ภาคที่ 2 GAMES START ตอนที่ 16กายภาพและเวทมนตร์
โถงทางเดินที่มีแสงจากตะเกียงสลัว ๆกำแพงที่ทำจากอิฐอย่างแ่าอีกทั้งยังมีห้องกรงเหล็กมากมายทั้งสองฝั่งที่สุดทางเดินมีสาวผมบรอนคนหนึ่งนั่งพับเพียบอยู่หน้าห้องขังบรรยากาศที่เงียบทำให้ได้ยินเสียงกรนจากนักโทษบางห้อง เสียงหายใจรวมถึงอาการสั่นเหมือนกำลังจะลงแดงบางคนก็เอามือต่อยกำแพง เอาหัวโขกพื้นจนเืมีอยู่ทั่วห้อง
"นาธา...นายจะเอาแต่นอนตลอดไม่ได้นะ "ลักซ์มองลงไปที่ร่างของนาธาที่นอนอยู่บนพื้นแข็ง ๆร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็และรอยถลอกมากมาย
"นี่ก็ครบสัปดาห์แล้วที่ฉันมาหา แต่ทำไมนายไม่คิดจะคุยกับฉันบ้าง?" อยู่ ๆ เสียงของเธอก็เริ่มสั่น มาพร้อมกับเสียงสะอื้นน้ำตาหยดลงบนพื้นทีละหยดสองหยด
"เฮ้อ...เธอควรเลิกยุ่งกับฉันซะ คนอย่างฉันไม่คู่ควรกับเธอ "เสียงตอบรับที่แสดงให้เห็นถึงความเหนื่อยล้า
"ที่นั่นมันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมนายถึงกลายเป็ฏ"
"ฉันเจอแล้ว...ผู้กล้าที่แท้จริงเธออาจจะคิดว่าเด็กที่ชื่อฟรานเป็ผู้กล้าในคำทำนาย ใช่ ! เธอแข็งแกร่งกว่าใคร ๆแต่รู้อะไรไหม? " เสียงพูดฮึกเหิมของนาธาได้หยุดลงเขาลุกขึ้นเดินเข้ามาติดหน้ากรง มือทั้งสองข้างเกาะกรงไว้จ้องมองตาของลักซ์
"ฉันเป็ผู้คุมของกลุ่มSที่เธออยู่ฉันรู้ฉันเห็นทุกอย่าง ในกลุ่มนั้นถูกนำพาไปข้างหน้าด้วยคนคนหนึ่ง "นาธายื่นมือข้างขวาออกไปหาลักซ์ก่อนจะชักกลับก่อนถึงตัวทำเพียงแค่มองใบหน้าที่มีคราบน้ำตาติดอยู่
"เธอก็น่าจะเข้าใจได้นะ คนที่สามารถประเมินสถานการณ์ว่าควรที่จะสู้หรือถอยเวลาไหนควรทำอะไรความสามารถที่ได้มาจากความพยายามั้แ่โลกก่อนของเขาไม่ใช่ได้มาจากพระเ้า "
"แล้วนายแน่ใจได้ยังไงที่ว่าเขาพยายามจนได้ความสามารถนั้นมา...ไม่ใช่พลังจากพระเ้า "
นาธายิ้มอ่อนมองเธออย่างอ่อนโยน " แววตาของเขามันสื่อออกมาไม่รู้สึกถึงความเหนื่อยหรือยากลำบากอะไรทั้งนั้นหรืออาจจะ...เป็แค่ความรู้สึกของฉันก็ได้ "
"ตอนนี้เขาคงจะกำลังเพิ่มเลเวลอยู่แน่ ๆฉันสามารถถ่วงเวลาให้พวกเขาได้นิดหน่อยก็ยังดีแม้จะแลกมากับตำแหน่งและเกียรติยศอะไรก็ตาม "
"ฉันขอโทษ...เมื่อสามวันก่อนมีม้าเร็วมาส่งรายงานให้ฉันพวกเขาขอกำลังเสริมเพื่อสำรวจป่าใกล้ ๆ เมืองท่าติดชายแดน "
"ในรายงานมีการกล่าวถึงสัตว์อสูรขนาดั์ที่ทั้งแข็งแกร่งและดุร้ายแถมยังพบเห็นกลุ่มฏที่นายพูดถึง พวกเขาได้สังหารทหารลาดตระเวนไปหลายคน "
"ฉันขอโทษ...ฉันส่งกำลังเสริมไปสามสิบนายเพื่อไปจัดการพวกฏและสัตว์อสูรเห็นทีพวกเขาคง... "เธอหยุดที่จะพูดต่อนั่งเศร้าเสียใจไม่กล้าแม้จะมองหน้านาธา
"พวกทหารที่ส่งไปอยู่ระดับไหน? "
"ส่วนใหญ่ก็เลเวลสาม เป็ทหารที่เข้าสังกัดได้ไม่กี่ปี "เสียงหัวเราะดังขึ้นอย่างกับคนบ้า นาธายิ้มฉีกกว้างมองเข้าไปดวงตาของลักซ์
"เธอทำพลาดแล้ว ถ้าเป็ตอนล่าสุดที่ฉันเห็น...พวกเขาก็คงหนีไม่พ้นแน่ๆ แต่ตอนนี้สิ...พวกเขาพัฒนาไปยันไหนแล้ว ดีไม่ดีทหารพวกนั้นได้ตายกันหมดแน่" ลักซ์นั่งหน้าซีดคิดอะไรในใจอยู่
"ทำไม...นายดูมั่นใจขนาดนั้น? "
"แหม่ ๆ ฉันจะเชียร์ลูกศิษย์ฉันไม่ได้หรือไง ฮ่าฮ่าฮ๋า "ลักศ์ยิ้มตามนาธา พวกเขาทั้งคู่หัวเราะด้วยกันทั้งน้ำตา
"เห็นนายยิ้มได้ฉันก็ดีใจ จริง ๆ ถ้าฉันใช้อำนาจที่มีก็ทำให้นายขึ้นไปอยู่ชั้นบน ๆ ได้นะถ้า้า "ลักซ์เริ่มผ่อนคลายยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ
"ไม่เป็ไรหรอกน่า แค่นี้คนอื่นก็มองเธอไม่ดีเพราะฉันแล้วนะที่นี่มันก็สงบดี...ได้อยู่กับตัวเองมากขึ้นด้วย "
"ตามใจนายละกัน ่ที่ฉันว่างงานก็จะมาเยี่ยม "
"เอ่อ..ลักซ์ เธอได้ลงไปเยี่ยมลุงโทลบ้างไหม? " คำถามที่นาธาพูดออกมาทำเอาเธอนิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง
"ไปสิ...ก็พ่อฉันทั้งคน แต่พัศดีบอกให้ลงไปได้แค่ครั้งเดียว "แววตาที่เศร้าสร้อยเธอเหม่อมองพื้นนึกถึงเื่บางอย่าง
"ฉันเชื่อว่าเธอต้องทำได้สักวัน "นาธานิ่งไปพักหนึ่งสายตาจับจ้องไปที่ลักซ์ตลอดเวลา
"ฉันรู้ว่าไม่ควรพูดเื่นี้แต่...เราก็คงจะไม่มีโอกาสได้คุยกันแบบนี้อีก...ฉันรักเธอ"
"ฉันก็รักนายเหมือนกัน "เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนััได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆปากของทั้งสองคนประกบกันครู่หนึ่งทั้งที่เนื้อตัวนาธามีแต่ฝุ่นเต็มไปหมดแต่เธอก็ไม่รู้สึกรังเกียจเลยแม้แต่น้อย
"แล้วเจอกัน " ลักซ์ลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินออกไปจากความเศร้าเปลี่ยนเป็รอยยิ้มฮึดสู้อีกครั้ง
คงไม่มีโอกาสที่เราได้คุยกันอีกแล้ว อีกไม่กี่เดือนฉันก็จะถูกปะา นาธานั่งเหม่ออยู่ที่เดิมก้มลงมองพื้นที่มืดสนิทน้ำตาเริ่มไหลหยดลงพื้นไม่หยุด
ฉัน...ขอโทษที่ให้ความหวัง...ฉันแค่ไม่อยากให้เธอต้องกังวลแค่เื่ของพ่อเธอก็พอแล้ว ฉันไม่อยากเป็ตัวถ่วงเธออีก เสียงสะอื้นออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลไม่หยุด
ั้แ่เมื่อไหร่...ฉันไม่ควรไปคบกับเธอเลยถ้าเธอได้เจอคนที่ดีกว่านี้ มียศถาบรรดาศักดิ์มีหน้ามีตามากกว่าไอ้คนบ้านนอกแบบฉัน เขายังคงร้องไห้ไม่หยุดจนลงไปกองกับพื้นทับน้ำตาของตัวเองจนในที่สุดเสียงก็เงียบหายไปภายในคุกใต้ดินแห่งนั้น
"อือ... "
"อา..."
"อ๊าก ! เราจะไปไหนต่อล่ะ ? " เซนนั่งจ้องมองอักษรที่พื้นพยายามคิดอย่างหนักไป ๆ มา ๆ ก็ลุกขึ้นโวยวายเสียงดัง
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ! "สเตล่ายืนอยู่ตรงข้ามก็เหลืออดะโออกมาเหมือนกัน
"ใจเย็น ๆ กันก่อนสิ "คานะพูดอย่างนิ่มนวลแต่ก็หยุดมองไปที่อักษรแปลก ๆ นั่นไม่ได้
เซนวิ่งไปรอบ ๆ พื้นที่โล่งแถวนั้นไปจนสุดขอบกำแพงดันเจี้ยนแล้วก็วิ่งกลับมาใหม่
"เฮ้อ...เราจะเอายังไงดีล่ะกิ " คานะถอนหายใจนั่งลงข้างซึฮากิเขากำลังมองไปรอบ ๆ คิดอะไรสักอย่างอยู่
เส้นทางอื่นก็มีแต่ทางตัน มีแค่ที่แห่งนี้ที่มีอะไรแตกต่างสัญลักษณ์ที่อยู่ใจกลางพื้นที่วงกลมขนาดใหญ่ อาจจะเป็รหัสหรือคำใบ้ก็ได้
จู่ ๆ พื้นแผ่นดินก็สั่นะเืไปทั่ว แต่ละคนต่างตกอกใ มองไปรอบ ๆหวาดระแวงตลอด สัญลักษณ์ที่พื้นเปล่งแสงขึ้นก่อนที่จะมีเส้นสีขาวส่องสว่างลากออกมาทั่ววงกลม
"อย่าแยกกันนะ เดี๋ยวพวกเราจะคาดกันอีก " อ๊ากมีเื่อะไรอีกแล้ว ขอล่ะขอแค่พวกเราได้อยู่ด้วยกันก็พอ เซนยืนหยัดตรงหน้าของพวกเขาจ้องเข้าไปในพื้นที่สีขาวที่สว่างขึ้นคล้ายกับเสา แต่มีขนาดใหญ่มากกว่านั้น
"แสงแบบนี้ ? ดูท่าพวกเราจะได้ไปที่อื่นอีกแล้วแน่ๆ " ซึฮากิยืนเคียงข้างกับเซนมองไปที่แสงสีขาวนั่น
"งั้น...พวกเรามากอดกันไว้ " เซนหันหลังมามองอ้าแขนพร้อมกอดพวกเธอ
"แค่จับมือก็พอแล้วมั้ง " คานะยื่นมือมาจับขณะที่เธออุ้มปุยไว้อีกมือ
"ฉันก็ว่างั้น " สเตล่ากล้า ๆ กลัว ๆ ที่จะจับมือซึฮากิแต่สุดท้ายก็จับไว้แน่นพร้อมกับมองตรงไปข้างหน้าเหมือนกับทุกคน คานะ เซนซึฮากิและสเตล่าเรียงกันเป็แนวนอน
"ยิ้มอะไรของนาย " เซนเผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัวจนคานะทัก
"ฮ่าฮ่าฮ่า เธอไม่ตื่นเต้นหรือไง? " คานะยิ้มเป็การตอบกลับและหัวเราะตามอย่างสนุกสนานไม่มีแม้แต่ความกลัวอะไรทั้งสิ้น
"เดี๋ยวก่อน " ซึฮากิพูดขัดขึ้นมาขณะที่พวกเธอกำลังหัวเราะ
"ฉันรู้สึกแปลก ๆ "
"แปลกเหรอ ? " เซนเหลือบตามองไปข้างหน้ามีอะไรบางอย่างออกมาจากเสาสีขาวนั่นรูปร่างใหญ่น่าเกรงขาม
"ต-ตัวบ้าอะไรเนี่ย ? " เซนใหน้าซีดเมื่อได้เห็นมอนสเตอร์ตรงหน้ารูปร่างที่คุ้นเคยสัตว์ประหลาดครึ่งคนครึ่งวัว มิโนทอร์
"เฮ้ ! ทำไมสีหน้าพวกนายถึงแย่ขนาดนั้นล่ะ ? มันมีแค่ตัวเดียวเอง" สเตล่าพูดด้วยความลุกลี้ลุกลน ขณะที่มันกำลังเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับค้อนั์ในมือ
พวกเขาสามคนเดินนำหน้าสเตล่าออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้พูดสักคำสีหน้าและแววตาเปลี่ยนไปจนกลายเป็เหมือนกับปีศาจที่แพร่อารมณ์ความโกรธออกมารอบ ๆจนสเตล่าไม่กล้าขัดหรือทำอะไร
"[ เสริมกำลังระดับห้า ] " เสียงที่แข็งกระด้างพูดกันอย่างพร้อมเพรียงก่อนที่ปุยจะะโออกจากมือของคานะเงยหน้ามองดูพวกเขาสามคนวิ่งเข้าใส่มอนสเตอร์ตัวนั้น
ขณะที่พวกเขาได้เผชิญหน้ากันมันเริ่มง้างแขนที่ถือค้อนขึ้นสูงหวังทุบลงมาให้แหลกเละไปเลยแต่เมื่อศัตรูตรงหน้าได้หายก่อนที่จะทำแบบนั้น มันมองไปรอบ ๆด้วยความสงสัยใบมีดลมขนาดใหญ่ฟาดฟันเข้ามาที่ต้นแขนขวาผ่าเข้าไปลึกถึงกระดูกจนแขนข้างนั้นใช้การไม่ได้และค้อนของมันก็ได้ร่วงลงมาที่พื้นเสียงโครม
เสียงร้องลั่นดังออกไปไกลเป็กิโลเมตรแต่ไม่ทันสังเกตเห็นลูกบอลน้ำขนาดเล็กๆ ใต้เท้าของตัวเอง เพียงชั่วพริบตาเดียวลูกบอลน้ำพวกนั้นทั้งหมดก็ะเิออกสร้างแรงสั่นะเืไปจนถึงสเตล่าทั้งขาและ่ล่างถูกแรงะเิจนเหลือเพียงกระดูก
มันล้มลงหงายหน้าขึ้น เมื่อลืมตาก็เห็นดวงอาทิตย์อยู่ใกล้ ๆแต่มันกลับใหญ่มากขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับว่ามันกำลังเข้ามา ดวงไฟขนาดใหญ่พุ่งเข้าใส่ครอบคลุมทั่วทั้งตัวเผามันทั้งเป็เสียงร้องโหยหวนดิ้นทุรนทุรายอย่างทรมานก่อนที่ซึฮากิจะะโขึ้นไปข้างบนจ้องมองต้นคอของมันและลงมือฟันด้วยเวทลมที่ทั้งใหญ่และเร็วไปที่ตรงนั้นแรงของเวทนั้นส่งออกไปด้านข้างจนเกิดรอยเป็แนวนอนไกลหลายสิบเมตร
และเสียงก็เงียบหายไปหัวของมันกลิ้งแยกออกมาจากส่วนตัวแต่ก็ยังถูกเผาต่อไปจนไหม้เกรียม
"เหมือนได้ระบายอะไรที่เก็บไว้...ออกมาหมดเลย ฮ่าฮ่าฮ่า "เซนเดินยิ้มไม่หุบหัวเราะเสียงดังอย่างสะใจ
"ดีจริง ๆ " คานะยิ้มเล็กยิ้มน้อยพยายามจะหุบยิ้มไว้ไม่อยากแสดงออกมามาก
"เฮ้อ...ฉันก็นึกว่าพวกนายเป็อะไรไป...โล่งอก "สเตล่าถอนหายใจแล้วก็ยิ้มเล็ก ๆ ออกมา ก้มลงอุ้มปุยเดินไปหาพวกเธอ
"อย่าพึ่งประมาท ดูถ้ามันจะยังไม่จบ "เสียงร้องเหมือนกำลังขู่คำรามดังออกมาจากเสาสีขาว ก่อนจะค่อย ๆเผยร่างของมอนสเตอร์จำนวนมากทั้งเล็กและใหญ่ปะปนกันไป
"จำไว้ ! พยายามอย่าใช้มานามากไป อะ- "ลูกไฟดวงใหญ่พุ่งเข้ากระแทกและะเิใส่ซึฮากิตอนหันหลังจนเขากระเด็นไปหลายเมตรแต่ไม่ได้เป็แผลอะไรมากเท่าไหร่ยกเว้นเสื้อผ้าที่ถูกเผาไป
"จัดการ! " กองทัพมอนสเตอร์วิ่งเข้าใส่ไม่ยั้งเมื่อมองตรงไปก็จะได้เห็นมอนสเตอร์กลุ่มหนึ่งที่กำลังร่ายเวทอยู่เวทไฟจำนวนมากยิงเป็เส้นโค้งลงมาหา อีกทั้งยังมีเวทน้ำและดินอีก
พวกเขาไม่มีจังหวะที่จะสนใจพวกนั้นเลยด้วยซ้ำเพียงแค่ฝูงมอนสเตอร์หลายสิบตัวก็วุ่นวายอยู่แล้วทั้งรูปแบบที่เคยเจอมาก่อนหน้านี้แล้วยังมีตัวที่บินได้คล้ายกับค้างคาวครึ่งคน
ด้วงตัวใหญ่กำลังพุ่งเข้าใส่หวังเอาเขาแทงเซนคานะโยนะเิน้ำไว้ตรงพื้นก่อนที่มันจะเข้ามาเสี้ยววินาทีที่มันเข้าระยะะเิพวกนั้นก็ะเิขึ้นจนมันเสียหลักพลิกหงายท้องขึ้นมาเซนไม่รอช้าร่ายเวทไฟเคลือบไปรอบ ๆมีดสั้นเสริมการโจมตีแต่ไม่ทันได้ถึงตัวก็มีมอนสเตอร์อีกหลายตัวเข้ามาขวางทำให้เซนต้องหยุดชะงักและถอยออกมา
"[ คลื่นลมกระแทก ] "กระแสลมที่รุนแรงพักเข้าใส่กองทัพมอนสเตอร์ที่มาขวางค่อย ๆ ดันพวกมันกลับไปก่อนที่เซนจะร่ายเวทบอลไฟขนาดใหญ่ต่อเนื่องซัดไปตามแรงลมและเผาพวกมันไปทั้งอย่างงั้น
แต่จู่ ๆ ก็มีมอนสเตอร์ตัวหนึ่งเงยหน้าขึ้นร่ายเวทโล่น้ำที่ทำให้ไฟของเซนหายไปทันทีแรงลมของสเตล่าไม่มากพอที่จะพัดต่อไปได้แถมยังมีะุเวทหลากหลายชนิดยิงออกมาไม่หยุดพวกเขาต้องคอยหลบอยู่ตลอดเวลา
"พวกข้างหลังฉันจัดการเอง "ซึฮากิวิ่งอ้อมไปด้านข้างผ่านพวกมอนสเตอร์ไป แต่มีบางส่วนที่พยายามจะตามซึฮากิเหมือนรู้เป้าหมายของเขาหลังจากเวทลมของสเตล่าหมดลงพวกมันก็เดินหน้ารุกไปหาพวกเซนทันทีด้วงตัวที่หงายท้องอยู่ก็พลิกกลับมาปกติแล้วมันชี้เขามาทางสเตล่ายิงคลื่นมานาแรงดันสูงออกมาเป็เส้นตรงเธอกลิ้งตัวหลบได้ทันเมื่อเงยหน้าขึ้นก็ได้เห็นมอนสเตอร์ั์ตาเดียวขนาดใหญ่มองลงมาที่เธอพร้อมกับผสานมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกันทุบลงมา
"[ Wild W- " แม้เธอจะพยายามร่ายเวทขึ้นมาช่วยแต่ก็ไม่ทันเสียแล้วมือคู่นั้นที่ทุบลงไปหวังเล็งไปที่ตัวของเธอจนฝุ่นฟุ้งกระจายออกมาเมื่อมันจางลงก็เห็นสเตล่าเอามือยกขึ้นกันโดยที่เหนือขึ้นไปนั้นมีโล่มานาจากเซนอยู่พอดีเธอใหน้าซีดนึกว่าตัวได้ตายไปเสียแล้วเหลือบตามองเซนที่กำลังฟาดฟันกับมอนสเตอร์ขนาดเท่าคนอยู่แต่ก็ยอมรับการโจมตีของมันเพื่อร่ายเวทช่วยเธอไว้เหล็กแหลมยาวหนึ่งเมตรแต่ขนาดเล็กแทงขาของเซนทะลุไปอีกฝั่งแถมยังมีใบมีดเฉือนเข้าที่แขนซ้ายที่เขายกขึ้นกันอีกด้วย
"เซน ! "เธอพยายามตั้งสติและจะเข้าไปช่วยเซนแต่ั์ตาเดียวตรงหน้าก็เข้ามาขวางพร้อมกับมอนสเตอร์ขนาดเท่าคนอีกหลายตัวล้อมเธอไว้มันกวาดมือจากซ้ายไปขวาพยายามจับตัวสเตล่าขณะที่เธอะโไปมาหลบตลอด
"[ Razor Blade ] " ห่ามีดที่เกิดจากเวทลมพุ่งแทงเข้าที่มอนสเตอร์รอบๆ ดูเหมือนมันจะใช้กับั์ตาเดียวไม่ได้ มีดพวกนั้นทำได้แค่รอยแผลนิดหน่อย
ส่วนทางด้านซึฮากิที่วิ่งอ้อมมาก็เจอกับมอนสเตอร์อีกกลุ่มหนึ่งเข้าขวางเป้าหมายของเวทยิงของมันเปลี่ยนที่เขาแทนซึฮากิวิ่งตรงเข้าใส่ฝูงมอนสเตอร์สไลด์ตัวลอดผ่านช่องว่างอันน้อยนิดออกมาได้และมุ่งไปหาพวกมอนสเตอร์ที่ยิงเวทออกมา
"[ เสริมกำลังระดับสี่ ] " พวกมันยิงเวทเข้ามาหาซึฮากิไม่ยั้งจากมอนสเตอร์นับสิบตัวเขาวิ่งหลบไปมาแต่ก็ยังโดนไปบ้างทำให้ความเร็วตกลงแต่ก็เข้าถึงตัวพวกมันได้แล้วซึฮากิไม่รอช้าเตรียมมานาก้อนใหญ่ร่ายเวทพายุพัดพาพวกนั้นขึ้นไปข้างบนและปล่อยให้ร่วงลงมากระแทกพื้นเขาใช้เวทลมสร้างคลื่นดาบฟันใส่ตัวที่ยังไม่ตายซ้ำเข้าไปอีกขณะที่ฝูงมอนสเตอร์อีกกลุ่มกำลังมุ่งตรงมาหาเขา
"พวกเธอสนใจตรงหน้าของตัวเองก็พอแล้ว " เซนค่อย ๆเดินถอยหลังออกมาเพราะพวกมันเข้ามาไม่หยุด เซนร่ายเวทบอลไฟขนาดพอเหมาะขว้างใส่พวกมันสลับกับการฟาดฟันด้วยเวทไฟมอนสเตอร์แผงหน้าที่รับความเสียหายไว้ก็ค่อย ๆ ล้มตายไป
"อะ- " เซนเสียหลักล้มเพราะขาที่ถูกแทงยังเจ็บอยู่วินาทีที่คมเขี้ยวมากมายได้ถาโถมเข้าใส่เขาได้แต่ร่ายโล่มานาขึ้นมากันทั้งหมดนั่นไว้
"ระวัง ! "บอลน้ำขนาดพอมือหนึ่งลูกโยนเข้ามาตรงกลางระหว่างเซนกับพวกมอนสเตอร์เขารู้ได้ทันทีว่าต้องทำอะไรเซนสร้างโล่มานาขึ้นมากันอีกหลายชั้นพร้อมทั้งรวบรวมมานาเตรียมเวทใหญ่ต่อะเิจากลูกบอลน้ำทำให้พวกมันหยุดชะงักเซนคลายโล่มานาออกพร้อมกับยกมีดขึ้นฟ้าฟาดลงมาตรงหน้ากลุ่มก้อนไฟคล้ายดาบผ่ากลางวงตายไปจำนวนมากแรงสั่นะเืจากเวทส่งไปถึงซึฮากิที่อยู่ไกลออกไปรวมถึงไฟที่กำลังลุกไหม้พื้นเป็รอยตามทางที่เขาฟันอีกด้วย
เสียงะเิจากลูกบอลน้ำของคานะยังคงดังอยู่อย่างต่อเนื่องเธอยอมเสี่ยงโดนแรงะเิของตัวเองไปด้วยเพราะหาจังหวะทิ้งระยะห่างไม่ได้เลยและการที่จะสร้างโล่ขึ้นมากันพร้อม ๆกับสร้างลูกบอลน้ำไปด้วยก็ยิ่งต้องใช้สมาธิมากทำให้ตัวเธอมีรอยถลอกและแผลที่เกิดจากแรงะเิมากมาย
เซนที่พยายามจะวิ่งไปช่วยคานะแต่ก็มีมอนสเตอร์เข้ามาขวางไว้เขาะโถอยออกไปตั้งหลักใหม่แต่ไม่ทันไรพวกมันก็โถมเข้ามาอีกครั้งทั้งคมเขี้ยวจากมอนสเตอร์สัตว์ขนาดเล็กไปจนถึงมอนสเตอร์รูปร่างคล้าย ๆกับคนที่มีขนาดกลางไปจนถึงใหญ่ เซนต้องคอยหลบพวกมันไปพร้อม ๆกับการกำจัดทีละตัวั้แ่ตัวเล็กที่จัดการได้ง่ายก่อนเขาเสียทั้งแรงและมานาไปเป็จำนวนมากในการต่อสู้ไม่ถึงชั่วโมง
มอนสเตอร์ครึ่งลิงครึ่งคนง้างมือขึ้นตวัดใส่คานะกลุ่มก้อนมานาก่อตัวเป็กรงเล็บเฉือนเข้าที่ท้องและขาแต่โชคดีที่ไม่ลึกมากแต่มันก็ทำให้เธอเสียหลักจนถูกั์ตาเดียวต่อยเสยขึ้นจากด้านล่างเข้าที่ท้องเต็มๆ จนตัวเธอลอยขึ้นตามแรง ก่อนจะร่วงลงมานอนกุมท้องด้วยความจุกจนขยับไม่ได้ขณะเดียวกับมอนสเตอร์หลายตัวที่ง้างกรงเล็บและอาวุธของมันตรงหน้า
คานะตั้งสติและกวาดมีดไปด้านหน้าสร้างคลื่นน้ำสูงเหนือหัวกระแทกและดันพวกมันออกไปก่อนจะใช้เวทรักษาตัวเองเธอรีบยันตัวเองลุกขึ้นยืนเดินถอยออกมาพร้อม ๆ กับสร้างะเิน้ำขึ้นไว้ในมือพวกเขาทุกคนถูกดันออกห่างกันเรื่อย ๆ
ขณะที่ซึฮากิกำลังไล่ฆ่าพวกมอนสเตอร์ที่ถาโถมเข้ามาเขากัดฟันแน่นเหลือบไปมองที่เสาสีขาวที่อยู่ใกล้ ๆมอนสเตอร์อีกจำนวนมากกำลังเดินออกมาไม่หยุด
"ไม่ต้องสนเื่มานาแล้ว แค่เอาตัวเองให้รอดก็พอ ! "ซึฮากิะโสุดเสียงเท่าที่จะทำได้ ดูเหมือนทุกคนจะได้ยินถึงแม้จะไม่ชัดก็เข้าใจได้
"[ เสริมกำลังระดับห้า ] " ทั้งเซนและคานะร่ายเวทเสริมทันที
"[ เสริมกำลังระดับสี่ ] " สเตล่าที่เลเวลน้อยกว่าเลือกที่จะใช้แค่ระดับสี่
มีดสั้นที่ปกคลุมไปด้วยไฟออร่ามานาไหลเวียนรอบ ๆตัวเซนแพร่ความร้อนออกมาไม่หยุดทุกครั้งที่เขาได้ตวัดมีดสั้นก็จะเกิดไฟขึ้นตามแนวการฟันไม่เพียงแค่ร้อนเท่านั้นแต่มันกลับคมและรุนแรงมากพอที่จะฆ่าพวกมันได้หลายๆ ตัวในทีเดียว
คานะวิ่งเข้าใส่พวกมันแทนที่จะถอยเหมือนที่เคยทำชั่ววินาทีที่พวกมันรุมโจมตีเล็งเข้ามาเธอก็ะโข้ามหัวพวกมัน สูงหลายเมตรขณะที่ข้ามผ่านไปก็มีะเิน้ำหล่นลงมาอย่างฝนตกะเิใส่พวกมันไม่ยั้งเศษซากเนื้อและเืกระจายติดเต็มตัวคานะเธอมองไปยังเสาสีขาวที่้มอนสเตอร์ฝูงใหม่เข้ามากัดฟันแน่นเห็นซึฮากิยื้อพวกมันไว้ด้วยตัวคนเดียว
ไม่นานเซนก็จัดการบริเวณนั้นได้หมดพวกเขาทั้งสองมุ่งตรงไปช่วยสเตล่ากำจัดมอนสเตอร์จนหมด เสียงะเิดังมาจากทางเสาสีขาวซึฮากิกระเด็นกลิ้งไปกับพื้นเจ็บสาหัสเมื่อมองไปข้างหน้าก็ได้เห็นมอนสเตอร์ที่กำลังรวบรวมมานาไว้และปาะเิใส่ไม่ยั้ง
"ไม่เป็ไรนะ ? " คานะพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรนพลางมองมอนสเตอร์ที่เคลื่อนเข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเวทะเิรอบ ๆ
"ฉันรู้ว่านายไม่เป็ไร กิ "เซนประคองซึฮากิขึ้นยืนพวกเขาทั้งสี่ยืนเรียงจ้องมองไปข้างหน้าอย่างดุดัน
"เรามาจัดการพวกมันกันเถอะ [ เสริมกำลังระดับห้า ] "ซึฮากิหัวเราะแห้ง ๆ เซนและคนอื่น ๆ ที่ได้ยินก็ยิ้มและหัวเราะตามอย่างบ้าคลั่ง
พวกเขาวิ่งเข้าใส่ ขณะที่ะุและะเิเวทมากมายยิงเข้ามาอย่างต่อเนื่องพร้อมๆ กับกองทัพมอนสเตอร์ที่โถมเข้ามาพวกเขาใช้เวลากับการต่อสูในครั้งนี้ไปกว่าสองชั่วโมงทั้งสี่คนนั่งอยู่ท่ามกลางเืและซากมอนสเตอร์จำนวนมากเหนื่อยหอบและหมดแรงทิ้งตัวลงนอนมองท้องฟ้าสีขาวที่แตกต่างกับทะเลเืข้างล่าง
"ไม่น่าเชื่อเลย ว่า...เราจะรอดมาได้ "เซนพูดขณะที่ยังหายใจแรงเพราะเหนื่อยอยู่
"ใครจะคิดว่าการกินเืจะเพิ่มมานาได้ถ้ากิไม่บอกเราก็คงมานาหมดไปแล้ว "คานะหลับตาพักสายตาจากทุกสิ่งทุกอย่างพยายามสูดหายใจเข้าปอดให้เต็มที่
"โคตรแหวะเลย...ตอนแรกที่กิน เอ่อ คานะฉัน...ขอลองกินเืเธอหน่อยได้ไหม? " สเตล่านั่งอยู่ข้าง ๆ ก้มลงดูดเืที่ท้องของคานะ
"ด-เดี๋ยวสิ " ใบหน้าเขินของคานะทำเอาเซนหน้าแดงตามไปด้วย
"อืม...ก็ใช้เพิ่มมานาได้เหมือนกันนะ แสดงว่าเือะไรก็ได้เหรอ ?" สเตล่าเลียริมฝีปากหลังจากกินเสร็จ
"น่าจะต้องเป็เืที่มีสีแดงดำ ดูอย่างมอนสเตอร์ประเภทแมลงเืของพวกมันคนละสีกันเลย...ฉันลองดูแล้วใช้เพิ่มมานาไม่ได้ "ซึฮากิตอบกลับขณะที่ชี้ไปซากแมลงั์ที่มีเืสีแปลก ๆ ไหลออกมา
"เฮ้ ! ฝนจะตกหรือไง " ท้องฟ้าที่สดใสกลายเป็ขุ่นมัวความมืดกำลังคืบคลานเข้ามาแม้ท้องฟ้าจะมืดไปแล้วแต่พวกเขาก็ยังมองเห็นได้ปกติไม่ต่างอะไรกับตอนฝนตกเสาสีขาวที่ยังไม่หายไปไหนแต่กลับสว่างขึ้นกว่าเดิมกินพื้นที่ไปครึ่งหนึ่งของที่แห่งนั้น
"ยังจะมาอีกเหรอ ? " พวกเขาลุกขึ้นยืนเตรียมตัวสู้อีกครั้งเฝ้ามองเสาสีขาวที่กำลังขยาย
มอนสเตอร์ตัวหนึ่งได้ก้าวเท้าออกมา และเสาสีขาวก็ดับหายไปมอนสเตอร์ที่ยืนสองขามีขนาดเล็กสูงแค่หนึ่งร้อยสามสิบเิเมีขนสีน้ำตาลทั่วตัวคล้ายกับพวกมังกี้ แถมยังถือลูกบอลกลม ๆ อยู่บนมืออีกตั้งหาก
ขณะที่พวกเขากำลังยืนอึ้งและงงอยู่มันก็แสยะยิ้มกว้างเสยผมขึ้นเผยให้เห็นรอยแผลบนหน้าผาก "ฮิฮิฮิ มาเล่นเกมกันเถอะ "เสียงหัวเราะอันน่าขนลุกที่มาพร้อมกับบรรยากาศตึงเครียด
1K
