่บ่ายคล้อยของวันนั้น—
แสงแดดอ่อนเริ่มเอียงตัว ทอดยาวผ่านเงากิ่งไม้ลงมายังลานฝึกที่…ตอนนี้ “ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป”
หลินเทียนยืนอยู่กลางลาน กวาดสายตามองผลงานของตัวเองอย่างช้าๆ
พื้นสะอาด…
ศาลาไม่ฝุ่นจับ…
ทางเดินไม่มีหยากไย่ให้สะดุดอีกต่อไป…
“…อืม”
เขาพยักหน้าเบาๆ
“…ไม่เลว”
เสียงระบบดังขึ้นทันที ราวกับรอจังหวะนี้มานาน
“นายท่านสุดยอดมากเลยค่ะ~! ทำความสะอาดจนหมดจดขนาดนี้ ระบบเห็นแล้ว…น้ำตาจะไหลเลยค่ะ (ヽ｡◕o◕｡)ﾉ)”
หลินเทียนหรี่ตามองไปด้านข้าง ที่หน้าต่างระบบลอยติ้วๆ อย่างอารมณ์ดี
“…ร้องไห้เพราะซึ้ง หรือร้องไห้เพราะใที่ข้าขยันกันแน่”
“ทั้งสองอย่างรวมกันค่ะ”
“…ตรงเกินไปแล้ว”
เขาทิ้งตัวนั่งลงบนม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ ถอนหายใจยาวอย่างคนเพิ่งผ่านามา
“…ว่าแต่”
เขาเอียงคอเล็กน้อย มองระบบด้วยสายตาเ้าเล่ห์
“แล้ว ‘รางวัล’ ของข้าล่ะ…เสี่ยวเอ๋อ~?”
ระบบกระพริบแสงวิบวับเล็กน้อย
ติ้ง!
“ภารกิจสำเร็จค่ะ!
ท่านได้รับ—‘คัมภีร์หมัดเทวะราท’ จำนวน 1 เล่ม! ????”
“โอ้โห…”
หลินเทียนเลิกคิ้วทันที
“…แค่ชื่อก็ฟังดูเหมือนต่อยทีเดียวูเาหายไปครึ่งลูกแล้ว”
“ระบบขอยืนยันว่า ‘ครึ่งลูก’ เป็การประเมินที่ถ่อมตัวมากค่ะ”
“…ข้าเริ่มตื่นเต้นแล้วสิ”
เขายื่นมือเข้าไปในมิติระบบ ล้วงเอาคัมภีร์ออกมา
คัมภีร์เล่มนั้นสีเข้ม ขอบทองเล็กน้อย ให้ความรู้สึกเก่าแก่แต่ทรงพลัง
หลินเทียนเปิดอ่าน
สายตาค่อยๆ เปลี่ยนจากขำๆ…เป็จริงจัง
บรรยากาศรอบตัวเริ่มนิ่งลง
ลมพัดเบาลง
เสียงแมลงเหมือนเงียบหายไปชั่วครู่
“……”
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป
สองชั่วโมงผ่านไป
สามชั่วโมง—
จู่ๆ
ร่างของหลินเทียนก็ “สั่น”
“…อึก—”
เหงื่อเริ่มไหลอาบหน้าผาก
พลังปราณรอบตัวเริ่มไหลเข้าหาเขาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับถูกดูดด้วยแรงมหาศาล
“โอ้โห…เข้าสู่โหมดจริงจังแล้วค่ะนายท่าน~”
“…เงียบไปเลย!”
หลินเทียนกัดฟันแน่น
ข้อมูลในคัมภีร์ไหลเข้ามาในหัวไม่หยุด
จังหวะการออกหมัด
การส่งแรง
การควบคุมปราณ—
ทุกอย่างหลอมรวมกันอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้น—
“ฟึ่บ!”
เขาลุกขึ้นยืนอย่างฉับพลัน
ดวงตาเปล่งประกาย
แขนขวาถูกยกขึ้น—
แล้ว—
“ตูม!!!”
หมัดถูกซัดออกไปข้างหน้า!
แรงกระแทกมหาศาลพุ่งออกไปเป็เส้นตรง
“วูมมม—!”
แสงสีทองพุ่งทะยานไปไกล ก่อนจะ—
“ตูมมมม!!!”
ะเิใส่หน้าผาห่างออกไปหลายสิบเมตร
เสียงะเืดังลั่นไปทั่วสำนัก
เศษหินปลิวกระจาย
ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง
“…เอ่อ”
หลินเทียนค่อยๆ ก้มมองหมัดตัวเอง
นิ่งไปสองวินาที
สามวินาที
จากนั้น—
“เฮ้ยยยยย!?”
เขาอุทานลั่น
“ข้าเพิ่งทำอะไรลงไปวะเนี่ย!?”
เขาหันไปจ้องระบบทันที
“เสี่ยวเอ๋อ! ทำไมเ้าไม่เตือนข้าก่อน!?”
“ยินดีด้วยค่ะนายท่าน! ท่านฝึกสำเร็จแล้วค่ะ~! (ʘᴗʘ✿)”
“อย่ามาเปลี่ยนเื่!!”
“ก็…นายท่านไม่ได้ถามรายละเอียดนี่คะ ระบบเลยคิดว่า ‘เซอร์ไพรส์’ น่าจะเหมาะกว่า~”
“…เซอร์ไพรส์จนเกือบทำูเาหายไปลูกหนึ่งเนี่ยนะ!?”
“ถือว่าเป็การเปิดตัวที่น่าประทับใจค่ะ”
“…ข้าควรดีใจไหม”
หลินเทียนถอนหายใจแรงๆ ก่อนจะส่ายหัว
“ช่างมัน…ยังไงก็โคตรแรงจริง”
เขากำหมัดแน่นเล็กน้อย
แววตาเป็ประกาย
“…แบบนี้ค่อยสมกับคำว่า ‘วรยุทธ์’ หน่อย”
ติ้ง!
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง
“ระบบมีการอัปเกรดค่ะ!”
หลินเทียนหันไปทันที
“หือ? อัปเกรดงั้นเหรอ?”
“ใช่ค่ะนายท่าน~ ตอนนี้โฮสต์สามารถ ‘สะสมแต้ม’ จากการทำภารกิจ เพื่อแลกของต่างๆ ได้แล้วนะคะ!”
“…โอ้ แบบนี้เริ่มเหมือนระบบจริงจังแล้วแฮะ”
“ก่อนหน้านี้ไม่จริงจังเหรอคะ”
“…ก่อนหน้านี้เ้าดูเหมือนตัวป่วนมากกว่า”
“ระบบขอไม่เห็นด้วยค่ะ (◕ᴗ◕✿)”
หลินเทียนหัวเราะเบาๆ
“แล้วมีอะไรใหม่อีกไหม”
ระบบหมุนตัวเล็กน้อยเหมือนกำลังพรีเซนต์
“มีค่ะ! สกิลใหม่—‘ซัพสิ่งผันแปร’!”
“…ชื่อฟังดูยิ่งใหญ่ แต่ข้าไม่เข้าใจเลยสักนิด”
“แปลแบบง่ายๆ ก็คือ—สามารถ ‘เปลี่ยนสภาพ หรือบูรณะสิ่งของ’ ได้ค่ะ”
หลินเทียนนิ่งไป
หนึ่งวินาที
สองวินาที
จากนั้น—
“ป้าบ!”
เขาตบเข่าตัวเองเสียงดัง
“งั้นก็แปลว่า—ข้าซ่อมสำนักได้โดยไม่ต้องจ้างช่างเลยสิ!?”
“ถูกต้องค่ะ~!”
“ฮ่าๆๆๆๆ!”
หลินเทียนหัวเราะลั่น
“สุดยอด! แบบนี้ข้าก็ไม่ต้องเหนื่อยแล้ว!”
“ระบบขอชื่นชมค่ะ—ความฉลาดในเชิง ‘ี้เี’ ของนายท่านนี่ไร้เทียมทานจริงๆ (◕ᴗ◕✿)”
“…นี่ชมใช่ไหม”
“ชมค่ะ…ครึ่งหนึ่ง”
“…อีกครึ่งคือด่าใช่ไหม”
“ระบบไม่ขอตอบค่ะ”
หลินเทียนแค่นหัวเราะ ก่อนจะลุกขึ้น
“เอาล่ะ! ได้เวลาลองของใหม่แล้ว!”
จากนั้น—
เขาเริ่มเดินไปรอบๆ สำนัก
ยกมือขึ้น
“ซัพสิ่งผันแปร!”
แสงบางๆ กระจายออกไป
ไม้เก่าที่ผุพัง—ค่อยๆ กลับมาเรียบใหม่
กระเบื้องที่แตก—ค่อยๆ เชื่อมต่อกัน
ศาลาที่เอียง—ตั้งตรงขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์
“…โอ้โห”
หลินเทียนมองผลงานตัวเองตาค้าง
“นี่มันโกงชัดๆ”
“ระบบเรียกว่า ‘ความสามารถ’ ค่ะ”
“โกงนั่นแหละ”
ไม่นาน—
สำนักทั้งแห่งก็ “เปลี่ยนไป”
จากร้าง…กลายเป็สะอาด
จากเก่า…กลายเป็ใหม่เอี่ยม
ลานฝึกกว้างขวาง
ศาลาเรียงตัวสวยงาม
บรรยากาศดูมีชีวิตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
หลินเทียนยืนกอดอก
“…แบบนี้ค่อยเรียกว่าสำนักหน่อย”
“ระดับภาพลักษณ์เพิ่มขึ้น 300% ค่ะ”
“…วัดยังไงของเ้า”
“ความรู้สึกส่วนตัวค่ะ”
“…เชื่อถือไม่ได้เลย”
เขาเดินไปหยุดหน้าประตูสำนัก
สายตามองไปยังป้ายไม้เก่าๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่
ตัวอักษรซีดจาง
“สำนัก…วิถี์…”
หลินเทียนอ่านเบาๆ
“…ชื่อเก่าของตาแก่เฟิงหนานสินะ”
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะพยักหน้า
“ช่างมัน ข้าคิดชื่อใหม่ไม่ออก เอาอันนี้ไปก่อนแล้วกัน”
“ระบบเห็นด้วยอย่างยิ่งค่ะ ดีกว่าชื่อที่นายท่านตั้งแน่นอน (◕ᴗ◕✿)”
หลินเทียนหันขวับ
“…เ้าหมายความว่ายังไง”
“ระบบหมายความตามนั้นค่ะ”
“…ชิ”
เขาพึมพำเบาๆ
“ชื่อข้าออกจะเท่…”
ติ้ง!
“โฮสต์ทำการฟื้นฟูสำนักสำเร็จ!
ได้รับ 1500 แต้ม!”
“โอ้โห!”
หลินเทียนตาโตทันที
“แต้มมาแล้ว!”
เขายิ้มกว้างแบบเ้าเล่ห์
ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ระบบ
“ว่าแต่…มีภารกิจดีๆ ให้ข้าอีกไหมล่ะ…เสี่ยวเอ๋อจ๋า~~”
พร้อมกับเอามือลูบๆ เหมือนจะอ้อน
ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท
“…นายท่านคะ เลิกทำแบบนั้นเถอะค่ะ”
“ทำไมล่ะ~”
“ไม่งั้นระบบอาจ ‘ตุย’ ด้วยความทุเรศของท่านค่ะ (◕ᴗ◕✿)”
“…อ้าวเห้ย! ด่ากันเฉยเลย!?”
หลินเทียนสะดุ้งถอย
ก่อนจะรีบเสยผม
“ข้านี่หล่อระดับสะท้านยุทธภพนะ!”
“ระบบตรวจไม่พบค่ะ”
“ตรวจใหม่!”
ติ้ง!
“ภารกิจใหม่: ออกไปหาศิษย์ 1 คน
รางวัล: สุ่ม”
หลินเทียนชะงัก
“…หาศิษย์?”
เขาเอามือล้วงกระเป๋า ทำหน้ากวนๆ
“ข้าจะไปสอนใครได้…ขนาดข้ายังเพิ่งมีวิชาติดตัวเองแท้ๆ”
“นายท่าน ‘ต้อง’ ทำค่ะ”
“…ถ้าไม่ทำล่ะ”
“ระบบจะหัก 1000 แต้ม เพื่อลบภารกิจค่ะ (◕ᴗ◕✿)”
“…เฮ้ยๆๆ เดี๋ยวก่อน!”
หลินเทียนรีบยกมือห้าม
“อย่าแตะต้องแต้มข้านะ! ข้าหามาแทบตาย!”
“ระบบไม่ได้ขู่ค่ะ”
“…แต่มันขู่ชัดๆ!”
เขาถอนหายใจแรง
“…เออๆ ก็ได้ ข้าจะไปหาก็ได้”
“ขอบคุณสำหรับความร่วมมือค่ะ~”
หลินเทียนบ่นพึมพำ
“…ระบบบ้าเอ๊ย”
เขาเงยหน้ามองฟ้า
ตอนนี้พระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลงแล้ว
“…ช่างมัน พรุ่งนี้ค่อยไป วันนี้ขอพักก่อน”
“เห็นด้วยค่ะ—สภาพนายท่านตอนนี้เหมาะกับคำว่า ‘หมดสภาพ’ มากกว่า ‘พร้อมลุย’ ค่ะ”
“…ข้าจะถือว่าเป็คำห่วงใยนะ”
“ตามสบายค่ะ”
หลินเทียนเดินเข้าป่าเล็กน้อย
ไม่นาน—
ก็กลับมาพร้อม “ไก่ตัวหนึ่ง”
“คืนนี้มีของกินแล้ว”
“ไก่น้อยตัวนี้ช่างโชคร้ายจริงๆ ค่ะ ????”
“ไม่หรอก”
หลินเทียนยิ้ม
“มันโชคดีที่สุดต่างหาก…ที่ได้ถูกคนหล่ออย่างข้ากิน”
“ระบบขอไว้อาลัยล่วงหน้าค่ะ”
“เฮ้ย!”
เสียงไฟลุกดัง “ปะทุๆ”
กลิ่นไก่ย่างลอยฟุ้งไปทั่ว
หลินเทียนนั่งกินอย่างเอร็ดอร่อย
“อืม…ฝีมือข้าก็ไม่เลวเหมือนกันนะ”
“ระบบให้คะแนน 7 เต็ม 10 ค่ะ”
“…หักอะไรอีก”
“หักตรงความหลงตัวเองค่ะ”
“…ข้าจะหักเ้าคืนบ้างดีไหม”
“ระบบไม่มีตัวตนค่ะ”
“…น่าหงุดหงิดจริงๆ”
ไม่นาน—
ไก่ก็หมด
หลินเทียนล้มตัวลงนอนในศาลา
มือไขว้หัวอย่างสบายใจ
“…ชีวิตแบบนี้ก็ไม่เลวนะ”
“พรุ่งนี้อย่าลืมออกไปหาศิษย์นะคะ”
“…รู้แล้วน่า”
เขาหลับตา
ลมหายใจค่อยๆ สม่ำเสมอ
แสงไฟจากกองฟืนค่อยๆ มอดลง
ท่ามกลางสำนักที่เพิ่งฟื้นคืนชีวิต—
เื่วุ่นๆ ของ “ศิษย์คนแรก”
เช้าวันต่อมา—
แสงแดดอ่อนส่องลอดผ่านแมกไม้ กระทบเปลือกตาของหลินเทียนที่กำลังนอนหลับอย่างออกรสออกชาติ ราวกับกำลังฝันดีจนไม่อยากตื่น
“นายท่าน~ ตื่นได้แล้วนะคะ ตื่นเร็วเข้าาา~”
เสียงระบบดังขึ้นข้างหูอย่างร่าเริง
“อืออ… ข้าตื่นแล้วน่า…โอ๊ย เ้าจะปลุกอะไรนักหนา หนวกหูชะมัด ให้ข้านอนต่ออีกนิดมันจะตายรึไงกัน…”
หลินเทียนบ่นงึมงำ ก่อนจะลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจ เดินไปที่โอ่งน้ำข้างศาลา วักน้ำล้างหน้าให้พอสดชื่น แล้วกลับมานั่งลงที่ม้านั่งใต้ต้นไม้…ที่เดิมของเขา
“ชิ… เมื่อกี้ข้ากำลังฝันดีอยู่แท้ๆ อีกนิดเดียวก็จะถึง่สำคัญแล้วเชียว เ้านี่นะ เสี่ยวเอ๋อ ไม่รู้จักจังหวะเอาซะเลย”
“ท่านฝันถึงหญิงสาวงั้นหรือคะ นายท่าน…ฮืออ แบบนี้หัวใจข้าคงแตกสลายแล้วจริงๆ ท่านช่างใจร้ายนัก ทิ้งข้าไปหาหญิงอื่น… (｡ŏ﹏ŏ)????”
“เฮ้ย เดี๋ยวก่อนๆ! ข้าไปบอกเ้าตอนไหนว่าข้าฝันถึงหญิงสาวกัน เ้านี่มโนเก่งขึ้นทุกวันแล้วนะ!”
“…ข้าล้อเล่นค่ะ นายท่าน (◕ᴗ◕✿)”
“…เ้ามัน…”
หลินเทียนถอนหายใจยาว ก่อนจะโบกมืออย่างี้เีเถียง
“ช่างมันเถอะ…ว่าแต่ หมู่บ้านหรือเมืองที่ใกล้ที่สุดจากที่นี่มันอยู่ตรงทิศไหนกันแน่ ข้าจะได้ไม่ต้องเดินมั่วจนหลงป่าอีก”
“ทางทิศตะวันออกมีเมืองอยู่ค่ะ หากออกเดินทางวันนี้ น่าจะใช้เวลาประมาณ 5–6 วันนะคะ (◕ᴗ◕✿)”
“อืม…คราวนี้ตอบได้มีประโยชน์หน่อยนะ ถือว่ากู้หน้ากลับมาได้นิดนึงแล้ว”
—
ไม่นาน หลินเทียนก็เตรียมตัวออกเดินทาง
แต่พอกำลังจะก้าวออกจากสำนัก—
เขาก็หยุดชะงัก
“อือ…เดี๋ยวนะ ถ้าข้าไม่อยู่ แล้วดันมีใครผ่านมาเห็นสำนักของข้าเข้า แล้วเกิดอยากทำลายมันขึ้นมาล่ะ แบบนั้นมันไม่ซวยแย่เลยหรือไง…”
เขากอดอก เดินวนไปมาอย่างใช้ความคิด
ระบบลอยวนอยู่ข้างๆ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสบายๆ
“นายท่านสามารถใช้แต้มสร้าง ‘เขตแดนปิดบัง’ เพื่อซ่อนสำนักได้ค่ะ”
“หือ? จริงเหรอ! งั้นต้องใช้เท่าไหร่ล่ะ…”
“1300 แต้มค่ะ นายท่าน ( ꈍᴗꈍ)”
“…ห๊ะ!? 1300 แต้มเนี่ยนะ! เฮ้ย เดี๋ยวก่อน นี่มันปล้นกันกลางวันแสกๆ ชัดๆ เลยไม่ใช่รึไง!”
“ราคานี้เหมาะสมแล้วค่ะ เขตแดนสามารถปิดบังทุกสิ่ง และยังกันไม่ให้คนนอกเข้าได้ด้วยนะคะ (◕ᴗ◕✿)”
หลินเทียนนิ่งไปครู่หนึ่ง
“…เออ ก็ได้! ข้ายอมก็ได้ แลกก็แลก อย่างน้อยก็เพื่อความสบายใจของข้านี่แหละ”
ทันทีที่สิ้นเสียง—
แสงสีทองอ่อนแผ่กระจายปกคลุมไปทั่วทั้งสำนัก อากาศบิดเบี้ยวเล็กน้อย ก่อนที่ทุกอย่างจะค่อยๆ เลือนหายไป
เหลือเพียงป่าไม้ธรรมดา ราวกับไม่เคยมีสิ่งปลูกสร้างอยู่ตรงนั้นมาก่อน
“โห…สุดยอดจริงๆ หายไปจริงด้วย!”
“แน่นอนค่ะ นายท่าน ????”
“แบบนี้ค่อยโล่งใจหน่อย…เอาล่ะ ไปหาศิษย์กันดีกว่า”
—
การเดินทางเริ่มขึ้น
่แรกเป็ไปอย่างราบรื่น
จนกระทั่ง—
่กลางวัน ณ ริมลำธารขนาดใหญ่
หลินเทียนนั่งพัก ตกปลา แล้วย่างกินอย่างสบายใจ กลิ่นหอมลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ
แต่พอกินอิ่ม—
เขาก็มองไปยังลำธารเบื้องหน้า
“…ซวยแล้วไง แบบนี้ข้าจะข้ามไปยังไงล่ะเนี่ย น้ำก็เชี่ยวใช่เล่น”
เขานั่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนที่สายตาจะเป็ประกาย
“…เดี๋ยวนะ หรือว่าข้าจะลองใช้พลังปราณดูดี?”
หลินเทียนรวบรวมพลังไปที่เท้าทั้งสองข้าง ก่อนจะค่อยๆ แหย่เท้าข้างหนึ่งลงไป
“จุ้ม…”
“…หือ?”
เขาไม่จม
ลองก้าวลงไปเต็มเท้า
“…เฮ้ย! ข้ายืนอยู่ได้จริงๆ งั้นเหรอเนี่ย!”
“ฮ่าๆๆ! ได้ผลจริงด้วย! ข้าทำได้แล้ว! เดินบนน้ำแบบนี้…เท่ไม่เบาเลยนะข้าเนี่ย!”
เขาเดินข้ามไปอีกฝั่งอย่างมั่นใจ
“นายท่านของข้าฉลาดจริงๆ เลยค่ะ (◕ᴗ◕✿)”
“แน่นอนอยู่แล้ว เสี่ยวเอ๋อ ข้ามันอัจฉริยะอยู่แล้ว ฮ่าๆๆ!”
—
สี่วันต่อมา—
บริเวณป่า
หลินเทียนเดินอย่างสบายอารมณ์
ทันใดนั้น—
พุ่มไม้ด้านซ้ายสั่นไหว
“…หืม? เมื่อกี้มันเสียงอะไร…”
“ซ่า!”
กิ้งก่ามรกตพุ่งออกมา!
“เฮ้ยบ้าอะไรวะเนี่ย! โผล่มาแบบนี้ได้ยังไงกัน!”
หลินเทียนหันหลังวิ่งทันที
“เสี่ยวเอ๋อ! เ้าเห็นแล้วไม่คิดจะเตือนข้าหน่อยเลยรึไง! จะให้ข้าวิ่งหนีอยู่คนเดียวแบบนี้จริงๆ เหรอ!”
“นายท่านไม่ได้ถามค่ะ (◕ᴗ◕✿)”
“บ้าเอ๊ย! เลี้ยงเ้ามานี่เสียข้าวสุกจริงๆ!”
วิ่งไปได้สักพัก—
หลินเทียนชะงัก
“…ชิ แบบนี้มันน่าอายเกินไปแล้ว”
เขาหันกลับ
“…ดีล่ะ! งั้นข้าจะลองวรยุทธใหม่ดูหน่อยแล้วกัน!”
เขาตั้งสมาธิ ง้างหมัดไปด้านหลัง
“มาดูสิว่าเ้าจะทนไหวแค่ไหน!”
“ตูม!!!”
แรงกระแทกมหาศาลซัดร่างกิ้งก่ามรกตกระเด็นไปหลายสิบเมตร
“ตูม!!”
ต้นไม้ใหญ่หักสะบั้น
ร่างมันแน่นิ่ง
ติ้ง!
“ท่านได้รับ 300 แต้มจากการสังหารกิ้งก่ามรกตค่ะ”
“สุดยอดมากค่ะ ในที่สุดนายท่านก็ใช้สมองแก้ปัญหาเป็แล้ว ข้าซาบซึ้งจริงๆ (´⊙ω⊙`)”
“เฮ้ย! นี่เ้าจะชมหรือด่าข้ากันแน่เนี่ย!?”
หลินเทียนเดินไปดูซาก
“…ใกล้จะถึงเมืองแล้ว เอามันไปขายดีกว่า”
“นายท่านชอบสะสมของแปลกหรือคะ (◕ᴗ◕✿)”
“จะบ้าหรือไง! ข้าจะเอาไปขายต่างหาก! ยังไงมันก็เป็สัตว์อสูรระดับ 2 น่าจะขายได้สัก 4–5 เหรียญเงินอยู่หรอก”
—
สองวันต่อมา—
หน้าประตูเมือง
“…ในที่สุดก็ถึงสักที”
หลินเทียนเดินเข้าไปอย่างตื่นตา ก่อนจะหยุดที่ร้านหนึ่ง
“รับซื้อ-ขายซากสัตว์อสูร…”
“ที่นี่แหละ”
เขาเดินเข้าไปทันที
“คุณลูกค้ามีอะไรให้รับใช้หรือครับ?”
“ข้ามีซากสัตว์อสูรจะมาขาย ช่วยประเมินราคาให้หน่อย”
พนักงานตรวจสอบอยู่ครู่หนึ่ง
“ทางร้านขอรับซื้อที่ 3 เหรียญเงิน กับ 5 เหรียญทองแดงนะครับ สภาพซากค่อนข้างเสียหายครับ”
“อืม…เข้าใจได้ เอาตามนั้นก็แล้วกัน”
เขารับเงิน แล้วเดินออกมา
“…10 ทองแดงเป็ 1 เงิน…10 เงินเป็ 1 ทอง…เฮ้อ ข้าอยู่แต่ในป่าจนลืมเื่พวกนี้ไปหมดจริงๆ”
—
เดินไปได้ไม่นาน—
เขาได้ยินเสียงคนคุยกัน
“อีกวันเดียวก็จะถึงวันทดสอบรับศิษย์แล้ว…”
หลินเทียนหยุดฟัง
“…หือ?”
“…แบบนี้มันก็เข้าทางข้าน่ะสิ ไม่ต้องไปหาเองให้เหนื่อย ให้พวกมันเดินมาให้ข้าเลือกเองยังจะง่ายกว่าอีก”
มุมปากเขายกขึ้น
“…แบบนี้ค่อยน่าสนุกหน่อย”
—
คืนนั้น
หลินเทียนเข้าพักในโรงเตี๊ยมทันที
“…วันนี้เดินทางมาทั้งวัน เหนื่อยชะมัด”
เขาทิ้งตัวลงเตียง
“…พรุ่งนี้สินะ วันคัดเลือกศิษย์”
“…ศิษย์คนแรกของข้า…”
เขายิ้มบางๆ
“…หวังว่าจะไม่ป่วนเกินไปนะ”
ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับเบาๆ
“…ระบบไม่รับประกันค่ะ (◕ᴗ◕✿)”
“…นั่นแหละที่ข้ากลัว”
538
