บทที่2
ชายหนุ่มกระเพาะเหล็ก
นี่มันหลักการอะไรวะเนี่ย!ทำไมถึงได้ให้ความสามารถไร้ประโยชน์แบบนี้กับคนที่กำลังขาดเงินอย่างเขากัน
โครก~คราก~
เสียงท้องของซีฮันส่งเสียงร้องบอกความ้าของมันตอนนี้เขาหิวมากๆ สืบเนื่องมาจากความสามารถที่เขาได้รับทำให้กระเพาะมันเปลี่ยนไปจากแต่ก่อนอย่างสิ้นเชิงตอนนี้ท้องของเขา้าอาหารเข้าไปเติมเต็มโดยด่วน
ซีฮันกุมท้องของตัวเองก่อนจะมองไปรอบข้างเพราะว่างานสุดท้ายที่เขามาลาออกคืองานล้างจานในร้านอาหารแห่งหนึ่งซึ่งเป็ศูนย์รวมอาหารใจกลางเมือง
เรียกได้ว่าเต็มไปด้วยร้านอาหารมากหน้าหลายตาเลยก็ว่าได้แต่ถ้าเขาเข้าไปกินในสภาพนี้ กับราคาอาหารปกติเงินทั้งเดือนของเขาต้องหมดไปภายในมื้อเดียวแน่ๆเขาต้องหาร้านที่จัดแข่งหรือร้านที่มีกิจกรรมกินหมดกินฟรีอะไรเทือกนั้น
ซีฮันคว้ามือถือตัวเองออกมาก่อนจะมองมันนิ่งๆ มือถือเครื่องนี้ไม่สามารถเล่นอินเทอร์เน็ตได้แน่ๆเขาต้องหาทางอื่น ฉับพลันเหมือนพระเ้าจะเข้าข้างเขาในวันนี้ทางด้านซ้ายมือของซีฮันมีร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ตั้งอยู่ แม้จะเป็ร้านเล็กๆแต่ก็คงพอให้ซีฮันเสิร์ชหาข้อมูลที่ตนเอง้าได้
กริ๊ง กริ๊ง
เสียงประตูกระจกของร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ดังขึ้นเ้าของร้านเหลือบมองเล็กน้อยก่อนจะบอกกติกาของร้านเมื่อเห็นว่าซีฮันดูเหมือนจะไม่เคยใช้บริการที่นี่มาก่อน
“อ้าวพ่อหนุ่มถ้าอยากเล่นก็หยอดเหรียญที่ช่องหยอดเหรียญได้เลย ชั่วโมงละ 10 คอยน์”
ซีฮันรีบเดินไปหาเครื่องคอมที่ยังว่างทันทีก่อนจะหยอดเหรียญ 10 คอยน์ของตนเองเข้าไปแม้ว่าเขาจะมีเงินติดตัวอยู่แค่ 50 กว่าคอยน์ก็ตาม
เมื่อเครื่องคอมเปิดขึ้นซีฮันก็กดเข้าแพตฟอร์มสำหรับค้นหาข้อมูลทันทีพร้อมกับพิมพ์ความ้าของตนเองลงไป
ข้อมูลต่างๆ ขึ้นมามากมายทั้งร้านที่เปิดใหม่และร้านที่มีมานานแล้วซีฮันเลือกร้านที่อยู่ใกล้และมีปริมาณอาหารเยอะที่สุดจะยิ่งดีขึ้นอีกถ้าเกิดกินหมดแล้วได้เงินด้วย
และแล้วซีฮันก็เจออยู่ร้านหนึ่งที่ตรงใจเขามากที่สุดร้านนี้เป็ร้านแกงกะหรี่จานั์มีั้แ่ 1 กิโลไปถึง10 กิโล ซึ่ง 10กิโลยังไม่มีใครเคยทำได้เลยสักคนเดียวแถมครั้งนี้ยังต้องกินให้หมดภายใน 1 ชั่วโมงอีกด้วยเงินรางวัล 30,000 คอยน์ รวมถึงกินข้าวมื้อนั้นฟรีไปเลย
ความโลภเริ่มปรากฏขึ้นในตาของซีฮัน
แต่ที่แย่ก็คงเป็ถ้าเกิดกินไม่หมดเขาต้องจ่ายให้ทางร้านถึง 5,999 คอยน์เลยทีเดียวนั่นแทบจะเป็เงินทั้งเดือนที่ซีฮันใช้กินใช้อยู่ถ้าเขาพลาดขึ้นมางานนี้เละไม่เป็ท่าแน่นอน
ยังไงก็ตามการลงทุนมีความเสี่ยงเสมอ เมื่อเขาเลือกที่จะลงทุนกับสิ่งใดแล้วยังไงเขาก็ต้องไปให้สุด ซีฮันตัดสินใจออกจากร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ทันทีแม้ว่าจะเหลือเครดิตเล่นต่ออีกเกินครึ่งชั่วโมงก็ตาม
ตอนนี้เขาไม่มีเวลาสนใจเื่เงินเล็กๆน้อยๆ อีกแล้ว ต้องรีบหาอะไรกินให้ไวที่สุดไม่งั้นมีหวังอีกไม่นานเขาได้แทะโต๊ะกินแน่ๆ
โชคดีที่ศูนย์การค้าแห่งนี้เต็มไปด้วยร้านอาหารมากมายร้านแกงกะหรี่ร้านนั้นเองก็ตั้งอยู่แถวนี้เช่นกันซีฮันเดินไปตามท้องถนนด้วยความทรมาน หน้าท้องเขาตอนนี้ปวดบิดหิวจนไส้จะกิ่ว
สองมือกุมท้องเอาไว้และประคองตัวเองไปถึงหน้าร้านในที่สุด
กริ๊ง กริ๊ง
เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับร่างของซีฮันที่ก้าวเข้าไปข้างในอย่างเร่งรีบเข้ามาแล้วสายตาคมก็กวาดมองบรรยากาศรอบๆ ร้านทันที
ร้านนี้ค่อนข้างคึกคักมีหลายคนที่มาท้ากินตามกิจกรรมของร้านเช่นกัน เพียงแต่ส่วนมากก็จะเล่นกันอยู่ที่ 1-5กิโล
ซีฮันเดินไปหาโต๊ะที่ยังว่างอยู่ก่อนจะยกมือขึ้นเรียกพนักงาน
“รับเป็เมนูไหนดีคะ”พนักงานหญิงถามพร้อมกับยื่นเมนูไปให้ซีฮันแต่ด้วยอารมณ์ของเขาในตอนนี้ไม่ได้ดีมากพอให้มานั่งเปิดใบเมนูดูเล่นๆ หรอกตอนนี้เขา้าอะไรสักอย่างเข้าไปเติมเต็มช่องว่างในท้องให้เร็วที่สุด
“ผมเอาเมนูสำหรับแข่งที่หนึ่งครับ”
“ได้ค่ะจะรับเป็ชุดไหนดีคะ” เธอผายมือของเธอไปที่กำแพงเพื่อแนะนำให้เห็นชุดเมนูสำหรับแข่งทั้งหมด มีั้แ่ปริมาณน้อยๆ ไปถึงปริมาณมากๆ
“เอาชุดใหญ่สุด 10กิโลมาเลยครับ”
“...” เสมือนทั้งร้านเงียบไปอาจจะเป็จังหวะพอดีกับที่ทุกคนในร้านไม่ได้ส่งเสียงดังบทสนทนาของซีฮันและพนักงานหญิงจึงดังก้องไปทั่วทั้งร้าน
“เอ่อ...ถ้าชุดใหญ่สุดต้องกินให้หมดภายใน1 ชั่วโมงนะคะ และถ้าเกิดกินไม่หมดต้องจ่ายทั้งหมด 5,999คอยน์”
“ครับ ผมทราบดี”
“เฮ้เ้าหนูอย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ เมนูนั้นไม่ใช่ใครที่ไหนอยากจะทำก็ทำได้นะดูอย่างฉันยังทำไม่ได้เลย” ชายร่างั์กายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเอ่ยเตือนซีฮันอย่างหวังดี
ตรงหน้าชายคนนั้นมีจานขนาดั์วางอยู่ซึ่งของเขาเป็เพียงแค่ 5 กิโลเท่านั้นก่อนหน้านี้เขาก็เคยห้าวลอง 10 กิโลแล้วเหมือนกันแต่ก็เละไม่เป็ท่า ต้องจ่ายค่าอาหารแพงแสนแพงให้ทางร้าน ดีที่เขายังพอทำลายจาน 5กิโลได้ ไม่งั้นเขาคงไม่มีเงินกินข้าวในมื้อถัดไปแน่ๆ
ด้วยความหวังดีเขาก็ไม่อยากให้ไอ้หนุ่มหน้ามนนี่ต้องมาเจอแบบเดียวกันกับตัวเอง
“ไม่เป็ไรครับพี่ผมกินเก่ง”
“เอาเมนูนี้แหละครับทำมาเลย” ซีฮันว่าพร้อมกับกุมท้องตัวเองเอาไว้ ตอนนี้เขาจะไม่ไหวแล้วมีหวังถ้าเกิดยังไม่มีอะไรตกถึงท้องอีก เขาได้เป็ลมจริงๆ แน่
วันนี้ทั้งวันเขายังไม่ได้กินอะไรเลยด้วยซ้ำถ้าเป็เมื่อก่อนก็คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกแต่ตอนนี้กระเพาะเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว
ผ่านไปประมาณ 10นาทีข้าวแกงกะหรี่จานั์ก็มาตั้งอยู่บนโต๊ะต่อหน้าซีฮันเป็ที่เรียบร้อยแล้วยังดีที่มาเร็วหน่อย เพราะตอนนี้กระเพาะเขามันแทบจะย่อยตัวมันเองให้รู้แล้วรู้รอด
“เอาล่ะเ้าหนูข้าวแกงกะหรี่ 10 กิโล ให้เวลาทั้งหมด 1 ชั่วโมง เงินรางวัล 30,000 คอยน์ฉันขอถ่ายคลิปหน่อยนะ”
เ้าของร้านเดินมาพูดกติกาของร้านพร้อมกับยกมือถือขึ้นมาถ่ายซีฮันเอาไว้ แน่นอนธุรกิจแบบนี้ยังไงก็ต้องมีการทำการตลาดอยู่แล้ว ยิ่งรางวัลคือเงินเยอะมากขนาดนี้คนก็ยิ่งสนใจมากยิ่งขึ้น
ถ้าเกิดโชคดีไอ้หนุ่มคนนี้ทำได้ขึ้นมาต้องมีคนที่คิดว่าตนเองก็ทำได้แล้วมาลองท้าร้านเขาเพิ่มขึ้นแน่ๆ
ซีฮันเองก็ไม่ได้ขัดอะไรยอมให้ถ่ายแต่โดยดี ตอนนี้เขาไม่สนใจอะไรนอกจากแกงกะหรี่ตรงหน้าเท่านั้น
นาฬิกาจับเวลาวางลงตรงหน้าซีฮันพร้อมกับที่เ้าของร้านบอกว่า ถ้าเกิดพร้อมก็สามารถกดเริ่มเองได้ตามที่้า
ติ๊ด!
เสียงนาฬิกาจับเวลาดังขึ้นก่อนที่ซีฮันจะจับช้อนและเริ่มจ้วงเอาข้าวแกงกะหรี่นั้นเข้าปากทันทีแปลกที่เขาไม่ได้มูมมามเหมือนนักกินคนอื่นๆที่พยายามยัดเอาข้าวเข้าปากให้ได้มากที่สุด
ซีฮันกลับจ้วงเอาข้าวเข้าปากคำใหญ่ๆแต่พอดีกับการเคี้ยวไม่แน่นจนเกินไปเวลาว่างระหว่างเคี้ยวเขาก็ตัดหมูที่ราดมาบนแกงให้เป็ชิ้นๆ พอดีคำพร้อมกับจัดข้าวเอาไว้เป็ส่วนๆ ด้วยเช่นกัน
ไม่รู้ว่าความสามารถกระเพาะเหล็กอันนี้มันแถมอย่างอื่นมาด้วยหรือเปล่าเพราะแม้ว่านี่จะเป็การท้ากินครั้งแรกของเขาแต่ซีฮันก็ยังสามารถรู้เทคนิคเสมือนทำเื่นี้มาเป็ร้อยเป็พันครั้งได้
ความรวดเร็วในการเคี้ยวเร็วกว่าคนทั่วไปมากแม้จะเคี้ยวแค่ไม่กี่วินาทีแต่เนื้อและข้าวภายในปากก็ละเอียดพร้อมกลืนได้ง่ายๆ
ดูเหมือนความสามารถนี้จะเพิ่มความแข็งแรงของกรามด้วยเช่นกันแน่นอนเื่การแข่งกินแบบนี้มันต้องมีหลายปัจจัยในการแข่งขันอยู่แล้วไม่ใช่แค่กระเพาะรับได้เยอะแล้วเขาจะเหนือกว่าคนอื่น ต้องมีเทคนิคและความแข็งแรงของกรามด้วย
ตอนแรกๆผู้คนโดยรอบที่มาให้กำลังใจก็คิดว่าซีฮันจะทำไม่ได้เมื่อดูจากลักษณะการจ้วงที่ไม่เหมือนนักกินคนอื่นทั่วไปดูยังอ่อนประสบการณ์อยู่ไม่น้อย
คนเดียวที่ดูจะตกตะลึงกับซีฮันคงเป็พ่อหนุ่มกล้ามโตคนนั้นผู้ที่ให้คำเตือนซีฮันไป นี่เขาไปให้คำเตือนกับปีศาจแบบไหนกัน
เขาอยู่ในวงการนี้มานานแน่นอนว่าต้องรู้ถึงเทคนิคต่างๆ อยู่แล้วเมื่อได้เห็นเทคนิคของซีฮันเขาก็ยิ่งสนใจพ่อหนุ่มตรงหน้ามากยิ่งขึ้น
ทำไมก่อนหน้านี้เขาถึงไม่เคยเห็นเด็กคนนี้ในการแข่งไหนมาก่อนเลยท่าทางนั้นมันคนที่เจนสนามจัดๆ แล้วต่างหาก ทำไมถึงได้ไม่มีชื่อเสียงในวงการกันนะ
จากเดิมที่ทุกคนดูสบายๆไม่ได้สนใจมากนัก แต่เมื่อจานเริ่มพร่องไปถึงครึ่งโดยที่เวลาพึ่งผ่านไปแค่เดี๋ยวเดียวเท่านั้นก็เริ่มเรียกความสนใจจากทุกคนกลับมาได้
เ้าของร้านเริ่มเหงื่อตกหรือเด็กนี่จะทำได้จริงๆ?
ใจนึงก็หนาวๆเพราะต้องเสียเงินให้ถึง 30,000 คอยน์แต่อีกใจก็ปลื้มที่จะมีคนทำลายสถิตินี้ได้สักที ถ้าหมอนี่ทำได้จริงๆ ล่ะก็คลิปวิดีโอนี้ต้องโด่งดังไปทั่วแน่ๆ
และคนก็จะเข้ามาร้านเขามากยิ่งขึ้น
เ้าของร้านเดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวเศร้าแสดงสีหน้าแปลกประหลาดไม่หยุดหย่อนแต่นั่นไม่ได้ทำให้ซีฮันเสียสมาธิกับการกินเลยสักนิดเขายังคงจ้วงและเคี้ยวอยู่แบบนั้นหวังแค่ว่าต้องมีอะไรไปเติมเต็มช่องว่างในท้องให้ได้มากที่สุด
และแล้วเวลาที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง เมื่อซีฮันจ้วงเอาข้าวช้อนสุดท้ายเข้าปากสำเร็จ
มือเรียวเอื้อมกดหยุดเวลาไว้ที่30นาทีกว่าๆ ก่อนจะหยิบทิชชู่มาเช็ดรอบปากที่เปื้อนเล็กน้อยบรรยากาศรอบด้านยังคงเงียบสนิทก่อนที่เสียงปรบมือของชายร่างั์จะดังขึ้นเสมือนเป็ตัวจุดชนวนให้ทุกคนทำตาม
เสียงดังเปาะแปะกึกก้องไปทั่วทั้งร้านก่อนจะค่อยๆ เงียบลงเ้าของร้านส่งมือถือที่ยังคงถ่ายคลิปอยู่ให้ลูกน้องภายในร้านถือแทน
ก่อนจะเดินไปหลังร้านและกลับมาพร้อมกับเงินหนึ่งปึกซึ่งน่าจะเป็จำนวน 30,000 คอยน์
เถ้าแก่เ้าของร้านนับเงินโชว์ต่อหน้ากล้องอีกครั้งก่อนจะส่งมอบให้ซีฮัน
เมื่อได้เงินมาแล้วความสุขภายในใจของซีฮันก็พุ่งสูงขึ้นก่อนหน้านี้เขายังตัดพ้อกับตัวเองว่าความสามารถของเขามีแต่ให้เสียเงิน
แต่ตอนนี้เขาคิดใหม่แล้วนอกจากจะได้กินฟรีแล้ว เขายังได้เงินรางวัลจำนวนมหาศาลขนาดนี้อีกนี่มันคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม
ชายหนุ่มเดินอย่างมีความสุขออกจากร้านแกงกะหรี่ก่อนจะหยุดเดินเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากทางด้านหลังเอ่ยรั้งเขาเอาไว้
“เดี๋ยวก่อนพ่อหนุ่ม!”เป็ชายร่างั์ผู้หวังดีกับเขาก่อนหน้านี้ที่วิ่งตามมาซีฮันเลิกคิ้วมองอีกฝ่ายอย่างงุนงง เป็เชิงถามว่ามีธุระอะไร
“พ่อหนุ่มนายเคยแข่งกินมาก่อนใช่ไหม”
“เอ่อไม่ครับนี่ครั้งแรก”
“อย่ามาโกหกถึงนายจะโกหกคนอื่นได้แต่นายไม่สามารถโกหกสายตาของผู้มีประสบการณ์อย่างฉันได้หรอก”
“แฮะๆจะให้ผมทำยังได้ล่ะครับ ก็มันเป็แบบนั้นจริงๆ”
เฟยหลงนักกินมืออาชีพทำงานด้านนี้มามากกว่า 10 ปีตัวเขาไม่เคยเห็นใครที่หน้าค่าตาเหมือนพ่อหนุ่มคนนี้ในการแข่งมาก่อนยิ่งผสมกับคำบอกเล่าเมื่อกี้นี้ก็ยิ่งเสริมให้คำพูดนั้นน่าเชื่อถือเข้าไปอีก
“เฮ้อ...”
“...” เสียงถอนหายใจของชายตรงหน้าทำให้ซีฮันอดงุนงงกับอีกฝ่ายไม่ได้
“เอาเถอะ ถือว่าช่างมันฉันชื่อเฟยหลง จะเรียกว่าพี่เฟยเฉยๆ ก็ได้”
“ครับ...”
“ฉันไม่เคยเห็นใครที่มีแววอนาคตไกลได้เท่านายมาก่อนอนาคตนายต้องรุ่งโรจน์กว่านี้แน่ๆ ฉันเชื่อในตัวนายนะ”
จริงๆแล้วซีฮันก็ไม่ได้ตั้งใจจะเอาดีทางด้านนี้เท่าไหร่หรอกอย่างน้อยก็ต้องเอาความสามารถที่มีทำให้เขามีเงินใช้ในเดือนนี้ไปก่อนที่ได้มาคิดว่าอีกไม่นานก็คงหมดเพราะค่ากินของเขาแน่ๆ
“นี่ไม่คิดจะแนะนำตัวเองหรือไง”เสียงของพี่เฟยเรียกสติของซีฮันกลับมาได้ ก่อนที่ชายหนุ่มจะยอมบอกชื่อตัวเองไป
“ผมชื่อซีฮันครับ”
“โอเค ฮันฮันต่อจากนี้นายจะไปไหนต่อล่ะ วันหลังฉันจะหาโอกาสเลี้ยงข้าวนายก็แล้วกันนะถือว่าเลี้ยงฉลองที่ได้รู้จักกัน”
“เอ่อวันนี้เลยก็ได้ครับพี่เฟย”
“...”
“...?”
“นายพึ่งกินแกงกะหรี่ 10โลมาไม่ใช่หรือไง”
“ก็..ใช่ครับแต่ว่าผมยังไม่อิ่มเลย ยังอยากกินของหวานกับขนมอีกหน่อย...”
“...”
283
