"เฮ้ออ.....เมื่อยไปหมดแล้ว (บิดี้เี)" ขนมเค้กบ่นออกมาเบาๆเมื่อตั้งใจทำขนมจนไม่มีโอกาสได้ยืดเส้นยืดสาย
ตอนนี้ก็ทำขนมเบรกเสร็จเรียบร้อยแล้วเป็คุกกี้อัลมอลอบใหม่ๆหอมกลิ่นเนย ขนมธรรมดาแต่คู่กับเครื่องดื่มกาแฟชาเ็าเขียวก็เข้ากันได้ดีทานได้สะดวกไม่เลอะเทอะ
ปกติแล้วที่ร้านไม่ได้รับทำอะไรแบบนี้เพราะแค่ที่ร้านก็ยุ่งมากแล้ว แต่ว่ามันปฏิเสธลำบากสักหน่อย เพราะคนที่ขอให้ทำเป็พยาบาลที่ดูแลทุกครั้งที่เธอพาคุณพ่อไปหาหมอ คุยกันถูกคอจนรู้ว่าเปิดร้านกาแฟ แล้วพี่เขาก็ได้มาที่ร้านบ่อยเรียกได้ว่าเป็ลูกค้าประจำไปแล้วเพราะร้านไม่ได้ไกลจากโรงพยาบาลนัก
เมื่อพยาบาลสาวได้รับหน้าที่ในการจัดประชุมงานก็เลยเข้าเธออย่างที่เห็น แล้วตอนนี้ก็ใกล้ถึงเวลาที่นัดให้เอาไปส่งแล้วต้องรีบจัดลงกล่อง จำนวนที่สั่งก็ไม่เยอะมากแค่ยี่สิบชุดเมื่อเครื่องดื่มเรียบร้อยแล้วก็พร้อมไปส่ง
"เจนแพรวเฝ้าร้านนะ เดี๋ยวพี่กับนพจะไปส่งของเบรก" ขนมเค้กเอ่ยบอกพนักงานในร้าน
"ค่ะพี่เค้ก" เจนและแพรวตอบรับเ้านายสาว
"ปะนพ ไปส่งของกัน"
ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็มาถึงโรงพยาบาล ขนมเค้กโทรหาพี่นุช(พี่พยาบาล)ที่สั่งขนมว่าจะให้เอาไปไว้ที่ไหนจะได้เอาไปให้ถูก
"พี่นุชคะ เค้กมาถึงแล้วจะให้เอาไปให้ที่ไหนคะ" ขนมเค้กเอ่ยถามปลายสาย
"เอาฝากไว้ที่ประชาสัมพันธ์เลยค่ะน้องเค้ก เดี๋ยวเขาเอาขึ้นมาให้พี่เอง"
"โอเคค่ะพี่นุช" ขนมเค้กตอบรับแล้ววางสายทันที
"ปะนพ เอาเข้าไปไว้ที่ประชาสัมพันธ์กัน" ทั้งคู่เดินเข้าไปยังที่นัดแนะส่งของทันทีเมื่อทราบจุดหมาย
ทั้งสองคนถือเข้าไปฝากไว้ที่ประชาสัมพันธ์ตามที่ลูกค้าบอกเสร็จเรียบร้อยกำลังจะกลับ แต่สายตาของขนมเค้กก็ไปสะดุดกับผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลมากนักแต่สามารถทำให้ใจของเธอเต้นแรงมาก
ผู้ชายตัวสูงใส่ชุดกาวน์สีขาวสะอาดตา ร่างกายดูแข็งแรงแบบคนออกกำลังกาย แต่ด้วยระยะไม่ได้ใกล้จึงทำให้ไม่สามารถมองได้ชัดเจนมากนัก แต่ความรู้สึกมันทำให้นึกถึงผู้ชายที่อยู่ในความทรงจำของเธอที่ไม่แม้แต่จะได้เอื้อนเอ่ยบอกถึงความในใจ
หัวใจที่มันเต้นแรงโครมครามไม่เป็จังหวะจนต้องยกมือขึ้นมากุมหน้าอกไว้ ความรู้สึกนี้มันเหมือนเคยเกิดขึ้นเมื่อวาน แต่เปล่าเลยมันหลายปีมากั้แ่ขนมเค้กอยู่ม.4 ความรู้สึกมันยังคงเหมือนเดิมไม่มีผิด ความรู้สึกที่เรารักใครสักคน แต่ในตอนนั้นไม่สามารถบอกมันออกไปเป็ได้แค่คนแอบรักแอบมองอยู่ตลอดที่มีโอกาส คนนั้นชื่อ "อคิน" เป็รุ่นพี่สมัยเรียนมัธยม เป็คนหล่อผิวขาวสูงและฮ๊อตมากในตอนนั้น
เมื่อหัวใจและร่างกายมันไปในทิศทางเดียวกัน ขาก็พาให้เดินตามผู้ชายคนนั้นไปเพื่อจะดูว่าใช่คนที่คิดไว้หรือเปล่า จนไม่ทันได้ฟังเสียงเรียกของนพที่ยืนงงว่าอยู่ๆเ้านายก็เดินไปทางที่ไม่ใช่ที่จอดรถ
แต่จะให้ทำไงได้เพราะหลังจากที่ชายหนุ่มเรียนจบม.6 ก็ไม่ได้เจออีกเลยและก็ไม่เคยได้บอกความรู้สึกที่มีออกไป นี่เป็ครั้งแรกในรอบหลายปีที่ได้เจอหรืออาจแค่คนหน้าคล้าย แต่เธอต้องรู้ให้ได้ว่าผู้ชายคนเมื่อกี้ใช่คนที่คิดไว้หรือเปล่า
ขนมเค้กพยายามเดินตามไปแต่ก็เดินตามไม่ทัน เพราะชายหนุ่มเดินค่อนข้างเร็วเหมือนรีบไปไหนสักที่ เธอจึงได้แต่บอกตัวเองว่าวันหลังค่อยกลับมาดูใหม่ ขอกลับไปตั้งหลักก่อนไม่งั้นอาจต้องใช้ตัวช่วยในการตามหา
ถ้าเป็คนที่คิดถึงจริงการเจอกันครั้งนี้เธอคิดว่าจะทำตามหัวใจตัวเองสักครั้งจะไม่อยู่ในมุมของการแอบรักอีกต่อไป การที่พูดออกไปก็กลัวเสียใจถ้าไม่เป็อย่างที่เราหวังไม่พูดก็อึดอัดหรือรอต่อไปสุดท้ายก็เสียโอกาสที่จะบอกอย่างเธอในตอนนั้น
จากความรักวัยรุ่นที่ได้แต่แอบมองอยู่ห่างๆจะเปลี่ยนเป็ความรักที่มั่นคงได้หรือเปล่าขอเพียงแค่ตอนนี้มีความกล้าและความตั้งใจ ในเมื่อเธอเองยังไม่มีใครและหัวใจไม่ได้เปลี่ยนแปลงก็แค่ลองทำตามหัวใจแม้มันจะไม่สมหวังแต่อย่างน้อยก็ได้ทำดีที่สุดแล้ว
87
