Location unknow, 1965
แว่บ...
"ชั้นบอกให้แกร้องขอชีวิตไง ขอชีวิตชั้นเซ่ไอเด็กเปรต" ชายคนหนึ่งจับคอเด็กหญิงวัย 5 ขวบ ที่มีสภาพไม่ต่างจากศพขึ้นมาถาม เมื่อไร้คำตอบเขาถีบเธอจนล้มลงไปนอนกับพื้น
ตุบ ตับ ตุบ ผัวะ บึก บึก
"ทนมือทนตีนจริง ๆ นะมึง กูจะดูว่ามึงจะทนได้สักแค่ไหน" เขาลงมือทำร้ายเด็กน้อยคนนั้นไม่รามือ เป็เวลากว่าชั่วโมงแล้ว
"พวกมึงด้วย อย่าคิดว่ากูจะปล่อยพวกมึงไป เตรียมตัวให้ดี ส่วนมึง..." เขาใช้เท้าเหยียบใบหน้าเด็กสาวคนนั้นที่นอนเืไหลอาบ แต่ตาของเธอจ้องมองมาที่เขา ไม่มีแม้แต่เสียงร้องใด ๆ ที่แสดงความเ็ป หรือแสดงการขอร้องสักแอะ เธอทำเพียงมองจ้องไปยังชายหนุ่มโเี้คนนี้เพียงคนเดียวเท่านั้น
"แววตามึงนี่มันถูกใจกูจริง ๆ 55555 ดีจ้องมาที่กู จำหน้ากูเอาไว้ พวกมึงด้วย" เขาถลึงตาตวาดลั่นไปที่กรงขังสุนัขขนาดใหญ่ซึ่งมีเด็กอีก 4 คนอยู่ในนั้น
"ส่วนมึงจ้องกูนักใช่มั้ย มานี่ มาล้างหน้าล้างตาหน่อย หึหึ" เขาดึงผมของเด็กผู้หญิงคนนั้นแล้วลากมาที่บ่อซีเมนต์ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 1.5 เมตร ความลึก 2 เมตร เท่ากับผู้ใหญ่คนหนึ่งลงไปได้พอดี ในนั้นมีน้ำสีขุ่น ขุ่นไปด้วยเื ฝุ่น และอื่น ๆ ในนั้น มันจับเด็กผู้หญิงปิดตาด้วยผ้าสีดำ มัดแขนทั้งสองข้างของเธอไพล่หลัง แล้วอุ้มเธอลงไปในนั้น
"อั่ก ๆ ๆ แฮ่ก ๆ อึก" เสียงใบหน้าที่พ้นน้ำมาได้นิดหน่อยจวนจะจมแหล่มิจมแหล่กำลังสำลักน้ำอย่างหนัก
"55555 ขอร้องกูสิวะ พูดออกมา ช่วยด้วย คำเดียว มึงพูดออกมา" มันนั่งดูผลงานที่ริมบ่อน้ำนั่น ะโด้วยความสนุก
"ปล่อยวูล์ฟนะโว้ย!!! " เด็กผู้ชายคนหนึ่งะโออกมา "กูบอกให้มึงปล่อยเพื่อนกู ไอชั่ว!! " เขาพยายามจะเปิดกรงใหญ่ที่ขังเขาไว้ เด็กอีกสามคนที่ทนดูไม่ได้พยายามจะช่วยกันงัดลูกกรงเหล็กออก
"5555555 มันยังไม่ขอร้องให้กูช่วยสักแอะ พวกมึงจะเดือดร้อนอะไรกัน"
"มึงห่วงมันมากใช่มั้ย งั้นพวกมึงก็ช่วยเองแล้วกัน ไวหน่อยนะ มันคงใกล้หมดแรงแล้ว 55555" สิ้นเสียงมันก็เดินออกจากห้องนี่ไป
"ไอ้เดนนรก ถ้ากูหลุดไปได้มึงเจอกูแน่" เด็กชายตัวผะโกนขึ้นมือหนึ่งก็พยายามง้างลูกกรงให้ตัวเขารอดไปได้
"อ่อก ๆๆ ชะ..ชะ" เด็กผู้หญิงที่ตะเกียกตะกายให้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยาแพ้นน้ำ
"ช่วยที ช่วยฉันด้วย" จิตใต้สำนึกของเธอกำลังหวาดผวา ความตายใกล้เข้ามาทุกขณะ เธอกำลังหมดแรง ร่างกายกำลังใกล้จะจมหายไปใต้น้ำ ทีละนิด
ทีละนิด
ทีละนิด
"เฮือกกกก!!"
หญิงสาวคนหนึ่งสะดุ้งตื่นขึ้นมา เหงื่อพรายผุดเต็มใบหน้า ไรขนตามแขนขาลุกชัน
"อีกแล้ว" เขาบ่น
"วูล์ฟ เป็ไร" ทหารสาวที่ตัวเล็กกว่าซึ่งนอนอยู่ใกล้ ๆ ลุกขึ้นมาดูอาการ "ฝันอีกแล้วหรอ" เธอถามด้วยความเป็ห่วง
"อือ" เธอตอบ หายใจหอบถี่ เส้นความฝันและความจริงระโยงระยางกันจนสับสน แต่จิตใต้สำนึกของเธอกู่ร้องให้จดจำว่าภาพเ่าั้คือความจริงทั้งหมด
ฮัสกี้ ทหารสาวที่นอนข้าง ๆ ลุกขึ้นมาจับมือเพื่อบอกให้รู้ว่าเธออยู่ตรงนี้ "ไม่เป็ไร"
"เมื่อไหร่ฉันจะหยุดฝันถึงมันเสียที"
"พวกเราก็ไม่ต่าง" ทหารสาวร่างบึกบึน เดินเข้ามายังที่พัก
"ไอ้เวรนั่น ถ้าเจอเมื่อไหร่ ฉันจะฉีกมันเป็ชิ้น ๆ ให้สมกับที่มันเคยทำกับเรา" เธอเข้ามาวางปืนคู่ใจไว้บนเศษอิฐ แล้วนอนพักเอาแรง
"รอตกับโร้ดไปไหน" วูล์ฟถาม
"เวรยามไง แกจำไม่ได้เรอะ"
"เออ โทษที"
"เตรียมตัวได้แล้ว มีคำสั่งมาว่า 6 โมงเราต้องเดินทางไปปฏิบัติภารกิจที่อัลซูคน่า" เธอเปิดจดหมายฉบับเล็กซึ่งทาลอสสุนัขพันธุ์แบล็ก เยอรมัน เชพเพิร์ด คาบมาให้
"เก่งมากทาลอส" วูล์ฟลูบหัวสุนัขผู้พิทักษ์ของทีม ซึ่งเก็บได้ระหว่างเข้าช่วยเหลือตัวประกันในอิหร่านเมื่อสองปีก่อน
"เขียนบอกพ่อไปว่ารับทราบ" วูล์ฟสั่งมาสติฟฟ์ พี่ใหญ่ในกลุ่มให้จัดการตามที่สั่ง
"อีกครึ่งชั่วโมงเตรียมตัวเดินทางได้"
"ทราบ"
สิ้นคำสั่งวูฟปัดคราบฝุ่นที่เกาะตามตัว เดินไปล้างหน้าล้างตา หยิบปืนคู่ใจออกมาทำความสะอาดเพื่อเตรียมตัวสำหรับการปฏิบัติภารกิจ
.
.
.
.
06.00 น.
Berus, Lebanon - February,1990
ซ่าา ซ่าาาา ~~
"Daddy doggy เรียก Maddog"
"Capt. Maddog ทราบเปลี่ยน"
"อยู่ที่ไหนแล้ว"
"กำลังออกจากเบรุสมุ่งหน้าไปยังอัล-ซูคน่า ตามคำสั่ง เปลี่ยน"
"พักผ่อนเพียงพอหรือเปล่า"
"4 ชั่วโมงโดยเฉลี่ยค่ะ"
"ไหวแน่นะ"
"ค่ะ ท่านไม่ต้องกังวล"
"ดูแลน้อง ๆ และพี่ ๆ ด้วยนะวูล์ฟ พ่อเป็ห่วงทุกคนนะ"
"ค่ะพ่อ"
"เดินทางปลอดภัย"
"ทราบ"
"ภารกิจอะไรวะคราวนี้" รอตที่ขับรถอยู่ถาม
"ช่วยตัวประกันเนี่ยแหละ"
"กระจอกงานง่าย ๆ พรรค์นี้ถึงกับต้องเรียกพวกเราเลยรึ าตรงอิสราเอลยังสนุกกว่าเยอะ"
"เราสนุกกันมาพอละมั้ง ทำนอกเหนือคำสั่ง หากใครรู้จะซวยกันหมด" กี้ที่นั่งเช็กแผนที่อยู่พูดดัก
"พวกเลวยิงแม้กระทั่งประชาชนแบบนั้นมันต้องถูกทรมานสิ อีกอย่างเราก็ได้ข้อมูลมาตั้งเยอะจริงไหมพี่มาร์ต"
"เออ แต่กระจอกเกินว่ะ ลูกรักฉันยังไม่ได้ออกโรงเลย" มาสติฟฟ์ที่นั่งขัดสีฉวีวรรณ AA-12 สั่งทำพิเศษพูดอย่างเบื่อหน่าย
"พวกแกอยากสนุกกันใช่ไหม ฉันมีอะไรดี ๆ เสนอ" วูล์ฟกล่าว รอตแสยะยิ้ม มาสติฟฟ์หูผึ่ง
"วันนี้ห้ามใช้ปืน" หัวหน้ากลุ่มเสนอ
"ผมว่าไม่ดีมั้งครับ" โร้ดที่นั่งอยู่ด้านหลังขัด
"แกเงียบไปไก่อ่อน ถ้าไม่เข้าร่วมก็ไม่ต้องเสนอหน้า" รอตดุน้องคนเล็กของกลุ่ม
"แล้วได้อะไร" มาสติฟฟ์ถาม
"ฉันจำได้ว่าไอ้ตัวเป้งที่จับตัวประกันไปมันเป็พวกโรคจิต ใครเก็บแต้มได้มากสุดมีสิทธิ์จัดการมัน ไม่สำคัญว่าเป็หรือตาย"
"หึ ข้อเสนอไม่เลว" มาสติฟฟ์หยิบมีดมาชาเต แรมโบ้ สีดำขลับขึ้นมาจุ๊บเพราะนานมาแล้วที่ไม่ได้นำเ้านี่ออกโรง
"พ่อไม่ได้สั่งหรอว่าให้จับเป็หรือตาย" ฮัสกี้ถาม
"ตัวประกันรอดพอ ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับความสนุกที่เราจะรังสรรค์ให้พวกมันแล้วล่ะ"
"หึหึ ไม่ได้สนุกกันมานานแล้วนะ" รอตคันไม้คันมือ
"ผมขอปฏิเสธละกันอยากยิงหัวพวกมันเล่นมากกว่า" โร้ดที่นั่งอยู่ด้านหลังออกความเห็น
"พี่ก็้าให้แกทำแบบนั้นโร้ด" วูล์ฟหันไปพูดกับน้องเล็ก ซึ่งเป็มือสไนเปอร์มือหนึ่งที่หาตัวจับยาก
"อนุญาตให้ใช้ปืนพกได้หากเกิดกรณีฉุกเฉิน" วูล์ฟสั่งอีกครั้งทุกคนพยักหน้า ราวกับว่ากำลังจะได้เล่นสนุกกับเกมความเป็ความตายที่กำลังจะถึง
.
.
.
.
.
Al-Sukhna, Hims, Syria
20.00
กลุ่ม Maddog ทหารนาวิกโยธินหน่วยพิเศษซึ่งเป็หน่วยลับที่ขึ้นตรงต่อกองทัพสหรัฐอเมริกา ประจำหน่วยที่ตะวันออกกลาง ภูมิภาคแห่งความขัดแย้ง เพื่อปฏิบัติภารกิจลับตามคำสั่ง เป็หน่วยที่ได้ยินชื่อทุกคนก็ต้องหวาดผวากับความไร้ปรานี ไร้ความสงสาร โเี้ของทีมนี้
"วันทยาหัตถ์" ไมเคิลหัวหน้าชุดวางแผนสำหรับเข้าช่วยเหลือตัวประกันกล่าวต้อนรับการมาถึงของทีม Maddog
"ฉันไม่้าพิธีรีตอง พูดมาว่าพวกมันเป็ใครมีกี่คน" วูล์ฟเดินมาอย่างหงุดหงิด
"ขออภัยครับผู้กอง คนร้ายเป็กลุ่มโจร IM ซึ่งกำลังขยายอำนาจเข้าคุมที่นี่ น่าจะมีประมาณ 50 คนได้ เท่าที่หน่วยข่าวกรองของเราได้ข้อมูลมาครับ"
"แล้วมันจับตัวประกันไปทำอะไรวะ" รอตถามด้วยน้ำเสียงเกรงขาม
"มันจับบุคลากรแพทย์ทีมแอสคลีเพียสไปครับ"
"ฉันถามว่าจับไปทำไม แกฟังไม่รู้เื่เรอะ" รอตตบโต๊ะเสียงดังจนทุกคนใ
"รอตใจเย็น เงียบไปฉันคุยเอง" วูล์ฟดันรอตออกไป
"ทราบมาว่าตัวหัวหน้าพวกมันาเ็ครับ เลย้าแพทย์ทีมนี้ไปรักษา"
"หน่วยแพทย์อะไรทำไมฉันไม่เห็นรู้จัก"
"หน่วยนี้มีหมอนางฟ้าที่รักษาให้ทุกกลุ่มไม่เลือกข้างอยู่นี่" ฮัสกี้เดินเข้ามาเสริม
"บ้าหรือเปล่า พวกก่อการร้ายก็รักษางั้นเรอะ ประสาท" วูล์ฟขมวดคิ้ว
"เห็นว่าเป็ลูกของคนใหญ่คนโตฝั่งจีนด้วย มาเรียนแพทย์ที่อเมริกา ตอนแรกก็สังกัดเป็แพทย์ทหารให้กองทัพเรานะ แต่ไม่รู้ทำไมถึงเป็แบบนั้นไปได้" ฮัสกี้อธิบายต่อ
"ไร้สาระสิ้นดี ว่าแต่ใครกันที่ถูกจับไป มีรูปไหม" วูล์ฟถามต่อ
"ขออภัยครับ ทางเราไม่สามารถระบุรายชื่อและรูปพรรณสัณฐานของตัวประกันได้"
"ไร้ประโยชน์" รอตพูด
"ช่างมัน ขอข้อมูลจุดหมายที่พวกฉันต้องไปด้วย"
"นี่ครับ" เขากางแผนที่ออกให้หน่วยพิเศษดู "จากจุดของพวกเรา ไปทางตะวันตก 1.2 กิโลเมตร จะพบกับหน่วยสอดแนมของเราที่เฝ้าไว้ ห่างจากจุดนั้นเดินขึ้นเหนือไปตรงโซน C เป็โซนศูนย์การค้าเก่าที่ตอนนี้เป็เมืองร้างก็จะเจอครับ"
"เลือกที่ซ่อนหาได้ไม่เลวนี่ หึหึ" ทั้งกลุ่มแสยะยิ้ม ทำให้เหล่าทหารหาญนึกกลัว
"บอกลูกน้องของแกไม่ต้องสะเออะตามมา รออยู่แค่ตรงจุดสอดแนมพอ ที่เหลือพวกฉันจัดการเอง" วูล์ฟสั่งเสียงเข้ม แล้วเดินนำกลุ่มไปตามสถานที่นั้นทันที
"รับทราบครับ" ไมเคิลรับคำสั่งแล้วจัดการวอเรียกให้ทุกหน่วยประจำที่
"มันจะไม่เป็ไรแน่หรอครับจ่า กลุ่มนั้นอะ ผู้หญิงอีกต่างหาก" นายทหารคนหนึ่งถาม
"แกมันโง่ที่พูดจาดูถูกแบบนี้ ถึงจะเป็ผู้หญิงถึง 3 คนในกลุ่ม แต่พวกแกทั้งกองทัพก็สู้เขาไม่ได้หรอก" ไมเคิลพูดด้วย เพราะเขาตระหนักดีกับผลงานสุดโหดของหน่วยรบพิเศษนี้
"จำไว้นั่นหน่วย Maddog หน่วยที่โเี้ที่สุดเท่ากองทัพของเรามีมา" เขาเล่าต่อ "พวกแกทั้งหลายรอดูผลงานแล้วจะเห็นประจักษ์ แยกไปทำหน้าที่ของตัวเองได้แล้ว"
"ครับ!!!!! "
.
.
.
.
โซน C ย่านการค้าเก่า
"โร้ดได้ยินไหม ได้ยินแล้วตอบด้วย" วูฟล์วอไปที่มือสไนเปอร์ซึ่งลงจากรถได้ก็หายเข้ากลีบเมฆไปอย่างที่ชอบทำ
"แม่งเป็แบบนี้ทุกที เดี๋ยวมันก็ติดต่อมาเอง พวกเราเอาไง แยกตรงไหน" รอตยืดเส้นยืดสายประหนึ่งกำลังจะออกกำลังกายยามเช้า
"หน่วยสอดแนมบอกว่ามีทางเข้าด้านข้างตรงตึกเชื่อมกันตรงนั้น" วูล์ฟชี้ไปที่ตึก
"เราจะเข้าไปตรงนั้นพร้อมกันแล้วแยกย้ายกันไป"
"ตามนั้น" มาสติฟฟ์เช็กอุปกรณ์เครื่องแต่งกายอีกครั้ง
"แกจะไม่ถอดสักหน่อยหรอแมสก์ปิดปากแกน่ะ" รอตถาม
"มึงไปเสือกอะไรกับมัน มันก็แบบนี้อยู่แล้ว อย่าให้ถอดจะดีกว่าเดี๋ยวของจะขึ้นเอา" มาสติฟฟ์ขัด
"พูดมากน่ารำคาญ เตรียมตัวได้แล้ว เอียร์อินใช้การได้นะ ตั้งเวลาไว้ 1 ชั่วโมงมาเจอกันที่นี่ ถ้าใครสักคนไม่มาตามนัด ถล่มตึกได้ ฉันอนุญาต"
"แกจะบ้าหรอ แล้วตัวประกันล่ะวะ" ฮัสกี้พูดเสริม
"เออว่ะลืมคิด"
"ตัวประกันต้องรอดด้วยนะ พ่อสั่งมา" ฮัสกี้ย้ำภารกิจอีกครั้ง
"ยุ่งยากชะมัด ฉันละเกลียดนักภารกิจงี่เง่าแบบนี้" รอตหัวเสีย
"งั้นแบบนี้ เจอตัวประกันต้องพาออกมาก่อน ให้ยกเลิกการฆ่าแล้วปกป้องพวกนั้นซะ ทราบ"
"ทราบ"
"ทาลอสแกอยู่ที่นี่นะ เป็เด็กดีล่ะ" วูล์ฟหันไปสั่งสุนัขตัวโปรดให้เฝ้ายามที่รถเพื่อรอการกลับมา
"เริ่ม" วูล์ฟนำทีม Maddog มุ่งหน้าไปยังจุดที่กากบาทไว้บนแผนที่ทันที
.
.
.
"ยามเฝ้าประตู 3 คน หยุดก่อน" วูล์ฟส่งสัญญาณมือให้ทีมหยุด "โร้ดเคลียร์" เขาสั่ง
ไม่เกิน 1 นาที ยามติดอาวุธทั้งสามคนก็ถูกเล็งยิงจากที่ไหนสักแห่งล้มลงตายคาที่
"เคลียร์" เสียงน้องเล็กตอบเข้ามาในอินเอียร์ วูล์ฟจึงนำกำลังเข้าไปที่ประตูลับ
"เกมเริ่ม" วูล์ฟสั่ง อีก 3 คนแยกกันไปคนละทิศคนละทาง เขาปีนขึ้นไปตามเศษซากบันไดเพื่อไปยังชั้นบนสุด ส่วนมาสติฟฟ์และรอตเลือกจัดการชั้นล่างซึ่งมีห้องราว 4 ห้อง
"อย่าลืมจดนะมึง หึหึ"
"พี่ก็รู้วิธีจดอยู่แล้วนี่" รอตและมาสติฟฟ์แสยะยิ้มให้กันอย่างคุ้นชิน
"เชิญคุณผู้หญิงทางซ้าย ส่วนผมผู้ชายจะไปทางขวาเอง" รอตผายมือเชิญพี่ใหญ่ของกลุ่มให้เข้าไปก่อน เธอหัวเราะในลำคอ จากนั้นทั้งสองคนหยิบแม่หนูน้อยอาวุธคู่ใจออกมาแล้วเปิดประตูเข้าไป
"อ๊ากกก โอ๊ยยยยย ยิงมัน ๆ " เสียงร้องเซ็งแซ่ที่ดังแข่งกันปลุกใจให้แรมโบ้บ้าคลั่งและหมาดำล่าเนื้อประจำกลุ่ม ไม่เกิน 5 นาทีทั้งสองก็เดินออกมาในสภาพเืโชกไปทั้งตัว
"ไหนโชว์ซิ" รอตถามหาแต้ม "โห 6 เลยหรอ มันอัดเข้าไปกันยังไงหมดวะนั่น ของผมแค่ 4 เอง เจ็บใจนัก"
"แกไปบันไดด้านนั้นฉันจะไปด้านนี้ แยก" ทั้งสองส่งสัญญาณให้แก่กันแล้วแยกย้ายกันไป
ด้านฮัสกี้ที่ขึ้นมายังชั้นสองกำลังไล่ดูห้องเก็บอาวุธซึ่งเธอได้จัดการยามเฝ้าไปเรียบร้อยแล้ว "ของพวกอิหร่านส่งมาสินะ" ฮัสกี้เดินสำรวจกล่องไม้ที่วางซ้อนกันไว้แล้วถ่ายรูปเก็บไว้เป็หลักฐาน จากนั้นจึงออกไปปฏิบัติภารกิจต่อ
"โร้ดส่องให้ทีว่าชั้นสามมีอยู่ตรงไหนบ้าง" วูล์ฟที่แอบอยู่ที่หลังซากปรักหักพังสั่ง
"เลี้ยวขวาจากตรงที่พี่อยู่ 2 คน เดินตรงไปอีกน่าจะมีราว 4 คนตรงนั้น ระวังด้วย เดี๋ยวผมจะเก็บบนดาดฟ้าให้ก่อน"
"ทราบ จัดการได้"
วูล์ฟย่องเบาแล้วรีบหลบหลังมุมกำแพง มีชายฉกรรจ์คนหนึ่งเดินสูบบุหรี่มาทางเธอพอดี เมื่อสบโอกาสวูล์ฟจึงพุ่งเข้าใส่ชายคนนั้นแล้วกดมีดคุคุริสีดำขลับคู่ใจเข้าที่ท้ายทอยมันทันที จากนั้นจึงย่องไปจัดการอีกคนหนึ่งซึ่งกำลังยืนเฝ้าหน้าห้องอะไรสักอย่างอยู่ "เฮือกกก" ไม่ทันได้ส่งเสียงร้อง เส้นเสียงของยามเฝ้าประตูก็ถูกตัดออกมา เืสีสดไหลพุ่งกระจายเต็มผนัง วูล์ฟเช็ดเืด้วยเสื้อของมันก่อนจะแอบเปิดประตูเข้าไปยังห้องนั้น
"ห้องอะไรวะ เหม็นชะมัด" เมื่อเดินเข้าไปกลิ่นคาวเืเหม็นคลุ้งทั่วห้อง เขาพบเตียงคนไข้ตั้งอยู่ที่ตรงกลาง มีคราบเืมากมายเต็มพื้น ใกล้กันมีอุปกรณ์แพทย์วางเรียงอยู่ "ห้องผ่าตัดทำเองเรอะ ที่หัวหน้ามันเจ็บท่าจะจริงสินะ หึหึ" ระหว่างสำรวจอยู่ เขาก็ได้ยินเสียงบางอย่าง
ครืดด~~ เป็เสียงขวดยากลิ้งไหลมาจากบริเวณตู้เก็บของ จึงเดินเข้าไปดูด้วยความสงสัย
แกร๊ก
"เฮ้ย!!! " วูล์ฟเบี่ยงตัวหลบปลายมีดที่พุ่งเฉียดใบหน้าได้ทัน จนแมสก์ปิดปากของเขาเป็รอยกรีด เข้ารีบจับผู้หญิงเ้าของมีดรวบข้อมือเอาไว้ "เธอเป็ใคร"
"ฉันถูกลักพาตัวมา" แววตาเธอสั่นไหว
"งั้นเรอะ ฉันมาช่วยเธอตามคำสั่ง บอกฉันทีว่าถูกจับมากี่คน"
"4 ค่ะ" เธอตอบเสียงสั่น
"แล้วพวกนั้นจับคนที่เหลือไปไหน"
"ฉันไม่รู้ แต่คุณต้องช่วยพวกเขานะคะ โดยเฉพาะคุณเอเลน่า"
"ใครอีก ฉันไม่รู้จักหรอก แต่ฉันจะช่วยทั้งหมดเอง ตอนนี้เธอต้องอยู่ที่นี่ซ่อนตัวไว้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นห้ามออกมาจากที่ซ่อน แล้วฉันจะกลับมารับ เข้าใจนะ" แววตาแข็งกร้าวประกาศคำมั่น
"ค่ะ คุณแน่ใจนะว่าจัดการได้"
"แม่คุณ ถึงฉันจะเป็ผู้หญิง แต่เชื่อฉันเถอะ ฉันผ่านอะไรมาเยอะกว่าที่คุณคิด"
หญิงสาวพิจารณาใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็มากมาย เธอพยักหน้าตอบรับ
"เก็บปืนนี่ไว้ ฉันจะส่งสัญญาณเมื่อมาถึงหน้าตู้เธอ ถ้าฉันเคาะห้าครั้งแสดงว่าเป็พวกฉัน แต่ถ้าไม่ใช่ เธอจัดการยิงมันซะ" เขาสั่งแล้วเดินออกไป ส่วนหญิงสาวซ่อนตัวอยู่ในล็อกเกอร์ตามเดิม
"ฉันพบตัวประกันแล้วหนึ่ง ชั้นสามห้องผ่าตัด กำลังหาอีก 3 คน ยืนยันภารกิจ"
"หึหึ พวกฉันกำลังสนุกแกไปช่วยแล้วกันวูล์ฟ" เสียงการต่อสู้ดังลอดเข้ามาในอินเอียร์
"วูล์ฟมาชั้นสี่ ด่วน ฉันพบตัวประกันสองคนถูกจับมัดไว้ในห้อง มีพวกมันประมาณ 7 คนในนี้ คิดว่าท่าไม่ดีแน่ ๆ " ฮัสกี้รีบวอเรียก
"ไอ้ระยำ" วูล์ฟรีบมุ่งตรงไปยังที่นั่น ระหว่างทางเดินพบศพชายฉกรรจ์ราว 5 คน คาดว่าน่าจะเป็ฝีมือของฮัสกี้เพราะรอยแผลเป็รอยหยักตรงกับลักษณะมีดประจำกายของฮัสกี้
ขณะกำลังเดินเข้าไปวูล์ฟได้ยินเสียงกรีดร้องของผู้หญิงดังขึ้นเรื่อย ๆ ความโกรธของเขาปะทุขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"มึง" ความโกรธกำลังได้ที่ วูล์ฟวิ่งเข้าไปจัดการชายสองคนที่กำลังยืนดื่มสุราคุยกันเื่การต่อคิวเข้าห้องนั่นอย่างสนุกสนาน โดยไม่รู้เลยว่ายมทูตแห่งนรกได้มาเยือนพวกเขาแล้ว
"อ๊ากกกกก" วูล์ฟแทงมีดด้านหลังเข้าที่ตำแหน่งหัวใจอย่างแม่งยำจนมันตายคาที่
"เฮ้ยมึง" ชายอีกคนกำลังจะชักปืนขึ้นมายิง
แววตาแข็งกร้าวปรากฏ วูล์ฟออกแรงตัดด้วยอาวุธคู่ใจอย่างแรงจนข้อมือที่จับปืนขาดกระเด็นตกพื้น
"อ๊ากกกกกกกกกก มือกู" มันร้องลั่น
"ไม่ใช่แค่มือของมึง มึงตาย" วูล์ฟแทงเข้าไปที่ลำคอตรงจุดตายอย่างเืเย็น เืสีแดงสดพวยพุ่งอาบใบหน้าจนน่ากลัว
"วูล์ฟทางนี้" เมื่อได้สติวูล์ฟจึงรีบเข้าไปสนับสนุนฮัสกี้ทันควัน
"มึงจะรออะไรวะ ทำไมไม่เข้าไป" เขาพูดด้วยความโกรธ
"เข้าไปให้ถูกฆ่าหรือไง ไอห่า 7 คน ดูตัวกูด้วย"
เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือของหญิงสาวด้านในบีบให้ทั้งสองต้องเร่งคิดแผน "รอตรีบขึ้นมาชั้นสี่ด่วน" วูล์ฟสั่ง
"กี้พร้อม" ทั้งสองมองหน้ากัน วูล์ฟถีบประตูเข้าไปเต็มแรง
"WTF!! พวกมึงเป็ใครวะ" ชายเจ็ดคนที่ไร้เสื้อผ้าท่อนบนหันมามอง วูล์ฟมองไปที่ตัวประกันสองคนที่ตอนนี้เสื้อผ้าถูกกรีดด้วยคมมีดขาดไปทั่วร่าง ร่องรอยมีาแฟกช้ำหลายจุด อารมณ์โมโหเข้าครอบงำเธออีกครั้ง
"มึงเป็ใคร" ชายตัวใหญ่คนหนึ่งเดินเข้ามา ไม่ทันได้ถึงตัว วูล์ฟก็ชักมีดปาดเข้าที่ลำคอจนมันร้องทุรนทุราย ลงไปดิ้นพราดที่พื้น ชายอีก 6 คน เห็นดังนั้นจึงกรูกันเข้ามา ฮัสกี้เข้ามาเสริมเธอจัดการชายคนหนึ่งที่เข้ามาทางด้านขวาของหัวหน้าทีม เล็งเตะเข้าข้อพับจากนั้นใช้มีดคู่กายแทงเข้าที่ชายโครงจนมันล้มลง วูล์ฟต่อสู้กับชายอีก 3 คนที่เข้ามาล้อม พวกมันคนหนึ่งพุ่งเข้ามาล็อกตัวเธอไว้ ส่วนอีกคนตามมาระดมหมัดเข้าที่ท้องและใบหน้าของเธออย่างรุนแรง ไม่มีเสียงร้องแสดงความเ็ปให้พวกมันได้ยิน มีเพียงแววตาเฉยฉาที่จดจ้องมายังพวกมันราวกับว่าหมัดเบา ๆ เ่าั้เป็เครื่องนวดผ่อนคลายกล้ามเนื้อสำหรับเธอ
"อินี่มันเป็ตัวอะไรวะ" ชายปล่อยหมัดหยุดยืนพูด ไม่ทันสังเกตว่าฮัสกี้จัดการพวกมันที่เหลือทั้งหมด แล้วกำลังเดินตรงมายังมัน
ฉึบ ???? เสียงมีดกดลงไปที่ข้อพับชายตัวใหญ่จนมันร้องเสียงหลง
วูล์ฟได้จังหวะจึงโขกเฮดบัตต์ไปด้านหลังใส่ชายที่ล็อกตัวเขาไว้ จนมันต้องปล่อยมือจากเขาขึ้นมากุมใบหน้า วูล์ฟสบโอกาส back kick ใส่เป้าของมันอย่างแรงจนล้มลงไปนอนกับพื้นแล้วตามไปเตะใบหน้ามันอีกครั้งจนแน่นิ่งไป เสร็จแล้วจคงหันไปจัดการชายตัวใหญ่ที่ต่อยหมัดกว่าสิบครั้งใส่เขาด้วยแววตาเ็า และรอยยิ้มะเื
"หมัดกระจอกแบบนี้เสียแรงที่ตัวใหญ่นะ" เขาว่า จากนั้นจึงกำหมัดอัปเปอร์คัตเสยเข้าที่ปลายคางของมันจนหงายหน้า ตามด้วยปล่อยฮุกขวาเข้าสันกรามจนมันฟันหลุด สลบไปทั้งที่ยังนั่งอยู่ แต่ดูเหมือนเขายังไม่สะใจ สัญชาติญาณดิบในตัวที่ถูกปลุกกำลังครอบงำเขา
"หึหึ แค่นี้มึงก็จอดแล้วหรอ สวะ อย่าเพิ่งหลับเซ่" เขาซัดเข้าที่ใบหน้าของมันไปกว่า 10 ครั้งจนปูดบวม เืท่วม มองเค้าหน้าเดิมไม่ออก ฮัสกี้จึงต้องรีบดึงตัวหัวหน้าทีมออกก่อนสติจะเตลิดไปมากกว่านี้
"ตั้งสติ เรามาช่วยตัวประกัน" ประโยคนั้นทำให้วูล์ฟสติกลับคืนมา แล้วหันไปทางตัวประกันสองคนที่นั่งร้องไห้น้ำตาไหลพรากเพราะความหวาดกลัว ฮัสกี้เดินไปแกะเชือกที่มัดสองสาวกับเก้าอี้และพาเธอไปซ่อนตัวที่ชั้นสาม ห้องผ่าตัดเพื่อรวมกับอีกคนหนึ่งที่นั่น
"ตัวร้ายมาแล้ว ไหน" รอตที่รีบวิ่งมาถีบประตูอย่างแรงจนคนในห้องใ ก่อนเขาจะสำรวจรอบ ๆ พบว่าไม่มีของเล่นให้เล่นสักชิ้นจึงออกแนวเซ็ง
"แกมาช้าไปหน่อยนะ" วูล์ฟว่าอย่างนั้น "ถอดเสื้อแกออกมาให้สองสาวนี่ที"
"ชุ่มเืขนาดนี้แกยังจะเอาอีกหรอวะ" รอตว่า
"ไปหาอะไรมาก็ได้มาคลุมตัวพวกเธอ แล้วพาเธอไปยังชั้นสามห้องผ่าตัด แกเดินไปที่ล็อกเกอร์ในนั้นจะมีอีกคนซ่อนตัวอยู่ ย้ำว่าเคาะบอกเขาห้าครั้งถ้าไม่อยากหัวแบะเพราะถูกยิง" วูล์ฟย้ำภารกิจ "ส่วนข้างบนฉันจัดการเอง" ว่าเสร็จก็เดินออกห้องไป
"อะไรวะ ฉันกำลังเก็บแต้มนะ กี้แกนั่นแหละพาสองสาวนี่ไปฉันจะไปสนุกต่อ" รอตเดินออกจากห้องไม่แยแสคำสั่ง
ส่วนสองสาวที่หวาดกลัวกำลังนั่งกอดกันร้องไห้ จนฮัสกี้ปวดหัว เพราะไม่รู้วิธีจัดการกับน้ำตา "เธอรอฉันแป๊บนึง" กี้มองหาเสื้อที่สะอาดมากพอของศพที่นอนอยู่ ถอดออกมาสวมให้กับสองสาวก่อนแล้วพาออกไปยังจุดที่ว่า
"โร้ดชั้นห้ามีกี่คนคำนวณที" วูล์ฟสั่ง "โร้ด ได้ยินแล้วตอบด้วย โร้ด!!! "
"ช่างมันเซ่ แกไปกับฉันก็พอ" รอตหยิบมีดขึ้นมาเลียกระหายการฆ่า
"เดี๋ยว ฉันได้ยินเสียงฝีเท้า หลบ" วูล์ฟเคลื่อนตัวหลบในมุมอับ ส่วนรอตนั้น
"หลบทำไมให้เมื่อย" เขาไม่ฟังคำสั่ง เดินขึ้นไปประจัญหน้ากับเวรยาม 2 คนที่ได้ยินเสียงดังจากด้านล่างจึงลงมาตรวจ
"สวัสดี ????" รอตว่าอย่างนั้นแล้วตวัดมีดในมือจ้วงใส่ท้องชายด้านขวามือ แล้วมุดหลบด้ามปืนที่กำลังพุ่งเข้ามาฟาดใส่เขา ตั้งท่าจะดึงมีดจากอีกคนมาแทงแต่ก็ต้องชะงักก่อนเมื่อวูล์ฟปามีดในมือพุ่งใส่กลางหน้าผากชายอีกคนอย่างแม่นยำ
"ยุ่งไม่เข้าเื่"
"ฉันไม่อยากให้แกมีรอยแผลไปมากกว่านี้" จากนั้นทั้งสองก็แยกกันไปจัดการลูกน้องที่กระจายตามจุดที่เหลือจนกระทั่งพบเข้ากับห้องใหญ่ห้องหนึ่งซึ่งมีเวรยามไม่ต่ำกว่า 10 คนเฝ้าอยู่
"ไอตัวใหญ่อยู่ทางนี้แน่นอน รอตอย่าเพิ่งเข้าไป มาสติฟฟ์ได้ยินแล้วมาสมทบให้ไวที่สุด" วูล์ฟสั่งภารกิจผ่านสปีกเกอร์ตัวเล็ก รอตพยักหน้ารับคำสั่ง ไม่นานสิ่งที่พวกเขาไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
มาสติฟฟ์โผล่ขึ้นมาจากอีกฝั่งของกำแพงชั้นล่างเธอดึงขาชายคนหนึ่งที่ยืนสูบบุหรี่อยู่แล้วเหวี่ยงมันจนตกลงไปด้านล่าง เสียงร้องโหยหวนทำให้พวกมันที่เฝ้าด้านหน้าเดินไปยังต้นเสียง
"แม่งมาจากไหนวะ" รอตเองก็ใไม่ต่าง
"บุก"
สิ้นคำสั่งรอตวิ่งเข้าไปปะทะกับชายฉกรรจ์ที่เหลือ เพื่อดึงจุดสนใจให้มาสติฟฟ์ปีนขึ้นมาข้างบนจนสำเร็จ แรมโบ้ประจำกลุ่มเมื่อหยัดตัวขึ้นมาได้ไม่รอช้า ะโดับเบิ้ลคิกขาคู่ใส่ชายสองคนทันควัน รอตสบโอกาสกระแทกสันมีดเข้าที่คอหอยพวกมันที่พุ่งเข้ามา มาสติฟฟ์ลุกขึ้นหยิบลูกสาวที่สอดไว้ข้างกางเกงขึ้นมาออกล่า สองพี่น้องขาโหดของแก๊งร่วมกันสนุกกับเกมฆ่าอย่างเมามัน ส่วนวูล์ฟลอบเข้าไปยังห้องนั้นได้สำเร็จ
.
.
.
ห้องบอส
"เสียงเอะอะอะไรกันวะ พวกมึงสองตัวออกไปดูซิ" บากัส หัวหน้ากลุ่ม IM ประจำการที่นี่สั่งลูกน้องของตนให้ออกจากห้องเพื่อไปดูด้านนอก
"เรามาสนุกกันต่อดีกว่านะคุณหมอ" มันเดินไปยังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ซึ่งจับหมอสาวคนหนึ่งขึงพืดด้วยเชือกนอนราบไปกับโต๊ะ
"ไอ้ชั่ว ฉันช่วยแกขนาดนี้แกยังมาทำเื่ต่ำ ๆ แบบนี้อีก" เธอสบถคำใส่มันแววตาแข็งกร้าว แม้น้ำตาจะไหลอาบสองแก้มเพราะรู้ว่าตัวเองกำลังจะโดนกับอะไร
"ฉันก็อยากทดสอบไงว่าตัวเองหายจริงหรือเปล่า หึหึ และเธอก็เหมาะที่สุดแล้วคุณหมอ" มันเดินปลดเข็มขัดกางเกงแล้วเดินเข้าไปหาเธอเรื่อย ๆ
คุณหมอสาวพยายามจะดิ้นเพื่อให้หลุดจากการถูกมัด แต่ก็ไม่เป็ผลสำเร็จ
"จะดิ้นทำไมให้มันเจ็บแขนเปล่า ๆ นอนอยู่เฉย ๆ ก็พอ ฉันจะทำให้เธอมีความสุขเอง" มันก้มหน้าไล่ลิ้นเลียไปที่หูของหล่อน จากนั้นใช้มีดสั้นที่วางไว้ ๆ ใกล้ ๆ ปลดกระดุมทุกเม็ดบนอาภรณ์ของผู้หญิงตรงหน้า ภาพร่างกายของหล่อนทำให้คนที่เห็นคลั่ง "ไม่เบานี่ ไม่มีตำหนิสักจุด" มันไล่ปลายมีดไปตามร่องกลางูเางาม
"สวยชะมัด ขอลองหน่อยนะ" มันก้มหน้าหวังสูดดมกลิ่นกายสาวสวยตรงหน้า
"อยากลองมากเลยหรอ" เสียงปริศนาที่ดังข้าง ๆ หูของบากัสทำให้มันใ
วูล์ฟเดินเข้ามาดึงหัวของมันให้ออกจากร่างหญิงสาว แล้วถีบมันอย่างแรงจนเซไปชนกำแพง
"มึงเป็ใครเนี่ย" บากัสลุกขึ้นได้รีบหาปืน
"คนที่จะมาเอาชีวิตมึงไง" แววตาแข็งกร้าว ใบหน้าขึงขังแม้เปื้อนไปด้วยคราบเืไม่อาจปกปิดอารมณ์โกรธเขาได้มิด
"ตายซะมึง" มันหยิบปืนสั้นขึ้นมายิงออกไปสองนัด แต่วูล์ฟหลบได้ จึงขว้างมีดไปที่ข้อมือมันจนปืนสะบัด จากนั้นวูล์ฟรีบเข้าประชิดตัวมันอีกครั้ง บากัสรีบหยิบปืนที่ตกอยู่ข้างตัวยิงสวนทันควัน
ปัง ปัง~~
หลังเสียงปืนทุกอย่างนิ่งไป วูล์ฟประชิดตัวมันได้ก่อน แล้วบีบเข้าที่ลำคอหัวหน้าผู้ก่อการร้ายที่นอนดิ้นอยู่บนพื้น มันพยายามหยิบมีดสั้นของมันที่ตกอยู่ไม่ไกล กระทั่งมันหยิบได้สำเร็จแล้วจ้วงแทงไปที่ต้นขาของวูล์ฟจนเธอล้มลง
"อึ่ก" เพราะความเดือดดาลครอบงำทำให้วูล์ฟมักไม่ระวังตัวเช่นนี้ บากัสดิ้นจนหลุดจากการบีบคอได้ รีบดันตัวเองออกมาแล้วยกปืนยิงไปทางวูล์ฟอีกครั้ง แต่ด้วยความไม่แม่นยำกอปรกับสติที่เริ่มแตกทำให้มันยิงไปมั่ว ๆ จนพลาดไปถูกต้นขาของคุณหมอสาวที่นอนร้องไห้อยู่ เธอร้องโอดโอยด้วยความเจ็บ มีนัดหนึ่งเฉียดแก้มของวูล์ฟไปจนแมสก์ปิดปากเขาขาด เผยให้เห็นรอยแผลเป็ขนาดยาวที่เขาซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากสีดำ แผลยาวดูน่ากลัวทำให้บากัสผวา มันถอยร่นไปที่ประตูเพื่อหนีเอาตัวรอด แต่ไม่สำเร็จ
"จะไปไหนจ๊ะพ่อหนุ่ม" มาสติฟฟ์ยืนดักอยู่ด้านหลัง มันยกปืนหมายจะยิงเขา แต่รอตมุดตัวแทรกเข้ามาปักมีดที่หัวเข่าบากัสจนมันล้มลง
"นี่สำหรับที่มึงทำหัวหน้ากู แต่เกมมันยังไม่จบหรอกนะ" รอตลากตัวหัวหน้ามันกลับเข้าห้องไป ท่ามกลางเสียงร้องอ้อนวอนขอชีวิต
"ชิบหาย มึงทำแมสก์หัวหน้ากูขาด" รอตใกับภาพที่เห็น น้อยครั้งนักที่วูล์ฟจะปล่อยให้ตัวเองถูกเล่นงานได้ขนาดนี้ มาสติฟฟ์รีบเข้าไปพยุงวูล์ฟให้ลุกขึ้น แต่เขาจ้องเขม็งมาที่แววตาดุของคนพี่จนมาสติฟฟ์ต้องผงะ "ฟิวส์ขาดแล้วสินะ"
วูล์ฟดึงมีดที่ปักที่ขาตัวเองออกแล้วเดินไปหยิบมีดคุคุริของตนอีกเล่มแล้วเดินไปหาบากัส
"แมสก์กูขาด มึงเห็นมั้ย!!" วูล์ฟเดินมาจิกหัวบากัสให้มองมาที่าแของตน าแจากมุมปากลากยาวจนเกือบถึงใบหู ไม่มีใครทราบที่มายกเว้นคนในทีมหมาคลั่ง เป็าแที่สร้างความเ็ปที่สุดให้วูล์ฟก่อนจะกลายเป็คนไร้ความรู้สึกเช่นทุกวันนี้ เขาจึงเลือกจะปกปิดมันไม่ให้ใครเห็นยกเว้นคนในกลุ่มเท่านั้น
บากัสหลบตาไม่กล้ามองไปยังหัวหน้าทีมสาว
"มึงรู้มั้ยกูเกลียดอะไรที่สุดในชีวิตรองจากคนที่มันทำให้หน้ากูเป็แบบนี้" เขาส่ายหน้า ความกลัวกำลังเล่นงานจนน้ำตาเอ่อท่วม
"คนอย่างพวกมึงไง ที่ทำผู้หญิงไม่มีทางสู้แบบนี้" ไม่พูดเปล่า เขาต่อยเข้าไปที่ใบหน้าของมันไม่ยั้ง จนรอตต้องดึงตัวออก
"เฮ้ ๆ อย่าลืมสัญญาคนเก็บแต้มได้เยอะสุด เป็คนจัดการนะครับหัวหน้า" วูล์ฟผลักรอตจนเซถลา
"เชิญ" วูล์ฟพูดแล้วเดินไปหาหญิงสาวที่นอนร้องไห้
รอตและมาสติฟฟ์นับจำนวนแต้มที่จดไว้ ทั้งสองคนเทหลักฐานนับแต้มออกจากถุงแล้วนั่งนับกันเหมือนเด็กน้อย โดยไม่ทันสังเกตว่าบากัสสบโอกาสวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิตไปแล้ว
"อ้าว ยังนับไม่เสร็จเลยอะ แต่น่าจะเท่ากันนะ" รอตเกาหัว
"งั้นไปสนุกคู่กันเลยดีมั้ย" มาสติฟฟ์เสนอ สองพี่น้องสายโหดยิ้มให้แก่กันแล้วรีบวิ่งตามของเล่นไปทันที
ส่วนวูล์ฟใช้มีดตัดเชือกที่พันธนาการร่างกายหญิงสาวไว้
"สวมนี่ไปก่อน สกปรกหน่อย" เธอถอดเสื้อคลุมให้เธอคลุมแทนเสื้อที่ขาด หญิงสาวมีอาการหวั่นผวา เธอสั่นและร้องไห้ วูล์ฟไม่รู้วิธีปลอบจึงทำอะไรไม่ถูก พยายามจะเดินเข้าไปใกล้แต่เธอผงะถอยหลังหนีเพราะความกลัว
วูล์ฟนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้หน้าของเขาเต็มไปด้วยคราบเืหนำซ้ำแมสก์ปิดปากยังขาดทำให้แผลเป็น่ากลัวไร้การปกปิด
"เธอกลัวหรอ งั้นแป๊บหนึ่ง" วูล์ฟวอเรียกฮัสกี้ให้พาตัวประกันอีก 3 คนขึ้นมาสมทบ "กี้ขอผ้าปิดปากให้ด้วย" เขาสั่งเสียงเบา
ไม่นานฮัสกี้ก็นำตัวประกันอีกสามคนขึ้นมาสมทบ ส่วนวูล์ฟพยายามยืนให้ห่างจากเธอที่สุด แล้วใช้แขนของตนปกปิดใบหน้าเอาไว้ กี้เดินเอาผ้าคลุมที่หามาได้มาให้หัวหน้าทีมคลุมหน้า ส่วนตัวประกันสาวทั้งสามรีบเข้าไปปฐมพยาบาลต้นขาที่ถูกยิงเฉียดของคุณหมอสาวอย่างไว
"วูล์ฟแกเืออก ถูกยิงหรอ" กี้ที่สังเกตร่องรอยตามตัวของหัวหน้าทักขึ้น "ไม่เจ็บหรอวะ เจ็บก็บอกว่าเจ็บสิ" เธอห่วง
"มันชาไปแล้ว แต่เริ่มปวดหนึบแล้วสงสัยเสียเืเยอะ"
"เืแกไหลเป็ก๊อกแล้วเนี่ย แกโดนยิงตรงท้องด้วย ไอบ้าเอ๊ย รีบไปเร็ว" กี้เดินเข้าไปพยุงหัวหน้าทันทีแต่เขาปฏิเสธ "แค่ถาก ๆ "
"แต่ขาแกไม่ไหวแล้ว"
"ฉันเดินได้ แกไปพาพวกเธอลงไปเถอะ" วูล์ฟสั่ง ฮัสกี้จึงต้องปฏิบัติตาม รีบพาตัวประกันทั้งสี่ไปที่ปลอดภัยทันที
ชั้นล่าง
"จะไปไหนจ๊ะพ่อหนุ่ม" รอตที่วิ่งตามมาติด ๆ พูดขึ้น บากัสไม่สนใจอะไรทั้งนั้นพยายามวิ่งหนีจนสุดชีวิตท่ามกลางศพของลูกน้องราว 30 คน เขาหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด
"หมาจนตรอกนี่มันวิ่งไวจริง ๆ ว่ะว่าปะ" มาสติฟฟ์ที่วิ่งตีคู่มาติด ๆ พูดขึ้น
"แต่รู้มั้ยอะไรไวกว่าหมาแบบนั้น..."
"ก็หมาล่าเนื้ออย่างพวกเราไง" ทั้งคู่เร่งฝีเท้าเตรียมะโพุ่งเข้าใส่เป้าหมาย แต่ทันใดนั้น
เปรี้ยงง~~
เสียงะุไม่รู้มาจากที่ไหน เจาะเข้ากลางกะโหลกของบากัสอย่างแม่นยำ จนมันล้มลงนอนตาเหลือกตายคาที่
"Fuxxxxx" รอตสบถคำโต มาสติฟฟ์หยุดฝีเท้าทำเพียงยืนนิ่ง
"ไอ้โร้ดด มึง!!!! " รอตะโลั่น ไม่นานผู้ถูกเอ่ยนามก็ปรากฏตัวออกมาด้วยใบหน้าไม่แคร์อะไรใด ๆ ทั้งสิ้น
"จะให้พวกนั้นเห็นพี่ฆ่าแบบโเี้หรอไม่ดีมั้ง" เขาเดินเข้ามาแตะไหล่พร้อมกับส่งสัญญาณให้มองไปยังด้านหลังที่กองทัพของไมเคิลตามมาสมทบพร้อมหน่วยแพทย์แอสคลีเพียส
"ชิ" รอตหัวเสียแล้วเดินกลับขึ้นรถไป
"พี่วูล์ฟล่ะครับ" โร้ดเอ่ยถามพี่ใหญ่ของกลุ่มซึ่งยืนนิ่งสงบอารมณ์อยู่
"เดี๋ยวคงลากสังขารตามมาเอง โดนไปเยอะอยู่เหมือนกัน ส่วนแก ขอสักหมัดเหอะ" มาสติฟฟ์สวนหมัดเข้าไปที่ใบหน้าของน้องเล็กอย่างฉับพลันจนเขาตั้งตัวไม่ทัน "สำหรับที่ทำให้ฉันอดสนุก ไปละ" ว่าเสร็จก็เดินอารมณ์ดีไปที่รถ ส่วนโร้ดเมื่อเห็นตัวประกันทั้งสี่เดินออกมาพร้อมฮัสกี้จึงรีบเข้าไปช่วยเหลือ และสั่งให้ทหารของไมเคิลเข้าเคลียร์พื้นที่โดยเร่งด่วน
ทีมแพทย์แอสคลีเพียสนำโดย ดร.อิโลน่า เจี๋ย รีบเข้าไปดูอาการของน้องสาวและทีมแพทย์ที่ถูกจับไปเป็ตัวประกันอย่างรวดเร็ว
"เอล น้องเป็ยังไงบ้าง" เอเลน่ากอดพี่สาวของตนไว้แน่น
"ไม่เป็ไรปลอดภัยแล้ว พี่อยู่นี่แล้ว" เธอว่าพลางลูบหัวประโลมให้น้องสาวสงบนิ่ง ทหารของไมเคิลรีบวิ่งมาอุ้ม ดร.สาวที่ได้รับาเ็ขึ้นรถเพื่อไปกลับไปยังฐานสำหรับการรักษา เอเลน่ามองย้อนกลับไปที่ทีมช่วยเหลือ แต่ไม่พบบุคคลที่ช่วยเหลือเธอ
"พี่กี้พี่วูล์ฟไปไหนครับ" โร้ดเมื่อไม่เห็นหัวหน้าทีมจึงออกอาการร้อนรน
"เฮ่ยมันยังเดินตามมาอยู่เลยนะ พวกเรารีบไปดูมันกันมันเจ็บเยอะ" ทั้งสองรีบวิ่งกลับเข้าไปยังตึกร้าง ไม่นานก็พบกับหัวหน้าทีมของเขานั่งพิงกำแพง เอามือกุมไปที่หน้าท้องซึ่งเืไหลซึมออกมาจนน่ากลัว
"กี้ โร้ด" เขาตอบเสียงเบา ก่อนสติจะเริ่มเลือนลาง
"อย่าหลับนะ ะุมันไม่เฉียดแล้วแบบนี้ แกต้องผ่าตัดด่วน" กี้รีบสั่งให้โร้ดช่วยกันพยุงร่างของหัวหน้าทีมไปทันที
"รอต มาช่วยทีวูล์ฟเจ็บเยอะ" สิ้นเสียงคำสั่งที่ได้ยินรอตรีบขับรถมารับทีม แล้วพาตัวกลับไปยังฐานทัพสร้างความงุนงงให้กับทหารที่กำลังเข้าเคลียร์พื้นที่
.
.
.
.
.
TBC
23K
