..... หลงหย่งค่อยๆลืมตาขึ้นมา
' นี้มันเกิดอะไรขึ้น มิใช่ข้าตายระหว่างการต่อสู้กับราชันย์ปีศาจหรอกรึ!? ' หลงหย่งลุกขึ้นอย่างรวดเร้วและมองไปรอบๆแล้วคิดในใจพร้อมกับยกมือขึ้นมา
' ตอนนี้ข้ามีดวงใจสยบ์ที่เสียพลังหมดไป? หรือเป็เพราะสิ่งนี้ทำให้ข้าเกิดใหม่? แต่ตอนนี้ข้ามิอาจััถึงพลังยุทธ์ หรือ พลังจิติญญาได้เลย... '
" เ้ามีปัญหาอะไรกับการสอนของข้ารึ ? "
เสียงอันทรงเสน่ห์ของหญิงสาวแรกแย้มลอยเข้ามากระทบกับหูของหลงหย่ง
เมื่อทุกคนเห็นหญิงสาวพูดก็เริ่มพูดคุยนินทากันไปมา " เฮ้ยนั้นเ้าขยะมิใช่รึ มันทำบ้าอะไรอีกละนั้น? มันมิอยากมีชีวิตอยู่แล้วรึถึงกับกล้ายืนขึ้นในขณะที่นายหญิงสอนเชียวรึ? " " ก็มันเป็ลูกชายของเ้าเมืองนิมันถึงกล้าทำท่าหยิ่งผหยองไปทุกที่ ข้าได้ยินข่าวลือว่ามัๆนถึงกับทำผู้หญิงที่หอการค้าท้องด้วยละ " " แย่ละท้าทำให้มันโกรธมันอาจสั่งทหารให้มาทำร้ายข้าก็ได้ " เสียงนินทาดังเกลื่นห้อง ท่วาตอนนั้นก็มีเสียงเย่อหยิ่งดังขึ้นมา
" เ้าขยะ เ้าถึงกับกล้ามีปัญหากับนายหญิงแห่งนครหลวงเลยรึ เ้าเป็แค่ลูกเ้าเมืองเล็กๆถึงกับกล้าลุกขึ้นมาระหว่างการสอนด้วย! ความสามารถในการเรียนก็ระดับขยะ พลังยุทธ์ยังพิการอีก เ้าคิดว่าเ้าสมควรเข้ามาที่นี้งั้นรึ!? " เสียงของชายหนุ่มคนนี้พูดด้วยความเย่อหยิ่งมองไปที่ชายหนุ่มด้วยสายตาที่ดูแคลน และแอบเหล่มองนายหญิงผู้สอนด้วยสลับไปมาพลางคิดในใจ ' ถ้าข้าทำให้ผู้หญิงคนนี้หลงรักข้าได้ มันจะทำให้ข้าออกจากเมืองเล็กๆเช่นนี้ได้และได้ไปอยู่ในเมืองหลวงแน่ๆ '
หลงหย่งเมื่อได้ยินคำพูดของคนในห้องก็เริ่มได้สติพร้อมกับเริ่มคิดอยู่ในใจ ' ข้าในตอนนี้คือ หลงหย่ง อายุ 15 ปี ลูกชายเ้าเมืองล่องลอยนภา พลังยุทธ์พิการั้แ่เด็กอย่างไม่ทราบสาเหตุ เป็คนนิสัยเย่อหยิ่ง ข่มขู่อำนาจของบิดาตนเอง แต่ไม่กล้าวางอำนาจกับผู้ฝึกยุทธ์มากนักเนื่องจากตนเองพิการพลังยุทธ์ทำให้ข่มขู่คนที่มีพลังสูงได้น้อย แต่คนอื่นก็ไม่กล้าทำอะไรเช่นกัน ' เมื่อคิดในใจเช่นนี้ที่มุมปากของหลงหย่งก็ดันเผยออกมาเล็กน้อยและหายไปอย่างลวดเร็ว
เมื่อชายหนุ่มมองหลงหย่งที่สีหน้ามึนเมาไม่รู้ความก็ยิ่งได้ใจไปอีกจึงกลาวเพิ่มเติมอย่างภาคภูมิ
" เ้าถึงกับกลัวข้าเลยรึ หลงหย่งเ้ามันเป็แค่ขยะ เ้ายังกล้ามาทำเป็ไม่ได้ยินอีกรึ ไม่ต้องห่วงที่สถาบันสังหารัแห่งนี้แม้จะอยู่ในเมืองเล็กๆแต่สถานะช่างสูงส่ง ยุติธรรม เ้าเข้ามาได้เพราะบารมีของพ่อเ้า แต่ตัวเ้ามันไม่คู่ควรที่จะเข้ามา! ข้าจะไปคุยกับอาจารย์คุมกฏให้ไล่เ้าออกจากสถาบันนี้! "
หลงหย่งมองลงไปที่ชายหนุ่มที่พูดมากความคนนี้และนึกภายในใจ ' เ้านี้คือ... ชากั๋ว อายุ 25 บุตรของอาจารย์สถาบันสังหารั เป็คนเย่อหยิ่ง รังแกข้าตลอดั้แ่เข้ามาในสถาบันแห่งนี้ มีพลังอยู่ระดับทลายปราณขั้น 2 ' คิดในใจเสร็จก็มองลงไปที่ชากั๋ว พร้อมกับใบหน้าที่มีรอยยิ้มของจอมเ้าเล่ห์ที่ชั่วร้าย
เมื่อชากั๋วรู้สึกถึงการมองของหลงหย่งก็รู้สึกฉงนใจแล้วก็กล่าวออกมาอย่างหยิ่งผยอง
" เ้ามีปัญหาอะไรกับข้าเ้าขยะ! กล้ามองข้าอย่างนี้สงสัยข้าจะต้องหักขาเ้าอีกสักครั้งแล้ว! " พูดจบชากั๋วก็เริ่มคลื่นไหวไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกล่าวออกมาเสียงดัง
" นายหญิงผู้งดงาม ข้าจะจัดการกับเ้าต่ำทรามนี้เอง มันอาจเสียงดังรกหูรกตาสักครู่แต่ข้าจะทำให้เร็วที่สุด " เมื่อพูดจบมันก็มองไปที่หลงหย่งและพูดออกมา " หลงหย่งเตรียมโดนข้าจัดการไปเลย " พูดเสร็จมันก็ใช้มือของมันคว้าไปที่ขาของหลงหย่ง
ทว่ามันมิได้เห็นสีหน้าของหลงหย่งว่าตอนนี้เป็อย่างไรเนื่องจากทุกคนสนใจการกระทำของชากั๋ว แต่หญิงสาวที่เป็อาจารย์ผู้สอนกลับเห็นใบหน้าของหลงหย่งตอนนี้ซึ่งยืนอยู่เฉยๆพร้อมกับหลับตาและสงบนิ่งอย่างมากซึ่งทำให้เธอแปลกใจอย่างมาก
และขณะเดียวกันก็มีเสียงของชากั๋วดังออกมาอีกครั้ง " มอบขานั้นให้แก่ข้าซะ- "
ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!
ชายหนุ่มผู้ซึ่งกำลังจะจัดการกับหลงหย่งกระเด็นไปติดกับกำแพงโดนมีปราณกระบี่ทิ่มแทงอยู่ 5 แผล โดยโลหิตได้ไหลนองออกมาราวกับแม่น้ำโลหิตที่ถูกทำให้ไหลไปทั่วทั้งทางเดิน
หลงหย่งผู้หลับตาตลอดเวลาได้ลืมตาขึ้นมาและกล่าวออกมาสงบนิ่งและโอหังอย่างมาก!
" เป็แค่สวะถึงกับกล้าพูดจาสามหาวกับข้าเช่นนี้เชียวรึ ! "
จากผู้เขียน
จะเริ่มทยอยเขียนให้เรื่อยๆนะครับ ตอนนี้ติดเรียนอยุ่เลยทำให้ไม่ได้เขียน จากนี้จะเริ่มเขียนให้เรื่อยๆครับ
ลงชื่อ
จักรพรรดินักเขียน
2K
