เกิดมาทั้งทีทำไมต้องเป็นนางร้ายด้วยเนี่ย

บทที่ 7 

ฉันลืมตาขึ้นมาด้วยความเมื่อยล้า ทำไมเหนื่อยจังนะ ใช่สิ ฉันช่วยจุนกิไว้ แล้วอยู่ๆก็ทรุดลง แล้วใครพาฉันมาที่นี่นะ จำได้ว่าอยู่พื้นหญ้านี่นา

"มิร่า มิร่า ฟื้นแล้วหรอ" เสียงของใครสักคน เรียกฉันให้หลุดจากภวังค์

"เคนตะ ทำไมฉันมาอยู่ที่นี้ได้"

"ไม่รู้เหมือนกัน ผมตามหามิร่าจนทั่ว แต่ก็มาเจอที่ห้องพยาบาลนี่แหละ" จริงสิผู้ชายคนนั้น ใครกันนะ

"นี่เคนตะ ผู้ชายคนนั้น...."

"มีอะไรหรอมิร่า"

"อ่อ ไม่มีอะไร ช่างเถอะ"

"ครับ" ผู้ชายคนนั้นชื่ออะไรนะ ผู้ชายที่มีผมสีดำสนิทนั่น ใช่ เนเฟียส เขาพูดก่อนที่เราจะสลบไป แล้วเขาจะพูดอะไรต่อ คนที่... อะไรนะ 

"เคนตะ กี่โมงแล้วอ่ะ"

" 4 โมงแล้วครับ กลับบ้านได้แล้ว มิร่าหลับตั้งครึ่งวันแหน่ะ" นี่ฉันหลับไปนานขนาดนี้หรือนี่

"ป่ะ กลับบ้านกัน" 

ฉันกับเคนตะเดินมาที่หน้าโรงเรียน หลังจากโทรบอกคนขับรถให้มารับ สายตาทุกคนในโรงเรียนยังคงมองฉันด้วยสายตาที่ไม่เป็๲มิตร จนมาถึงหน้าโรงเรียน ในขณะที่ฉันกำลังจะก้าวขึ้นรถ ฉันหันไปสบตากับเนเฟียส เขาสายตาเ๾็๲๰า แสดงถึงความไม่เป็๲มิตรได้อย่างชัดเจน มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของมิร่าเนี้ย มิร่าคิดถึงแม่จัง แล้วในตอนนี้ในโลกแห่งความมืด จะเป็๲ยังไงบ้างนะ 

ฉันนั่งคิดไปเรื่อยๆ พร้อมกับรถที่แล่นไปเรื่อยๆ

"เคนตะ ถามอะไรหน่อยสิ"

"อื้อ ว่าไง"

"ถ้าสมมุติว่าหลังจากที่เราได้ฟื้นขึ้นมา ได้พบเจอกับคนที่ไม่รู้จัก แล้วเราก็ได้รู้ว่าตัวเราเป็๲คนอีกคน เคนตะจะทำยังไง"

"คำถามอะไรเนี่ย มิร่า"

"นั่นสินะ อย่าใส่ใจเลย"

"ถ้าเป็๲แบบนั้นน่ะหรอ เราก็คงไม่รู้เหมือนกัน ถ้าเราฟื้นมาแบบกลายเป็๲คนที่ไม่ดี เราคงรู้สึกแย่อ่ะ แต่ช่างเถอะน่า ยังไงเราก็รู้ตัวเราดี เราเปลี่ยนได้ " อย่างนั้นสินะ สักวันก็คงดีขึ้นแหละ

ณ โลกแห่งความมืด

"เจอตัวมิร่าแล้วครับ นายท่าน" เสียงลูกน้องของเ๽้าแห่งความมืดดังมาแต่ไกล

"เอาตัวมันมาให้ข้า"

"นี่ครับ" ลูกน้องของเ๽้าแห่งความมืดวิ่งเข้าห้องมา ด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ พร้อมกับอุ้มผู้หญิงคนหนึ่งมา แล้ววางลงกับพื้น

"ไหน ขอข้าดูหน้าหน่อยซิ" เ๽้าแห่งความมืดเดินลงจากบัลลังค์ บนพื้นปูด้วยพรมสีแดงสด 

"มันไม่ใช่มิร่า เ๽้าบังอาจนักที่หลอกข้า" เสียงของเ๽้าแห่งความมืดดังสนั่นลั่นห้อง แววตาแดงก่ำด้วยความโกรธ พร้อมใช้มือบีบคอลูกน้องหมายจะให้ตาย

"หยุดก่อนครับ ท่านเนวาส" ลูกน้องคนสนิทของเ๽้าแห่งความมืดพูดขึ้นเพื่อหยุดการกระทำนั้น

"มีอะไร"

"เราควรถาม ก่อนนะครับว่ามันได้ผู้หญิงคนนี้มาจากที่ไหน บางทีเราอาจจะได้เบาะแสอะไรบ้าง"

"อืม ก็ไม่เลว หึๆ" เสียงหัวเราะชวนขนลุกของเ๽้าแห่งความมืดดังขึ้น หลังจากที่ลูกน้องคนสนิทอธิบายแผนการ

"แกได้ผู้หญิงคนนี้ มาจากที่ไหน" 

"แม่น้ำหลังบ้านของมิร่าครับ คาดว่าน่าจะเป็๲คนในโลกมนุษย์ครับ"

"อืม โลกมนุษย์งั้นหรอ นังมิร่าต้องไปที่โลกมนุษย์แน่ๆ หากพวกแกยังหาศพไม่พบ"

"น่าจะเป็๲อย่างนั้นนะ ท่านเนวาส" ลูกน้องคนสนิทของเ๽้าแห่งความมืดพูดขึ้น

"แต่ผู้หญิงคนนี้ตายแล้วครับ" 

"อะไรนะ!!"เ๽้าแห่งความมืดกับลูกน้องคนสนิทเปล่งเสียงขึ้นพร้อมกัน

"เ๽้าออกไปได้" เ๽้าแห่งความมืดไล่ลูกน้องออกไป

"ถึงจะตายแต่ท่านก็สามารถอ่านความจำ และทำให้นางกลายเป็๲คนของท่านได้นะครับ นางจะเป็๲ปีศาจ เราสามารถใช้นางหาตัวมิร่าได้ครับ" ลูกน้องคนสนิทพูดขึ้น

"เ๽้านี่ หัวดีจริงๆ เอาละ ข้าจะอ่านความจำนาง พร้อมกับช่วยให้นางฟื้นขึ้น" เ๽้าแห่งความมืดหลับตาพร้อมกับอ่านความจำของเธอ

"หึๆ อย่างนี้นี่เอง เชอรีนงั้นหรอ นังมิร่

า แกไม่รอดแน่ เร็วๆนี้ผู้หญิงคนนี้จะฟื้นขึ้นมาเป็๞สมุนมือระดับโปรของข้า ฮ่าๆๆ"