“พี่ว่าเราเลิกกันเถอะ" อยู่ๆ วินก็พูดคำพูดที่แสนจะเ็ปสำหรับฉันออกมาเขาพูดออกมาทั้งสีหน้าตาที่ไม่รู้สึกอะไรเลย อาจจะเพราะว่าหมดใจแล้วละมั้ง เฮ้อ เชือกเส้นนี้มันกำลังจะขาดแล้วสินะ ฉันคงต้องปล่อยแล้วสินะ
"ขอเหตุผลหน่อยพีชไม่ดีตรงไหนถึงบอกเลิก" ฉันมองพี่วินด้วยสีหน้าที่ไม่เข้าใจว่าฉันทำอะไรผิดกันแน่ทำไมถึงต้องขอเลิกด้วย อธิบายให้ฟังสักหน่อยก็ยังดี
"พี่ไม่ได้รักพีชแล้ว เบื่อแค่จะมีอะไรก็ยังหวงตัว" พี่วินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เ็าคงหมดเยื่อใยแล้วสิน่ะ คงหมดรักกันแล้ว ฉันมองพี่วินด้วยน้ำตาคลอจากการกลั้นไม่ให้ปล่อยน้ำตาออกมา ฉันต้องไม่อ่อนแอให้คนที่ทิ้งฉันไปเห็น
"โชคดีนะ พี่ไปก่อนละ" โชคดีเหี้ยไรละ คบกันมาก็จะ 2 ปีแล้วอยู่ๆ ก็มาโดนบอกเลิกชะงั้น เจ็บตรงที่หัวใจมาก ฉันเข้าส่องในเฟสแฟนเก่าโคตรจะซ้ำใจมากกว่าเดิมอีก เหอะ สเตตัสมีแฟนแล้วเร็วดีเนอะ มันต้องแอบคบกันแน่ๆ เลย สวยชะเปล่าแต่เสื่อกโง่เป็ควาย ขอด่าตัวเองหน่อยเหอะ หรือฉันนสวยไม่พอ ทุกวันนี้ส่องกระจกทีไรก็สวยเพิ่มทุกวัน เฮ้อ พูดแล้วเศร้าไม่นึกเลยว่าตัวเองที่มีวันนี้ โดนหักอกครั้งแรกก็แค่นี้เองกินเหล้าสักขวดสองขวดอาจหายเศร้าวันต่อมาก็ลั้นล้า ผู้ชายรอต่อคิวอยู่จ้า มั่นหน้าเข้าไว้อย่ามัวจมปลักกับผู้ชายคนเดียว
"ไอ้แฟนเก่าเฮงซวย" กับอีแค่ไม่ยอมมีอะไรด้วยถึงนอกใจเลยเหรอ ผู้ชายแม่งเป็แบบนี้ อดทนแค่นี้ก็ไม่ได้ ที่ผู้หญิงรักนวลสงวนตัวมันดีแค่ไหนแล้วจะไม่ได้ถูกมองว่าใจง่าย เกิดเป็ผู้หญิงถ้าใจง่ายก็ลำบากเหมือนกันนะเนี่ย บางทีก็กลัวผู้ชายไม่เห็นค่าให้ง่ายเกินไปก็ดูไม่มีคุณค่า ยิ่งคุณแม่สุดสวยของลูกพีชสอนให้รักนวลสงวนตัว ลูกพีชก็เชื่อฟังทำตามทุกอย่างยังไงละ เป็ลูกที่ดีก็งี้แหละ
ขอแนะนำตัวหน่อยละกัน ชื่อ ลูกพีช อายุ 20 เรียน ปี 2 คณะมนุษยศาสตร์ สาขา ภาษาอังกฤษ สวย ฐานะทางบ้านพอกินพอใช้ไม่ถึงกับรวย ตอนนี้ก็ทำงานพิเศษถ่ายแบบจะได้ช่วยพ่อแม่บ้าง ฉันเป็คนภาคอีสาน เป็คนบ้านนอกเข้ากรุง มาเรียนที่มีแต่แสงสี เห็นไปทางไหนก็มีแต่ผู้คนเยอะแยะเต็มไปหมด ไม่ว่าจะนั่งรถไปไหนรถก็ติดเลยเลือกหอที่ใกล้ๆมอ แต่ยังโชคดีหน่อยที่มีเพื่อนที่สนิทหนึ่งคนทำให้หายเหงาในโลกกว้างใบนี้ขึ้นเยอะเลย พูดพอแค่นี้แหละถ้าพูดวันนี้คงไม่หมด
"ไอ้แฟนเก่าไอ้เหี้ย ไอ้เลว อย่าให้เจอนะแม่จะตบให้ปากแตกเลย ไม่น่าเสียเวลาไปคบเลยกู อีน้ำตาเหี้ยจะไหลทำไมวะไม่ได้เสียใจเว้ยแค่เจ็บใจ อือออ" มองไรวะไม่เคยเห็นคนเสียใจเหรอ คนไม่โดนไม่มีทางรู้หรอกว่ามันเจ็บแค่ไหน แค่พูดในใจนะ ไม่กล้าพูดออกไปหรอกกลัวโดนแจกยำทีน
"น้องเอากาแฟอีกแก้วหน่อย" ฉันไม่สวยรึไงวะทำไมถึงโดนทิ้ง ฉันออกจะสวยมีผู้ชายมาตามจีบทุกวัน โง่จริงๆ บอกเลิกคนสวยๆ ได้ไง พอร้องไห้จนพอใจแล้วฉันก็เดินกลับหอตัวเอง รับสภาพตัวเองไม่ไหวตาก็บวมๆ ต่อมน้ำตาก็แตกบ่อยๆ รำคานชิบหายเลย ไม่ได้เสียใจเลย ไม่ตายหาใหม่ก็ได้ผู้ชายเอาให้ดีกว่าคนเดิมก็ยังได้ พอถึงเตียงนอนปุ๊บก็ล้มตัวลงนอนเลย เหนื่อย เดี๋ยวตอนเย็นค่อยชวนยัยมายไปกินเหล้าย้อมใจชะหน่อย ปลดตัวเองชะบ้างไหนๆ ก็โสดแล้ว
ห้าโมงเย็นแล้วเหรอเนี่ย ตื่นขึ้นมาทั้งขี้หูขี้ตา หมดสวยเลยหน้าก็โทรมๆ ก็แค่ร้องไห้ ไม่กี่ชั่วโมงเอง ไม่ได้เราจะต้องกลับมาสวยต้องมาร์คหน้า ลูกพีชไม่มีทางปล่อยปะละเลยความสวยเด็ดขาด สวยแล้วต้องเด็ดกว่าเดิม โทรชวนยัยมายไปกินเหล้าดีกว่านานๆ ทีจะได้เที่ยวก็ไม่ใช่คนชอบเที่ยวเท่าไรหรอกนานๆ ทีถึงจะไป ในเมื่อเพื่อนชวนก็ต้องไปสิ ก็ทำไงได้ก็คนมันปฏิเสธไม่เป็
"มึงว่างป่ะ ไปกินเหล้าเป็เพื่อนกูหน่อยกูอกหัก” ฉันโทรไปชวนเพื่อนด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือจากการที่ผ่านการร้องไห้จากเื่ที่ทำให้เสียใจ ก็มีแต่ยังมายนี่แหละคอยอยู่ข้างๆ ในทุก่เวลา ถ้าวันนี้ไม่มียัยมายฉันก็คงแย่แน่ๆ โคตรรักเลย
"ไอ้เหี้ยวิน กล้าทำแบบนี้กับเพื่อนกูได้ไง เดี๋ยวเจอกูแน่ หึหึ"
"ใจเย็นๆ ก่อน ปล่อยคนเลวแบบนั้นไปเหอะ" ฉันพูดห้ามเพราะฉันไม่อยากไปยุ่งกับคนแบบนั้นอีกแล้ว อยากจะลืมต่อไปฉันก็แค่เริ่มใหม่ไม่ใชที่จะมาจมปลักกับอดีต ฉันก็แค่จำเื่ราวนี้ไว้เป็บทเรียนแล้วจำเอาไว้ว่าอย่ารักใครมากกว่าตัวเองถึงยังไงคนคนที่รักฉันมากที่สุดก็คือครอบครัว
"เออๆ อย่าลืมเล่าให้ฟังละ" มีเพื่อนที่ดีและจริงใจก็ดีเหมือนกันนะไม่ว่าจะมีอะไรไม่สบายใจก็สามารถปรึกได้เกือบทุกอย่างทำให้ไม่รู้สึกโดดเดี่ยวท่ามกลางคนมากมายนับล้าน เป็อะไรที่ควรที่จะรักษาเอาไว้
"มารับกูด้วยนะ 20:00 เดี๋ยวจะแต่งตัวสวยๆ รอ วันนี้เต็มที่เลยกูเลี้ยงเอง"
"เออๆ แล้วเจอกัน" วันนี้ก็จะแต่งตัวโป๊ๆ นิดหน่อย ใส่ชุดเดรสรัดรูปสีดำ คล้ายชุดเสื้อกล้าม โชว์หน้าอกหน้าใจที่แสนจะภูมิใจกับเอวรูปตัวเอสที่แสนจะเพอร์เฟคของตัวเอง วันนี้เลือกที่จะใส่ชุดเดรสสั้นเหนือเข่าเพื่อความอยากเซ็กซี่ล้วนๆ เลย อกหักก็ต้องสวยนิดหนึ่งจะมาปล่อยให้โทรมไม่ได้ ผู้หญิงถ้าไม่สวยก็ต้องทำจนสวยแต่ต้องมีตังนะถึงสวย วันนี้แต่งสวยแค่ไปกินเหล้าอย่างอื่นไม่สนใจหรอก
"นี้ก็ใกล้ 20:00 แล้ว ยัยมายมารึยังน่า" ตายยากตายเย็นจริงๆ เพื่อนคนนี้พอพูดถึงก็โทรมาปุ๊บเลย กำลังคิดถึงอยู่พอดีเลย วันนี้้าให้เพื่อนปลอบ
"กูถึงหอมึงแล้วนะ รีบลงมาละ" ไม่คิดจะรอฟังชะเลย รีบลงไปข้างล่างดีกว่าเดี๋ยวไปช้าเดี๋ยวโดนมายมันบ่น ยัยมายยิ่งขี้บ่นอยู่อย่างกับแม่คนที่สอง ยัยมายเป็คนใจร้อน เป็คนตรงๆ แรงๆ นิสัยก็คล้ายๆ กันเลยคบกันได้หลายปี คบที่นิสัยล้วนๆ ไม่ได้คบที่หน้าตาถึงยัยมายจะสวยน้อยก็เหอะ อันนี้ไม่มีผลต่อเราสองคนขอแค่จริงใจแล้วก็ไม่นินทากันลับหลังก็พอ
"รอนานไหม" ฉันเดินไปหายัยมายที่ยืนรอด้วยสีหน้าที่ทำหน้าเหมือนั์ถ้าเดาไม่ผิดคงอยากไประบายอารมณ์ไส่แฟนเก่าที่ทำให้ฉันเสียใจแน่ๆ เลย ที่หน้าบึ้งไม่ใช่อะไรโดนฉันห้ามไม่ให้ไปหาเื่แฟนเก่า ไม่อยากลื้อฟื้นอดีต อะไรที่ผ่านมาก็ให้ผ่านไปเพราะมันไม่ใช่ทรงจำที่สำคัญสักเท่าไหร่ ในสักวันก็ต้องเริ่มต้นใหม่อยู่ดี ฉันไม่มีทางหันหลังกับมาชีวิตต้องเดินหน้าต่อไป ถึงชีวิตไม่ได้เหมือนนิยายแต่ก็พยายามที่จะเรียนรู้ต่อไปยังมีอะไรที่ฉันไม่เคยรู้อีกเยอะ
"ไม่นาน" ฉันเดินเข้ามากับยัยมายเข้ามาในผับกันสองคน ดีนะที่อายุ 20 แล้ว ไม่งั้นเข้ายากแน่ๆ ฉันกับยัยมายพอหาที่นั่งได้แล้วเราก็สั่งเหล้า ฉันเล่าเื่ซวยๆ ที่เจอวันนี้ให้ยัยมายฟังทุกอย่างมันยังทำหน้าเหมือนจะฆ่าคนเลย สงสัยเจ็บใจแทนฉัน โง่เป็ควายตั้งนานที่เค้าบอกเลิกเพราะมีคนใหม่น่าจะแอบคบกันนานแล้ว ตอนนี้ตาสว่างเลยละ พึ่งเลิกกันเองมีแฟนใหม่แล้ว
"เหี้ยมากเลย อย่าให้เจอนะจะตบให้ฟันหักเลย" ยัยมายพูดออกมาด้วยสีหน้าโมโหแล้วยังใส่อารมณ์ด้วยการวางแก้วเหล้าอย่างแรงจนได้ยินเสียงดีนะที่แก้วไม่แตก วันนี้เจอเื่แย่ๆ ก็ไม่ถือว่าแย่เสมอไปอย่างน้อยก็ยังรับรู้ว่ามีเพื่อนคอยหวงใยอยู่ แค่เห็นอาการยัยมายโมโหแทนฉันก็มีแรงที่จะยิ้มสู้ละ
"คนแบบนี้ปล่อยไปเหอะ กูจะเศร้าแค่วันนี้ละกันวันอื่นๆ จะกับมายิ้มเหมือนเดิมเพราะยังไงกูก็มีมึงที่จริงใจกับกู สวยๆแบบกูเดี๋ยวก็หาแฟนดีๆ ได้เองแหละ"
เปิดเพลงเศร้าทำไมคนยิ่งไม่อยากให้ต่อมน้ำตาแตก ห้ามน้ำตาไม่ไหวแล้วไหลอย่างกับเขื่อนแตก อ่อนแอมากเลยตอนนี้้าคนปลอบใจ ไม่ขออะไรมากแค่หน้าตาดีกับนิสัยอบอุ่นก็พอแล้วละ ไม่ได้ค้าดหวังกับคำขออะไรมากหรอกถ้าได้ก็ดีนะ ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็ไรเพราะยัยไงก็มียัยมายอยู่ด้วยทั้งคน
"ร้องออกมาให้หมดนะวันนี้ พรุ่งนี้อย่าร้องอีกนะต้องยิ้มเข้าไว้" ยัยมายพูดออกมาด้วยสีหน้าที่เป็ห่วงแล้วยังกอดปลอบแล้วยังลูบหลังฉันไปด้วย
"อืม จะยิ้ม อือๆ " ฉันนั่งเช็ดน้ำตาทั้งน้ำมูกตัวเองเป็ชั่วโมง ที่หยุดร้องไม่ใช่อะไรแค่ไม่มีน้ำตาให้ไหลแล้ว ปวดตามากเลยไม่น่าทรมานตัวเองด้วยการร้องไห้เลย ตาต้องบวมแล้วไม่สวยแน่ๆ เลย ขออ่อนแอแค่วันนี้วันเดียวนะ
"อึก กูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะเดี๋ยวมา" ฉันลุกออกจากเก้าอี้ด้วยความมึนๆ แต่ดันปวดฉี่ขึ้นมายังไม่เมายังมีสติอยู่ พอจำทางกลับได้ รับลองกลับถูกแน่นอน
“ให้ไปเป็เพื่อนไหม ไหวไหม” ฉันมองยัยมายที่มองฉันด้วยสีหน้าที่เป็ห่วง ไปคนเดียวคงไม่เป็อะไรหรอกมั้ง แค่นี้เองไม่หลงหรอก
"กูไหวยังไม่เมา มึงนั่งอยู่ตรงนี้ กูไปแป๊บเดียว กูไม่หลงหรอก" ฉันตอบยัยมายตามความรู้สึกว่าตัวเองยังไหว น่าจะไม่เป็อะไรนะแค่มึนๆ เอง แค่ไปเข้าห้องน้ำแค่นี้เองไปแค่แป๊บเดียวก็กลับโต๊ะได้ละ ห่วงอย่างกับฉันเป็เด็กไปได้นะยัยมาย
298
