เธอคือที่สุดของหัวใจ

“ก็แม่เคยบอกว่าให้เราเร่งมือตั้งนานแล้วมัวแต่เล่นแง่อยู่ได้ผู้ชายดีพร้อมทุกอย่างอย่างนี้ผู้หญิงคนไหนก็อยากได้กันทั้งนั้น”

“นี่คุณแม่จะมาเป็๞ที่ปรึกษาให้หนูหรือว่าจะมาเป็๞ผู้ซ้ำเติมหนูกันแน่ค่ะ”

ชาลินีทำเสียงงอนต่อว่าผู้เป็๲แม่ทำให้นางชุติมาต้องเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้แล้วทำท่าใช้ความคิดหาทางช่วยบุตรสาวในการที่จะได้๦๱๵๤๦๱๵๹ธัชพงษ์และทรัพย์สมบัติของเขาอย่างจริงๆจังๆเสียที

“ก่อนอื่นเราต้องหาทางกำจัดนังเด็กนั้นออกไปให้พ้นบ้านนี้ให้ได้”

นางชุติมากล่าวออกมาหลังจากที่ใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“แล้วก็ต้องเป็๞โดยเร็วที่สุดด้วย”

ชาลินีกล่าวอย่างมุ่งมั่นพร้อมกับลุกขึ้นยืน

“แล้วนั้นลูกจะไปไหน”

นางชุติมารีบถามบุตรสาว

“ไปหาทางกำจัดนังบุญสิตาค่ะ”

ชาลินีกล่าวพร้อมกับเดินออกไป

หญิงสาวเดินอ้อมไปทางหลังบ้านซึ่งมีม้าหินอ่อนจัดตั้งวางไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่อันร่มรื่นที่พักผ่อนสุดโปรดของพวกคนใช้ในยามว่าง

“มีใครเห็นบุญสิตาบ้างไหม”

เธอส่งเสียงถามบรรดาคนใช้ที่นั่งจับกลุ่มอยู่ตรงนั้นหลายคน

“ดูเหมือนจะนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ริมสระว่ายน้ำโน้นแน่ะค่ะ”

สาวใช้คนหนึ่งหันมาตอบ

“แล้วพวกแกจะมานั่งจับกลุ่มสุ่มหัวอะไรกันอยู่ตรงนี้ไม่คิดจะทำงานทำการกันเลยหรือไง”

ชาลินีถือโอกาสต่อว่าสาวใช้กลุ่มนั้นอย่างจะแสดงอำนาจ

“พวกเราทำงานในหน้าที่เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ”

สาวใช้ตอบ

“แล้วไป อย่าให้รู้นะว่าพวกแกทำงานได้ไม่คุ้มกับเงินเดือนที่จ่ายไปเพราะไม่งั้นฉันไม่เอาพวกแกไว้แน่”

ชาลินีค้อนควักก่อนหันหลังเดินไปทางสระว่ายน้ำท่ามกลางสายตาแสดงความหมั่นไส้ของพวกคนงานที่พากันจ้องมองตามไป

ที่ริมสระว่ายน้ำ บนเก้าอี้ผ้าใบใต้ต้นลีลาวดีที่กำลังออกดอกขาวสะพรั่งไปทั้งต้นมีร่างของบุญสิตานั่งอ่านหนังสืออยู่ตามที่กลุ่มสาวใช้ได้บอกมาจริงๆ

“สบายจริงนะหล่อนนี่ลืมไปหรือเปล่าว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ในฐานะคนใช้”

ชาลินีถามเสียงขุ่นเมื่อเดินเข้าไปใกล้

“ดิฉันทำงานที่ป้าหอมมอบหมายให้จนเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ”

บุญสิตาลดหนังสือลงก่อนหันมาตอบ

“ก็เลยมีเวลามานั่งวางท่าเป็๞คุณนายงั้นสิ”

ชาลินีทำเสียงเหยียดหยัน

“เวลาที่คนเราอ่านหนังสือแล้วไม่ว่าจะเป็๞เ๯้านายหรือว่าขี้ข้าก็มักจะมีท่าทางที่ไม่แตกต่างกันซักเท่าไหร่หรอกค่ะ”

“นี่แกไม่ต้องมาทำเป็๲ตีฝีปากกับฉันน่ะไป๊ ไปทำความสะอาดห้องน้ำให้ฉันเดี๋ยวนี้”

ชาลินีตวาดแหวอย่างเกรี้ยวกราด

“แต่ดิฉันได้ยินพี่สมจิตบอกว่าพึ่งทำความสะอาดห้องน้ำของคุณไปเมื่อวานเองนี่ค่ะ”

บุญสิตากล่าวออกไปตามที่ตนได้ยินมา

“จะทำไปเมื่อไหร่ก็ช่างแต่ฉันบอกให้แกไปทำ แกก็ต้องไปทำ หรือว่าแกอยากตกงานถ้าฉันเอาเ๱ื่๵๹ที่แกขัดคำสั่งฉันไปบอกกับพี่ธัชแกคิดหรือว่าแกจะยังมีโอกาสซุกหัวอยู่ที่นี่อีกต่อไป”

แม้จะไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวต่อคำขู่นั้นเท่าใดนักแต่เพราะคิดว่ามันคือหน้าที่ของคนใช้บุญสิตาจึงได้เก็บหนังสือ แล้วเดินไปเอาอุปกรณ์ทำความสะอาดที่ห้องเก็บของก่อนตามชาลินีไปที่ห้องน้ำที่อยู่ภายในห้องส่วนตัวของหล่อน

แล้วก็พบว่าห้องน้ำสวยหรูนั้นยังสะอาดดูเงาวิ้งไม่มีรอยเปรอะเปื้อนแม้สักนิด

“ทำความสะอาดห้องน้ำทั้งห้องให้สะอาดยิ่งกว่านี้อีกแล้วย้ายกระถางไม่ประดับจากขอบหน้าต่างนั้นมาไว้ที่ขอบอ่างอาบน้ำ แล้วโถส้วมนั้นก็ขัดให้สะอาดอย่าให้มีกลิ่นติดอยู่เป็๞อันขาด”

ออกคำสั่งแล้วชาลินีก็เดินไปนั่งเปิดเพลงฟังอยู่ที่เตียงอย่างสบายอารมณ์เพราะคิดว่าการถูกกลั่นแก้ลงใช้ให้ทำงานมากๆทุกวันจะต้องทำให้บุญสิตาทนไม่ได้ต้องลาออกไปภายในเร็ววันแน่

แต่เมื่อเวลาผ่านไปอีกครู่หนึ่งชาลินีก็ได้กลิ่นน้ำยาทำความสะอาดห้องน้ำคลุ้งออกมาถึงข้างนอกจึงได้ลุกขึ้นไปดูแล้วก็พบว่า

บุญสิตาได้ละเลงน้ำยาทำความสะอาดห้องน้ำเสียจนนองไปทั้งห้องไม่เว้นแม้แต่ตามผนังด้วย

“ตายแล้วนังบุญสิตานั้นแกทำอะไรห๊ะ”

ชาลินีร้องถามออกไปขณะเข้าไปยืนอยู่ตรงปากประตู

“ก็กำลังทำความสะอาดห้องน้ำอยู่ไงค่ะไม่น่าถาม”

บุญสิตาที่กำลังใช้แปรงแบบมีด้ามยาวขัดพื้นอยู่หันมาตอบ

“แล้วทำไมแกต้องละเลงน้ำยาเสียมากมายขนาดนั้นด้วย”

ชาลินีตวาดแหว

“ก็คุณชาลินีอยากให้มันสะอาดมากๆไม่ใช่หรือค่ะ”

“ไม่ต้องมายอกย้อนแกต้องเจตนาจะทำประชดฉันแน่ๆ”

“อย่าหาเ๹ื่๪๫กันสิค่ะดิฉันจะไปทำประชดคุณทำไม”

“นี่แกว่าฉันหาเ๱ื่๵๹แกงั้นเหรอนังขี้ข้า”