(จบ) ทะลุมิติไปเป็นแม่สามีสุดแสบ

ตอนที่ 55 แผนการไม่เล็ก

         “พี่หญิงสาม!”

        ทันทีที่หลิวอู่นีเห็นหลิวซานนีออกมา นางก็หยิบน่องไก่ที่นางซ่อนไว้ราวกับสมบัติออกมาทันที แล้วมอบให้หลิวซานนีด้วยท่าทางประจบประแจง “พี่หญิงสาม ข้าเอาน่องไก่มาฝากท่าน นี่เป็นอาหารมื้อกลางวันเมื่อครู่นี้ ข้าทนกินของที่เก็บไว้ให้ท่านไม่ได้ ท่านลองชิมดูสิ อร่อยนะ”

        ไม่จำเป็นต้องพูดว่าเมื่อนำน่องไก่ออกมาแล้ว อากาศก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของไก่ ประกอบกับหนังไก่สีเหลืองชวนน้ำลายสอ แต่สายตาของหลิวซานนียังคงเฉยเมย

        ทว่าหลิวอู่นีกลับเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น น่องไก่ชิ้นใหญ่ กลิ่นหอมจริง ๆ

         นางลังเลที่จะกินมัน และอยากจะมอบให้พี่สามของนาง เพราะว่านี่คือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับนาง

        หลิวซานนีดันมือน้องสาวกลับไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ข้าไม่กิน เจ้ากินเองเถอะ”

        หลิวอู่นีใจเสียก่อนจะถามหลายครั้ง หลังจากยืนยันว่าพี่สาวไม่อยากกินจริง ๆ นางก็เริ่มกินอย่างมีความสุข ระหว่างกินก็อดไม่ได้ที่จะอวดเสื้อผ้าใหม่ให้หลิวซานนีดู

        “พี่สาว ท่านย่าเตรียมเสื้อผ้าใหม่ให้เราจริง ๆ ทั้งสองชุด เสื้อผ้าใหม่สวยมาก มันใหม่หมดเลย ดูสิ ตอนที่ข้าใส่ชุดนี้มาที่นี่เมื่อครู่นี้ ชุนฮวาก็มองข้าด้วยความอิจฉา”

        หลิวอู่นีเดินวนไปมาด้วยรอยยิ้มพึงพอใจต่อหน้าหลิวซานนี “พี่หญิงสาม มันดูดีหรือไม่? ข้าไม่เคยสวมใส่เสื้อผ้าดี ๆ เช่นนี้มาก่อนเลย และข้าก็ไม่เคยได้กินเนื้อเยอะถึงเพียงนี้ด้วย เมื่อครู่นี้ท่านย่ายกเนื้อให้ข้ากินหมดเลย ท่านไม่รู้หรอกว่า...”

         “อู่นี เจ้ามาที่นี่เพียงเพื่อจะบอกข้าเรื่องนี้หรือ?”

        หลิวซานนีขัดจังหวะพูดของหลิวอู่นีด้วยสีหน้าว่างเปล่า “หากเจ้าสบายดีแล้วเจ้าก็ไปเถิด ข้ายังมีงานต้องทำ”

        “พี่หญิงสาม ท่านไม่อยากพบข้าหรือ?” หลิวอู่นีรู้สึกเสียใจและน้อยใจเล็กน้อย นางอุตส่าห์ซ่อนน่องไก่มาให้พี่หญิงสามกิน แต่พี่หญิงสามกลับไม่ยอมกิน ทำถึงเพียงนี้แล้วยังไม่พอใจอีกหรือ?

         “ไม่ใช่”

         หลิวซานนีส่ายหัว “เจ้ากลับไปเถอะ พี่หญิงสามยังมีงานต้องทำ ต่อไปอย่ามาหาพี่หญิงสามอีก ไม่เช่นนั้นหากเจ้าทำให้พวกนางไม่พอใจ ข้าก็เกรงว่าพวกนางจะทุบตีเจ้าอีก”

        “ไม่หรอก” หลิวอู่นีรีบบอก “ท่านย่ากับอาสะใภ้รองบอกว่าจะไม่ทุบตีข้าอีก และพวกนางก็ไม่ต้องการให้ข้าทำงานอันใดเลยด้วย ข้าแค่อยากล้างจานหลังกินข้าวเย็นเสร็จ อาสะใภ้รองก็ไล่ข้าออกไปข้างนอก แล้วสั่งให้หลิวผิงไปล้างให้ ข้าไม่ต้องทำอันใดเลย”

         “พี่หญิงสาม” หลิวอู่นีเอื้อมมือมาจับมือนางด้วยท่าทางออดอ้อน “กลับมาบ้านย่ากับข้าได้หรือไม่?”

        “ตอนนี้หากเราอยู่บ้านย่าด้วยกัน ก็จะได้เพลิดเพลินกับอาหารอร่อย ๆ โดยไม่ต้องทำงานเลย และท่านย่าก็จะให้เงินค่าขนมเราทุกวันด้วย”

         หลังจากพูดจบ นางก็หยิบเหรียญอีแปะแวววาวออกมา แล้วพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้นว่า “นี่เป็นครั้งแรกที่ข้ามีเงินเป็นของตัวเอง พี่หญิงสาม พี่ช่วยกลับมาด้วยได้หรือไม่? แล้วท่านก็จะมีเงินติดกระเป๋า และได้สวมใส่เสื้อผ้าใหม่”

         “ท่านย่าเตรียมชุดสีชมพูชุดใหม่ให้ท่านด้วย มันสวยมาก”

         “อู่นี” ในที่สุดหลิวซานนีก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงเอ่ยขัดจังหวะนาง “เจ้ากลับไปเถอะ ต่อจากนี้ไปข้าจะติดตามท่านแม่ ข้าจะไม่ไปบ้านพวกนางอีก แม้ว่าพวกนางจะให้ข้าสวมใส่เสื้อผ้าใหม่ทุกวัน ให้เงินข้าหรือให้ข้ากินอาหารอร่อยทุกวันก็ตาม ข้าจะไม่ทิ้งท่านแม่ไป”

         “หากเจ้ามาหาข้าเพื่อพูดเรื่องพวกนี้ ก็หยุดพูดเถอะ เจ้ากลับไปได้แล้ว ดูแลตัวเองด้วย”

         หลังจากพูดจบ นางก็จ้องหน้าน้องสาว ก่อนจะเดินเข้าบ้านแล้วปิดประตู

        ตอนนี้สายตาของอู่นีบ่งบอกว่าหลงใหลได้ปลื้มสิ่งเหล่านั้น ต่อให้นางจะพูดมากเพียงใดก็ไม่ฟัง แต่กลับทำให้นางโมโหแทน แล้วเหตุใดจะต้องเสียเวลากับคนเช่นนี้ด้วย

         แต่ตอนนี้นางเป็นห่วงอู่นี นางรู้ดีว่าย่าและอาสะใภ้รองของนางเป็นคนเช่นไร

        หากตอนนี้พวกนางยอมใช้จ่ายเงินก้อนใหญ่ถึงเพียงนี้ ก็เกรงว่าแผนการพวกนางย่อมไม่เล็กแน่นอน สายตาของหลิวซานนีจึงเต็มไปด้วยความเป็นห่วงหลิวอู่นี

         น่าเสียดายที่เด็กหญิงอู่นีคนนี้ถูกหลอกล่อด้วยข้าวของมากมาย ทั้งยังไม่ฉลาดพอที่จะเรียนรู้ ช่างน่าเป็นห่วงยิ่งนัก

        หลิวอู่นีที่อยู่นอกประตูตกตะลึง หลังจากตั้งสติได้ นางก็กระทืบเท้ากับพื้นด้วยความโมโห พี่หญิงสามไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ นางอุตส่าห์บอกให้กลับไปบ้านย่ากับนางเพื่อกินอาหารอร่อย ๆ อีกฝ่ายก็ไม่ฟังนาง และถึงกับปล่อยนางไว้ข้างนอก

         พี่หญิงสามน่ารำคาญที่สุด นางไม่อยากยุ่งกับพี่หญิงสามอีกต่อไปแล้ว

         นางให้โอกาสพี่หญิงสามอีกครั้ง หากออกมาขอโทษนาง และไปบ้านย่ากับนาง นางก็จะให้อภัย

         หลังจากรออยู่สักพัก หลิวอู่นีก็โกรธมาก และหันหลังกลับด้วยความโกรธ เมื่อไม่เห็นพี่หญิงสามเปิดประตูออกมาขอโทษนาง

         ด้วยความโกรธ นางจึงไม่ทันสังเกตเห็นคนทั้งสองที่ซ่อนตัวมองดูอยู่ไม่ไกล

        หลังจากที่เห็นนางจากไปแล้ว แม่เฒ่าหลิวก็ยืนตัวตรง แล้วพูดด้วยความโมโหว่า “นังเด็กโง่หลิวอู่นี หลอกให้หลิวซานนีกลับบ้านพร้อมกับน่องไก่ไม่ได้ นังโง่เอ๊ย”

        “ใช่หรือไม่เล่าเจ้าคะ?” หลี่ซิ่วเจวียนโกรธเช่นกัน “ทิ้งน่องไก่ไว้ให้หลิวจวินกินเพื่อเติมพลังให้ร่างกายยังจะดีเสียกว่า เสียน่องไก่ไปอย่างเปล่าประโยชน์แล้ว”

        “ท่านแม่ บอกความจริงมาเถิดว่าเหตุใดถึงอยากให้พวกนางกลับมา? ช่วงนี้ข้าใช้เงินไปเยอะมาก ขาดทุนไปมหาศาลแล้ว”

        หลี่ซิ่วเจวียนเบื่อหน่ายกับการเกลี้ยกล่อมพวกนางทุกวัน ก็แค่ตัวขาดทุนสองคน มันคุ้มหรือไม่ที่จะใช้เวลาและเงินมากมายเพื่อเกลี้ยกล่อมพวกนางกลับ?

        หลี่ซิ่วเจวียนรู้สึกทุกข์ใจยิ่ง เมื่อนางคิดว่านางใช้เวลาสองสามวันที่ผ่านมา ไปกับการตัดเย็บเสื้อผ้าและซื้ออาหารมาเกลี้ยกล่อมพวกนาง แต่ก็ยังไม่สามารถเอาชนะใจหลิวซานนีได้

         “มีตาแต่หามีแววไม่ เจ้าจะไปรู้อันใด?”

         แม่เฒ่าหลิวเหลือบมองหลี่ซิ่วเจวียนด้วยความรังเกียจ “ข้าขอบอกเจ้าเลยว่า หากเจ้าชวนพวกนางกลับบ้านได้สำเร็จ จะได้รับผลประโยชน์ชดใช้เป็นสิบเท่าร้อยเท่าในอนาคต เข้าใจหรือไม่?”

        “ไปกันเถอะ กลับบ้านไปคิดหาทางแก้ไข”

         แม่เฒ่าหลิวเฒ่าเดินกลับบ้านด้วยสีหน้าเข้มขรึม นางไม่อาจหลอกล่อให้หลิวซานนีกลับบ้านได้ แม้ว่านางจะไม่มีอาหารหรือเสื้อผ้าก็ตาม ดังนั้นต้องคิดหาวิธีอื่น

         “ท่านแม่!”

         หลี่ซิ่วเจวียนตามนางไป “ท่านแม่ เหตุใดไม่บอกข้าเล่า ว่าเป็นเพราะเหตุใดกันแน่ ข้าอยากรู้ ท่านแม่”

         “ออกไป อย่ามากวนข้า”

        …… 

        หลิวซื่อหลางที่เพิ่งลงมาจากภูเขาพร้อมกองฟืนบนหลัง สูดหายใจอย่างแรง ขณะมองดูคนทั้งสองที่กำลังล่าถอยไปด้วยความสับสน เหตุใดพวกนางถึงมาที่นี่?

        เมื่อคิดหาสาเหตุไม่ออก เลยได้แต่ยักไหล่ แล้วผลักประตูให้เปิดออก ก่อนจะเดินแบกฟืนเข้าไป

        ทันทีที่เดินเข้าไปก็ถูกกลิ่นหอมหวนดึงดูด จนอดตะโกนไม่ได้ว่า “ท่านแม่ ท่านทำของอร่อยอีกแล้วหรือขอรับ? หอมจังเลย”

         หลังจากพูดจบ เขาก็แทบรอไม่ไหวที่จะโยนฟืนทิ้ง แล้วรีบวิ่งไปที่ห้องนั่งเล่น

        ใบหน้าของหลินจิ่วเหนียงเข้มขึ้น นางยื่นมือออกไปหยุดเขา “หลิวซื่อหลาง เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าข้าจะโยนเจ้าออกไป? เจ้าต้องล้างมือก่อนกินข้าว เข้าใจหรือไม่? เด็กอายุสามขวบยังรู้จักล้างมือก่อนกินข้าว เจ้าอายุเท่าไหร่แล้ว ถึงไม่รู้เรื่องนี้ด้วยซ้ำ?”

        “แฮ่ๆ” หลิวซื่อหลางยิ้มอย่างไร้เดียงสา ก่อนจะรีบวิ่งไปที่บ่อน้ำ “ท่านแม่โทษข้าไม่ได้หรอกขอรับ มันเป็นเพราะอาหารที่แม่ทำหอมมาก จนทำให้ข้าอยากกินจนลืมทุกอย่างไปเลยขอรับ”

         “ไปให้พ้น นี่คือสาเหตุที่เจ้าไม่ล้างมืองั้นหรือ? พูดปะเหลาะอีกกี่คำก็ไร้ประโยชน์”

        หลินจิ่วเหนียงกลอกตา แล้วจ้องมองหลิวซานนีที่กำลังหัวเราะเยาะอยู่ด้านข้าง “แล้วเหตุใดเจ้าถึงหัวเราะ? เหตุใดเจ้าไม่ไปยกข้าวมา? อะไรกัน คิดจะรอให้ข้าไปตักข้าวมาให้งั้นหรือ?”

         “ท่านแม่ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”

         หลิวซานนีเดินไปที่ห้องครัวด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าผ่อนคลายและมีความสุข ตอนนี้รู้สึกเหมือนอยู่บ้านแล้ว

        ดีจริง ๆ

..............................................................................................................................

สารจากผู้แปล

ซานนีบอกโง่รอบเดียวก็พอแล้ว ไม่อยากโง่ซ้ำโง่ซาก 

โดนย่าขายอีกรอบคราวนี้อย่าร้องไห้กระจองอแงให้ใครช่วยนะอู่นี่

ไหหม่า(海馬)