ตอนที่ 11 เด็กสอนไม่ได้ (1)
“ท่านอาจารย์เ้าคะ” อวี๋เยียนรีบลุกขึ้นพยุงอาจารย์หญิง ขณะเดียวกันก็อธิบายอย่างเป็กังวล “ั้แ่เล็กน้องสี่เติบโตมากับเฝิงอี๋เหนียง อี๋เหนียงไม่สบายอยู่นานหลายปี ไม่มีกำลังมาอบรมสั่งสอนน้องสี่ เพราะเหตุนี้จึงทำให้เสียการเรียน ขออาจารย์ได้โปรดสั่งสอนอย่างถี่ถ้วนด้วยเ้าค่ะ ความจริงเจียวเอ๋อร์นั้นเฉลียวฉลาดมากเลยนะเ้าคะ”
เจียวเอ๋อร์หรือ “เจียวตัวไหน เขียนมาให้ข้าดูสักหน่อย”
ใบหน้าของอวี๋เจียวแดงขึ้นมาอีกครั้งมองไปยังอาจารย์ด้วยความหวาดกลัว ครั้งนี้แดงจริงๆ ไม่มีการเสแสร้งอย่างแน่นอน เจียวของนางนั้นแทนถึงคนงาม ตัวอักษรผู้หญิง[1] รวมกับตัวอักษรพร้อมกัน[2] ปัญหาคือ ์รู้ว่าในยุคนี้เขียนอักษร ‘เจียว[3]’ เยี่ยงไรกันเล่า หากเขียนผิดไปคงไม่ใช่เพียงเสียหน้าเท่านั้น ชื่อของตนเองยังเขียนผิด อาจารย์จะมองนางเยี่ยงไร
ราวกับรับรู้ถึงความลำบากของอวี๋เจียว อวี๋เยียนรีบหยิบพู่กันขึ้นมาเขียนอักษรเจียวตัวใหญ่ๆ ส่งให้อาจารย์ อาจารย์ผู้นั้นมองตัวอักษรบนกระดาษ ความอ่อนโยนบนใบหน้าไม่มี สายตาที่หันไปมองอวี๋เจียวก็เข้มงวดขึ้นมาเป็พิเศษ
เจียว อ่านได้สองความหมาย หนึ่งคือออกเสียงเจียว หมายถึงหญิงงาม สองคือออกเสียงเสียว หมายถึงมั่วโลกีย์
คุณหนูในจวนนี้ไม่ว่าจะเป็สายตรงหรือสายรองล้วนถูกเลี้ยงดูอยู่ข้างกายฮูหยินใหญ่ มีเพียงคุณหนูสี่ผู้นี้ที่ถูกเลี้ยงดูโดยอี๋เหนียงหรือ อี๋เหนียงยัง ‘อ่อนแอขี้โรค’ จนกระทั่งไม่อาจให้ความรู้ได้ คำนี้ไว้หน้าแล้วอย่างเห็นได้ชัด ต้องเป็เพราะอี๋เหนียงผู้นั้นปรนนิบัติคนด้วยตัณหาเป็แน่ ตัวนางเองใช้ความงามทำให้คนอื่นลุ่มหลง จะเอาอะไรมาสั่งสอนลูกกันเล่า
มองดูอวี๋เจียวโดยละเอียด แม้การแต่งกายจะดูเหมาะสม ทว่าร่างกายราวกับต้นหลิว สันกรามเรียวแหลม เกลียวคลื่นวูบไหวในดวงตาดรุณีน้อย ท่าทางน่าสงสารเช่นนั้น ไหนเลยจะมีความงามสง่าในแบบที่สตรีสูงศักดิ์ควรมี
เพียงเพราะชื่อ อาจารย์หญิงผู้นี้ก็รังเกียจอวี๋เจียวไปโดยสิ้นเชิง แต่ไม่ว่าอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็คุณหนูสี่ของจวนตระกูลอวี๋ ต่อให้นางจะถือตัวแต่นางก็รับงานที่นี่แล้ว สะกดความไม่พอใจที่อยู่ในใจเอาไว้ อาจารย์หญิงหันกลับไปหยิบตัวอักษรตัวใหญ่ที่เตรียมเอาไว้ให้อวี๋ฉุน วางไว้หน้าโต๊ะของอวี๋เจียว เอ่ย “ในเมื่อคุณหนูสี่ยังไม่มีความรู้ เช่นนั้นก็คัดตามแบบตัวหนังสือนี้กับคุณหนูห้าเถิด” เอ่ยจบก็ไม่มองนางอีก หันกลับไปสอนเนื้อหาบทเรียนของวันนี้ให้กับพวกอวี๋เยียนสามคน
มองร่องรอยตัวอักษรงดงามเพรียบพร้อมบนกระดาษ อวี๋เจียวจำต้องนั่งลงเริ่มฝึกคัดตัวอักษร ไม่สอนลำดับขีดไม่สอนท่าทางการจับพู่กัน แม้กระทั่งตัวอักษรตัวนี้ชื่ออะไรก็ไม่สอน อาจารย์ผู้นี้ช่างปล่อยปละละเลยเสียจริง
หนึ่งคาบเรียนใช้เวลาครึ่งชั่วยาม อาจารย์พักผ่อน บรรดาคุณหนูเองก็ไปดื่มชากินของว่างได้
เห็นอวี๋สยาคุยเล่นกับพี่สาวทั้งสองอย่างสนุกสนาน อวี๋เจียวมาอยู่ด้านข้างของอวี๋ฉุนอย่างไม่มีความคืบหน้า เอ่ยเสียงเบา “น้องห้า สอนพี่สี่จับพู่กันได้หรือไม่”
อวี๋ฉุนที่กำลังเบื่อหน่ายกับการเขียน เมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงร่าเริงขึ้นมา “พี่สี่ ข้าสอนท่านเองเ้าค่ะ” พูดจบ นางหยิบพู่กันขึ้นมาอีกครั้งแล้วเอ่ยกับอวี๋เจียว “ท่านอาจารย์สอนก็คือวิธีการจับพู่กันห้านิ้ว เพราะข้ายังเด็กไม่มีกำลัง ดังนั้นต้องวางมือซ้ายรองที่ข้อมือข้างขวา นี่เรียกว่าหนุนข้อมือ”
เพิ่งจัดท่าทางได้ ก็เห็นแม่นมที่เฝ้าประตูเดินเข้ามา เอ่ย “คุณหนูห้าเ้าคะ ฮูหยินสั่งเอาไว้ ว่าหากท่านเขียนอักษรได้ครึ่งชั่วยามแล้วจะต้องลุกขึ้นมาเดินบ้างเ้าค่ะ มิเช่นนั้นจะไม่ดีต่อร่างกายของท่าน”
เห็นใบหน้ายิ้มประจบประแจงทว่าดวงตากลับเต็มไปด้วยท่าทีระแวดระวัง อวี๋เจียวเคลื่อนตัวกลับที่นั่งเงียบๆ ‘ฮือๆ นางถูกคนรังเกียจอีกแล้ว...”
ตลอดทั้งเช้า ไม่ว่าจะเป็คุณหนูใหญ่ คุณหนูรองหรือว่าคุณหนูสาม กระทั่งคุณหนูห้ายังได้รับคำชมจากอาจารย์ มีเพียงอวี๋เจียว อาจารย์หยิบกระดาษคัดตัวอักษรสองแผ่นที่ดูราวกับภาพวาดยันต์ขึ้นมา แม้จะไม่ได้เอ่ยออกมาตรงๆ แต่ใบหน้านั้นเขียน ‘เด็กสอนไม่ได้’ไว้ทั่วใบหน้า
นี่เป็เพราะอวี๋เจียวนั้นตัวเป็เด็กน้อยแต่จิตใจเป็ผู้ใหญ่ มิเช่นนั้นคงจะถูกโจมตีจนร้องไห้ขี้มูกโป่งไปแล้ว
เชิงอรรถ
^ ตัวอักษรผู้หญิง (女)^ ตัวอักษรพร้อมกัน (交)^ ตัวอักษรเจียว (姣)
3K
