บทที่ 4
เื่ :: ร่างกายใหม่ที่มาพร้อมกับว่าที่ผัว
.
.
.
" เฮ้อ...ชีวิตกูนี่มีแต่การต่อยตีจริงๆ ....กูจะช่วยในวิธีของกูก็แล้วกัน....อย่าหาว่ามันรุนแรงไปนะไอ้ิญญาติดอ่าง "
_____________________________________________________
ร่างกายบางของเมฆาเอ่ยออกมาอย่างยิ้มๆ
ได้ต่อยคนเหมือนเดิมแบบนี้มันก็ไม่เลวแฮะ...แต่เจ็บมือฉิบหายเลยสงสัยกูต้องเอาร่างกายของไอ้ิญญาติดอ่างนี่ไปออกกำลังกายบ้างแล้วแหละ...แรงจะได้เยอะๆ
ร่างกายบางของเมฆาเอ่ยออกมาอย่างยิ้มๆ ...พร้อมเอ่ยบ่นในใจออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะกลับไปนั่งบนเตียงนิ่งๆ
" แก!...แกกล้าต่อยหน้าฉันงั้นเหรอ!!! "
ทางด้านร่างกายบางของโอลิเวอร์ที่โดนเมฆาต่อยเข้าไปที่เบ้าหน้าก็เอ่ยะโเสียงดังลั่นห้องออกมาอย่างไม่พอใจเอามากๆ หลังจากนั้นร่างกายบางของโอลิเวอร์ก็เดินเข้ามาหาพร้อมยกมือเรียวขึ้นมาเตรียมจะตบเข้าไปที่ใบหน้าสวยของผู้เป็พี่ด้วยความโกรธ
ปัง!
" แกทำอะไรของแกห๊ะ! โอลิเวอร์!!! "
แต่ยังไม่ทันที่โอลิเวอร์จะได้เข้าไปตบใบหน้าของร่างกายบาง...จู่ๆ เสียงเปิดประตูห้องก็ได้ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้น...มาพร้อมกับเสียงพูดของชายมีอายุที่เอ่ยะโลั่นห้องด้วยความโกรธ...ทำเอาโอลิเวอร์ที่เห็นต้องรีบดึงมือกลับทันทีและแสดงสีหน้าใและหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด
" คะ...คะ...คุณพ่อครับ!? "
ตอนแรกเมฆาก็งงๆ อยู่ว่าชายคนนี้คือใคร...แต่พอได้ยินที่โอลิเวอร์เอ่ยเรียกออกมา เขาก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือพ่อของเอวานนั่นเอง
ตัวของเอวานได้บอกเอาไว้ว่าพ่อของตนนั้นเป็คนบ้างานเอามากๆ และเป็คนทิ้งให้ตัวของเอวานอยู่กับแม่เลี้ยง...เอวานจึงโดนกลั่นแกล้งอยู่ตลอดโดยที่คนเป็พ่อไม่รู้
" พี่ชายแกเพิ่งฟื้นจากอาการโคม่าแต่แกกลับจะทำร้ายเนี่ยนะ!!? "
เสียงของผู้เป็พ่อเอ่ยตวาดเสียงดังลั่นขึ้นมาอย่างหัวเสีย...ทำเอาพยาบาลและญาติที่มาเยี่ยมคนไข้ต่างก็ใไปตามๆ กัน
โอ้ว...ดูท่าแล้วตาลุงคนนี้ก็น่าจะเป็พ่อที่ดีกว่าที่คิดแฮะ...ดูสิไอ้หมาบ้านั่นกลายเป็หมาหงอยแล้ว...ไม่หาเื่กวนประสาทละกัน...แต่ไอ้ิญญาติดอ่างมันเรียกพ่อตัวเองว่าอะไรนะ?
" มะ...มะ...ไม่ใช่นะครับพี่เอวาน...พี่เอวานต่อยผมก่อน! "
ด้านร่างกายบางของโอลิเวอร์ก็รีบเอ่ยตอบปฏิเสธคนเป็พ่อไปอย่างรวดเร็ว พร้อมเอ่ยบอกว่าตัวร่างกายบางเป็คนลงมือก่อน...แต่มีเหรอที่คนอย่างไอ้เมฆาจะไม่เสแสร้งแกล้งทำ
ทีมึงยังเสแสร้งแกล้งทำได้เลย...แล้วทำไมกูจะเสแสร้งแกล้งทำแบบมึงไม่ได้ล่ะเด็กน้อย...ฮึๆ ไหนดูซิว่ามึงจะผ่านเื่นี้ไปยังไง
" คุณพะ...พ่อครับผม..ผมแค่ป้องกันตัว...ขะ...ขอโทษครับ "
เมฆาเอ่ยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักและแสดงสีหน้าท่าทางสื่อถึงความหวาดกลัวออกมาอย่างชัดเจน...เมฆารู้ตัวดีว่าตอนนี้เขาไม่ได้เรียกผู้เป็พ่อตามที่เอวานเคยเรียกเพราะิญญาหนุ่มของเอวานมักจะเรียกพ่อตัวเองว่านายท่านไม่ใช่คุณพ่อ
ฉิบหายละกูเรียกผิด...คะ...คงไม่เป็ไรหรอกมั้งพ่อลูกกันนี่เรียกพ่อก็ไม่เห็นจะแปลกอะไรเลย...เฮ้อ...ค่อยเรียกให้ถูกทีหลังแล้วกัน...แต่ตอนนี้กูแสดงความน่าสงสารพอยังวะ
" ไม่ต้องกลัวนะลูกรัก...หมายความว่ายังไงโอลิเวอร์แกจะทำอะไรพี่ชายแก! ห๊ะ!!! "
ในขณะที่ร่างกายบางของเมฆากำลังคิดในใจอยู่นั้น...ทางด้านคนเป็พ่อก็รีบเดินเข้ามาหาและลูบไปที่หัวอย่างอ่อนโยนพร้อมเอ่ยปลอบใจร่างกายบางเบาๆ ก่อนที่คนเป็พ่อจะหันมาตวาดใส่คนเป็น้องต่อ
" ผม...ผม...เปล่านะ "
ตอนนี้สีหน้าของไอ้หมาบ้านั่นกำลังวิตกกังวลสุดๆ อย่างเห็นได้ชัดเลยแหละครับ...ดูก็รู้ว่าน่าจะแอ๊บเป็เด็กดีรักพี่ต่อหน้าตาลุงคนนี้มาโดยตลอด ฮ่าๆๆ เป็ไงล่ะวันนี้กูทำให้มึงโป๊แตกได้นะเนี่ย...แต่ก็โชคดีไปที่ตาลุงนี่ไม่เข้ามาตอนที่กูต่อยมัน...เอ๊ะ!? แต่กูสารภาพไปแล้วนี่ว่ากูต่อยเพราะป้องกันตัว
" เกิดอะไรขึ้นคะคุณ!? "
ณ เวลาที่ทั้งสองพ่อลูกกำลังตวาดด่ากันเสียงดังอยู่นั้น จู่ๆ ก็ได้มีหญิงสาวผู้ที่มีอายุเข้ามาในห้องด้วยความรวดเร็ว เธอเอ่ยถามออกมาเสียงดังและรีบวิ่งเข้าไปหาร่างกายบางของโอลิเวอร์ทันที...สีหน้าของเธอดูสับสนแล้วมึนงงใครสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้น
อ๊ะ! คนนี้ใช่แม่เลี้ยงของไอ้ิญญาติดอ่างหรือเปล่าวะ? ...หน้าตาน่ากลัวๆ ผมสั้นมีไฝที่แก้มข้างซ้าย...อื้มมม...คนนี้แหละมั้ง
" พาโอลิเวอร์ออกไป!!! "
ในขณะที่ร่างกายบางกำลังสังเกตลักษณะของหญิงปริศนาอยู่นั้น...คนเป็พ่อก็ได้เอ่ยไล่ผู้เป็น้องชายออกมาเสียงดังลั่นห้องด้วยความโกรธ ทำเอาสองแม่ลูกสะดุ้งโหยงและตัวสั่นเทาออกมาด้วยความกลัว
" คะ...คะ...ค่ะ! ปะ...ไปลูก "
หญิงสาวปริศนาที่น่าจะเป็แม่เลี้ยงของเอวานรีบเอ่ยตอบตกลงกับคนเป็พ่อออกไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักทันทีก่อนที่จะรีบพาร่างกายบางของโอลิเวอร์ออกไปจากห้องด้วยความรวดเร็ว
" นายทะ.."
" อย่าเรียกนะ!...เรียกว่าพ่อเถอะลูกรัก... "
ในขณะที่เมฆากำลังจะเอ่ยเรียกคนตรงหน้าเหมือนที่เอวานเรียกตามปกติเขาก็โดนคนเป็พ่อเอ่ยแทรกออกมาเสียงดัง...สายตาคนเป็พ่อขณะนี้มีแต่ความรู้สึกผิดทำเอาเมฆาที่ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ยังรับรู้ได้เลย
" ผม...ครับคุณพ่อ..."
เมฆาเอ่ยขึ้นมาอย่างอ้ำอึ้งเขาไม่รู้แล้วว่าตอนนี้เขาต้องพูดอะไรต่อและควรทำอะไรต่อ
" เอวาน...ทำไมลูกถึงอยากจบชีวิตตัวเองล่ะ..."
ขณะที่สถานการณ์ในห้องกำลังเงียบสงัดและบรรยากาศที่ทำให้อึดอัดใจ เสียงคนเป็พ่อเอ่ยถามออกมาเสียงเบานิ่งๆ พร้อมมองต้องไปที่ใบหน้าสวยของร่างกายบางตรงหน้า
เมฆาที่ได้ยินคำถามของคนเป็พ่อที่เอ่ยออกมาข้างตน เมฆาจึงคิดคำตอบอยู่สักพักว่าเขาควรจะตอบคนตรงหน้ายังไงดีก่อนที่จะแสดงสีหน้าเศร้าหมองขึ้นมาอีกครั้ง
" ผมทนการกลั่นแกล้งของแม่เลี้ยงและโอลิเวอร์ไม่ไหวครับ "
ร่างกายบางของเมฆาเอ่ยพูดออกไปเบาๆ
" มะ...หมายความว่ายังไง!!? "
โชคดีที่ไอ้ิญญาติดอ่างนั่นระบายออกมาทุกสิ่งทุกอย่างที่มันน่าจะอัดอั้นมาทั้งชีวิตให้ผมได้ฟัง...ผมเลยพอที่จะถูไถเติมแต่งเื่ราวให้ดูน่าสงสารมากขึ้นไปอีก
ผมเอ่ยเล่าให้คนเป็พ่อได้ฟังพร้อมการแสดงสีหน้าอันแสนทุกข์ทรมานราวกับว่าผมเป็คนได้รับความเ็ปนั้นมาจริงๆ ถึงแม้ในใจผมจะแค่สงสารและสมเพชเวทนาไอ้ิญญาติดอ่างก็เถอะนะ
" กล้าดียังไง!...กล้าดียังไงมาทำแบบนี้กับลูกชายของพ่อ!...ไม่ต้องห่วงนะถ้าออกจากโรงพยาบาลพ่อจะให้ลูกไปอยู่บ้านใหญ่และจะให้หมั้นหมายกับวิลเลี่ยมทันที "
และแน่นอนว่าการแสดงระดับออสการ์ของผมก็ทำให้ตาลุงคนนี้เห็นอกเห็นใจและสงสารผมเป็อย่างมาก ผมฟังตาลุงเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงโกรธแค้นตาแดงก่ำ...แต่สิ่งที่ผมไม่เข้าใจคือประโยคที่บ่นมาด้วยเนี่ยสิ...
" คะ...ครับ? ...หมั้น...อะไร? "
ร่างกายบางของเมฆาเอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย...เมฆาคิดว่าเขาคงต้องฟังอะไรผิดไปแน่ๆ จึงเอ่ยถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
" ลูกคงจะลืมสินะ...วิลเลี่ยมคือคู่หมั้นั้แ่ตอนเด็กของลูกไง....คุณปู่เป็คนฝากฝังเชียวนะ...พ่อเชื่อว่าไอ้เ้าวิลเลี่ยมจะรับการหมั้นหมายนี้อย่างแน่นอน "
แน่นอนก็เหี้ยแล้วลุง!!!
" ดะ...เดี๋ยวๆ ...ผม...ไม่...คือผมเป็ผู้ชายนะครับ!? "
กูก็รู้อยู่หรอกนะว่าสมัยนี้มันแต่งงานได้กับทุกเพศ...แต่ว่า!...ครอบครัวของไอ้ิญญาติดอ่างมันก็เป็คนรวยไม่ใช่เหรอ...คนรวยบ้านไหนเขาจะให้ลูกชายตัวเองไปแต่งงานกับผู้ชายได้ยังไงล่ะ!!!
" ไม่เห็นจะแปลกเลยตระกูลของแม่ลูกน่ะ ผู้ชายสามารถท้องได้นะ...ตระกูลของแม่ลูกเลยเป็ตระกูลเดียวที่ผู้ชายสามารถแต่งงานกับเพศเดียวกันได้ "
อะ!
ไร!
นะ!!!
ในขณะที่ร่างกายบางของเมฆากำลังช็อกกับเหตุการณ์เมื่อครู่ เขาก็ต้องมาช็อกอีกครั้งเมื่อได้ยินสิ่งที่คนเป็พ่อเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
ความแปลกใหม่อันน่าเหลือเชื่อนี่ทำให้ร่างกายบางของเมฆาตอนนี้ทั้งใและทำตัวไม่ถูก...ไม่ใช่แค่เขามีคู่หมั้นที่เป็ผู้ชายอย่างเดียวแต่เขายังมีมดลูกเพิ่มขึ้นมาอีกด้วย...เมฆากำลังอยู่ใน่สับสนอย่างรุนแรง
มดลูกอะไรนะ....บ้าน่า! มันท้องได้ที่ไหนร่างนี้ของไอ้ิญญานั้นมันก็เป็ผู้ชายไม่ใช่เหรอ...จะ...จะไปมีมดลูกได้ยังไงล่ะเฮ้ย!...มดลูก!? ...คู่หมั้น!? อะไรวะเนี่ย!!? (ตอนนี้เมฆากำลังอยู่ใน่สติแตกเพราะสับสนอย่างรุนแรง)
.
.
.
" คุณพ่อ...ครับ...ผมอยากกินผลไม้ช่วยไปซื้อให้หน่อยได้ไหมครับ..."
ร่างกายบางของเมฆาเอ่ยบอกคนเป็พ่อออกไปนิ่งๆ ถึงแม้ว่าในใจตอนนี้เขาจะมีความคิดและคำถามมากมายที่แล่นเข้ามาในหัวไม่หยุดรวมไปถึงการเอ่ยด่าและสาปแช่งิญญาหนุ่มด้วย...เมฆาไม่อยากให้ใครอยู่ด้วยทั้งนั้นเขาอยากจะใช้สมองคิดเื่ต่างๆ คนเดียว
" ลูกอยากกินเหรอเดี๋ยวพ่อให้คนไปซื้อให้ลูกอยากกินอะไรล่ะ!? "
ทางด้านคนเป็พ่อที่เห็นว่าลูกชายตัวเองเอ่ยขึ้นมาแบบนั้นคนเป็พ่อก็ได้เอ่ยตอบกลับอย่างรวดเร็ว
" ไม่...ไม่ครับคือว่า...ผมอยากให้พ่อเป็คนซื้อด้วยตัวเองน่ะครับ...มันเป็...เอ่อ...ความใฝ่ฝันน่ะ "
เมื่อเมฆาได้ยินสิ่งที่คนเป็พ่อเอ่ยออกมา...เมฆาก็ต้องรีบเอ่ยคำโกหกออกไปพร้อมแสดงสีหน้าน่าสงสาร...ร่างกายบางลืมไปเลยว่าครอบครัวของไอ้ิญญาติดอ่างมันรวยและมีลูกน้องเหมือนกับเขาในชาติที่แล้ว
" โถ่ลูกพ่อ...โอเคงั้นเดี๋ยวพ่อจะรีบไปรีบมานะ "
แกร็ก!
ทางด้านคนเป็พ่อที่ได้ยินสิ่งที่ลูกชายของตัวเองเอ่ยพูดออกมาแบบนั้น...คนเป็พ่อก็รู้สึกเสียใจเป็อย่างมากที่ปล่อยปละละเลยลูกชายคนโตของตัวเองจนทำให้ต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้
คนเป็พ่อจึงรีบเอ่ยตอบรับคำขอของร่างกายบางด้วยความมุ่งมั่นก่อนที่เขาจะรีบวิ่งออกประตูไปอย่างรวดเร็วและทางด้านร่างกายบางของเมฆาตอนนี้นั้น....
" ไอ้...ไอ้!...ไอ้ิญญาเวรตะไลเอ๊ย!!! "
.
.
.
To be continue
2K
