แต่ธีมสามก๊กเป็แหล่งที่รวบรวมงานหลายๆ แบบเอาไว้ไม่ได้เป็ธีมที่ดีหรือแย่เกินไป
ถ้าอยากให้คนเกลียดตัวละครสามก๊ก ทางที่ดีที่สุดคือปรับแก้ใหม่ทำลายภาพเดิมของตัวละครไปให้หมด!
เมื่อทำแบบนี้เหล่าเกมเมอร์ที่ชอบสามก๊กก็จะบ่นเื่การแก้ตัวละครใหม่เสียเละจากนั้นก็เลี่ยงเกมของเขา ทำให้เกมมีภาพพจน์แย่ๆ
งานปรับเปลี่ยนตัวละครอันแสนสำคัญนี้ต้องให้หม่าหยางรับผิดชอบ
เผยเชียนมั่นใจในความสามารถของหม่าหยางสุดๆขอแค่หม่าหยางตั้งใจทำงานนี้ รับรองว่าต้องออกมาห่วยแน่!
พอเห็นชื่อตัวละคร หม่าหยางก็ขมวดคิ้ว
เขาโผล่หัวมากระซิบจากเตียงชั้นบน “พี่เชียนคือ...สามก๊กน่ะผมเคยดูแค่ซีรีส์ในทีวี ในนี้มีตัวละครที่ผมไม่รู้จักเยอะมาก...”
เผยเชียนแสนสุขใจ แบบนั้นก็เยี่ยมไปเลยนี่นา
ถ้านายรู้จักตัวละครสามก๊กทะลุปรุโปร่ง ฉันคงไม่กล้าเอางานนี้ให้นายทำ
“อย่าคิดมาก ฉันเชื่อใจนาย เป้าหมายของเราคือฉีกจากอะไรเดิมๆ อยู่แล้วใช้จินตนาการให้เต็มที่เลย ยิ่งฉีกออกไปได้เยอะยิ่งดี”
“แล้วก็ไม่ต้องกังวลว่าผลงานจะออกมายังไงเพราะเื่นี้มันก็ขึ้นอยู่กับนักวาดเหมือนกัน นายแค่บอกทิศทางเขาก็พอ”
“นายออกแบบได้เต็มที่เลยเพราะไม่ได้กำหนดตายตัวอยู่แล้วไม่มีใครมาจู้จี้กับอะไรเล็กๆ น้อยๆ หรอก”
เผยเชียนพยายามโน้มน้าว
เขาไม่อยากให้หม่าหยางถอดใจพอเห็นว่าเป็งานยากแล้วโยนกลับมาให้เขาทำ
ในที่สุดหม่าหยางก็พยักหน้า “ก็ได้ ผมจะพยายามเต็มที่แล้วกัน”
เผยเชียนยังกังวลอยู่เลยเสริมไปอีก “จำไว้ว่าเอาให้ฉีกสุดๆ ไปเลย! ยิ่งดูตลกยิ่งดี!”
หม่าหยางนั่งเกาแก้มอยู่บนเตียง
หลังจากง่วนอยู่สิบนาทีก็ไม่มีอะไรคืบหน้า
ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวเลยโผล่หัวไปถามอีก “พี่เชียนผมควรไปหาซื้อสามก๊กมาอ่านก่อนมั้ย...”
เผยเชียนรีบห้ามทันที “ไม่! ไม่ต้องเลย!ความคิดสร้างสรรค์ของนายคือสิ่งที่ฉัน้า เข้าใจไหมตอนนี้นายไม่มีอิทธิพลเื่สามก๊กมาจำกัดกรอบความคิด นายจะออกแบบฉีกแนวไปได้สุดๆ!”
“อย่ามัวกังวลว่าของดั้งเดิมเป็ยังไง! ใช้จินตนาการของนายให้เต็มที่ ปรับให้ได้มากที่สุด!”
“โอเค” หม่าหยางตอบเสียงอ่อนก่อนจะหดหัวกลับไปคิดต่อ
ผ่านไปพักหนึ่ง เขาก็โผล่หัวมาถามอีกรอบ “พี่เชียนผมออกแบบให้กวนอูเป็ัได้มั้ย จะโอเครึเปล่า”
เผยเชียนพยักหน้า “ได้ดิ!”
ผ่านไปสักพัก
“พี่เชียน ผมให้ม้าเฉียวเป็เซ็นทอร์ได้มั้ย”
“เอาเลย!”
ผ่านไปอีกสักแป๊บ
“พี่เชียน ผมจะให้จิวฉองเป็ัตัวเมียส่วนจูกัดเหลียงเป็นักประดิษฐ์!อุ๋ยซีเป็หุ่นเชิดจักรกล เคาทูเป็เสือ!โจผีเป็สัตว์ประหลาดมีหนวด ลิบองเป็โลลิต้านักฆ่าั!เอาเป็แบบนี้ได้มั้ยอ่ะ”
เผยเชียนตบหน้าขา “ได้!เอาแบบนี้เลย! ไอ้หม่า รู้ตัวรึเปล่าว่าแกมันอัจฉริยะจริงๆตัวอื่นๆ ก็เอาแบบนี้เลยนะ”
ตอนแรกหม่าหยางก็ไม่ค่อยมั่นใจกับงานของตัวเองแต่พอได้ยินเผยเชียนยืนยันก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมา
เห็นหม่าหยางตั้งใจทำงาน เผยเชียนก็ปลื้มปริ่ม
เขาเลือกคนมาไม่ผิด!
ให้จิวฉองเป็ัตัวเมียและให้ลิบองเป็โลลิต้านักฆ่าั
ดูสิว่าเ้านี่มีพร์ขนาดไหน!
เผยเชียนไม่มีทางคิดอะไรแบบนี้ออกด้วยตัวเองแน่!
พอหานักวาดราคาถูกมาช่วยวาดตามรายละเอียดที่ไม่ได้ดีมาั้แ่ต้นก็ไม่มีทางเลยที่งานภาพออริจินัลที่ออกมาจะมีคนทนดูได้ไหว!
คิดดูสิว่าถ้าผู้เล่นสุ่มการ์ดได้แล้วพบว่าโจผีเป็สัตว์ประหลาดมีหนวด...
สุ่มเจอลิบอง แม่ทัพสุดยิ่งใหญ่กลายเป็โลลิต้านักฆ่าั...
พวกแฟนสามก๊กคงจะเดือดกันใหญ่แน่
ดาราต่างประเทศคนหนึ่งได้บอกไว้ว่า“การสร้างหนังจากประวัติศาสตร์ไม่ควรบิดเบือนข้อมูลไปมั่วซั่ว”
แต่ที่เขาทำอยู่คือทำไปมั่วซั่วสุดๆ! พอปล่อยเกมออกไป คนส่วนใหญ่จะต้องเกลียดชังเกมนี้ แฟนๆสามก๊กจะต้องก่นด่าไม่หยุด!
วันคืนอันแสนขมขื่นของเผยเชียนหายวับไปเมื่อได้เห็นอนาคตอันสดใสอีกครั้ง!
เสียสามแสนเพื่อให้ได้สามแสน!
เผยเชียนสามารถวาดภาพชีวิตอันแสนสุขที่รอคอยเขาอยู่ได้!
ระหว่างที่รอหม่าหยางกรอกแบบฟอร์ม เผยเชียนก็ไปหานักวาดบนเว็บไซต์
เว็บไซต์รวมทรัพยากรของ ESRO รวบรวมทรัพยากรเกี่ยวกับเกมไว้มากมาย รวมถึงมนุษย์ด้วย
มีทั้งนักออกแบบเกม นักวาดนักเขียนโปรแกรมมาให้บริการบนเว็บไซต์โดยที่มีค่าใช้จ่ายในการจ้าง
ลูกค้าสามารถดูงานที่ผ่านมาของเหล่าฟรีแลนซ์ถ้าชอบงานก็ติดต่อคุยเื่การจ้างงานได้
เช่น ้างานภาพออริจินัลกี่ชิ้น
เผยเชียนคัดพวกนักวาดที่เชี่ยวชาญเื่งานออริจินัลออกมาแล้วเริ่มตัดตัวเลือกอย่างรวดเร็ว
เขาตัดพวกนักวาดชื่อดังทิ้งหมด
พวกนักวาดผลงานดีก็ตัดทิ้ง
เขามุ่งเป้าไปที่นักวาดหน้าใหม่ที่ขายงานภาพออริจินัลประมาณเจ็ดร้อยหยวนต่อชิ้น
หลังจากดูตัวอย่างงานของนักวาดหลายๆ คนเผยเชียนก็พบว่างานเ่าั้คล้ายกันไปหมด
เว็บไซต์รวมทรัพยากรนี้มีการกรองคนในระดับหนึ่งเพื่อไม่ให้ใครก็ได้เข้ามาประกาศรับจ้าง
ทีมงานของ ERSO จะประเมินก่อนพวกนักวาดหน้าใหม่ที่สามารถประกาศหางานได้อย่างน้อยก็ต้องมีพื้นฐานด้านการวาดรูปที่ดี
เผยเชียนค้นดูเรื่อยๆและตัดสินใจเลือกนักวาดหน้าใหม่ที่มีผลงานให้ดูไม่ค่อยมากนัก
งานของนักวาดคนนี้เป็ภาพวาดสองมิติสไตล์น่ารักๆ ไม่ได้วาดไปในทางสมจริง
ดูแล้วรู้เลยว่าเขาต้องไม่เก่งด้านการวาดภาพสมจริงซึ่งเป็สไตล์งานภาพที่เผยเชียนอยากเอาไปใส่ในเกม!
“เอาคนนี้แหละ!”
เผยเชียนตัดสินใจทันที
แต่เผยเชียนจะจ้างนักวาดแค่คนเดียวไม่ได้เพราะเขา้างานภาพหลายชิ้น
การ์ดบางใบต้องมีงานภาพที่ออกแบบอย่างประณีตเหมือนโปสเตอร์งานแบบนี้ต่อให้เป็นักวาดที่มีประสบการณ์ก็ต้องใช้เวลาเป็สัปดาห์
แต่ที่เผยเชียน้านั้นเป็แค่งานภาพสำหรับการ์ดบนจอมือถือดังนั้นคุณภาพก็จะลดลงไปมากแต่ถึงนักวาดจะเก่งและขยันหน่อยก็ยังต้องใช้เวลาประมาณสองวันอยู่ดี
หมายความว่า ถ้าตัดเื่คุณภาพออกไปก่อนนักวาดที่ทำงานไม่หยุดทั้งเดือนจะสร้างงานภาพออริจินัลออกมาได้มากสุดสิบห้าชิ้น
ถึงเผยเชียนจะบอกว่าตน้างานภาพสองร้อยชิ้นก็ไม่ได้หมายความว่ามันต้องเป็งานภาพออริจินัลที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงสองร้อยชิ้น
มีตัวละครห้าสิบตัว แต่ละตัวมีงานภาพสี่แบบแยกตามดาวแต่ละขั้น
อย่างการ์ดหนึ่งดาวถึงสี่ดาวของจูกัดเหลียงก็จะมีรายละเอียดและเอฟเฟ็กต์พิเศษเพิ่มเติมมาเล็กน้อยไม่ได้ให้ออกแบบใหม่ทั้งหมด
ดังนั้น ตัวละครแต่ละตัวจะมีงานภาพออริจินัลสี่แบบ
เมื่อคำนวณเผื่อดู เผยเชียนต้องจ้างนักวาดประมาณเจ็ดคนเผื่อให้ได้งานภาพตามเวลาที่วางไว้
เขาตัดสินใจต่อรองเื่ราคากับนักวาดคนหนึ่งก่อนไปหาคนอื่นๆ
“สวัสดีครับ บริษัทของเรากำลังพัฒนาเกมการ์ดมือถือ ้าสั่งวาดงานภาพออริจินัลจำนวนมากผมอยากคุยเื่ราคาและตารางงาน ถ้าสนใจช่วยตอบกลับด้วยครับ”
เผยเชียนส่งข้อความให้นักวาดชื่อหร่วงกวางเจี่ยนเขารออยู่สองสามนาทีก็ไม่มีการตอบกลับจึงสรุปว่าอีกฝ่ายน่าจะออฟไลน์อยู่
เผยเชียนไม่ได้รีบร้อนอะไรเพราะหม่าหยางน่าจะกรอกแบบฟอร์มเสร็จวันพรุ่งนี้
เขาหันไปดูเวลาและพบว่าค่ำแล้ว ท้องเริ่มร้องด้วย
“ไอ้หม่า ไปหาไรกินกันมั้ย”
เผยเชียนลงจากเตียง หันมองหม่าหยางบนเตียงชั้นบน
หม่าหยางกำลังเค้นจินตนาการรัวแป้นพิมพ์รังสรรค์ผลงานเขากรอกแบบฟอร์มไปได้เยอะแล้ว
“...ไม่ต้องเครียดขนาดนั้นก็ได้ ไปหาไรกินกัน” เผยเชียนบอก
แม้จะกำลังจดจ่ออยู่กับงาน แต่หม่าหยางก็หิวเหมือนกันจึงลงจากเตียง
“โรงอาหารเหรอ” หม่าหยางถาม
เผยเชียนส่ายหน้าพร้อมตบอก “ไม่ ออกไปหาอะไรกินข้างนอกกัน! ฉันเลี้ยงเอง!”
สิบนาทีต่อมา
พนักงานเสิร์ฟยกบะหมี่และข้าวผัดไข่มาวางตรงหน้าทั้งคู่
1K
