จอมนางสยบจอมมาร(จบ)

EP : 65 ของขวัญจากซีเหลียนฮวา

เสียงทุ้มเอ่ยถามชายหนุ่มที่เข้ามาในห้องทำงานของเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต ซิวเหวยหลงหรี่ตามองอีกฝ่ายอย่างจับผิด
“ข้ามาหาผู้ที่บังอาจแอบเข้ามาในห้องทำงานของท่านจอมมารขอรับ” ชายหนุ่มเอ่ยบอก พลางคิดว่าไหนท่านจอมมารบอกว่าจะมาวันพรุ่งนี้ หรือว่าเขาจำผิดกัน
“ฮวาเอ๋อร์ออกมานี้” ซิวเหวยหลงจะรู้แล้วว่าใครเป็นต้นเหตุที่ทำให้ลูกน้องของเขาเข้ามาในห้องทำงานแบบนี้
ร่างเล็กที่หลบอยู่ก็ค่อยๆ เดินออกมาพลางยิ้มแห้งๆ ออกไปด้วย จากนั้นก็ตวัดสายตาไปมองชายหนุ่มที่เข้ามาในห้องทำงานแถมยังพึมพำบอกว่าจับเธอกินอีกด้วย
“มานั่งโต๊ะ เดี๋ยวอาหารก็มาแล้ว” ซิวเหวยหลงบอกพลางโบกมือไปมาชายหนุ่มคนนั้นก็หายไปโดยไม่ได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียว
“ท่านอ๋อง ข้าอยากเล่นกับปิงปิง” ซีเหลียนฮวาเดินไปนั่งก่อนจะร้องบอกเสียงอ่อยเธอลืมปิงปิงเอาไว้อีกแล้ว
“เดี๋ยวพ่อบ้านฉางไปเอามาให้” ซิวเหวยหลงบอกจากนั้นก็มีเสียงด้านนอกขออนุญาตเข้ามาในห้อง
“เข้ามา” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกจากนั้นอาหารมากมายก็นำมาว่างที่โต๊ะทำงานทันที เขาไม่อยากพาซีเหลียนฮวาไปทานที่ห้องอาหารใหญ่ อยู่ในห้องทำงานเป็นส่วนตัวดีที่สุด
“ท่านจอมมารต้องการอะไรเพิ่มอีกหรือไม่ขอรับ” ชายปีศาจหูแหลมดวงที่ครามเอ่ยถามอย่างนอบน้อม
พลางเหลือบสายตาไปมองหญิงสาวที่นั่งทานอาหารโดยไม่สนใจใครเลยสักนิดแม้แต่ท่านจอมมารที่หญิงสาวใดที่ได้ใกล้ชิดแบบนี้ต้องมีปรายตามองด้วยท่าทางน่าหลงใหลบ้าง แต่ไม่ใช่กับหญิงสาวผู้นี้
ท่านจอมมารคงจะให้ความสำคัญกับหญิงสาวผู้นี้มาก เพราะไม่อย่างนั้นคงไม่ลงทุนเข้าห้องครัวไปทำอาหารเองแบบนี้หรอก
“ไม่” ซิวเหวยหลงบอกพลางตักอาหารให้กับซีเหลียนฮวาไปด้วย
“ทานกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ” ซีเหลียนฮวาพูดขึ้นก่อนจะลูบท้องตัวเองไปด้วย
“เมื่อก่อนข้าก็ได้ยินเจ้าพูดแบบนั้นตอนทานอาหารฝีมือพ่อบ้านฉาง” ซิวเหวยหลงอดไม่ได้ที่จะแซวอีกฝ่ายที่มีท่าทางมีความสุขกับการทานอาหาร
“โธ่ ท่านอ๋องตอนนี้ข้าแพ้ท้องอยู่นะเจ้าค่ะ อีกอย่างลูกของเราก็ต้องการอาหารฝีมือท่านอ๋องนี่น่า” ซีเหลียนฮวาร้องบอกเมื่อถูกซิวเหวยหลงแซว
“อืม ข้าจะคิดตามที่เจ้าต้องการ” ซิวเหวยหลงกล่าวยิ้มๆ
“ข้าไม่พูดกับท่านแล้ว” ซีเหลียนฮวาพูดพลางหันหน้าหนี แต่จากนั้นไม่นานก็หันกลับไปมองซิวเหวยหลงอีกครั้งก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์
“ท่านอ๋องข้ามีของขวัญที่จะให้ท่านไปมอบแก่พวกขุนนางปีศาจของท่านแล้วล่ะ” ซีเหลียนฮวากล่าวบอกพลางเอาลูกกลมๆ ออกมาจากช่องมิติสามสิบลูก มันมีขนาดเท่านั้นลูกมะนาว ลูกกลมๆ นี้มีสีน้ำตาลมีเชือกสีขาวอยู่ในลูกกลมๆ นั้นด้วย
“มันคืออะไรบอกข้าได้หรือไม่” ซิวเหวยหลงถามเพราะเขาไม่รู้จักสิ่งที่ซีเหลียนฮวานำออกมาจากช่องมิติของนาง
“มันคือระเบิดเจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาบอกที่จริงแล้วมันคือระเบิดก๊าซพิษต่างหาก ไม่เสียแรงที่เธอได้เรียนโรงเรียนตำรวจ ตอนนี้เรียนก็มีหลักสูตรการทำดินระเบิดหรือการสร้างอาวุธ
เธอก็จำๆ มาได้บ้าง ระเบิดก๊าซพิษของเธอนั้นก็ใช้เวลาไม่นานเพราะสูตรนี้เธอจำได้ เพราะเคยทำไปแกล้งเพื่อนที่เรียนด้วยกัน
“ของเล่น” ซิวเหวยหลงถาม
“ของขวัญเจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาบอกยิ้มๆ ด้วยท่าทีที่มีลับลมคมใน
“ข้าขอได้หรือไม่” ซิวเหวยหลงถามเขาไม่ได้หวงหรอกนะ แค่อยากได้เฉยๆ
“ไม่ได้เจ้าค่ะ สิ่งนี้คือของขวัญจากข้าที่จะให้ปีศาจหัวรั้นพวกนั้นเจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาส่ายหน้าพลางบอกยิ้มๆ
“ก็ได้ แต่ข้าก็อยากได้ของขวัญจากเจ้าบ้าง” ซิวเหวยหลงรับคำ ก่อนจะพึมพำตามหลังอย่างรู้สึกน้อยใจที่เขาไม่ได้ของขวัญจากซีเหลียนฮวาบ้าง
“ของท่านข้ามีให้อยู่แล้วเจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาที่ได้ยินก็พูดขึ้นอย่างอดไม่ได้ ทำไมถึงได้ทำตัวน่ารักแบบนี้นะท่านอ๋อง
“ไหนล่ะ!” ซิวเหวยหลงถามหาอย่างตื่นเต้น
“ยังไม่ใช่ตอนนี้เจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวากล่าวบอกยิ้มๆ เมื่อเห็นท่าทางของซิวเหวยหลงที่แสดงออกมา
“มันไม่ตื่นเต้นเจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาบอกพลางยิ้มถึงของขวัญที่จะให้ซิวเหวยหลงคืนนี้
“ช่วงนี้เย็นพวกนั้นก็จะมาแล้ว เจ้าเตรียมดีๆ ล่ะ” ซิวเหวยหลงหักห้ามใจตัวเอง ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาเมื่อคิดขึ้นมาได้ว่ายังไม่ได้บอกกล่าวแก่ซีเหลียนฮวา
“ข้าเข้าใจ” ซีเหลียนฮวารับคำอย่างว่าง่าย ก่อนจะคิดถึงตอนที่พวกนั้นได้รับของขวัญจากเธอจะมีสีหน้ายังไง
“ข้ารู้สึกว่าเย็นนี้จะมีเรื่องวุ่นวาย” ซิวเหวยหลงพูดขึ้นพลางมองลูกกลมๆ ที่อยู่ในมือของเขา
“เจ้าค่ะ ข้าก็คิดเช่นนั้น” ซีเหลียนฮวาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ส่วนหนึ่งคงเป็นของขวัญจากเธอเป็นแน่
ซิวเหวยหลงนั่งทำงานอยู่เงียบๆ โดยมีซีเหลียนฮวานั่งอยู่ข้างๆ ไม่ก็เดินไปทั่วห้องราวกับว่าจะสำรวจเพื่อเจอของดีๆ ให้ห้อง
จวบจนถึงช่วงเย็น พ่อบ้านฉางก็นำปิงปิงมาให้กับซีเหลียนฮวา จากนั้นก็กล่าวบอกว่างานเลี้ยงตอนเย็นจะเริ่มแล้ว ทำให้ซิวเหวยหลงพาซีเหลียนฮวาไปที่ห้องนอนของตัวเองเพื่อไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ที่เป็นของเผ่าปีศาจ
และดูเหมือนมันจะเหมาะกับซีเหลียนฮวามาก ชุดที่เธอใส่นั้นเป็นที่ดำเกาะอกเปิดไหล่ขาวเนียนของเธอ ซิวเหวยหลงนำชุดคลุมสีแดงที่ทำจากขนหมาป่ามันยาวจนปกปิดร่างกายของซีเหลียนฮวามิดจนมองไม่เห็นร่างกายที่แท้จริงของนางได้ เพียงเท่านี้ก็ทำให้เขามองซีเหลียนฮวาอย่างพึงพอใจได้แล้ว
“ไปกันเถิด” ซิวเหวยหลงบอกพลางส่งมือไปให้กับซีเหลียนฮวาเพื่อจับมือนางเดินออกไปยังสถานที่จัดงานเลี้ยง นี่ไม่ใช่งานเลี้ยงที่จัดขึ้นเพื่อเขา
แต่เป็นงานเลี้ยงที่จัดขึ้นเพื่อซีเหลียนฮวาต่างหาก เพราะอย่างนั้นนางต้องงดงามที่สุดและโดดเด่นที่สุดในงานเลี้ยงนี้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 65 ของขวัญจากซีเหลียนฮวา

คล้ายกับเรื่องจอมนางสยบจอมมาร(จบ) ที่คุณอ่าน

จอมนางสยบจอมมาร(จบ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 65 ของขวัญจากซีเหลียนฮวา

คล้ายกับเรื่องจอมนางสยบจอมมาร(จบ) ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้