第18集
สองคนต่างนั่งนิ่งในห้องโถงที่รวมเหล่าองค์รักษ์์ชั้นหัวหน้าหน่วยเท่านั้น จางหย่งใช้ผ้าเช็ดกระบี่ตัวเองจนเงาวับตวัดไปมากลางอากศจนเกิดเสียง จางหยูนั่งอ่านหน้งสือจากม้วนไม้ไผ่ อีกมือถือจอกชาเอาไว้ ไม่สนใจเสียงพูดคุยรอบข้าง ่เวลาคนทั้งคู่ต่างก็ว่างเนื่องด้วย องค์หลิงไท่กำลังอยู่กันตามลำพังกับพระชายาอี๋ซู คงอีกนานกว่าพวกเขาทั้งคู่จะมีงานทำ ดังนั้นพอมีเวลาว่างต่างคนต่างทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ จู่ๆเสียงพูดคุยในห้องกลับเงียบลง จางหยูจึงเงยหน้าขึ้นมองยังที่มา
"หืม?"จางหยูส่งเสียงในลำคอ
"เ้าเข้ามาทำอะไรที่นี่"จางหย่งถามเสียงเข้ม
"ขะ ข้า มะ มาตามรับสั่ง"ปาไช่เดินตัวลืบเข้ามาในห้อง ตามหลังด้วยเลี่ยงเฟิ่งที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
"เลี่ยงเฟิ่งล่ะเ้าเข้ามาทำไม"จางหยูวางม้วนไม้ไผ่ลง แล้วเอ่ยถาม
"ข้าอยากเข้ามาดูว่ายามว่างพวกเ้าทำสิ่งใดกัน"
"เฮ๊อะ!นกสอดรู้"จางหย่งบ่นอยู่ในลำคอ ทันใดนั้นเองก็ต้องเอี้ยวหัวตัวเองหลบขนนกสีแดงเพลิงที่พุ่งมาเกือบจะปักใบหน้า เขาใช้สองนิ้วคีบก้านขนนกเอาไว้ในมือได้ทัน
"นี่เ้า!"
"ปากแบบนี้ซักวันจะพาตัวเ้าเดือดร้อน"เลี่ยงเฟิ่งเดินเชื่องช้าเข้ามาหยุดตรงหน้าคนทั้งคู่ จางหยูถอนหายใจ
"เลิกทะเลาะกันเถอะน่า พวกเ้าเป็หนูกับแมวหรืออย่างไร อยู่ที่ใดมักจะพุ่งเข้าห้ำหั่นกันตลอดเวลา ปาไช่ เ้าหิวหรือม่"จางหยูหันมามองปาไช่ที่ยืนตัวลืบอยู่ข้างเลี่ยงเฟิ่ง ส่งยิ้มอ่อนโยนไปให้
"นิดหน่อยขอรับ"ปาไช่ค่อยกล้าตอบจางหยู
"พูดให้มันห้าวหาญไม่ได้หรืออย่างไร แบบนี้จะเป็องค์รักษ์ประจำองค์พระชายา เหล่าผู้ร้ายคงยิ้มในใจว่าเ้าเป็หมูแล้ว"จางหย่งกวาดสายตาขึ้นลงมองไปทั่งร่างของปาไช่
"หุบปากเ้าเถอะน่าจางหย่ง"จางหยูอดรนทนไม่ไหว ออกปากช่วยปาไช่ เข้าลุกขึ้นยืนแตะศอกของปาไช่ประคองให้มานั่งเก้าอี้ เลี่ยงเฟิ่งนั้นไม่ต้องมีผู้ใดเทียบเชิญเขาก็นั่งรออยู่แล้ว
"หิวหรือไม่"จางหยูก้มลงถาม สบตาเรียวสวยด้วยความเอ็นดู ปาไช่พยักหน้าน้อยๆ
"เด็กๆ ไปนำของวางมา อ้อขอชาด้วย"จางหยูเงยหน้าขึ้นหันไปสั่งทหารที่ยืนเฝ้ายามอยู่หน้าประตู
"ให้แต่ปาไช่รึจางหยู แล้วข้าล่ะ"เลี่ยงเฟิ่งหยอกด้วยคำพูด
"อย่างเ้ายัง้าผู้ช่วยอีกหรือ"จางหยูเอ่ยเสียงเรียบ
"ก็ไม่แน่"เลี่ยงเฟิ่งเอ่ยหน้าเรียบเฉย หากดวงตาแพรวพราว
"เ้าเอาใจเด็กนี่มากไปแล้วจางหยู เขาต้องรับรู้ถึงความลำบากเสียบ้าง"จางหย่งขัดเสียงเรียบ
"เ้าผ่อนหนักเบาบ้างเถอะน่าจางหย่ง"จางหยูเอ่ยปากแทรกอีกครั้ง
"ขอบคุณท่านจางหยู"ปาไช่ยิ้มน้อยๆ
"เหลวไหลเ้าสมควรได้รับการดูแลอยู่แล้ว นั่นขนมมาแล้วนั่งตามสบายเถอะ"จางหยูดันจานของวางไปตรงหน้า ปาไช่อดเหลือบตามองจางหย่งไม่ได้ก่อนจะค่อยเอื้อมมือมาหยิบขนมในจาน จางหยูเห็นก็อดเอ็นดูไม่ได้จึงหยิบอีกชิ้นมาส่งให้
"กินเถอะ"หลังส่งให้แล้วจึงจับปลายแขนเสื้อเอาไว้ หยิบป้านชารินลงจอกส่งให้ จางหย่งขมวดหัวคิ้วน้อยๆ เมื่อเห็นเพื่อนที่เฉยเมยกับทุกสิ่งกลับมาเอาใจใส่เด็กผอมกรอบคนนี้ หัวใจถึงกับคันยุบยิบตบมือลงบนโต๊ะเสียงดังจนทุกคนในห้องสะดุ้ง
"รีบกินจะได้รีบออกไปฝึก"จางหย่งบอกเสียงแข็ง ปาไช่ถึงกับรีบกลืนขนมในปากจนสำลักติดคอ จางหยูค่อยลูบหลังให้
"อย่ารีบกินตามสบายเถอะ วันนี้เ้ามาอ่านตำรากับข้าก่อนก็แล้วกัน เื่ใช้แรงไว้พรุ่งนี้ก็มิสาย จริงหรือไม่จางหย่ง"จางหยูเอ่ยเสียงเรียบก็จริงแต่น้ำเสียงจริงจังจนมิกล้าขัด
"ก็ได้ งั้นข้านั่งด้วย"จางหย่งยอมแพ้ เลี่ยงเฟิ่งวางจอกชาลงยิ้มปากกว้าง
"พวกเ้าได้กลิ่นหรือไม่"เลี่ยงเฟิ่งเอ่ยถาม ทั้งสามเงยหน้าขึ้นสบตาสีแดงแววตาสงสัย
"กลิ่นอะไรหรือขอรับ"ปาไช่เอ่ยถามหันซ้ายขวาสูดกลิ่น
"กลิ่นไหน้ำส้มแตก"จางหยูได้ฟังถึงกับอมยิ้มต่างกับจางหยูหัวคิ้วกระตุกอีกครั้ง
"เหลวไหลแล้ว จะมีไหน้ำส้มแถวนี้ได้อย่างไร หุบปากเ้าไปเถอะ"จางหย่งถามเสียงเขียว
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า นั่นสิเหตุใดจมูกแสนดีของข้าถึงได้กลิ่นโชยกระจายแถวนี้กันนะ"เลี่ยงเฟิ่งยังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ จางหยูส่ายหัวไปมาช้าๆกับความไม่ลงรอยของคนทั้งคู่ เขาหันไปมองหน้าปาไช่ที่ยังทำหน้าเหรองงงัน อดใจไม่ไหวลูบหัวกลมของปาไช่ช้าๆด้วยความเอ็นดู เขานึกชอบเด็กปาไช่ั้แ่เห็นหน้าครั้งแรก ด้วยความซื่อจนเกือบโง่ของเด็กคนนี้ แถมความซื่อสัตย์ที่มีต่อนายน้อยของมันยังทำให้เขาสะดุดใจไม่น้อย
"อร่อยหรือไม่"
"ขอรับ"
"พูดกับข้าธรรมดาเถอะ กินอิ่มแล้วก็ไปเก็บของๆเ้ามาไว้ห้องเดียวกับข้า"จางหยูเอ่ยเสียงนุ่ม
"เดี๋ยว!"จางหย่งรีบเอ่ยค้าน
"อะไรของเ้า"จางหยูขมวดหัวคิ้วน้อยๆ
"ทำไมต้องให้เขานอนกับเ้าด้วยเล่า ห้องว่างมีมากมายจัดให้สักห้องคงมิใช่เื่ยาก"
"เอ๊อะ!เ้าคนขี้อิจฉา"เลี่ยงเฟิ่งส่งเสียง จางหย่งถึงกับมุมปากกระตุกแอบซัดเข็มเงินในซอกผ้าสะบัดเข้าใส่เลี่ยงเฟิ่ง นก์ก็ใช่จะน้อยหน้ากางฝ่ามือคีบเข็มเงินทันทีเช่นกัน ต่างคนต่างใช้ฝ่ามือสะบัดใส่กันไปมา ทั้งที่ยังไม่ลุกจากเก้าอี้เสียด้วยซ้ำ จางหยูหยิบม้วนไม้ไผ่ที่วางบนโต๊ะขึ้นมา อีกมือก็จับมือบางดึงให้ลุกขึ้นเงียบ ปาไช่เดินตามแรงจูงใบหน้ายังหันกลับไปมองสองคนที่ปะทะฝ่ามือใส่กันไม่หยุด เหล่าทหารด้านในต่างก็หยิบก้อนเงินมาวางพนันขันต่อใส่กันว่าผู้ใดจะเป็ผู้ชนะในการประมือครั้งนี้
"เราจะไปที่ใดกันหรือขอรับ""ปาไช่เงยหน้าขึ้นมองจางหยู
"ไปที่ห้องนอนของข้า"จางหยูตอบยิ้มๆ ปาไช่ไล่สำรวจคนที่เดินเคียงข้างด้วยสายตาชื่นชม คนผู้นี้รูปร่างสูงโปร่ง ความสูงนั้นไล่เรี่ยกับจางหย่ง แต่ทว่าตัวบางกว่า ทั้งใบหน้าหล่อเหลาราวเทพเซียน ถึงแม้จะน้อยกว่าองค์หลิงไท่ก็มิได้ด้อยไปกว่ากันกี่มากน้อย ผิวขาวจนเห็นเส้นเืละเอียดเนียนตา ตางกับจางหย่งที่เป็ผิวสีเข้มและร่องรอยาแก็มีให้เห็น เนื้อตัวใหญ่โตจนคับบ้านของจางหย่งถึงจะดูน่าเกรงขามก็ตามที
"เป็อย่างไรหน้าตาข้าน่าเกลียดน่ากลัวหรือไม่"จางหยูถามปนหัวเราะ
"ไม่ขอรับ"
"แล้วเหตุใดเ้าถึงมองแบบนั้น"
"เ้าดูน่ากลัวน้อยกว่าท่านจางหย่งเยอะเลย"
"เรียกเขาธรรมดาเหมือนข้าก็ได้"จางหยูยิ้ม ถึงที่พักก็เปิดประตูให้ปาไช่ก้าวเข้าไปด้านในก่อน ด้านในห้องนอนกว้างขวางยิ่งนัก ด้านหน้าคล้ายกับห้องรับแขก มีตั่งเก้าอี้ สีตัววางเรียงกัน ขั้นด้วยโต๊ะวางต้นไทรทำจากหยกและพลอยงดงาม กลิ่นกำยานอ่อนๆโชยไปทั่วห้อง ด้านในมีฉากกั้นวาดรูปูเางดงาม พอเดินเลยเข้าไปด้านในก็พบกับ ห้องที่มีชั้นหนังสือวางเรียงติดผนัง มีทั้งม้วนไม้ไผ่และหนังสือกระดาษเป็เล่ม เรียงรายเต็มทุกชั้น และโต๊ะหนังสือที่มีถาดฝนหมึกวางอยู่ แผ่นกระดาษบนโต๊ะวางเป็ชั้นเรียบร้อย
"ห้องพวกนี้เ้าใช้ได้หมดเหมือนเป็ห้องของเ้าเอง มานี่เถอะ"จางหยูจูงมือบางเข้าไปยังประตูบานเลื่อนกระดาษ มีรูปวาดน้ำตกและต้นไม้งดงามกั้นเอาไว้ ด้านในเป็ห้องนอนทุกอย่างประดับด้วยสีขาวสลับน้ำเงิน ตั่งกว้างสามารถนอนได้สองคนสบายๆ ด้านในกลิ่นกำยานยิ่งชัดเจนขึ้น
"ชอบหรือไม่"
"ให้ข้านอนตรงไหนขอรับ"
"นอนกับข้าสิตั่งนั่นนอนได้สองคนสบายมาก"
"แต่ข้าเป็ผู้ด้อยปัญญา นอนข้างล่างก็ได้ขอรับ"
"เหลวไหล เ้ากับข้าก็ไม่ต่างกัน นอนด้วยกันนี่แหละ หากจะอาบน้ำก็มีบ่าวรับใช้ เ้าเรียกหาได้เลย"จางหยูเอ่ยยังไม่ทันขาดคำจางหย่งก็พุ่งเข้ามาในห้อง ใบหน้าถมึงทึงยิ่ง ตามติดด้วยเลี่ยงเฟิ่งที่ยังเดินเชื่องช้าตามมาด้านหลัง
"หมายความว่าอย่างไรจางหยู"จางหย่งพุ่งมาถึงข้างตัวปาไช่
"เื่ใด แล้วเมื่อไหร่เ้าจะเลิกเอะอะโวยวายเสียทีจางหย่ง"จางหยูส่ายหัวไปมา
"ก็เ้ากำลังทำอะไร"
"ทำสิ่งใด ข้าก็แค่แนะนำห้องห้องปาไช่รู้เท่านั้น"
"แต่พวกเ้าจะนอนด้วยกันไม่ได้"จางหย่งตวัดเสียง
"เพราะเหตุใด"จางหยูเลิกคิ้ว น้ำเสียงยังราบเรียบไม่เปลี่ยนแปลง กลับเป็จางหย่งที่อึกอักเสียเอง
"เฮ๊อะ! พวกไม่รู้ใจตัวเองน่าเบื่อจริงๆ"เลี่ยงเฟิ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงขบขัน จางหย่งหันมาถลึงสายตาเข้าใส่
"หุบปากของเ้าเถอะน่า"จางหย่งพูดเสียงแข็ง ปาไช่ถึงกับหน้าเสียด้วยไม่รู้สาเหตุว่า เหตุใดจางหย่งจึงรังเกียจเขานัก
"เห้อ พอได้แล้วน่าจางหย่ง เลิกทำตัวเหลวไหลได้แล้ว"จางหยูยกยิ้มบนใบหน้า
"ไม่รู้แล้ว ถ้าเ้าเด็กนี่นอนกับเ้าได้ ข้าก็จะมานอนด้วย"จางหย่งโพล่งขึ้นมา คนที่ชะงักมือหาใช่จางหยูคนเดียว คราวนี้กลับเป็ปาไช่ด้วยอีกคน
"ถ้าอย่างนั้น ข้าขอนอนห้องอื่นก็ได้ขอรับ"ปาไช่ตัดปัญหา
"นี่! นี่!"เลี่ยงเฟิ่งขัดทุกคน
"อะไรอีกล่ะเ้านกเ้าปัญหา"จางหย่งถาม
"พวกเ้ามัวแต่เกี่ยงกันเื่ปาไช่ ลืมข้าแล้วหรือ ข้าก็้าที่หลับนอนเช่นกันนะ"เลี่ยงเฟิ่งเอ่ยเสียงเรียบ ยืนแคะเล็บตัวเองด้วยมือข้างเดียว ทั้งจางหย่งและจางหยูชะงักบ้าง
"เอาอย่างนี้ข้านอนกับเลี่ยงเฟิ่งก้ได้ขอรับ"ปาไช่ลอบถอนใจ ในที่สุดเขาก็หาทางออกได้แล้ว
"ไม่ได้!"คราวนี้สองเสียงของจางหย่ง จางหยูเอ่ยขึ้นพร้อมกัน เลี่ยงเฟิ่งได้ยินถึงกับกุมท้องตัวเองหัวเราะไม่หยุด
"ปาไช่เอ๋ยปาไช่ เ้านี่ดวงดีไม่น้อย มีแต่คนอยากเอาใจเ้า"ปาไช่ถึงกับทำหน้ากลืนยาขม
"อย่าเอาใจข้ายังดีเสียกว่า"จางหย่งและจางหยูถลึงตาเขา้ใส่เลี่ยงเฟิ่งทันที
"พูดจาเหลวไหลแล้ว เอาอย่างนี้ เ้าไปนอนกับจางหย่ง ข้านอนกับปาไช่เอง แบบนี้ดีหรือไม่"จางหยูตัดสิน
"ไม่ดี ไม่ดีทั้งนั้น เอาแบบนี้ เรือนด้านหลังมีห้องอยู่สีห้อง พวกเราย้ายไปอยู่ด้วยกันหมดนี่เลยก็แล้วกัน ง่ายที่สุด"จางหย่งเป็ผู้ตัดสิน จางหยูพยักหน้าคล้อยตาม คงมีแต่เลี่ยงเฟิ่งที่ยังยิ้มไม่หยุด
"เ้าพวกใจตายด้าน วันใดที่พวกเ้าสูญเสียเขาไปแล้วจะมาโอดครวญให้ข้าช่วยทีหลังไมไ่ด้นะ หรือถ้าให้ข้าช่วยคงเก็บค่าแรงจนพวกเ้าหมดแต่แน่นอน"เลี่ยงเฟิ่งเอ่ยขึ้นมาลอยๆ
"หุบปากของเ้าไปเลย เ้านกตัวป่วน"จางหย่งตวัดเสียง
"รับรองว่าข้าไม่ให้เ้าต้องมาช่วยเหลือข้าแน่นอน"จางหยูบอกเสียงเรียบเช่นกัน
ปาไช่".............."
144
