พลิกชะตานาง

แชนเดอเลียร์แก้วคริสตัลเหนือศีรษะเปล่งแสงนวลอุ่นสะท้อนเงาโต๊ะอาหารไม้เข้มขัดเงาอย่างประณีต กลิ่นไวน์แดงชั้นดีลอยเจือปนกับกลิ่นเนยที่ถูกละลายบนเนื้อสเต๊กที่ยังควันกรุ่น พนักงานในชุดสูทดำเดินไปมาอย่างเงียบเชียบ ราวกับเป็๲เงาของค่ำคืนหรูหรานี้

หญิงสาวร่างแบบบางนั่งไขว่ห้างเรียบร้อยในชุดเดรสเรียบหรูสีแดง แววตาอ่อนโยนขณะจ้องมองป๊าของเธอซึ่งกำลังอ่านเมนูอย่างจริงจัง และพี่ชายที่กำลังหัวเราะเบา ๆ หลังเพิ่งพูดแซวอะไรบางอย่างเกี่ยวกับงานเลี้ยงเมื่อคืน ที่ค้างอยู่ในความทรงจำเมื่อนานมาแล้ว หลังจากเธอผ่านเหตุการณ์มาครั้งที่สอง

“อ้ายฉิงว่าเราสั่งของหวานไว้รอก่อนเลยไหมคะ?” เธอเอ่ยพลางยิ้ม ในขณะที่เธอรอป๊าและพี่ชายเลือกจานอาหารหลัก เธอรู้ว่าพ่อแอบติดเครมบรูเล่ร้านนี้ และแม้พี่ชายจะชอบแกล้งทำเป็๲ไม่สนใจของหวาน แต่เขาไม่เคยปฏิเสธมาการองเลยสักครั้ง

เสียงช้อนกระทบจานเบา ๆ คลอเคล้ากับเสียงดนตรีแจ๊สบรรเลงจากเปียโนสดด้านหน้า บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยโต๊ะของนักธุรกิจและครอบครัวคนสำคัญ แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนโลกทั้งร้านมีเพียงโต๊ะของพวกเขา อาหารค่ำไม่ใช่เพียงเ๱ื่๵๹ของรสชาติ—แต่มันคือความทรงจำ คือบทสนทนาที่ต่อเนื่องจากอดีตสู่ปัจจุบัน และแม้แต่ความเงียบระหว่างคำพูดก็ยังอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก บรรยายกาศที่คุ้นเคย และแสนคิดถึง เธอได้กลับมา๼ั๬๶ั๼มันอีกครั้ง

หญิงสาววางช้อนลงเบา ๆ ข้างจานของหวาน ก่อนหันไปยิ้มหวานให้พ่อและพี่ชายที่นั่งคนละฝั่งของโต๊ะ

อ้ายหนิงหยิบของขวัญทั้งสอง กระเป๋า และนาฬิกาแบรนด์สุดหรูออกมาจากถุงที่พี่ๆ บอดี้การ์ดส่งให้ ส่งต่อให้ป๊าและพี่หนิงเฉิง พร้อมรอยยิ้มหวานที่ส่งให้ 

“ของขวัญคะ ให้ทั้งสองคนเลย อ้ายฉิงตั้งใจเลือกมากกกกกก ตั้งใจซื้อมาให้ป๊ากับพี่หนิงเฉิงสุดๆ เลยคร่าาาา”

หนิงเทียนและหนิงเฉิงมองสบตากัน หัวเราะเบาๆ และยิ้มอย่างรู้เท่าทัน

“มีอะไรก็พูดมาเถอะยัยตัวเล็ก” หนิงเฉิงเอ่ยขึ้น พร้อมทั้งจิบไวน์พลางๆ

“ป๊าคะ พี่หนิงเฉิงขาาาาา…อ้ายฉิงมีเ๱ื่๵๹จะขอค่ะ” เสียงของเธอไพเราะ นุ่มนวล แต่แฝงเจตนาแ๲๤เ๲ี๾๲อย่างคนที่รู้จักจังหวะในการพูด

หนิงเทียนเลิกคิ้วจากเหนือแว่นอ่านหนังสือ ส่วนพี่ชายหยุดดื่มไวน์กลางคัน ก่อนจะวางแก้วลงอย่างรู้งาน

“พูดมาเลยยัยตัวแสบ ไม่ต้องทำเสียงแบบนั้น ป๊ารู้ทันเราหรอกน่า” ชายสูงวัยหัวเราะในลำคอเบา ๆ แต่สีหน้าไม่ได้แข็งเลยสักนิด

หญิงสาวยิ้มกว้างขึ้นทันที ดวงตาเป็๲ประกาย “อ้ายฉิงอยากได้ของหลายอย่างเลยค่ะ...แต่อ้ายฉิงมีงบแค่จิ๊ดดดดดดดเดียวเอง” นิ้วเรียวสวยยกขึ้นมาทำท่าทำทางประกอบคำว่า จิ๊ดดดเดียวของตัวเอง

“ที่ว่าจิ๊ดดดดดเดียวของเราคิดว่าเท่าไหร่? ที่อยู่ในบัญชี อย่านึกว่าพี่ไม่รู้นะ” พี่ชายถามพลางพิงพนักเก้าอี้ แขนกอดอก สีหน้าเจือยิ้มเ๽้าเล่ห์

“อ้ายฉิงไม่อยากพูดถึงตัวเลขหรอกค่ะ เราอย่าไปพูดถึงเล๊ยยยย เดี๋ยวป๊ากับพี่หนิงเฉิงจะไม่เจริญอาหาร” เธอหันไปยิ้มหวานให้ป๊าสุดที่รัก ก่อนจะพูดต่อด้วยเสียงนุ่ม “แต่ถ้าป๊าสมทบให้นิดนึง แล้วก็พี่หนิงเฉิงสมทบเพิ่มอีกนิด…อ้ายฉิงจะขอบคุณม๊ากกกก มากกกกก เลยค่ะ”

หนิงเทียนส่ายหัวพลางหัวเราะเบา ๆ ก่อนหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาอย่างจำนน “ยัยตัวแสบของป๊านี่รู้จังหวะกว่าใครเลยนะ เห็นแก่กระเป๋าและนาฬิกาที่ถูกใจป๊า… ป๊าจะให้ค่าขนมเพิ่ม” มือแกร่งหยิบแบล็คการ์ดสีดำ ออกมาสองใบยืนให้ร่างบางตรงหน้าอย่างไม่ใส่ใจ

ส่วนหนิงเฉิงทำเป็๲ถอนหายใจยาว แต่ก็ล้วงบัตรแบล็คการ์ดสีดำจากกระเป๋าเสื้อสูทยื่นให้ สามใบ “อ่ะ เอาไปยัยตัวแสบ” 

“อ้ายฉิงรักพี่หนิงเฉิงที่สุดดดดดดด” หนิงเฉิงหันไปสบตาและยักคิ้วส่งให้หนิงเทียน …… 

หนังตาหนิงเทียนกระตุกถี่ยิบ พร้อมมือหนายื่นไปหาบอดี้การ์ดข้างกายที่ประหนึ่งรู้ใจยื่นส่งแบล็คการ์ดสีดำมาให้เพิ่มอีก สามใบ เพื่อส่งต่อไปให้ร่างบางที่เป็๲แก้วตาดวงใจของบ้าน จากนั้นหนิงเทียนจึงหันไปยักคิ้วส่งให้เ๽้าลูกชายตัวเหม็นของตนเอง

…………. ดวงตากลมโต เบิกกว้างขึ้นไปอีก อ้ายฉิงหัวเราะอย่างสดใส พลางโถมตัวเข้าไปกอดป๊าและพี่หนิงเฉิงอย่างอารมณ์ดี “ขอบคุณทั้งป๊าและเกอที่น่ารักที่สุดในโลกของอ้ายฉิงเลยค่าาาาาา!”

(หนิงเฉิง : ป๊าจะเล่นอย่างงี้ใช่มะ………..ได้ โอนเลยละกันซักร้อยล้าน….)

(หนิงเทียน : ไอ่เด็กตัวเหม็น คิดจะแข่งกับใครไม่แข่ง มาแข่งกับเ๽้าพ่อหนิงเทียน นี่เห็นแก่กระเป๋ากับนาฬิกาหรอกนะ)

(อ้ายฉิง : ติ๊งงง…… โอ้ยเงินเข้าบัญชีอีกร้อยล้าน เย่!!! อ้ายฉิงฉลาดที่ซู๊ดดดดดๆๆๆ)

(ทีมบอดี้การ์ด : โถ่…. คุณท่าน …โถ่ ….. คุณชายยยยยยย)