกเขาอยากกินเค้กกันมากจริงๆสินะ ยอมรับว่าเขาเองก่อนหน้านี้ก็เป็นแบบนั้นเช่นกันแต่พอได้ลองทำเค้กเองแล้วถึงจะออกมาแย่ในครั้งแรกๆ(หมดแป้งไปหลายถุงอยู่เหมือนกัน) แต่พอเริ่มจับจุดได้บ้างก็ทำให้เขาได้กินเค้กเข้าจริงๆแล้ว เหมือนอย่างวันนี้นี่แหละ

“ทุกคนอยากรู้ขนาดนี้อย่ามัวแต่ขำสิบอกพวกเขาหน่อย” ยูจินว่าเหมือนจะดุแต่ใบหน้าเองก็เอ็นดูกับคำถามของวิวเวอร์และท่าทีของเพเนียสเช่นกัน

“ไม่ต้องซื้อผมทำเองล่ะ” เพเนียสตอบยิ้มๆอย่างภูมิใจ คนจะภูมิใจก็ภูมิใจเองได้ง่ายๆไม่ต้องรอให้ใครมาชมหรอก

“ว้าวววทำเองนี่เอง แบบนี้ถ้าหมดก็ทำเพิ่มได้สินะคะ” โซเฟียเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น

“กินเยอะไปก็ไม่ดีต่อสุขภาพนะ”เพเนียสบอกน้องสาว

“ไม่เป็นไรค่ะหนูยังเด็กกินมากๆได้อยู่” โซเฟียไม่ฟังคำเตือนแถมยังค้านกลับอย่างหนักแน่น

[อายุน้อยร้อยโล:ทำเองด้วยล่ะ น้องทำเค้กเองงงง]

[คุณหนูตระกูลมิลเลอร์: รสชาติอร่อยขนาดนี้ ทำขายเถอะ]

[คุณหนูดาวซี(ดาวชื่อซีแต่ระดับเอ): ถ้าทำขายฉันจะได้กินไหมเนี่ย คิวต้องยาวแน่ๆ]

[ชีวิตมันสั้นเพราะมันไม่มีหัวใจ: อยากให้สตรีมเมอร์สอนทำเค้กจัง หรือว่าเป็นสูตรลับถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะ เราแค่พูดจากใจเฉยๆ พาทำอะไรก็กินอันนั้นแหละ ไม่เรื่องมากแต่ขอให้อาหารมีปริมาณมากๆก็พอ]

[ปะป๋าน้องเพเนียส: เค้กต้องเป็นสูตรลับอยู่แล้ว ใครเขาจะตัดช่องทำมาหากินของตัวเองล่ะ]

[ทุกวินาทีเป็นของท่านฟอส: เป็นสูตรของตัวเอง หรือว่าไปขโมยสูตรคนอื่นมาก็ไม่รู้ดูเหมือนจะทำได้หลายอย่างไปแล้วนะ]

[ตกกระไดพลอยรัก:รสชาติก็งั้นๆ สู้ของเชฟร้านดังก็ไม่ได้]

[ถึงจะเตี้ยก็กระโดดถีบหน้าUได้: นี่สองเมนต์บนน่ะ ไม่ชอบก็ไม่ต้องกินสิ ยากอะไร]

[ซอสน่ะช่วยปรุงรสแต่น้องน่ะช่วยปรุงรัก: คนเขาทำอาหารได้หลายเมนูก็ผิดหรองั้นถ้าสอบได้ p หลายวิชาก็ผิดเหมือนกันน่ะสิ]

“เค้กที่ทุกคนได้กินวันนี้จะว่าสูตรลับหรือเปล่านั้นผมก็บอกยังไม่ได้นะครับ ส่วนเรื่องให้ทำเค้กขายผมจะเอากลับไปคิดดูก่อนแล้วก็คนที่บอกว่าให้สอนทำเค้กนั้นก็ อดใจรอหน่อยนะครับมีเค้กหรือขนมอีกหลายอย่างพี่ผมจะเอามาสอนให้ทุกคนได้ทำตามแน่ๆ”เพเนียสชี้แจงออกมารวดเดียวทั้งสามเรื่องที่มีผู้สอบถามเข้ามามากสุด

“ว้าวหนูอยากมาทำด้วยคนจังค่ะ ดูน่าสนุกดี” โซเฟียว่าอย่างตื่นเต้นทำเค้กคงสนุกน่าดูเลยนะ ทั้งได้ทำ แล้วก็ได้กินด้วย

“ได้แน่นอนเอาเป็นว่าทุกคนรอก่อนนะครับ ไม่นานแน่นอน แต่จะเป็นเค้กแบบไหนต้องขอดูอีกที”เพเนียสยืนยันกับทุกคน

 “ได้ค่ะ ขอให้วันนั้นมาถึงเร็วๆนะคะใช่ไหมคะทุกคน” โซเฟียว่าพร้อมหันไปขอความคิดเห็นจากคนดูซึ่งพวกเขาก็หวังแบบนั้นเช่นกัน ต่างพากันพยักหน้าตอบโซเฟียกับยกใหญ่

“ตอนนี้ทุกคนก็ได้ชิมอาหารที่เพเนียสและพวกเราช่วยกันทำแล้วนะคะจริงๆวันนี้มีอีกกิจกรรมที่เราจะทำค่ะ ใช่ไหมโซ”ยูจินแทรกขึ้นเมื่อเรื่องอาหารคลี่คลายสมควรต่อเวลาที่เพวิสจะได้เปิดฉากการแสดงแรกหรือเดบิวต์เสียที

“โอ้ใช่แล้วค่ะ วันนี้มีอีกอย่างที่พิเศษมากๆๆๆ นอกจากเราจะได้กินอาหารอร่อยๆแล้วเรายังจะได้ฟังเพลงเพราะๆอีกด้วยค่ะ ถือได้ว่าเป็นเพลงที่ทุกคนจะได้ยินที่นี่เป็นที่แรกอย่างแน่นอน”โซเฟียว่าพร้อมบิ้วอารมณ์คนดูอย่างเต็มที่

“แล้วใครจะเป็นคนร้องเพลงล่ะเพเนียสหรอ” ยูจินถามต่อเพื่อความตื่นเต้น

[คุณชายดาวA+:โอ้ มีร้องเพลงด้วยหรอ ดูท่าน่าจะสนุกนะ]

[อยากเป็นพี่สาวข้างบ้านน้องเออร์มิน: นั่นสิ น้องเออร์มินจะมาร้องเพลงให้พวกเราฟังเหรอจ๊ะ]

“โอ้ ไม่นะครับผมร้องเพลงเพี้ยนจะตาย” เพเนียสรีบโบกมือปัดไปมาอย่างร้อนตัวถึงจะรู้ดีอยู่แล้วว่านี่เป็นแค่การแซวเล่นๆ ก่อนเข้าสู่ของจริง

“อ้าวแล้วใครล่ะที่จะร้องเพลงให้เราฟัง” ยูจินถามอย่างกับคนไม่เคยรู้มาก่อนจริงๆ

“ก็ แท่แด่นนน” โซเฟียร้องขึ้น

“พี่เพวิส!!” ก่อนจะเอ่ยชื่อออกมาพร้อมกันจากทุกๆคน ทั้งหน้ากล้องและหลังกล้องทำเอาเสียงดังกระหึ่มจนวิวเวอร์ปวดหูกันไปเลย

[พรุ่งนี้ไม่มีจริง:เสียงดังมาก มีใครตะโกนใส่ตรงเครื่องรับคลื่นเสียงใช่ไหมบอกเรามานะ]

[ว่าที่แม่สามี: ตอนที่พูดว่าพี่เพเวิส บอกมานะว่าใครแกล้งพวกเรา]

[Benjam: นี่พวกคุณมีกันกี่คนเนี่ย]   

“ใช่แล้วค้าพี่เพวิสของพวกเรานั่นเองที่จะมาร้องเพลงเพราะๆให้พวกเราฟังกัน”

“เป็นซิงเกิลเดบิวต์ของพี่เพวิสเลยด้วยนะ”ยูจินพูดเสริมต่อจากน้องสาว

“ใช่แล้วค่ะไม่รู้ว่าทุกคนอยากฟังหรือยัง แต่โซอยากฟังแล้วอะ เราส่งต่อให้พี่เพวิสเลยดีกว่ากล้องทั้งสามช่องโฟกัสไปที่พี่เพวิสเลยค้าาาาา” โซเฟียว่าพร้อมผายมือไปยังเพวิสที่ทิ้งงานหน้าเตาไปแล้ว ตอนนี้เขานั่งประจำที่จุดที่จัดเป็นฉากเล็กๆให้เขาได้ร้องเพลง ม้านั่งตัวยาวสีขาวถูกจับจองโดยชายหนุ่มเพวิสตรวจเช็กความพร้อมของอุปกรณ์อย่างไมโครโฟนอันเล้กจิ๊วที่ติดไว้กับเสื้ออีกครั้งทุกอย่างพร้อมดี บวกกับที่น้องสาวส่งต่องานให้เขาแล้วเลยเงยหน้าไปพบปะกับแฟนเพลง(เดี๋ยวก็ได้เป็นน่า)

“สวัสดีทุกคนอีกครั้งครับ”เพวิสเอ่ยขึ้นยิ้มๆพร้อมก้มหัวลงอีกหน่อยเป็นการทักทายกันอีกรอบ

[คุณหนูพาร์ทไทม์: พี่เออร์มินยิ้มที ฉันอยากเป็นพี่สะใภ้น้องเออร์มินเลย]

[ไข่ทองคำไม่ใช่สำนวน: จะร้องเพลงล่ะ ได้ยินว่าเดบิวต์ ก็คือจะเดบิวต์ด้วยตัวเองในสวนนี้เลยอะนะ]

“ใช่แล้วครับเพลงนี้มีชื่อว่า Pขอให้ทุกคนมีความสุขที่ได้รับฟังนะครับ” เพวิสเอ่ยกับคนดูเพียงสั้นๆจากนั้นเสียงเพลงก็ดังขึ้นทันที ทำนองเพลงแปลกหูที่ไม่เคยได้ยินที่ไหนมาก่อนบวกกับเพวิสที่มี Eye ctact กับคนดูอยู่พอสมควรถึงจะมีกล้องอยู่หลายตัว แต่เขาก็เอาอยู่ ท่านั่งขอเขาที่ดูเหมือนสบายๆกับรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนโยกตัวเบาๆไปตามทำนองเพลง และเมื่อขึ้นต้นประโยคแรกเขาก็ทำให้ทุกคนแปลกใจได้ไปตามๆกัน น้ำเสียงนุ่มทุ้มเป็นเอกลักษณ์ของเขานั้นทำให้บทเพลงที่แปลกใหม่นี้สื่อออกมาได้เป็นอย่างดีจนทุกคนคล้อยตามกันได้ง่ายๆเพวิสถือได้ว่าคอนโทรลร่างกายไปพร้อมๆกับร้องเพลงเลยทีเดียวเขาถือได้ว่าขับกล่อมผู้คนทั้งจากการร้องของเขาและกับอากัปกิริยาของเขาอีกมันลงตัวไปหมด จนเวลา 3 นาทีกว่าๆสำหรับบทเพลงนี้ก็จบลงตามมาด้วยเสียงปรบมืออย่างสะเทือนฟ้าดินอีกครั้งจากผู้ชมในห้องส่ง(??) นั่นจึงทำให้วิวเวอร์ที่ดูอยู่นั้นได้สติกลับมาเผลอยกมือขึ้นปรบไปตามๆกัน กระพริบตาปริบๆเพื่อเรียกเอาน้ำในตาชะโลมดวงตาเสียหน่อยเมื่อกี้จ้องนานไปหน่อย ตาแห้งหมดแล้ว

[คนคลูของเพเนียส:เอ่อ ร้องอีกรอบได้ไหมครับ เมื่อกี้เบลอๆไป]

[มัมหมีดกทง: ในสถานการณ์นี้ ฉันร้องว่า ence ได้ไหมนะ]

[ชื่ออีฟไม่ใช่เอวา: เพวิสร้องเพลงเพราะมาก เพลงก็ดี เพลงชื่อ Pใช่ไหม ฉันจะไปหาฟัง]