หงสาสีนิล (จบ)

        ดอกไม้สีฟ้าอ่อนถูกเก็บมาจนเต็มกระบุง

        นางกำนัลใช้สากไม้เล็กๆ บดดอกไม้จนแหลก

        จากนั้นจึงค่อยๆ คั้นน้ำออกมา

        ด้วยเพราะน้ำจากดอกไม้นี้เข้มข้นนัก กลิ่นของมันจึงออกจะฉุนไปสักหน่อย

        เมื่อวางไว้ในที่ที่อากาศถ่ายเทสักพักหนึ่ง น้ำดอกไม้ก็จะเปลี่ยนเป็นสีดำ ดูแล้วน่าเกลียดสุดจะทน

        ตำหนักขององค์หญิงโอ่อ่ากว้างขวาง ทั้งขันทีและนางกำนัลก็มีจำนวนมาก เพราะองค์หญิงมักจะมีความคิดประหลาดมากมายมาชวนให้เหล่านางกำนัลและขันทีต้องวิ่งวุ่น

        เช่นเดียวกันกับน้ำดอกไม้คั้นนี้

        เมื่อก่อนองค์หญิงมักจะเสด็จไปที่ตำหนักของราชครูอยู่เป็นประจำ ทว่าหลายวันมานี้กลับไม่ได้เสด็จไป ทว่าทรงหมกมุ่นอยู่กับน้ำดอกไม้คั้นแทน

        และแน่นอนว่าองค์หญิงน้อยย่อมไม่มีทางลงมือคั้นเอง

        นางแค่ออกคำสั่งให้นางกำนัลไปทำให้สำเร็จดังที่ตนประสงค์เท่านั้น

        นางอยากจะทำน้ำหอมดอกไม้สักชนิดที่สามารถเอาชนะน้ำหอมของคนอื่นๆ ได้

        ทว่ายามที่ต้องลงมือกลับพบว่าช่างวุ่นวายนัก

        เจ้าน้ำดอกไม้นี่แตกต่างกับน้ำหอมดอกไม้ที่นางคิดไว้

        ทั้งยังเหม็นรุนแรงนัก

        อีกทั้งน้ำหอมที่นางคิดไว้ไม่เพียงแค่มีกลิ่นเดียวโดดๆ เท่านั้น นางอยากได้น้ำหอมที่มีกลิ่นแรก กลิ่นกลาง และกลิ่นสุดท้ายรวมอยู่ด้วยกัน แต่เมื่อดมแล้วกลับให้กลิ่นที่ต่างกัน น้ำหอมที่ทำให้ไม่ว่าใครก็ต้องตั้งตารอ

        กลิ่นของมันจะต้องไม่ได้จบเพียงแค่ในกลิ่นเดียว เพราะถ้ามีเพียงกลิ่นเดียวไร้ซึ่งความซับซ้อน เพียงดมไปไม่นานก็คงจะเลี่ยนเสียแล้ว

        กลิ่นที่ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน

        วิธีการปรับให้กลิ่นมีความหลากหลาย การควบคุมให้แต่ละกลิ่นส่งกลิ่นหอมในเวลาที่ต่างกัน เป็นวิธีการที่ทั้งต้องแม่นยำและซับซ้อน

        ไม่เพียงแต่จะต้องใช้น้ำดอกไม้ ยังต้องใช้สุราฤทธิ์แรง

        องค์หญิงน้อยลูบคางพลางขบคิดว่าคงจะได้เวลาที่จะต้องทำสุราฤทธิ์แรงเองแล้ว

        เมื่อย้อนคิดถึงบุรุษที่ตนได้พบที่หอบัณฑิตในวันนั้น รอยยิ้มบนพระพักตร์ขององค์หญิงอีพลันสว่างไสวขึ้นทันตา

        ในที่สุดนางก็ได้พบกับบุรุษที่แตกต่างจากคนอื่นเสียที บุรุษทั่วไปเพียงแค่เห็นนางก็เอาแต่ก้มศีรษะคารวะด้วยความกลัว มีเพียงแค่บุรุษคนนั้นที่มีท่าทีไม่เหมือนใคร

        ทั้งเขายังดูเซ่อซ่าราวกับหนิงไฉ่เฉินที่แสนทึ่ม ราวกับกัวจิ้งที่ไม่รู้อันใดเลย

        แต่สถานะตระกูลของบุรุษที่นางกำลังคำนึงถึงอยู่ย่อมต้องไม่ธรรมดาเป็นแน่

        องค์หญิงอีในฐานะที่เป็นองค์หญิงที่ใครก็เคารพนบนอบ  แน่นอนว่าจะต้องผ่านการฝึกฝนสายตาในการชื่นชมสิ่งต่างๆ

        อาภรณ์บนกายของบุรุษคนนั้นย่อมต้องมีราคาไม่เบา

        ข้าวของอื่นๆ ที่ใช้ก็ล้วนประณีต

        คนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ด้านข้างใช้ถ้วยใบเล็กได้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว

        ทว่าบุรุษคนนั้นกลับใช้ของที่นำมาเอง ถ้วยที่เขาใช้ดูก็รู้ว่าย่อมต้องเป็นงานฝีมือ แน่นอนว่าย่อมต้องมีราคาแพงลิบลิ่ว

        ทว่าในสถานการณ์ที่แสนจะอึกทึกครานั้น มีคนผู้หนึ่งเผลอสะบัดชายเสื้อปัดถ้วยชาของเขาตกแตก แต่เขาก็ดูราวกับไม่ถือสา ใบหน้ายังคงยิ้มแย้มสั่งการให้คนมาเก็บกวาดไปเสีย

        รอยยิ้มของเขาราวกับแสงตะวันที่สว่างสดใสไปทุกหนทุกแห่ง

        องค์หญิงอียามได้ประสบกับรอยยิ้มนั้นก็พลันเคลิบเคลิ้ม ราวกับว่าบนโลกใบนี้แท้จริงแล้วรักแรกพบมีอยู่จริง

        แม้จะอยู่ห่างกันแสนไกล แม้จะอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย

        ราวกับการรอคอยที่แสนยาวนาน

        ราวกับข้ามกาลเวลาเดินทางมานานนับพันปี ราวกับว่าเพียงเพื่อจะมาพบกันในครานี้

        นางทำทีเดินผ่านเขาอย่างไม่ใส่ใจ 

        แล้วจึงลอบสูดดมความหอมบนกายเขา

        กลิ่นหอมเบาบาง ทว่าก็ชัดเจนนัก แตกต่างกับกลิ่นของคนอื่นๆ ในที่นั้น นางจึงได้ประทับใจกลิ่นนั้นยิ่งนัก

        กระทั่งบัดนี้นางก็ยังจำกลิ่นนั้นได้ไม่ลืม

        เดิมทีกลิ่นนั้นก็ช่างแสนพิเศษ

        กลิ่นของเขาทำให้นางอยากจะทำน้ำหอมที่มีกลิ่นไม่เหมือนใคร

        เพียงแต่ขั้นตอนการทำไม่ค่อยจะราบรื่นนัก

        คราแรกนางคิดไว้ว่าหากเจอกันคราวหน้า นางก็คงจะได้ใช้น้ำหอมชนิดนี้แล้ว ทว่าเมื่อดูจากกรรมวิธีการทำของมันแล้วก็ไม่รู้ว่ามันจะสำเร็จเมื่อใด

        เมื่อไม่เป็นไปตามแผนเช่นนี้ อารมณ์ขององค์หญิงน้อยจึงไม่ใคร่จะสู้ดีนัก

        คิ้วขมวดเป็นปม เหล่าขันทีเมื่อเห็นเช่นนั้นก็พากันอกสั่นขวัญแขวน

        ยามองค์หญิงเบิกบานใจ นางยังสามารถทรมานคนได้เป็นกลุ่มๆ แล้วหากว่าไม่พอใจขึ้นมาเล่า…

        เหล่านางกำนัลที่ต้องคอยคั้นน้ำจากดอกไม้ ยามนี้ปวดมือกันจนแทบจะยกไม่ขึ้นอยู่รอมร่อ ทว่าเมื่อเห็นองค์หญิงที่ยังคงประทับอยู่ด้านหน้า พวกนางก็จำต้องออกแรงคั้นต่อ ทั้งยังไม่อาจเร่งทำได้ แล้วก็มิอาจชักช้าได้เช่นกัน จะต้องควบคุมจังหวะให้ดี

        เคราะห์ดีที่นางกำนัลจากตำหนักฮองเฮามาทูลเชิญองค์หญิงพอดี

        เมื่อเห็นว่าองค์หญิงเสด็จจากไปแล้ว เหล่านางกำนัลก็พากันถอนหายใจยาวออกมาอย่างโล่งใจ

        นกยูงกลางลานในตำหนักจ้าวเหอ บัดนี้กลับดูเซื่องซึม ขนหางที่เคยอวดโฉมก็ลู่ลงไปกับพื้น เมื่อเทียบกับนกยูงที่เคยเฉิดฉายในตอนแรก ยามนี้ดูอย่างไรก็ราวกับว่าไม่ใช่นกยูงตัวเดิม ดูคล้ายกับไก่ฟ้าที่ขนยาวสักหน่อยเพียงเท่านั้น ไร้ซึ่งวี่แววของหงส์อย่างที่คนอื่นๆ เคยร่ำลือกัน

        เกรงว่าขันทีในตำหนักที่เชี่ยวชาญด้านการเลี้ยงนกก็ยังมิอาจเลี้ยงนกยูงตัวนี้ให้ดีได้เช่นกัน

        แม้ว่ามันจะยังไม่ตาย แต่ขนก็ร่วงโรยไปไม่น้อยแล้วเช่นกัน

        ด้วยเหตุนี้ขันทีที่รับหน้าที่ดูแลนกยูงโดยเฉพาะจึงถูกเปลี่ยนไปแล้วสองกลุ่ม โดยกลุ่มแรกต้องโทษประหารที่มิอาจดูแลมันให้ดีได้

        ทั้งที่นกยูงเป็นนกทางใต้ จึงไม่อาจปรับตัวกับสภาพอากาศของแคว้นเชินได้ การที่มันขนร่วงมากมายเช่นนี้จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

        ยามที่องค์หญิงอีมาถึง นางก็เห็นเสด็จแม่ของตนยืนอยู่หน้าสวนนกยูงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

        ด้านหลังยังมีนางกำนัลและขันทียืนอยู่ห่างๆ 

        นางไม่ชอบนกยูง ตัวมันกลิ่นเหม็นเหลือเกิน

        ทว่าผู้คนที่นี่กลับบอกว่ามันคือหงส์ ทั้งยังบอกว่านางคือเทพธิดา เทพธิดาจำเป็นต้องอยู่ใกล้กับหงส์ ดังนั้นต่อให้นางไม่ชอบมันเพียงใด ก็ยังต้องแสร้งทำเป็นสนิทสนมกับมันอยู่ดี

        ฮองเฮาเห็นมาตั้งแต่ไกลแล้วว่าพระธิดาของตนกำลังเดินมา

        ที่นางมายืนอยู่ตรงนี้ ความจริงไม่ใช่เพื่อมายืนชื่นชมหงส์อะไรทั้งนั้น

        เพียงแต่จุดนี้เป็นพื้นที่โล่งกว้าง เหมาะแก่การสนทนาเรื่องลับๆ

        ทุกคราที่มีเรื่องสำคัญนางก็จะมาหารือกันที่สวนหงส์แห่งนี้

        หลายปีมานี้จากหญิงบรรณาการแคว้นจิงที่ถูกส่งมาให้เป็นสนมนางหนึ่ง กลับได้กลายเป็นฮองเฮาของแคว้นเชิน จนบัดนี้ที่นางมีกองกำลังคอยหนุนหลังเป็นของตนเองแล้ว

        น่าขันนักที่เหล่าขุนนางแคว้นเชินเมื่อก่อนก็ล้วนแต่กล่าวกันนางคือนางสนมปีศาจ บัดนี้เมื่อได้รับการสนับสนุนจากนางก็พากันยินดี ทั้งยังแย่งกันมาเข้าร่วมกับนางเสียด้วยซ้ำ ไม่เพียงเท่านั้น ยังช่วยกันล้างมลทินให้นาง กล่าวว่าแท้จริงแล้วนางคือชาวแคว้นเชิน ทั้งยังดันทุรังไปหานักปราชญ์ของแคว้นเชินมาช่วยกันหลอกลวง

        ฮองเฮาจ้าวนึกดูแคลนชาวแคว้นเชินนัก

        แม้ว่าชาวแคว้นเชินจะเป็นปัญญาชน รูปลักษณ์งดงาม ทว่าเนื้อในกลับมิอาจสู้ชาวแคว้นจิงที่กล้าทำกล้ารับ พูดคำไหนก็เป็นคำนั้น

        แต่ก็แน่นอนว่าความรู้สึกเช่นนี้ของนางมิมีทางแสดงออกได้

        วันนี้นางเป็นถึงฮองเฮาแคว้นเชินที่ปกครองคนทั้งใต้หล้า

        นางได้ยินเหล่านางกำนัลเล่ากันว่ายามนี้ราชครูปรากฏตัวแล้ว แท้จริงแล้วเขาหลบอยู่ในพื้นที่รกร้าง ทั้งยังผ่านสงครามครั้งใหญ่มาแต่กลับยังมีชีวิตอยู่ ช่างอายุยืนเสียจริง

        บัดนี้ฝ่าบาทไม่เพียงอภัยโทษให้ราชครู แต่ยังพระราชทานตำแหน่งให้ หากนางยังดึงดันจะส่งคนออกไปตอนนี้ย่อมเป็นการกระทำที่ประมาทเลินเล่อเกินไป ทั้งยังอาจทิ้งร่องรอยเอาไว้ได้

        ทว่าหากราชครูกลับมาจริงๆ ก็เท่ากับว่าตั้งแต่ต้นจนจบ นางไม่อาจกำจัดเสี้ยนหนามที่ตำใจชิ้นนี้ออกไปได้เลย

        นางไม่อาจลงมือเอง จึงต้องให้คนอื่นลงมือแทน นางเองก็มิรู้จะทำอย่างไรเช่นกัน…

        ฮองเฮายังคงจับจ้องอยู่ที่เจ้านกยูงหลังรั้วไม้ ดวงตาพลันปรากฏแววรังเกียจขึ้นมา

        จวบจนกระทั่งองค์หญิงเสด็จมา พระพักตร์ของฮองเฮาจึงได้ปรากฏรอยยิ้มอบอุ่นขึ้นมา

        “ได้ยินมาว่าพักนี้องค์ชายน้อยของแม่กำลังเล่นดอกไม้อยู่หรือ ดอกไม้มีพอหรือไม่เล่า หากไม่พอในสวนอวี้แห่งนี้ก็ยังมีดอกไม้อีกมาก”

        “เสด็จแม่เห็นลูกซนถึงเพียงนั้นเลยหรือเพคะ เสด็จพ่อกับเหล่านางสนมน้อยๆ โปรดการชื่นชมดอกไม้ในสวนอวี้แห่งนี้ที่สุด”

        เพราะช่วงนี้องค์หญิงมีเรื่องราวในใจ จึงมิได้สนใจพระมารดาของตนเท่าใดนัก

        ทว่าเมื่อได้เห็นแผ่นหลังที่แสนอ้างว้างของนางยืนอยู่ในสวนหงส์แห่งนี้ก็พลันรู้สึกปวดใจขึ้นมา ทั้งยังละอายเหลือเกิน

        เสด็จพ่อจะว่าดีก็ดีอยู่บ้าง ทว่าเขาหลายใจนัก ตั้งแต่พระสนมเอกเล่อมีครรภ์ก็เสด็จไปที่นั่นแทบจะทุกวัน ในวังหลวงแห่งนี้สถานที่ใดจะขึ้นสูงหรือตกต่ำก็ล้วนแล้วแต่เพราะเสด็จพ่อของนาง

        ยามนี้ตำหนักของเสด็จแม่ยังไม่อาจครึกครื้นเท่าตำหนักของพระสนมเอกเล่อด้วยซ้ำ 

        ยามนี้เพียงแค่ในท้องมีเด็กก็ยังกำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้ หากรอจนมีองค์ชายน้อยขึ้นมาจริงๆ ก็ยังไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไร

        เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ องค์หญิงอีก็พลันยิ้มเยาะขึ้น

        นี่หรือความรักจากฮ่องเต้ ช่างน่าขันนัก องค์หญิงเช่นนางชาตินี้ขอเพียงได้ครอบครองดวงใจของใครสักคนแล้วแก่ชราไปด้วยกันก็พอ

        นางไม่ได้ยืนข้างกายเสด็จแม่อย่างเคารพเช่นที่ผ่านมา ทว่ากลับกางวงแขนโผเข้ากอดเสด็จแม่ของนางแทน

        เสด็จแม่ผอมลง ผ่ายผอมกว่าเมื่อก่อนเสียด้วยซ้ำ ทั้งนางยังดูไม่เบิกบานใจ

        องค์หญิงน้อยจึงเงยหน้าขึ้นถามเสด็จแม่ของตน “เสด็จแม่ ลูกส่งดอกไม้ไปให้พระสนมเอกเล่อได้หรือไม่เพคะ”