ในขนาดทางด้านของโนอาห์ที่กำลังเริ่มออกล่าทำภารกิจเพื่อไขว่คว้าหาที่ 1 นัตสึเมะเองในตอนนี้ก็กำลังเล่นบทนินจาหลบซ่อนตัวจากสิ่งมีชีวิตที่น่าหวาดกลัวซึ่งมันในตอนนี้กำลังไล่ล่าพวกเขาก่อนที่มันจะวิ่งออกไปจากกล้องต้นไม้ที่นัตสึเมะกำลังนั่งปิดปากตัวเองอยู่บนต้นไม้ พร้อมกับภายในมือของเขาอีกข้างหนึ่งซึ่งในตอนนี้เขาได้จับกระต่ายสีขาวเป็ตัวประกันเป็ที่เรียบร้อย
ซึ่งถ้าเกิดผมไม่สามารถหนีจากไอ้หมีตัวนั้นได้อีกแล้วละก็ ผมจะใช้ไม้ตายชิ้นสุดท้ายก็คือกระต่ายที่อยู่ภายในมือโยนไปให้มันกินแล้วระหว่างที่มันกำลังกินอยู่นั้น ผมก็จะอาศัยจังหวะหลมหนีมันช่างเป็แผนการที่ชาญฉลาดจริงๆ ส่วนนาฬิกาในตอนนี้มันก็ได้กลับมาอยู่ภายในข้อมือของผมเป็ที่เรียบร้อยแล้ว เมื่อเห็นว่ามันได้เดินออกไปไกลแล้วมันก็ได้ทำให้ผมนั้นถอนหายใจออกมา
"ในที่สุด ก็ไปซะที"
ใช้เวลากว่า 1 ชั่วโมงหรืออาจจะ 2 ชั่วโมงในการนั่งอยู่บนต้นไม้ต้นนี้ ซึ่งในระหว่างที่กำลังนั่งอยู่บนต้นไม้มันก็เดินวนเวียนไปมาอยู่รอบๆ จนทำให้ผมทำได้เพียงแค่นั่งหายใจเงียบๆอยู่บนต้นไม้ แล้วก็ขอบอกเลยว่ามันโคตรทรมาน ถ้าเกิดตอนนี้ผมอยู่บ้านแล้วละก็ มันคงจะเป็เช้าอันแสนสงบสุขพร้อมกับความสุขที่ได้กินข้าวเช้าในขณะที่กำลังนั่งี้เีดูโทรทัศน์ แต่ในตอนนี้มันกลับเป็เพียงแค่ความฝันอันหอมหวานเพราะแม้แต่การจะกินข้าวเช้าก็ยังแทบเป็ไปไม่ได้เลยในตอนนี้
ใช้เวลาอยู่ที่ต้นไม้อีก 2-3 นาทีเพื่อตรวจเช็คให้แน่ใจว่ามันจะไม่กลับมาอีกแล้ว มันก็ได้ทำให้ผมะโลงมาจากต้นไม้ ในขณะที่ยังคงจับไอ้เ้ากระต่ายที่มันทำผมเสียเื่ั้แ่เช้า
"เอาละผมจะทำยังไงกับนายดีนะ แถมตอนนี้ผมก็หิวๆแล้วด้วยสิ"
ดวงตาสีเทาที่เหมือนกับราชสิงห์ซึ่งได้จ้องมองมายังเหยื่อตรงหน้าที่อยู่ภายในมือ มันก็ได้ทำให้เ้ากระต่ายตัวนั้นถึงกับสั่นไปด้วยความกลัว! พร้อมกับดวงตาสีแดงของมันที่สั่นไหวไปมาในขณะที่กำลังอ้อนวอนขอร้อง ซึ่งถามว่าผมในตอนนี้ที่กำลังหิวโคตรๆสนไหม ขอบอกเลยว่าไม่!
"เอาเป็กระต่ายย่างก็แล้วกันนะ"
สีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสที่เต็มไปด้วยความสุขเมื่อได้คิดถึงสภาพอาหารของเนื้อกระต่ายย่าง มันก็ได้ทำให้เขานั้นรู้สึกคุ้มค่าจริงๆถ้าเกิดได้กินมัน แล้วในขณะที่กำลังจะเดินไปเก็บกิ่งไม้รอบๆเพื่อมาก่อนเป็กองไฟ มันก็ได้มีผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากป่าด้านหลังในขณะที่ร่างกายบางส่วนอาบไปด้วยเืพร้อมกับดาบภายในมือที่ได้มีเืหยดลงกระทบกับพื้น
นัตสึเมะที่กำลังเก็บกิ่งไม้ก็ได้หยุดชะงักก่อนที่จะหันหลังกลับไปมองแล้วพบกับผู้ชายคนนั้นที่ในตอนนี้กำลังยกมือขึ้นมาเช็ดเืบนใบหน้า ซึ่งผมขอพูดตามความจริงว่าสภาพของเขาในตอนนี้มันน่ากลัวเป็อย่างมาก สายตาของเขาที่มองมายังผมนั้นมันเหมือนกับนักล่าที่มองมายังเหยื่อ แต่เมื่อได้มองตามสายตาของเขาจริงๆแล้วนั้น สายตาของเขากับจับจ้องมายังกะต่ายภายในมือ!
'ไม่มีป้ายอย่างนั้นหรอ'
เขาที่ได้จ้องมองมายังแขนเสื้อแล้วพบว่าที่แขนเสื้อของผมนั้นไม่มีป้ายมันก็ได้ทำให้เขามีสีหน้าสงสัย พร้อมกับคิดขึ้นมาอยู่ภายในใจก่อนที่จะยกดาบขึ้นมาตั้งท่าโจมตี ซึ่งมันทำให้นัตสึเมะที่เห็นแบบนั้นถึงกับมีสีหน้าสงสัยและไม่เข้าใจสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้
"ผมว่าค่อยๆพูดค่อยๆจากันก็ได้นะครับ เรามาใช้วิธีของคนที่มีภูมิปัญญากันเถอะครับ"
ถึงแม้ว่าเขาจะได้ยินแบบนั้นก็ยังคงไม่มีท่าทีตอบสนองใดๆทั้งสิ้น แถมบรรยากาศรอบตัวของเขาที่กำลังเดือดระอุซึ่งพร้อมจะปะทุได้ตลอดเวลา มันก็ยิ่งทำให้ผมที่ได้เห็นแบบนั้นถึงกับน้ำตาตก เพราะดูท่าทางแล้วเขาคงไม่นิยมใช้คำพูดกันสินะในสถานการณ์แบบนี้
"เอาอาวุธของนายขึ้นมา"
เขาได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเ็าหลังจากที่เห็นว่านัตสึเมะนั้นยังคงไม่ยอมหยิบอาวุธของตนเองขึ้นมาเผชิญหน้ากับเขา ซึ่งมันทำให้ผมที่ได้ยินแบบนั้นถึงกลับมีสีหน้าสงสัย ก่อนที่จะยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาโชว์ให้เขาดู ซึ่งมีเพียงแค่ไม้อันนึงและกระต่ายที่ยังคงมีชีวิตอยู่
"อาวุธ?...ขอโทษทีครับ แต่ของแบบนั้นผมไม่มีหรอกนะครับ นอกจากไม้ที่อยู่ในมือ เพราะฉะนั้นแล้วพวกเรามาคุยด้วยคำพูดกันเถอะ-"
เสียงะเิดังสนั่นออกมาจากข้างหลังพร้อมกับต้นไม้จะหักโค่นล้มลงในขณะที่แก้มข้างขวาของนัตสึเมะจะปรากฏรอยาแพร้อมกับเืที่ไหลซึมออกมา ซึ่งมันทำให้ผมถึงกับขนลุกไปทั่วทั้งร่างกายเมื่อยกมือขึ้นมาััเื
"งั้นฉันจะถือว่านั่นเป็อาวุธของนายก็แล้วกัน"
ผู้ชายคนนั้นได้ใช้แขนเสื้อเช็ดเืออกจากดาบก่อนที่จะชี้มันมายังตรงหน้าของนัตสึเมะ และนั้นมันก็ได้ทำให้ผมที่กำลังมองเืของตนเองบนนิ้วมือ ได้กำหมัดแน่นก่อนที่จะฉีกแขนเสื้อของตนเองมาพันมือทั้งสองข้างเอาไว้
"ผมถืออคติว่าจะไม่โจมตีใครก่อน แต่เมื่อคุณเป็ฝ่ายเริ่มก่อน ถ้าอย่างนั้นสิ่งที่ผมจะทำต่อไปนี้ จะถือว่าเป็การป้องกันตัว"
สิ้นสุดคำพูดนัตสึเมะก็ได้เร่งสปีดเข้าประชิดตัวของผู้ชายตรงหน้าพร้อมกับหมัดที่โจมตีเข้าใส่ใบหน้า แต่ผู้ชายคนนั้นก็ได้ใช้ดาบฟันสวนกลับมาทำให้กำปั้นของนัตสึเมะปรากฏาแพร้อมกับเืที่พุ่งกระฉูดออกมา
ซึ่งมันทำให้ผู้ชายคนนั้นที่เห็นว่าผมไม่ได้แสดงสีหน้าเ็ปอะไรออกมามันก็ได้ทำให้เขาปรากฏความสงสัยขึ้นภายในใจ และภายในเสี้ยววินาทีนั้นบนล่างกายของเขาก็ััได้ถึงความเ็ปที่ะเิออกมา พร้อมกับหมัดข้างซ้ายของนัตสึเมะจะอัดเข้าที่ข้างร่างกายจนทำให้เขากะอาบน้ำลายออกมาพร้อมกับกระดูกภายในร่างกายจะปรากฏรอยร้าว หมัดข้างขวาที่ยังคงมีเืไหลออกมาตลอดเวลาก็ได้ทำการปิดฉากโจมตีเข้าใส่ใบหน้า
แล้วด้วยความรุนแรงของการโจมตีในครั้งนี้ก็ทำให้ผู้ชายตรงหน้ากระแทกลงกับพื้นจนตัวเด้งลอยขึ้นมาตรงหน้าของผม ก่อนที่ตัวของเขาจะตกลงพื้นแล้วนอนแน่นิ่งไปในขณะที่ยังคงมีลมหายใจอยู่พร้อมกับปรากฏตัวอักษรแปลกๆขึ้นอยู่ที่ข้อมือนาฬิกาของเขา แล้วในตอนนั้นเองเสียงแจ้งเตือนของนาฬิกาก็ได้ดังขึ้น ซึ่งมันได้โชว์คะแนนอะไรบางอย่าง จาก 0 กลายเป็ 1,780 พร้อมกับแสดงอันดับว่าผมในตอนนี้อยู่ในอันดับที่ 25
"นี่มันเื่บ้าบออะไรกัน? แล้วผมไม่เห็นจำได้นะว่ามันเคยมีฟังก์ชั่นนับคะแนนด้วย หรือว่ามันเกิดอะไรขึ้นในตอนที่ผมไม่ได้ใช้นาฬิกา?"
มันเป็ความสงสัยหลังจากที่ได้เห็นคะแนนปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอ ซึ่งหลังจากที่ยืนค้นหาข้อมูลไปได้สักพักมันก็ได้ทำให้เขาเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้มากยิ่งขึ้นและมันก็ถึงกับทำให้ผมยกมือขึ้นมากุมขมับ เพราะไม่ใช่เพียงแค่ผมจะต้องอยู่ภายในป่าห้ามออกไปจนกว่าเวลาที่นับถอยหลังในตอนนี้ซึ่งยังเหลืออีก 9 ชั่วโมงจะหมด ผมยังต้องมาคอยระแวงเอาตัวรอดจากคนอื่นที่พยายามจะกำจัดผมเพื่อหวังเอาคะแนนอีกด้วย
ซึ่งถ้าจะให้พูดง่ายๆนี่ก็เหมือนกับเกมๆหนึ่ง ที่พวกคุณจะต้องคอยเก็บหาคะแนนจากสิ่งรอบตัวไม่ว่าจะเป็การล่าสัตว์หรือตรวจสอบพืชรวมไปถึงการจัดการคนอื่นนอกจากตัวของตัวเองอีกด้วย และจะต้องเอาชีวิตให้รอดภายในระยะเวลาที่กำหนดโดยที่ห้ามออกจากป่าไม่อย่างนั้นจะโดนปรับแพ้ และต่อให้คุณอยากออกจากป่ามันก็แทบเป็ไปไม่ได้ เพราะในตอนนี้ทั่วทั้งป่าได้มีกระจกใสๆมาป้องกันไม่ให้คนออกไปจากที่นี่
ซึ่งมีเพียงแค่ 2 วิธีเท่านั้นที่จะสามารถออกไปจากป่าแห่งนี้ได้ นั่นก็คือคุณถูกจำกัดหรือว่าคุฌสามารถเอาตัวรอดในระยะเวลาที่กำหนดได้ และถ้าเกิดเป็เงื่อนไขที่ 2 ต่อให้คุณอยู่ในระดับต่ำที่สุดหรือมีคะแนนน้อยที่สุดคุณก็จะชนะไปโดยปริยายและคะแนนที่คุณเก็บสะสมได้นั้น ดูเหมือนว่ามันจะสามารถเอาไปใช้ทำอะไรบางอย่างได้ ซึ่งแน่นอนว่าผมในตอนนี้ไม่มีทางรู้ได้เลย จนกว่าเวลาที่เหลืออยู่จะหมดลง
ผู้ชายคนนั้นที่ได้เข้ามาโจมตีในตอนนี้ทั่วทั้งร่างกายของเขาก็ได้หายไปภายในพริบตาเหมือนกับว่าไม่เคยมีอะไรอยู่ตรงนั้นมาก่อน ซึ่งมันทำให้นัตสึเมะที่เห็นแบบนั้นถึงกับปรากฏสีหน้าใ ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาหลังจากที่เห็นว่าตัวเองยังคงปลอดภัยดีอยู่
"ดูเหมือนนี่จะเป็ระบบเคลื่อนย้ายเองโดยอัตโนมัติหลังจากที่เห็นว่าผู้เข้าแข่งขันตกอยู่ในอันตรายหรือโดนกำจัดสินะ แต่จะว่าไปแล้วเขาไปเอาอาวุธมาจากไหนกัน?"
ผมได้ก้มลงหยิบดาบขึ้นมามองดูด้วยความสงสัยก่อนที่จะลองฟันดาบเหมือนกับซามูไร แต่แล้วในตอนนั้นเองดาบที่อยู่ภายในมือของผมก็ได้หลุดออกจากมือซึ่งมันทำให้ผมถึงกับมีสีหน้าเขินอายเมื่อเห็นว่าตัวเองทำอะไรลงไป แต่สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกอายเลยจริงๆก็คือผมนั้นใช้ดาบไม่เป็
ไม่สิแม้แต่จะเหวี่ยงดาบให้ได้สักครั้งหนึ่งโดยที่ดาบไม่หลุดมือ มันก็แทบเป็ไปไม่ได้สำหรับผมเลยสักนิด ซึ่งมันก็ได้ทำให้ผมถึงกับคอตกพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมาในขนาดที่รอยยิ้มบนใบหน้านั้นล้วนแสดงออกถึงความเ็ปที่แสนสาหัสเมื่อรู้ว่าตัวเองจับดาบไม่ได้ และความฝันที่อยากจะเป็นักรบหรืออัศวินก็ต้องโดนทำลายลงไปโดยที่ไม่ทันจะได้คิดเลยด้วยซ้ำ ผมนี่มันช่างน่าอับอายขายขี้หน้าลูกผู้ชายจริงๆ แต่ถึงแม้ว่าจะเป็แบบนั้นผมก็ยังคงเดินไปเก็บดาบก่อนที่จะเก็บมันเข้าฝัก
"ต่อให้ผมใช้นายฝันไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ใช้ขว้างได้แล้วกัน"
ใช่ครับในเมื่อผมไม่สามารถใช้ดาบเป็อาวุธระยะประชิดได้ ถ้าอย่างนั้นผมก็จะทำให้มันกลายเป็อาวุธระยะไกลแท้ ซึ่งหวังว่าผมจะไม่ต้องทำแบบนั้นนะ เพราะอย่างน้อยผมขอพบเอาไว้เท่ๆหน่อยก็ยังดีกว่าไปตัวเปล่า แถมในตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าเวลาเพิ่งจะผ่านไปเพียงแค่ 3 ชั่วโมงเองนับั้แ่ที่บททดสอบได้เริ่มขึ้น
นัตสึเมะที่หันกลับมามองรอบๆตัวเพื่อหากระต่ายสีขาวตัวนั้นมันก็ได้ทำให้ผมเห็นถึงกระต่ายสีขาวตัวนั้นที่ในตอนนี้มันกำลังย่องเบาออกไปจากตรงนี้อย่างช้าๆเหมือนกับพยายามทำให้ผมนั้นไม่รู้สึกตัว แต่เสียดายที่ผ่านในวินาทีต่อมามันก็ััได้ถึงสายตาที่จับจ้องมายังตัวมันและทำให้มันถึงกับขนลุกก่อนที่จะวิ่งเข้าไปภายในป่าอีกครั้งหนึ่ง!
"ครั้งนี้นายหนีผมไม่พ้นหรอกนะ!"
พูดจบผมก็ได้วิ่งตากระต่ายตัวนั้นไปอีกครั้งหนึ่ง โดยที่หารู้ไม่ว่าการวิ่งไล่มันในครั้งนี้จะนำพามาซึ้งปัญหาอันใหญ่หลวงและโคตรน่าปวดหัวสำหรับผมในตอนนั้นเลยก็ว่าได้
47K
