เมืองเริ่มต้น (2)
น้ำทิพย์ที่ได้ยินเช่นนั้นก็รีบหันไปมองเด็กหนุ่มทันทีแววตาทอประกายแวววาวจนคนที่เพิ่งพูดประโยคนั้นไปต้องขนลุกชันอย่างห้ามไม่อยู่
“จะ...จริงครับ”
ในที่สุด์ก็เห็นถึงความสวยของฉันซักที!
“นายชื่ออะไรเหรอ?”
น้ำเสียงของหญิงสาวเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเห็นทางที่จะทำให้เธอชนะเกมนี้ได้หลังจากที่คิดได้ดังนั้นเธอก็ส่งรอยยิ้มที่คิดว่าสวยที่สุดไปให้เด็กหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง
“เอ่อ...” เด็กหนุ่มคล้ายตกตะลึงไปชั่วขณะเมื่อหญิงสาวตรงหน้าสามารถเปลี่ยนอารมณ์จากหน้ามือเป็หลังมือได้อย่างรวดเร็ว
“ว่าไงสรุปนายชื่ออะไรเหรอ?”เธอถามย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ตอบคำถามเธอซักที
“ผะ…ผมชื่อมิกะคิโมรุ ครับ”
เด็กหนุ่มเอ่ยแนะนำตัวก่อนจะก้มหน้ามองพื้นอีกครั้งราวกับว่าพื้นตรงนั้นน่ามองมากกว่าหน้าของหญิงสาวตรงหน้าเขาน้ำทิพย์เห็นแบบนั้นก็อดจะหงุดหงิดไม่ได้แต่ก็ต้องทำใจให้สงบ
เธอใช้มือเชยคางเด็กหนุ่มขึ้นเพื่อให้เห็นหน้าสวยๆของเธออย่างชัดเจน
“นายเป็คนญี่ปุ่นเหรอ?”
“ผะ...ผมเป็ลูกครึ่งครับ”
“อ้อ”น้ำทิพย์พยักหน้าเข้าใจก่อนจะเอ่ยแนะนำตัวเองต่อ
“ฉันชื่อน้ำทิพย์ ยินดีที่ได้รู้จักนะมิกะ”
หญิงสาวเลือกจะใช้ชื่ออันล่าสมัยที่บิดาของเธอตั้งให้ในการแนะนำตัวครั้งนี้เพราะชื่อวอลเตอร์นั้นเป็ชื่อที่ใช้เรียกของคนในวงสังคมเดียวกันกับเธอเท่านั้น ส่วนคนพวกนี้นั้นยังไงหลังจบเกมก็ไม่ได้เจอกันอีกอยู่แล้ว
“แล้วมิกะได้เล่นสายอาชีพไหนเหรอ?”
“สายเวทย์ครับ”มิกะเอ่ยบอกเสียงเบาราวกับเสียงกระซิบ
“ส่วนฉันเล่นสายซัพพอร์ตนะ”
เธอเอ่ยแนะนำสายที่เธอเลือกเล่นในเกมนี้
อันที่จริงสายนี้เป็สายเดียวที่ไม่ต้องออกแรงอะไรมากเลยแค่คอยอยู่ข้างหลังเพื่อนและช่วยเหลือเล็กน้อยก็พอมั้งเธอคิดว่างั้นนะ
หลังจากที่แนะนำตัวกันเสร็จน้ำทิพย์ก็ลากมิกะที่เป็เพื่อนร่วมทีมคนแรกของเธอออกตระเวนหาเพื่อนร่วมทีมที่เหลืออีกสามคนทันทีระหว่างทางน้ำทิพย์ก็ไม่ลืมที่จะพูดคุยแลกเปลี่ยนข้อมูลกับมิกะตลอดเวลา
“มิกะ นายเล่นเกมมานานหรือยัง”
น้ำทิพย์เอ่ยถามกับมิกะที่ยังก้มหน้ามองพื้นอยู่แต่มือกลับจับแขนเสื้อของเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อยเขาตอบด้วยน้ำเสียงกุกกักเล็กน้อยแต่คำตอบนั้นมันก็ทำให้น้ำทิพย์รู้สึกราวกับได้ขึ้น์แล้วง
“ผะ…ผมเล่นเกมแนวต่อสู้มาได้สองปีแล้วครับ”
“เจ๋งไปเลย!แบบนี้ฉันก็มีสิทธิ์ชนะนะสิ แล้วฉันก็จะได้เงินยี่สิบล้านบาทมาส่วนไอเทมที่สามารถเอาออกมาขายได้ฉันก็จะเก็บออกมาให้หมดเลย”น้ำทิพย์เริ่มเพ้อฝันกับเงินจำนวนนั้น
“อ่อแต่นายไม่ต้องกังวลนะเพราะฉันไม่ใช่คนใจจืดใจดำอะไรหรอก เดี๋ยวฉันจะแบ่งเงินให้นายสักสิบเปอร์เซ็นต์โอเคไหม?”น้ำทิพย์บอกมิกะโดยที่เขาได้แต่พยักหน้าตอบรับกับคำพูดของเธออย่างปฏิเสธไม่ได้
“อย่างน้อยผมก็ไม่ได้สู้อย่างโดดเดี่ยว”มิกะพูดกับน้ำทิพย์ที่หันมาจับไหล่ของเขาทันทีหลังจากที่มิกะพูดจบ
“ฉันไม่ทิ้งนายหรอก นายนะมีค่าสำหรับฉันมากนะรู้ไหม”น้ำทิพย์สบตามิกะด้วยความแน่วแน่เด็กหนุ่มมองด้วยแววตาซาบซึ้งกินใจหากไม่ใช่เพราะประโยคถัดไปที่ทำให้เขาถึงกลับชะงัก
ไม่รู้ว่าคำนี้เป็คำชมหรือคำด่ากันแน่
“นายนะคือตัวเงินตัวทองของฉันเลยรู้ไหม?”
“เอ่อ มันฟังดูคุ้นๆนะครับ ตัวเงินตัวทองนะ”
มิกะเอ่ยถามกับน้ำทิพย์ที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุขเธอไม่พูดอะไรแต่เลือกที่จะเดินต่อโดยไม่มีจุดหมายปลายทาง แต่ที่เธอรู้ก็คือเธอต้องหากลุ่มคนที่เก่งๆไว้เพื่อเธอจะได้ชนะเกมนี้โดยไม่ต้องลงแรงลงกำลังอะไร
คนเก่งแต่โง่ บางทีมันก็มีอยู่เกลื่อนกลาดแหละ!
พวกเธอสองคนเขาไปขอร่วมทีมกับทีมอื่นที่ขาดคนแต่สิ่งที่ได้ก็ไม่ต่างจากตอนแรกที่น้ำทิพย์ไปขอเข้าร่วมทีมมากนัก
“ทำไมการร่วมทีมมันถึงยากเย็นขนาดนี้เนี่ย”
น้ำทิพย์สบถออกมาอย่างหัวเสียเพราะไม่ว่าเธอกับมิกะจะไปขอร่วมทีมกับใครก็โดนปฏิเสธมาเกือบทั้งหมด
“หงุดหงิดโว้ย!”
“จะ..ใจเย็นครับ”
“นายจะให้ฉันใจเย็นได้ยังไง นายไม่เห็นสายตาที่พวกนั้นมองพวกเราเหรอ”
น้ำทิพย์ยังคงพูดต่อไปด้วยความโมโหที่โดนสายตาดูแคลนที่ถูกส่งมาให้กับพวกเธอสองคนเวลาที่พวกเธอไปขอเข้าร่วมทีมซึ่งมิกะอยากจะบอกนะว่าไม่ใช่พวกเราหรอกแต่เป็แค่กับพี่สาวน้ำทิพย์คนเดียว
สาเหตุคงเพราะหญิงสาวเป็เพียงเกมเมอร์หน้าใหม่นั่นเอง
“ผ...ผมว่าใจเย็นๆก่อนนะครับ”
“เอ่อ”
หลังจากนั้นน้ำทิพย์ก็ทำใจสงบสติอารมณ์ที่พุ่งพราดของเธอลงทันที
“ แล้วที่นี้จะเอายังต่อไป ”
“ หะ…ให้ผมช่วยไหมครับ”
หลังจากนั้นเธอกับมิกะก็เดินหาเพื่อร่วมทีมอีกสามคนต่อเพียงแต่คราวนี้พวกเธอไม่ได้เดินไปขอร่วมกลุ่มกับใครแต่เดินไปเรื่อยๆแทน
“นายจะเดินไปไหนเนี่ยมิกะ”น้ำทิพย์เอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเดินมานานแล้วแต่ไม่มีทีท่าว่าจะได้เพื่อร่วมทีมเพิ่มแม้แต่คนเดียวเลย
แต่มิกะที่กำลังเดินก้มหน้าอยู่นั้นกับเลือกที่จะไม่ตอบคำถามของหญิงสาวที่เอ่ยถามขึ้นมาแต่เลือกที่จะเงียบเพื่อเป็คำตอบแทน
ในขนาดที่น้ำทิพย์กำลังบ่นที่มิกะไม่ตอบคำถามของเธออยู่นั้นชายหนุ่มก็กำลังมองรอบๆเหมือนกับหาใครสักคนที่เขารู้จักจนสายตาไปสะดุดเข้ากับคนๆหนึ่งที่กำลังนั่งมองผู้คนที่ผ่านไปผ่านมาอยู่ใต้ต้นไม้ไม่ไกลจากตรงที่พวกเขายืนอยู่มากนัก
แววตาของมิกะทอประกายด้วยความตื่นเต้นก่อนจะชี้ชวนให้พี่สาวข้างกายได้ดู
“นะ...นั้นไงครับสมาชิกคนที่สามของเรา”
…
14/04/2564
4K
