แก้วตาดวงใจมาเฟีย
ตอนที่4
ยังไม่ถึงเวลา
คอนโดลูกแก้ว
หลังจากที่จัดการทานเกี๊ยวกุ้งสุดโปรดที่เ้าสมุทรให้คิวไปซื้อมาให้จนหมดแล้วลูกเเก้วเธอก็เดินเข้ามาในห้องนอนก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวเตรียมจะอาบน้ำแต่เสียงการแจ้งเตือนในโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ลูกแก้วเธอจึงเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าที่วางไว้บนที่นอนขึ้นมาเปิดดู
LINE
หนูนา
(หนูนา : "ฉันได้กระเป๋าใหม่มาม๊าซื้อให้เป็ไงสวยไหม?")
(หนูนา : รูปภาพ)
ลูกแก้ว : "ไปอ้อนม๊าซื้อให้อีกล่ะสิ"
(หนูนา : " ถูก ฮ่าฮ่าฮ่า)
ลูกแก้ว : "ลำใยจริงๆซื้ออาทิตย์ละสิบใบฉันก็เห็นแต่เธอใช้แต่ใบเดิมๆ"
(หนูนา : "ก็มันเป็ของแรร์ไอเทมมันต้องได้มันต้องมี")
ลูกแก้ว : "จ้ะแม่คุณแค่นี้นะฉันจะไปอาบน้ำแล้ว"
(หนูนา : "โอเคเจอกันพรุ่งนี้นะฝันดีอย่าลืมฝันถึงพี่เ้าสมุทรของเธอด้วยนะ บาย")
(หนูนา : สติ๊กเกอร์")
ลูกแก้ว : "ฝันถึงอยู่แล้วยะ"
ลูกแก้ว : สติ๊กเกอร์
ลูกแก้วส่ายหน้าเล็กน้อยให้กับหนูนาก่อนจะกดปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือและวางไว้ที่เดิมก่อนที่จะเดินไปเข้าห้องน้ำแต่สายตาของเธอดันเหลือบไปเห็นกรอบรูปสีขาวที่ตั้งไว้บนโต๊ะข้างๆหัวเตียงมันคือรูปที่มีเด็กหญิงตัวอ้วนกลมถักผมเปียสองข้างยืนถือลูกโป่งสีเหลืองรูปหน้ายิ้มข้างๆกันก็เป็เด็กชายหน้านิ่ง เธอจำได้ว่าภาพนี้ถูกถ่ายไว้ในวันที่เธอไปสวนสนุกกับเ้าสมุทรเป็ครั้งแรกและเป็รูปคู่รูปแรกของเธอกับเ้าสมุทรเธอยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อตอนนั้น
"พี่เ้าสมุทรขาลูกแก้วจะเอาลูกโป่งสีเหลืองที่เป็หน้ายิ้มยิ้ม"
"..."
"พี่เ้าสมุทรลูกแก้วอยากได้อยากได้ลูกโป่งสีเหลืองอันนั้น"
"พอได้แล้วของเล่นในมือเธอก็เยอะแล้วนะลูกแก้ว"
"แต่ลูกแก้วอยากได้นี่คะพี่เ้าสมุทรซื้อให้หน่อยนะคะซื้อให้ลูกแก้วหน่อยนะคะนะคะ"
"พอแล้วทั้งของเล่นทั้งขนมเต็มทั้งมือเธอมือพี่ไปหมดแล้วนะลูกแก้ว"
"ไม่!ลูกแก้วอยากได้อยากได้ลูกโป่งสีเหลืองยิ้มยิ้มอันนั้นพี่เ้าสมุทรซื้อให้ลูกแก้วเดี๋ยวนี้นะ!"
"..."
"ซื้อเดี๋ยวนี้นะซื้อ!"
สุดท้ายเธอก็ได้ลูกโป่งใบนั้นมาจนได้เพราะเธอดันร้องโวยวายเสียงดังอยู่กลางสวนสนุกทำให้เ้าสมุทรต้องยอมเดินไปซื้อให้เพื่อให้เธอหยุดร้องไห้ ลูกแก้วสะบัดความคิดเมื่อนึกถึงเื่ตอนเด็กก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำด้วยรอยยิ้ม
บ้านเ้าสมุทร
ภายในห้องทำงานสุดหรูของเ้าสมุทรที่ถูกตกแต่งไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงสีขาวทั้งหมด ห้องทั้งห้องก็เป็สีขาวเพราะเ้าสมุทรชอบสีขาวที่ดูแล้วสะอาดตาให้ความปลอดโปร่งและผ่อนคลาย
เ้าสมุทรยกไวน์ราคาแพงขึ้นมาดื่มพร้อมกับนั่งมองรูปภาพใบใหญ่ที่อัดใส่กรอบไม้สีขาวไว้แล้วติดอยู่บนผนังกลางห้องทำงานมันเป็ภาพของลูกแก้วที่กำลังยิ้มและมองมาที่เขามันเป็ภาพที่เขาเป็คนถ่ายด้วยตัวเองตอนที่ครอบครัวของเราทั้งสองไปเที่ยวทะเลด้วยกันวันนั้นลูกแก้วเธอใส่ชุดเดรสสีขาวเปิดไหล่สบายๆพร้อมกับสวมหมวกสานสีน้ำตาลไว้บนหัว เธอเดินเล่นอยู่บนชายหาดพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างมีความสุขรอยยิ้มของเธอที่ยิ้มออกมาทำให้เขาเผลอยิ้มตามออกมาได้ตลอด
ถ้าถามถึงความรู้สึกที่มีให้กับลูกแก้วมันคืออะไรเ้าสมุทรก็ตอบได้ทันทีเลยว่าเขาคิดกับลูกแก้วเกินกว่าน้องสาวแน่นอนเพราะทุกการกระทำของเขามันก็ชัดเจนตลอดอยู่แล้วว่าเขาชอบเธอและเขาก็รู้ว่าตัวของลูกแก้วเองก็รู้สึกเหมือนกันกับเขาไม่ต่างกันแต่ตอนนี้เธอยังเรียนอยู่เขาอยากให้เธอโฟกัสไปที่เื่เรียนก่อนและอีกอย่างมันก็ยังไม่ถึงเวลา ตัวเขาเองก็ไม่ได้รีบร้อนอะไรเพราะอย่างไงลูกแก้วเธอก็ต้องเป็ของเขาอยู่ดี
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"ขออนุญาตครับนาย"เสียงเคาะประตูห้องทำงานของเ้าสมุทรดังขึ้นพร้อมกับเสียงของปกป้องลูกน้องคนสนิทที่เดินเข้ามาภายในห้องเ้าสมุทรละสายตาจากการมองรูปและหันกลับมามองปกป้อง
"ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับนาย"ปกป้องรายงานบอก
"อืมดีดูแลให้เรียบร้อยบอกให้คิวเฝ้าโกดังไว้จนกว่าจะถึงวันส่งของอย่าให้ผิดพลาดกูไม่ชอบให้ใครทำงานพลาดมึงรู้ใช่ไหม?"เ้าสมุทรบอกกับปกป้อง
"ครับนายเอ่อนายครับนายใหญ่โทรมาบอกว่าพรุ่งนี้ให้นายเขาไปหาท่านที่บ้านด้วยครับ"บ้านใหญ่ที่ว่าคือบ้านของพ่อกับแม่ของเ้าสมุทรส่วนตัวเ้าสมุทรแยกตัวออกมาซื้อบ้านอยู่คนเดียวนานแล้ว
"อืมมึงออกไปได้แล้ว"
"ครับนาย"ปกป้องพยักหน้ารับและเดินออกจากห้องไป เ้าสมุทรมองตามปกป้องเดินออกไปแล้วจึงหันหน้ากลับมามองที่รูปภาพเช่นเดิมด้วยสายตาที่นิ่งเรียบ
คฤหาสน์เ้าสัวอุดม
ปึก!
เสียงมือหนาตบลงบนโต๊ะทำงานภายในคฤหาสน์ด้วยความโมโห เ้าสัวอุดมสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันทีเมื่อลูกน้องมารายงานว่าผู้กองอภิชัยลูกน้องคนสนิทและยังเป็ตำรวจที่ค่อยทำงานให้เขาทำงานพลาดที่เข้าค้นท่าเรือของสิบทิศแล้วไม่เจออะไรเลยทั้งๆที่สายรายงานมาว่าพวกเ้าสมุทรเก็บซ่อนอาวุธาเถื่อนที่จะส่งออกขายไว้ที่ท่าเรือ
"มันจะเป็ไปได้อย่างไงในเมื่อสินค้ามันเต็มท่าเรือขนาดนั้น"เ้าสัวอุดมะโเสียงดังใส่ลูกน้องที่มารายงาน
"จริงๆครับไม่มีอะไรที่ท่าเรือเลยทุกอย่างว่างเปล่า"ลูกน้องรายงาน
"บัดซบ!มึงคิดว่าพวกมึงจะรอดเหรอกูจะหาทางเอาพวกมึงเข้าคุกให้หมดเลยค่อยดู"เ้าสัวอุดมกดเสียงต่ำด้วยความโมโหแผนทุกอย่างที่วางไว้ผิดพลาดไปหมด
"แล้วจะเอาอย่างไงต่อดีครับนาย?"
"มึงส่งคนตามดูพวกมันไว้เจออะไรผิดปกติต้องรีบรายงานบอกกูทันทีแล้วมึงบอกให้ผู้กองเข้ามาหากูด้วย"
"ครับนาย"
"เดี๋ยว! บอกอัคคีด้วยให้ไปดูของที่โกดัง อีกสองวันจะส่งของแล้วให้อัคคีตรวจดูสินค้าให้เรียบร้อยด้วย"
"ครับนาย"ลูกน้องพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไปทำตามที่เ้านายสั่ง
"มึงคิดว่าจะรอดกันเหรอวะไม่มีทางกูจะเอาพวกมึงทุกตัวเข้าคุกให้ได้ค่อยดูโดยเฉพาะมึงไอ้เ้าสมุทร"เ้าสัวอุดมบอกด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่สายตาแฝงถึงความดุดัน
เช้าวันต่อมา
มหาวิทยาลัย
"วันนี้ขับรถมาเองได้แล้วเหรอจ๊ะ?"หลินหลินเอ่ยแซวลูกแก้วทันทีหลังจากที่ลูกแก้วเดินมานั่งลงข้างๆกับหนูนาที่โต๊ะไม้ใต้ตึกคณะ
"แซวแต่เช้าจะกินโตเกียวไหมฉันอุตส่าห์ตื่นแต่เช้าไปรอซื้อให้เลยนะ"ลูกแก้วบอกพร้อมวางถุงขนมโตเกียวที่ซื้อมาจากหน้าคอนโดของเธอที่เพื่อนของเธอสองคนมักจะโปรดนักโปรดหน่า
"อุ้ยหมูสับไข่เยาะซอสและก็ไส้หวานถูกใจมากขอบคุณนะเพื่อนรัก"หนูนาพูดพร้อมกับยิ้มออกมาด้วยความดีใจก่อนจะดึงตัวลูกแก้วมากอด
"ไม่ต้องกอดแล้วก็รีบกินเลย"ลูกแก้วบอกพร้อมกับดันตัวหนูนาให้ออกห่าง
"รู้แล้วนะเดี๋ยวจะกินให้หมดเลย"หนูนาพูดเสร็จก็หยิบขนมโตเกียวในถุงขึ้นมากิน
"ยัยหนูนาค่อยๆกินเดี๋ยวก็ติดคอ"หลินหลินพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าหนูนารีบกินอย่างกับกลัวใครจะมาแย่ง
"ก็มันอร่อยนี่หน่า"หนูนาเอ่ยบอกในขณะที่เคี้ยวขนมเต็มปาก
"จริงๆเลยเธอเนี่ยเออ..วันนี้เราไปกินชาบูกันไหมฉันอยากกินมาหลายวันเเล้ว"หลินหลินส่ายหน้าให้หนูนาก่อนจะเอ่ยชักชวน
"วันนี้ฉันนัดกับที่บ้านไว้แล้วสิหลินหลินคงไปไม่ได้"ลูกแก้วบอก
"วันนี้ฉันก็ต้องพาม๊าไปทำธุระด้วยไม่ว่างเหมือนกัน"หนูนาบอกพร้อมกับเคี้ยวขนมอยู่เต็มปาก
"โห้เซงเลย"หลินหลินทำหน้ามุ่ยใส่เพื่อนสนิททั้งสองคน
วันอื่นก็ได้หนิหลินหลินวันอื่นก็ยังมี"หนูนาบอก
"ใช่วันอื่นก็ได้แต่ตอนนี้รีบไปเรียนได้แล้วจะได้เวลาเรียนแล้วไปกันเถอะ"ลูกแก้วบอกก่อนที่ทั้งสามคนจะรีบลุกขึ้นจากโต๊ะไม้และเดินไปขึ้นลิฟต์เพื่อจะขึ้นไปยังชั้นเรียนของพวกเธอ
138
