Druw 000 บทนำ
อาณาจักรมอลโนวา อาณาจักรที่มีขนาดใหญ่และขึ้นชื่อเื่ความรุ่งเรืองในการค้าขาย เมืองที่เต็มไปด้วยผู้ใช้เวทมนต์จากทวีปตะวันตก วันนี้ในอาณาจักรมอลโนวาดูเหมือนจะคึกคักเป็พิเศษเพราะใบปลิวมากมายที่ทหารนำมาแจก และมีเต็นท์ที่รับลงสมัครอะไรสักอย่างตั้งอยู่ทั้งสี่ทิศและศูนย์กลางของอาณาจักร และร้านค้าที่เพิ่มขึ้นมาเป็จำนวนมากใน่นี้ราวกับว่ามีงานเทศกาลประจำอาณาจักร
ร่างเล็กในชุดทะมัดทะแมงแบบนักเดินทางเดินออกมาจากชายป่าที่รกทึบ ชายป่าซึ่งเป็หนึ่งในพื้นที่ตัดขาดระหว่างอาณาจักรมอลโนวาและทวีปตะวันตกออกจากกัน พอเขาเดินมาอยู่ท่ามกลางฝูงชน ผู้คนมากมายก็พากันมองเด็กคนนั้นเป็ตาเดียว นอกจากผมสีน้ำตาลแดงซึ่งดูแปลกตาที่ถูกรวบไว้ด้วยผ้าสีดำลวกๆ แล้ว ก็มีเ้าัสีขาวที่ดูสว่างตาตัวเล็กจิ๋วที่อยู่บนไหล่ของเด็กหนุ่มผู้นั้นด้วย นับว่าหายากมากทีเดียวที่ผู้ใช้เวทจะเสกัขึ้นมาเป็สัตว์เวทของตนได้ แถมยังเป็ัแสงอีกต่างหาก
“เฮ้! เ้าหนู ไม่คิดจะสมัครหน่อยรึ มีสัตว์เวทเป็ัเช่นนั้นอนาคตเ้าต้องรุ่งแน่ๆ” ทหารคนหนึ่งกวักมือเรียกพร้อมยื่นใบปลิวใบหนึ่งให้ ัแสงตัวสีขาวที่เกาะอยู่บนไหล่เด็กหนุ่มเบ้หน้า
“สมัครสอบคัดเลือกทหารฝึกหัดเช่นนั้นหรือ เ้าอย่าได้สมัครเชียวนะ ดรูว์” ัตัวจิ๋วรีบห้ามเมื่อเห็นว่าทหารคนนั้นเดินจากไปแล้ว
“ทำไมล่ะ ค่าตอบแทนดูอย่างไรมันก็คุ้มอยู่นา ตอนนี้พวกเราก็มีสถานะเป็คนเร่ร่อนซะด้วยสิ” เด็กหนุ่มนามว่าดรูว์ยังคงไม่เข้าใจ เขาพูดขณะที่สองขาก็เดินเข้าไปในอาณาจักรมอลโนวาซึ่งเป็เป้าหมายของพวกเขาในครั้งนี้ ดวงตาสีฟ้าเข้มยังคงจ้องเนื้อหาในใบปลิวอย่างสนใจ
“เ้าลืมหน้าที่สำคัญของตัวเองไปแล้วหรือ อย่าลืมว่าพวกเราไม่มีเวลาสำหรับเื่พวกนี้ การอยู่ที่นี่รังแต่จะทำให้เื่ทุกอย่างมันแย่ลง” เ้าัจิ๋วส่ายหน้า ถึงอย่างไรก็ไม่เห็นด้วยที่เด็กคนนี้จะมาอยู่ที่นี่เป็เวลานาน
พวกเขาไม่ได้มีเวลามากพอถึงขนาดนั้น
“เ้าคิดมากไปแล้วไดรกอน อยู่ลงหลักปักฐานที่นี่อาจจะเป็ความคิดที่ดีที่สุดในชีวิตเลยก็ได้” เด็กหนุ่มยิ้ม ทว่าดวงตากลับฉายแววแข็งกร้าว ส่วนลึกของดวงตาเปี่ยมไปด้วยไอสังหาร
เนื่องจากไดรกอนไม่ได้จ้องหน้าเด็กน้อยของตนเขาจึงไม่เห็นท่าทีขัดแย้งเช่นนี้ ปากก็ยังคงห้ามหนุ่มน้อยต่อไป “เอาเป็ว่าเ้าอย่าไปลงสมัครเชียว....เฮ้ย!?” ัที่เกาะอยู่บนไหล่ร้องลั่นเมื่อคำพูดที่ตนยังพูดไม่จบประโยคดีนั้น คนถูกสั่งห้ามก็ลงชื่อกับทหารที่นั่งรออยู่ในเต็นท์เสร็จไปเป็ที่เรียบร้อยแล้ว!
ตาย ตาย และตาย!
นี่มันอะไรก๊าน--!!
“หวังว่าเ้าจะได้มาอยู่หน่วยเดียวกับข้านะเ้าหนู ฮ่าๆ” ทหารคนนั้นซึ่งเป็คนละคนกับที่แจกใบปลิวให้ดรูว์กล่าวอย่างอารมณ์ดีก่อนจะส่งแผนที่และรายการที่ต้องทำในการทดสอบเป็ทหารฝึกหัดให้ คนรับมายิ้มแฉ่งให้อย่างเป็มิตรที่สุด แต่ัที่เกาะไหล่อยู่แทบอยากจะชักตายวันละหลายพันรอบ
ถ้าความลับเปิดเผยขึ้นมาจะว่าอย่างไร! เ้าเกลียดความวุ่ยวายไม่ใช่รึ!?
“ที่อาณาจักรนี้นี่ดีเนอะ มีแต่คนอัธยาศัยดีทั้งนั้น” ดรูว์ยังคงไม่สนใจไดรกอน เขาพูดพร้อมกับแย้มรอยยิ้มน้อยๆ
ดีกับผีน่ะสิ!
ในขณะที่เด็กหนุ่มยิ้ม ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างก็มีใบหน้าแดงซ่าน สาวน้อยใจบางหลายคนถึงกับอ่อนระทวยล้มลงไปเลยก็มี ภาพเช่นนี้ทำให้ไดรกอนกรอกตาไปมา ในใจคิดว่าตนต้องคอยห้ามปรามเ้าเด็กนี่ให้ลดการแจกรอยยิ้มเรี่ยราดเสียบ้าง อีกใจก็เริ่มถามกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
วิธีเลี้ยงดูของข้าผิดที่ตรงไหนกัน?
“ที่เ้าพวกนั้นแสดงออกเป็เพียงแค่เปลือกนอกเท่านั้น ยิ่งเ้าได้เข้าไปในวังแล้วคนประเภทที่เ้าไม่ชอบ ที่เ้าเกลียดทั้งหลายก็จะมีเกลื่อนเต็มไปหมด” ว่าแล้วัจิ๋วก็ถอนหายใจออกมาสักที ปากพยายามห้ามเด็กน้อยไม่ให้ดำเนินการต่อไปจนสายเกินแก้
“แต่ข้ายังมีเ้าอยู่นี่นาไดร แค่มีเ้าอยู่ข้าก็รู้สึกปลอดภัยได้ทุกที่ล่ะน่า” เด็กหนุ่มกล่าวยิ้มๆ ในขณะที่เดินไปตามทางเดินที่มีร้านค้ามากมาย และมีคนมากมายเช่นกันที่มองเขา โดยเฉพาะสาวน้อยสาวเหลือน้อยทั้งหลาย ดรูว์ลองส่งยิ้มละลายใจให้สาวๆ เ่าั้ดู ปรากฏว่าพวกเธอแทบจะละลายกองไปเป็ส่วนหนึ่งของพื้นซะตรงนั้น ไดรกอนถอนหายใจเมื่อคู่หูของมันเริ่มบริหารเสน่ห์ของตัวเองอีกแล้ว
“อีกอย่างที่เ้าควรระวังไว้ ไอ้การบริหารเสน่ห์สุดแสนอันตรายนั่นอย่าได้ไปใช้เมื่อตอนที่ได้เป็ทหารอยู่ในวังหลวงซะล่ะ” ไดรกอนอดที่จะกล่าวเตือนไม่ได้...เด็กคนนี้บริหารเสน่ห์ทีไร ได้เื่หนีไปอยู่ที่อื่นทุกรอบ!
“ทำไมล่ะ?”
“มันอันตรายต่อเ้า” และต่อจิตใจคนมอง
ไดรกอนไม่กล้าพูดประโยคสุดท้ายออกไป ทำได้แค่เอ่ยกับตนเองในใจ เดี๋ยวเ้าเด็กนี่จะเหลิง!
ถึงจะไม่รู้ว่ามันอันตรายต่อเขาอย่างไร แต่ดรูว์ก็ยอมพยักหน้าตกลง ไดรกอนยิ้มพึงพอใจที่อย่างน้อยเด็กคนนี้ก็ยอมฟังกันบ้าง ไม่ได้เอาแต่ใจตนเองเสมอไป...ถึงหลายๆ ครั้งจะดื้อจนไม่ยอมฟังอะไรเลยก็เถอะ ทั้งสองมองหาที่พักที่ดูเหมือนว่า่นี้มันคงต้องหายากแน่ๆ ยังเหลือเวลาอีกสองวันที่ดรูว์จะต้องเข้ารับการทดสอบเข้าเป็ทหารของวังหลวงแห่งอาณาจักรมอลโนวา ดรูว์เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่วันนี้สดใสและมีสีเหมือนกับดวงตาของเขาพร้อมยิ้มสดใสออกมา
“ยินดีที่ได้รู้จัก มอลโนวา นับแต่นี้ไปข้าจะมาตั้งรกรากที่นี่ล่ะ!”
เ้าหนีรอดจากสายตาั์ตนอื่นได้ แต่ข้าหาเ้าเจอแล้ว
ดวงตาสีฟ้าเข้มทอประกายน่ากลัวออกมา คราวนี้ต่อให้พวกนครฝั่งเหนือเจอตัวเขา เขาก็จะไม่หนีอีกแล้ว เขาต้องทำเื่นี้ให้สำเร็จให้ได้
36K
![师兄 ศิษย์พี่... ท่านงามเกินไปแล้ว [แต่งจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1618408943_65406544.webp)
