ตอนที่9
ศิษย์รับใช้
"เท่านี้ก็เรียบร้อย"เหมยอิงพูดด้วยท่าทีพึงพอใจหลังจากจัดการตัดชุดของชิงิจนเสร็จเรียบร้อยแล้วชุดของชิงิยามนี้เป็ชุดของศิษย์สำนักซ่อนเมฆาที่ถูกต้องตามขนาดตัวของชิงิพอดีแถมยังตัดเย็บอย่างดีจากความใส่ใจของเหมยอิงอีกต่างหาก
"ขอบคุณขอรับท่านน้า"ชิงิยิ้มด้วยท่าทีดีใจก่อนจะมองตนเองในกระจกไม่ใช่แค่เครื่องแต่งกายเท่านั้น ตู้กู่ยังจับชิงิแต่งหน้าเล็กน้อยให้ดูเหมือนเด็กผู้หญิงมากขึ้นไปอีกครั้งนี้ต่อให้เป็ตัวน้าๆเองหากไม่หยุดมองก็อาจจะไม่รู้ก็ได้ว่าชิงิเป็ผู้ชาย
"ไม่นึกเลยนะว่าจะมีวันที่ต้องมาแต่งหน้าให้นายน้อยด้วยนะเ้าคะ"ตู้กู่หัวเราะก่อนจะเก็บเครื่องสำอางของตนเข้ากล่องไม้ไปแม้จะเป็สำนักฝึกฝนวิชาเซียนแต่เื่ความสวยความงามก็ยังอยู่คู่กับเหล่าหญิงสาวเสมอเครื่องสำอางพวกนี้เหมยอิงเป็คนทำขึ้นมาเองเลยทีเดียว
"ทีนี้ก็พานาน้อยไปแนะนำตัวกับซีฮันตามแผน"ตู้กู่ว่าพลางอาสาพาชิงิไปหาซีฮันด้วยตัวเองขอเพียงชิงิกลายเป็ศิษย์ใหม่จริงๆ เท่านี้ทุกคนในสำนักก็จะไม่รู้สึกประหลาดใจแล้วเวลาชิงิเดินอยู่ในสำนัก
"ขอรับ…."ชิงิพยักหน้าก่อนจะเดินตามตู้กู่เพื่อจะออกจากวังตะวันตกไปหลังจากนี้ชิงิก็จะสามารถเดินทางไปไหนมาไหนได้ตามสบายและอาศัยเวลา่กลางคืนไปหานายหญิงเป็ครั้งคราวก็พอแล้ว
.
.
"ศิษย์พี่ท่านมาแล้ว….เด็กคนนี้อยู่ที่นี่เอง"ตู้กู่เดินทางไปยังส่วนที่พักของศิษย์ใหม่ที่อยู่ในวังหลักเพื่อจะแนะนำตัวชิงิแต่ยังไม่ทันจะไปถึงอยู่ๆซีฮันหัวหน้าศิษย์รับใช้ก็เข้ามาหาตู้กู่ด้วยตัวเองแถมยังมีท่าทีโล่งใจที่เห็นตัวชิงิอีกต่างหาก
"มีอะไรงั้นหรือซีฮัน"ตู้กู่ขมวดคิ้วพลางมองซีฮันด้วยท่าทีงุนงงเมื่อครู่นางทำท่าเหมือนกำลังตามหาชิงิอยู่เลย นี่มันเื่อะไรงั้นหรือ
"นายหญิงนะสิเ้าคะ้าให้ชิงชิงเข้าไปรับใช้แต่ข้าหาเท่าไหร่ก็หาตัวนางไม่เจอที่แท้ก็มาอยู่กับท่านนี่เอง"ซีฮันว่าพลางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกอยู่ๆเมื่อเช้าตอนเข้าไปรับใช้นายหญิงตามปกติอยู่ๆนายหญิงก็บอกว่าอยากจะเรียกตัวเด็กใหม่คนหนึ่งมาคอยรับใช้เสียหน่อยโดยฟังจากปากนายหญิงแล้วน่าจะเป็เด็กที่เผลอหลงเข้าไปหานางเมื่อคืนก่อนทำให้ซีฮันทราบทันทีว่าชิงชิงที่นายหญิงพูดถึงคือใครแต่พอไปตามตัวที่ลานฝึกรวมถึงเรือนนอนก็ยังไม่พบชิงชิงเลย
"พวกข้าอยากจะให้ชิงชิงมาเป็ผู้ช่วยดูแลนายน้อยพอดีก็เลยพานางไปแต่ที่เ้าพูดมาเมื่อครู่มัน…."ตู้กู่ขมวดคิ้วด้วยท่าทีสงสัยนายหญิงมีซีฮันคอยดูแลมาตลอดหลายปี แม้ซีฮันจะแก่ขึ้นเพราะฝึกฝนวิชาเซียนได้ไม่ถึงขั้นแต่นายหญิงก็ไม่เคยคิดจะเปลี่ยนคนรับใช้มาก่อนการเรียกเด็กรับใช้คนใหม่เข้าไปนั้นถือว่าเป็เื่ใหม่มาก
"เื่นั้นคงต้องเอาไว้ทีหลังแล้วเ้าค่ะตอนนี้พาชิงชิงไปพบนายหญิงก่อนเถอะเ้าค่ะ"ซีฮันว่าพลางบอกให้ชิงิตามนางไปแต่เพราะตู้กู่อยากทราบว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ นางเลยตามชิงิกับซีฮันไปด้วย
ตลอดทางซีฮันบอกเื่การปฏิบัติตัวต่อหน้านายหญิงให้ชิงิฟังอย่างละเอียดทั้งการวางตัวให้สุภาพเรียบร้อย ทั้งเื่ข้อห้ามต่างๆเวลาอยู่กับนายหญิง เล่นเอาชิงิได้แต่มองมาทางท่านน้าด้วยท่าทีประหลาดใจไม่นึกว่าการเข้าพบท่านแม่จะต้องมีเื่ให้ระวังมากมายเช่นนี้
"นายหญิง...ข้าพาชิงชิงมาแล้วเ้าค่ะ"ซีฮันพูดพลางก้มหัวลงอย่างนอบน้อมทำให้ชิงิที่โดนกำชับว่าอย่าลืมก้มหัวให้นายหญิงต้องรีบทำตามทันที
"ตู้กู่….เ้ามีธุระอะไรงั้นหรือ"แต่แทนที่นายหญิงจะสนใจซีฮันอยู่ๆนางก็หันไปมองตู้กู่ที่ตามเข้ามาด้วยเสียอย่างนั้น
"ขะข้า….ข้ามารายงานเื่นายน้อยแทนเหมยอิงเ้าค่ะ"ตู้กู่กะพริบตาปริบๆก่อนจะอ้างเื่รายงานความเป็อยู่ของชิงิที่ปกติจะส่งเหมยอิงมารายงานทุกวันออกไปแทน
"งั้นหรืองั้นก็รายงานมา"หงหนิงที่กำลังนั่งอ่านจดหมายอยู่บนโต๊ะทำงานพูดโดยไม่ละสายตาจากจดหมายเสียด้วยซ้ำพอเป็เื่ของชิงิไม่ทราบทำไมนางถึงทำตัวเมินเฉยนัก
"วันนี้นายน้อยมีชีวิตสุขสบายดีเ้าค่ะในตอนบ่ายพวกเราจะพานายน้อยไป…"
"พอแล้วเ้ากลับไปได้"หงหนิงพูดด้วยท่าทีเ็าก่อนจะสั่งให้ตู้กู่ออกไปจากห้องเสียนางไม่สนใจด้วยซ้ำว่าชิงิจะทำอะไร ขอแค่ชิงิยังไม่ตายก็พอแล้ว
"เ้าค่ะ…."ตู้กู่ไม่นึกว่านายหญิงจะให้รายงานแล้วไล่ออกไปเลยเช่นนี้แต่นางก็อ้างเื่รายงานเท่านั้นเลยได้แต่ออกจากห้องไปแต่โดยดีเอาไว้หลังจากนี้ค่อยถามชิงิก็แล้วกันว่าเกิดอะไรขึ้น
"ซีฮันเ้าออกไปก่อน"หงหนิงว่าพลางสั่งให้ซีฮันออกไปด้วยเช่นกันทำให้เพียงไม่กี่อึดใจในห้องทำงานของนายหญิงก็เหลือเพียงชิงิและตัวหงหนิงเท่านั้น
"ชิงชิงเ้ามานี่สิ"หงหนิงเห็นว่าเหลือเพียงพวกตนแล้วก็สั่งให้ชิงิเข้าไปหานางวางจดหมายลงบนโต๊ะทำงานก่อนจะถอนหายใจออกมาช้าๆ
"เ้าค่ะ…"ชิงิตอบพลางเดินเข้าไปหามารดาด้วยท่าทีเกร็งๆท่าทีดุๆของนางที่มีต่อเหล่าศิษย์นั้นช่างต่างจากที่ชิงิได้พบเมื่อคืนก่อนราวกับคนละคนเลย
"ข้าคิดดูแล้วซีฮันเองก็ทำงานมานานแถมนางทำงานส่วนใหญ่คนเดียวคงไม่สะดวกนักเ้ามาเป็ศิษย์รับใช้ประจำตัวของข้าอีกคนก็แล้วกัน”หงหนิงว่าพลางยิ้มออกมาด้วยท่าทีเอ็นดูไม่ทราบทำไมนางถึงได้เอ็นดูชิงชิงผู้นี้นัก พอเช้าวันต่อมาหลังจากได้พบชิงชิงก็ยังอดรู้สึกว่าอยากจะพบอีกขึ้นมาไม่ได้แถมเวลาอยู่กับนางความรู้สึกแย่ๆในอกก็เหมือนจะทุเลาลงด้วย
"ขะข้าหรือเ้าคะ"ชิงิกะพริบตาปริบๆพลางชี้นิ้วมาที่หน้าของตนเองเหมือนไม่อยากจะเชื่อ
"ถึงจะบอกว่าเป็ศิษย์รับใช้เ้าก็อย่าคิดว่าเป็หน้าที่ไม่สำคัญเชียวล่ะนอกจากเ้าจะได้ฝึกฝนวิชาร่วมกับข้าแล้วเ้ายังมีฐานะสูงกว่าศิษย์ปกติด้วย"หงหนิงตอบพลางยิ้มบางๆออกมาในสำนักซ่อนเมฆานั้นไม่มีการตั้งตำแหน่งที่ชัดเจนเลยนั่นเพราะแต่เดิมหงหนิงก่อตั้งสำนักขึ้นมาเพื่อฝึกฝนให้เหล่าหญิงสาวที่มีจิตเซียนก็เท่านั้นทำให้ทุกคนในสำนักล้วนแล้วเป็ศิษย์ของหงหนิงจะมีแบ่งกันก็แค่อายุปีที่เข้ามาและตำแหน่งทำงานนิดหน่อยอย่างศิษย์าุโของพวกตู้กู่หรือศิษย์รับใช้อย่างซีฮันโดยศิษย์รับใช้นั้นมีั้แ่เด็กใหม่ที่มีหน้าที่ดูแลทำความสะอาดสำนักไปจนถึงศิษย์รับใช้ที่มีหน้าที่ดูแลศิษย์คนสำคัญไปจนถึงเ้าสำนักอย่างซีฮันเองหากไม่ใช่ศิษย์ระดับาุโอย่างพวกตู้กู่ก็ไม่จำเป็ต้องก้มหัวให้ใครเสียด้วยซ้ำเพราะถึงอย่างไรนางก็เป็คนของเ้าสำนัก
"ทำไมกันเ้าไม่อยากเป็ศิษย์รับใช้ของข้างั้นหรือ"หงหนิงถามด้วยท่าทีประหลาดใจเห็นชิงิอึ้งจนไม่ได้พูดอะไรมาสักพักแล้ว
"ข้าแค่กำลังใเ้าค่ะ"ชิงิตอบพลางมองไปทางมารดาด้วยท่าทีครุ่นคิดหากเป็ศิษย์รับใช้ของท่านแม่ก็เท่ากับว่าจะได้อยู่กับท่านแม่นานขึ้น เช่นนั้นก็เป็เื่ดีแล้วไม่ใช่หรือแถมตอนกลางคืนก็ยังกลับไปหาพวกท่านน้าได้เหมือนปกตินี่มันดีกว่าเป็ศิษย์เฉยๆอีกไม่ใช่หรือไง
"ไม่ต้องกังวลหรอกข้าไม่ให้เ้าทำงานหนักอะไรมากมายหรอกแค่อยู่กับข้าแล้วคอยช่วยเหลือข้าเท่านั้นเอง"หงหนิงยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะลูบหัวชิงิเบาๆจริงๆแล้วนางแค่อยากให้ชิงชิงมาอยู่ข้างๆเท่านั้น
"เ้าค่ะ…"ชิงิตอบด้วยท่าทีเคลิบเคลิ้มเมื่อโดนมารดาลูบหัวเข้าหากเป็สุนัขหางของชิงิคงกำลังส่ายไปมาอยู่แน่ๆ
"ดีงั้นข้าจะไปฝึกวิชาเสียหน่อยเ้าเองก็ตามมาสิ"หงหนิงว่าพลางลุกขึ้นยืนก่อนจะหยิบกระบี่ประจำตัวติดมือไปด้วย
"หลังจากเ้าเข้าสำนักมาแล้วเ้าคงได้เรียนวิชามาบ้างตอนนี้เ้าฝึกวิชาอะไรอยู่งั้นหรือ"หงหนิงถามพลางเดินเข้าไปในสวนด้านหลังตรงที่นางกับชิงิได้พบกันครั้งแรกท่าทางที่นั่นเองก็เป็สถานที่ฝึกวิชาของหงหนิงเช่นเดียวกัน
"ขะ...ข้าฝึกฝ่ามือเมฆาเร้นลับเ้าค่ะ"ชิงิตอบพลางเดินตามหงหนิงไปต้อยๆปกติแล้วศิษย์ในสำนักจะได้ฝึกฝนวิชากันั้แ่วันแรกที่เข้ามาในสำนักโดยทุกคนจะได้รับการสอนเคล็ดวิชานภาไร้ขอบเขตที่เป็วิชารวบรวมพลังเซียนก่อนเป็อย่างแรกและหลังจากนั้นจะได้รับการสอนวิชาต่อสู้พื้นฐานเพียงแต่คนที่เลือกฝึกฝ่ามือเมฆาเร้นลับนี่หงหนิงเพิ่งจะเคยได้ยินเพราะปกติทุกคนจะเลือกฝึกวิชากระบี่หรืออาวุธลับซึ่งเป็วิชาเด่นของสำนักเสียมากกว่า
"ฝ่ามือเมฆาเร้นลับ...ทำไมเ้าถึงเลือกฝึกวิชานี้กัน"หงหนิงถามด้วยท่าทีประหลาดใจแม้ชุดฝ่ามือนี้นางจะเป็คนคิดค้นเอง แต่มันก็ทำได้แค่ป้องกันเท่านั้นแทบจะโจมตีไม่ได้เลย
"ข้าไม่อยากทำร้ายผู้คนเ้าค่ะถ้าเป็ไปได้ก็อยากจะฝึกวิชาป้องกันเสียมากกว่า"ชิงิตอบพลางก้มหน้าลงน้อยๆ ไม่ทราบทำไมเช่นกันแต่ชิงิมีความคิดเช่นนี้มาั้แ่เด็กแล้วแม้แต่แมลงชิงิก็ยังไม่คิดจะทำร้ายพวกมันเลย
“ชิงชิงข้าเข้าใจความใจดีของเ้านะ แต่โลกภายนอกนั้นโหดร้ายกว่าที่เ้าคิดมากยามที่เ้าต้องเผชิญหน้ากับศัตรูบางครั้งเ้าก็จำเป็ต้องทำสิ่งที่จำเป็”หงหนิงมองไปทางชิงิด้วยใบหน้าอ่อนโยนในวัยเด็กนางก็มีความรู้สึกอ่อนโยนเช่นนี้เหมือนกันแต่เมื่อเข้าสู่โลกความจริงก็ได้แต่ยอมรับเท่านั้น
“เ้าค่ะ....”ชิงิตอบพลางพยักหน้าช้าๆพวกท่านน้าเองก็บอกแบบนี้เช่นกันแต่หากถึงเวลาจริงชิงิก็ไม่ทราบว่าจะทำได้หรือไม่
“มาเถอะข้าจะสอนวิชาให้เ้า”หงหนิงว่าพลางเดินเข้ามาจับมือของชิงิเอาไว้ก่อนจะบังคับมือของชิงิให้วาดออกไป
13K
![เกมรักอันตรายเดิมพันหัวใจนายหน้าหวาน [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1601485484_87723858.webp)
