หวนคืนอีกครา พลิกชะตาแห่งคำทำนายเลือด (จบ)

        ชิงซีไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นนางรู้สึกว่าในช่วงหลังความคิดของนางดูสับสน ไม่เยือกเย็นเหมือนเมื่อก่อน

        นางรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อยและเริ่มตรวจสอบสิ่งที่ตนเองอาจละเลยไป

        ...

        ณ เมืองอวิ๋นเมิ่ง

        เย่เช่อยืนอยู่บนหลังคาของเรือนหลังหนึ่ง

        แสงจากโคมไฟริมทางทอดยาวเหมือนสายน้ำไหล

        แสงไฟดูสว่างไสวและอบอุ่นเข้ากันกับม่านดวงดาวบนท้องฟ้า ความเจริญเช่นนี้ไม่สามารถพบได้ในพื้นที่ชายแดน

        ‘ตอนข้าอยู่ที่ชายแดนมักพบเจอเพียงลมพัดแรงและผืนทรายสีเหลืองทอดยาวแต่ความหนาวเหน็บและความแห้งแล้งเช่นนั้นล้วนไม่สามารถพบได้ในเมืองอวิ๋นเมิ่งแน่นอนว่าความเจริญรุ่งเรืองในเมืองอวิ๋นเมิ่งย่อมไม่สามารถพบได้ในพื้นที่ชายแดนเช่นกัน’

        เย่เช่อกล่าวกับบ่าวรับใช้ว่า“ส่งขลุ่ยให้ข้าที”

        บ่าวรับใช้นามเปาฉินก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและส่งขลุ่ยให้เย่เช่อ

        เย่เช่อถือมันไว้ในมือเขาไม่รู้จะเป่าเพลงอะไรดี จู่ๆ เสียงเพลงที่ไพเราะก็ดังขึ้นในหัวของเขา

        เพลงเมฆหมอกเหนือลำน้ำเซียวเซียงนั่นเองเขาจึงตัดสินใจเป่าเพลงนี้

        ขณะเป่าเย่เช่อก็หวนนึกถึงตอนเด็กอันที่จริงตอนนั้นเขามักได้ยินท่านอ๋องเล่นเพลงนี้

        และอีกฝ่ายก็ไม่รังเกียจที่เขาแอบฟังแต่กลับสอนเพลงนี้ให้เขา

        ผ่านมากี่ปีแล้วนับตั้งแต่ตอนนั้น?

        ทุกคนล้วนมีเส้นทางของตนเอง

        ไม่แน่ว่าท่านอ๋องอาจอยากให้เขาเป็นผู้สืบทอดเจตจำนง

        อย่างไรก็ตาม ท่านอ๋องเป็นคนของตระกูลอวิ๋นเขาย่อมใช้แซ่อวิ๋น

        ‘แต่บิดาของข้าเป็นขุนนางกบฏ’

        ตระกูลเย่คือตระกูลขุนนางทรยศแล้วเขาจะคู่ควรกับการเป็นผู้สืบทอดของท่านอ๋องได้อย่างไร?

        คำถามนี้เหมือนเถาองุ่นที่ค่อยๆคลืนคลานเข้ามาบีบรัดหัวใจของเย่เช่อ

        แล้วเขาจะไปหาคนตระกูลอวิ๋นที่ยังมีชีวิตอยู่ได้จากที่ใด?

        องค์หญิงเหวินฮวาสิ้นพระชนม์ตั้งแต่การก่อกบฏครั้งนั้นหรือไม่?

        แล้วองค์ชายอวิ๋นเหิงยังมีชีวิตอยู่หรือไม่?

        อันที่จริงความคิดของเขานับว่าประหลาดมาก

        จริงอยู่ที่เขาเป็นคนตระกูลเย่แต่เขากลับหวังว่าใครสักคนในตระกูลอวิ๋นจะยังมีชีวิตอยู่

        ถ้าบิดาของเขาทำสิ่งที่ไม่ควรทำจริงๆแล้วเขาควรทำอย่างไรต่อไป?

        การรักษาเอาไว้ทั้งความจงรักภักดีและความกตัญญูถือเป็นเรื่องยากมาก

        ความคิดเหล่านี้ทำให้เย่เช่อไม่สบอารมณ์นักแต่เสียงเพลงก็ยังคงลื่นไหล

        เมื่อเป่าจบเขาก็วางขลุ่ยลง

        เขารู้สึกว่าเสียงขลุ่ยอันไพเราะฟังดูหม่นหมองเล็กน้อย

        แต่เขาก็ตัดสินใจหยิบขลุ่ยขึ้นมาเป่าอีกครั้งแต่คราวนี้เป็นเพลงอื่น

        “ลูกหลานของป๋อหยางฉิวหยวนผู้เที่ยงธรรมและซื่อสัตย์

        บรรพบุรุษคือจักรพรรดิเกาหยาง ลูกหลานล้วนเกิดมาเพื่อความถูกต้อง 

        นามของข้ากลมกลืนกับสวรรค์และโลกทั้งยังส่องประกายเหมือนดวงดาว

        สูดเอาแก่นแท้ของสวรรค์ พ่นอากาศขุ่นมัวออกมาแม้ในยามทุกข์ยากก็ไม่แสวงหาความอดทน

        ด้วยความซื่อสัตย์และซื่อตรงจึงถูกใส่ร้ายและทอดทิ้ง

        จักรพรรดิเชื่อคำโกหกและดูแคลนจึงเมินเฉยต่อข้า แต่เชื่อความชั่วร้ายจากพวกพ้อง

        ในอกข้าเต็มไปด้วยความแค้นถูกเหยียบย่ำจมธุลี

        จิตอยู่ในภวังค์ จักรพรรดิไม่เห็นด้วยกับข้าข้าโดดเดี่ยว เกิดความเย็นชา และไม่ย่างกรายเข้าใกล้

        เสียใจที่ต้องอำลาจากจักรพรรดิข้าได้แต่นั่งร้องเพลงเศร้าที่ริมทะเลสาบ

        นักปราชญ์กำลังตกอยู่ในอันตรายแต่พวกเขายังคงมุ่งมั่นที่จะแสดงออกถึงความซื่อสัตย์และจริงใจ

        เหล่าผู้คนที่ชอบใส่ร้ายกำลังติฉินนินทาพวกเขามักข่มคนอื่นและยกย่องตนเอง ข้าสงสัยว่าเหตุใดจักรพรรดิถึงมองไม่เห็นเจตจำนงที่แท้จริงของข้า?

        เคยนัดกันที่วัด แต่เมื่อเชื่อคำนินทาว่าร้ายก็เปลี่ยนใจกลางคัน

        ข้าทั้งยุติธรรมและภักดีแต่กลับถูกทอดทิ้งในถิ่นทุรกันดาร

        คิดถึงบ้านเกิดและภูเขาสูงข้าเอาแต่คร่ำครวญ คิดถึงมาตุภูมิ ข้าเต็มไปด้วยความเศร้าโศก

        ข้าอยากซื่อสัตย์ต่อตนเองแต่หนทางถูกปิดกั้นและมืดมน

        ใบหน้าหม่นหมองและซีดเซียวร่างกายแก่ชราอ่อนแรง

        ลมหนาวพัดเสื้อคลุมให้โบกสะบัดน้ำค้างเย็นจัดชโลมร่างจนเปียกชุ่ม

        พุ่งลงไปที่แม่น้ำแยงซีและเซียงสุ่ยอันเชี่ยวกรากล่องลอยไปกับเกลียวคลื่น

        ข้าเดินขึ้นภูเขาช้าๆแต่ลมกลับพัดแรง

        ข้าจึงก้าวขึ้นหลังม้าแล้วควบม้าช้าๆ ขึ้นภูเขาตงถิง

        ออกเดินทางจากภูเขาชางอู๋ในช่วงเช้าตรู่และหยุดพักที่ยอดเขาซือเฉิงในตอนเย็น

        นั่งเกวียนแวะพักที่จือเป่ยและห้องโถงหยกขาว

        สร้างตั่งที่ประดับประดาด้วยหยกอันงดงามสวมอาภรณ์สีสันสดใส

        ปีนเขาเฟิงหลงและมองลงไป จ้องมองทางเส้นยาวที่ทอดออกจากเมืองหลวง

        เมื่อนึกถึงทิวทัศน์และประเพณีของเมืองหลวงข้าก็ร่ำไห้

        คลื่นสูง กระแสน้ำไหลเชี่ยวคลื่นม้วนตัวและมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก

        ใจของข้าเศร้าโศก ข้าไม่อาจหยุดคิดได้จิตวิญญาณหดหู่เศร้าซึม

        พื้นที่กว้างใหญ่สุดสายตาลมฤดูใบไม้ร่วงพัดอย่างรวดเร็วก่อให้เกิดเสียงกรอบแกรบ

        ถ้าตามสายน้ำไปไม่กลับมาวิญญาณจะจากไปตลอดกาล

        ข้าถอนหายใจ

        แม่น้ำไหลเชี่ยว

        ลมและเกลียวคลื่นโหมแรงยิ่งนัก

        ลมกรรโชก คลื่นกระทบโขดหิน

        กระแสน้ำเชี่ยวกราก

        เมื่อพบภยันตรายในยามทุกข์ยากก็ย่อมลงเอยด้วยการไถ่บาป”

        เมื่อเป่าจบจิตใจของเย่เช่อยังคงขุ่นมัว

        แสงสว่างในเมืองหลวงยังคงสว่างไสวเหมือนทุ่งดวงดาว

        จวนตระกูลใหญ่ประดับประดาไปด้วยตะเกียงจำนวนมากแลดูสว่างไสว

        จู่ๆเขาก็นึกถึงปี้เหยียน

        ไม่รู้ว่าตอนนี้นางกำลังทำอะไรอยู่?

        น้ำค้างลงแล้ว จวนหลายหลังเปิดไฟสว่างค่ำคืนนี้อากาศหนาวเหน็บเหมือนอยู่กลางแม่น้ำ

        ทันใดนั้นเขาก็เป่าขลุ่ยเป็นเพลงที่ฟังดูเชื่องช้าและอ้อยอิ่ง

        “การยับยั้งความยากลำบากเป็นเรื่องยากความรักที่ไร้หนทางทำให้ผู้คนเกิดความปรารถนาตลอดเวลา 

        การมีอิสระเป็นเรื่องยากจึงได้แค่คิดเท่านั้น

        ผ่านมานานแล้วนับตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เราสองคนมีช่วงเวลาดีๆร่วมกัน ไม่รู้เมื่อไหร่เราจะได้พบกันอีก

        จ้องมองด้วยความเสียใจความกังวลเข้าครอบงำ 

        เขียนลงบนกระดาษเขียนคำว่ารักแล้วผนึกให้แน่น จากนั้นส่งกระดาษไปกับม้าเร็ว ผู้รับเปิดอ่านไปน้ำตาไหลไป 

        โรคที่เป็นอยู่นี้คืออะไร? มันส่งผลกระทบต่อใจทั้งสองดวง”

        หลังจากเป่าเสร็จเย่เช่อก็รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย

        เขาคิดถึงผู้หญิงที่เขารัก

        ไม่ว่าจะอยู่ที่ใดเขาก็ยังคิดถึงนางเสมอ

        เย่เช่อโบกมือเบาๆ จากนั้นทั้งเขาและเหล่าผู้ติดตามก็หายวับไปทันที