ก๊อก-ก๊อก ก๊อก-ก๊อก...
เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น บนบานประตูสีขาวมีป้ายชื่อแพทย์เสียบอยู่
นพ.อติวิชญ์ เลิศพิริยานนท์
"เชิญครับ" เสียงทุ้มของชายหนุ่มตอบรับดังออกมาจากข้างในห้อง
แอ๊ด…
เมอาเอื้อมมือจับลูกบิดประตูหมุนเปิดประตู และก้าวเข้าไปภายในห้อง
"สวัสดีครับ" เสียงชายหนุ่มทักทายพร้อมด้วยรอยยิ้ม
เธอยิ้มตอบ ก่อนจะพูดด้วยท่าทีเกรงใจว่า
"สวัสดีค่ะคุณหมอ ขอรบกวนเวลาสักครู่ พอจะสะดวกไหมคะ"
"ครับ เชิญนั่งก่อนครับ" ชายหนุ่มผายมือไปที่ยังฝั่งเก้าอี้ตรงข้าม
หญิงสาวนั่งลง เปลือกตาบางค่อยๆ ปิดลงช้าๆ ราวกับกำลังจะทำสมาธิหรือพิธีกรรมบางอย่าง นั่งนิ่งแบบนั้นไม่นานนัก ก็ลืมตาขึ้นมาสบตากับชายหนุ่มด้วยสายตาจริงจัง
"เจเจ จำเมอาได้ไหม?" ในที่สุดหญิงสาวก็ตัดสินใจถามคำถามที่ติดค้างในใจออกไป ดวงตาหวานจับจ้องคู่สนทนาตาแทบไม่กระพริบเพื่อสังเกตปฏิกิริยาชายหนุ่มแบบไม่ให้เล็ดรอดสายตา
"เอ่อ…คุณ..." คุณหมอหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าครุ่นคิด ขณะพิจารณาใบหน้าหญิงสาว
"พวกเราเคยเจอกันที่โรงพยาบาลไง" เมอาพยายามรื้อฟื้นความทรงจำให้ชายหนุ่ม พร้อมทั้งจ้องมองชายหนุ่มอย่างคาดหวังให้เขาตอบรับ
"ที่เจอกัน...ตอนเช้าแถวห้องประชุมใช่ไหมครับ" ชายหนุ่มค่อยๆ เรียบเรียงคำพูดอย่างคนใช้ความคิด
"ไม่ใช่ค่ะ เอ๊ย ใช่ค่ะเราเจอกันเมื่อเช้านี้ แต่เมอาหมายถึงว่าพวกเราเคยรู้จักกันมาก่อนหน้านั้น" หญิงสาวตื่นเต้น จนตอบคำถามผิดๆ ถูกๆ
"คุณ...เคยมารักษากับผมก่อนหน้านั้น ใช่มั้ยครับ" แพทย์หนุ่มถามด้วยความระมัดระวัง
โอ๊ย! อยู่ๆ เมอาก็รู้สึกหมดแรงขึ้นมากะทันหัน อาการลุ้น รวมทั้งความคาดหวังก่อนหน้า พังทลายลงชั่วพริบตา
เจเจคิดว่าเธอเป็คนไข้ของเขาหรือ? หรือว่าเขา้าสื่อว่าเธอมีปัญหาทางสมองหรือเปล่า?
"เมื่อตอนมัธยมปลาย เราเคยฝึกงานที่โรงพยาบาลวรัณเวช ด้วยกันไง" เธอพยายามอธิบายเพิ่มเติม
"..." ชายหนุ่มนิ่งไปชั่วอึดใจใหญ่
เมอาสังเกตอากัปกิริยาหมอหนุ่มตรงหน้าตาใจจดใจจ่อ ยังคงคาดหวังให้เขาจดจำได้
แพทย์หนุ่มส่ายหน้าช้าๆ "ผมขอโทษครับ"
เธอรู้สึกจุกในอก ผิดหวังอย่างรุนแรง คล้ายอาการล้มทั้งยืน
นี่...เขาจำเธอไม่ได้จริงๆ ใช่ไหม?
หญิงสาวลุกพรวดขึ้น เอามือทั้งสองข้างตบโต๊ะดังปัง! จนชายหนุ่มสะดุ้ง ก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดที่ระดับความดังเพิ่มขึ้นจากเดิม
"เจเจนึกให้ออกสิ!!!"
นึกให้ออกสิ...นึกให้ออก...นึก...
ครืด-คราด
เสียงสั่นโทรศัพท์มือถือดังขึ้นขัดจังหวะ เมอารู้สึกตัวตื่นจากภวังค์ ส่ายหน้าให้กับความขี้มโนเมื่อครู่ของตน พลางถอนหายใจยาว
ยังไม่ควรบอกว่าเคยรู้จักกัน...น่าจะดีกว่า จะได้ไม่รู้สึกผิดหวัง
เธอหยิบมือถือขึ้นมา ดูรายชื่อคนโทรเข้า ก่อนกดรับสาย
"ฮัลโหล เนย"
[เมอา อยู่ไหนเหรอ]
"ข้างนอกน่ะ มีอะไรหรือเปล่า"
[หรือว่า...อยู่โรงพยาบาล พัชรประชาเวช นร้าาาาา] เนยลากเสียงยั่วเย้า
เมอาแอบสะดุ้ง นี่เพื่อนเธอเป็แม่หมอหรือไง ทายทักได้แม่นยำจนรู้สึกอึ้ง
"ไม่มี้" เมอาเสียงสูงอย่างลืมตัว
[รีบตอบแบบนี้มีพิรุธแฮะ ไหนจะเสียงสูงอย่างนี้อีก อยู่ไหนอ่ะ]
"เนยมีอะไรหรือเปล่า" เมอาพยายามเปลี่ยนหัวข้อคุย
[มีเื่ให้ช่วยหน่อย…]
1K
