ทะลุมิติมาเป็นคนเลี้ยงแมว

เจ็ดวันต่อมา

     ด้านหน้าจวนมีรถม้าจอดอยู่และทหารจำนวนหนึ่งดูจากชุดแล้วคงไม่ใช่คนอำเภอหนานลั่ว เมื่อเดินผ่านประตูใหญ่เข้ามาก็พบกับสาวใช้สองนางยืนรออยู่ด้านนอกหน้าประตูห้องรับรองแขกหากแต่จื่อรั่วมองไม่เห็นผู้ที่อยู่ด้านในห้องกับหลิวหยางจึงได้เดินไปเลี่ยงออกไปทางด้านหลังครัวเดินตรงไปหาอวี้หลาน

     "ผู้ใดมากันหรือลุงอวี้" จื่อรั่วเอ่ยถามเมื่อเดินเข้ามาถึงอวี้หลานที่กำลังทำอาหาร

     "อ๋อ..คุณหนูอวิ๋นหรง บุตรสาวตนโตของแม่ทัพอวิ๋นเหอแม่ทัพใหญ่จากเมืองหลวง" อวี้หลานบอกก่อนจะลอบสังเกตอาการและสีหน้าของนางที่ดูเศร้าสร้อยกว่าปกติ

     "เหตุใดนางต้องมาหานายอำเภอถึงที่นี่ด้วยหรือ" มีเหตุอันใดสตรีผู้นี้ถึงต้องเดินทางมาหาบุรุษถึงต่างเมืองเช่นนี้

     "เห็นได้ข่าวมาว่าผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายทาบทามคุณหนูอวิ๋นให้มาเป็๞ฮูหยินของท่านนายอำเภอด้วยนะก็คงจะมาคุยกันเ๹ื่๪๫นี้หรือเปล่าข้าก็ไม่แน่ใจ" อวี้หลานบอกตามที่เขาได้รู้มา

     "เช่นนั้นทั้งสองก็เป็๲คู่หมั้นกันแล้วนะสิ" จื่อรั่วมีสีหน้าเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด

     "ยังคงเป็๞แค่ว่าที่คู่หมั้นเท่านั้นก็ทั้งสองครอบครัวไปมาหาสู่กันแล้วอีกอย่างนายอำเภอกับคุณหนูอวิ๋นก็เป็๞เพื่อนเล่นกันมา๻ั้๫แ๻่เด็กแล้วจึงสนิทสนมกันมากแล้วนี่เ๯้าออกไปไหนมาหรือ ช่วยข้ายกอาหารพวกนี้ไปให้ท่านนายอำเภอที่ศาลาในสวนหน่อยสิ" จื่อรั่วจำใจต้องยกอาหารออกไปวางยังศาลาด้านนอกพอดีกับที่หลิวหยางและคุณอวิ๋นหรงเดินออกมา

     "......." จื่อรั่วยกสำรับอาหารวางลงบนโต๊ะเสร็จแล้วจึงได้รีบเดินออกมาอย่างรวดเร็ว หลิวหยางที่เห็นสีหน้าเศร้าของจื่อรั่วก็เกิดความสงสัยอยู่ภายในใจ

     "ผู้ใดหรือเหตุใดท่านจึงดูสนใจนางเป็๞พิเศษ" อวิ๋นหรงเห็นสายตาที่หลิวหยางมองตามสตรีผู้นั้นดูลึกซึ้งและห่วงใยเป็๞พิเศษ

     "เอ่อ...คือ" หลิวหยางไม่รู้จะบอกแก่อวิ๋นหรงอย่างไรในความรู้สึกที่เขามีต่อจื่อรั่วหากแต่ตอนนี้นางดูเมินเฉยกับเขาเสียแล้ว

     "หากท่านมีคนที่ชอบอยู่แล้วข้าก็จะไม่บังคับท่านเพราะข้าก็ไม่ได้ชอบท่านเหมือนกันเดี๋ยวข้าจะพูดกับท่านพ่อเอง" อย่างไรเสียอวิ๋นหรงก็ไม่ได้คิดกับหลิวหยางเช่นบุรุษกับสตรีทั่วไป

     "แล้วเ๽้าจะบอกพ่อของเ๽้าอย่างไร" หลิวหยางยังคิดหาคำพูดไม่ได้หากถูกผู้ใหญ่ถามเหตุผล

     "ท่านยอมรับแล้วใช่หรือไม่ว่าชอบแม่นางคนเมื่อครู่นี้" หลิวหยางได้แต่พยักหน้ารับก่อนจะยิ้มเขินๆ อวิ๋นหรงยิ้มรับอ่อนโยน

     "อืม" 

     "แล้วนางรู้หรือไม่ว่าท่านชอบนาง" หลิวหยางส่ายหัวไปมาเพราะเขาไม่กล้าเอ่ยบอกออกไปตามตรง

     "ท่านชอบนางแต่ไม่คิดบอกให้นางรู้ท่านนี่ไม่ได้เ๱ื่๵๹จริงๆ เลยแล้วนี่นางจะรู้สึกอย่างไรที่เห็นท่านอยู่กับหญิงอื่นเช่นนี้" อวิ๋นหรงมองออกว่าสตรีผู้นั้นคิดเช่นไรกับหลิวหยาง

     "ก็เ๯้ามาหาข้าจะให้ข้าทำอย่างไรหากข้าไม่ต้อนรับก็เห็นจะดูไม่ควรเดี๋ยวท่านแม่ทัพจะหาว่าข้าดูแลเ๯้าไม่ดี"

     "ท่านอยากรู้หรือไม่ว่านางคิดอย่างไรกับท่าน" อวิ๋นหรงยิ้มสดใสก่อนฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมา

     "นี่เ๯้าคิดจะทำอะไร" หลิวหยางนึกสงสัย

     "ท่านอยู่เฉยๆ ให้ข้าจัดการเอง" อวิ๋นหรงยิ้มออกมาอย่างเ๽้าเล่ห์สร้างความสงสัยให้หลิวหยางหากแต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเขาเองก็อยากจะรู้เหมือนกัน

     "คุณหนูอวิ๋นมาถึงในครัวมีอะไรให้ข้ารับใช้หรือขอรับ" อวี้หลานเอ่ยขึ้นเมื่ออวิ๋นหรงเดินเข้ามาในครัวด้วยตัวเอง 

     "ข้าจะเข้ามาทำอาหารให้นายอำเภอสักหน่อยเห็นบ่นว่าอยากกินไก่ตุ๋น" อวิ๋นหรงมองดูจื่อรั่วที่ยืนข้างอวี้หลานอย่างสำรวจ สตรีผู้นี้มีหน้าตางดงามอยู่ไม่น้อยกิริยาก็เรียบร้อยมิน่าล่ะหลิวหยางถึงได้นึกชมชอบ

     "เชิญคุณหนูอวิ๋นตามสบายเลยขาดเหลืออะไรบอกข้าได้เลยขอรับ" อวี้หลานหลบให้อวิ๋นหรงได้ใช้พื้นที่อย่างสะดวก

หลายวันมานี้อวิ๋นหรงทำตัวติดหลิวหยางไม่ยอมห่างจนจื่อรั่วเริ่มทำตัวห่างเหินไม่ออกไปกินข้าวรวมกับทุกคนจนหลิวหยางสังเกตเห็นสร้างความว้าวุ่นในใจให้เขาไม่น้อย

     "เดี๋ยวก่อนสิ เหตุใดสองสามวันมานี้ไม่ออกไปกินข้าวรวมกับทุกคนเ๯้าเป็๞อะไรไปหรือ" หลิวหยางถามขึ้นเมื่อจื่อรั่วบังเอิญเดินผ่านมาพอดีหากแต่เป็๞ความตั้งใจของเขาที่มาเฝ้ารอพบนางเสียเอง

     "ข้าไม่ได้เป็๲อะไร ท่านไม่มีธุระอะไรใช่ไหมข้าขอตัวก่อนนะ" จื่อรั่วเอ่ยตอบเสียงเรียบเธอเลี่ยงที่จะเผชิญหน้ากับหลิวหยางเพียงลำพังจึงได้รีบตัดบทแล้วรีบเดินเข้าห้องไปแต่เขากลับเดินตามมาโดยที่เธอไม่รู้ตัว

     "นี่ท่านเดินตามข้ามาทำไมกัน" จื่อรั่วหยุดอยู่หน้าประตูก่อนจะหันไปมองเมื่อรู้สึกว่ามีคนเดินตามมา

     "ข้าจะมาหาเ๽้าส้มมาดูว่าเ๽้าดูแลมันดีหรือไม่หากเ๽้าดูแลไม่ดีข้าจะเอามันไปอยู่กับข้าเอง" หลิวหยางเอ่ยปัดแก้ต่างก่อนจะรีบแทรกเดินเข้าห้องไปอย่างรวดเร็ว

     "ข้าไม่อนุญาตให้เ๯้าส้มไปอยู่กับท่านเด็ดขาด" จื่อรั่วปฏิเสธก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปขวางหลิวหยางที่กำลังเดินเข้าไปหมายจะอุ้มเ๯้าส้มแต่เท้าของจื่อรั่วสะดุดขอบประตูจนทำให้เธอเกือบล้มคว่ำจนหลิวหยางต้องรีบเข้ามาคว้าร่างเอาไว้ได้ทัน

     "ท่านปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ" ร่างบางขัดขืนเมื่อถูกรวบเอาไว้หลิวหยางยื่นใบหน้าเข้าใกล้เมื่อได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากคนตรงหน้าปลายจมูกโด่งจึงกดลงบนแก้มขาวแล้วสูดเอาความหอมอย่างอดใจไม่ไหวหัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นไม่เป็๲จังหวะเอาเสียเลย

     "เหตุใดตัวเ๯้าถึงได้หอมเช่นนี้" หลิวหยางเอ่ยเสียงอ่อนโยนบัดนี้เขาก็มีความรู้สึกไม่ต่างจากเธอเช่นกัน

     "......" ใบหน้าหวานแดงก่ำกุมหน้างุดก่อนจะรีบดึงสติกลับมาแล้วขยับตัวออกห่างจากเขาทันที

     "เอาล่ะ ข้าขอตัวกลับก่อนก็แล้วกัน" หลิวหยางยิ้มเ๯้าเล่ห์ก่อนเดินออกมาอย่างอารมณ์ดี 

     "ท่านเป็๲อันใดไปเหตุใดถึงได้ยืนยิ้มอยู่ผู้เดียวแบบนี้" อวิ๋นหรงที่เดินเข้ามาทางด้านหลังเอ่ยขึ้นเมื่อนางเห็นหลิวหยางยืนยิ้มอยู่ผู้เดียว

     "เปล่านี่ข้าแค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย" 

     "คิดถึงแม่นางจื่อรั่วอย่างนั้นหรือ"

     "นี่ข้าไม่สามารถปิดบังอะไรเ๯้าได้เลยใช่หรือไม่" หลิวหยางเอ่ยขึ้นก่อนทอดสายตามองฝ่าความมืดมองดวงดาวบนท้องฟ้าที่ส่องแสงระยิบระยับ

     "เราเป็๲เพื่อนเล่นกันมา๻ั้๹แ๻่เด็กเหตุใดข้าจะไม่รู้ว่าท่านกำลังคิดอะไรอยู่" อวิ๋นหรงเอ่ยด้วยรอยยิ้มก่อนจะชวนให้นึกถึงเมื่อครั้งวัยเยาว์ที่นางและหลิวหยางวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานตามประสาเด็กไม่รู้สึกทุกข์ร้อนอะไร