ตอนที่ 17
นึกไม่ออก
“ไม่น่าเชื่อจริงๆว่าคนระดับเ้าสำนักจะตั้งใจเผาหมู่บ้านเพื่อชิงเด็กแค่คนเดียวเ้านั่นโดนน้องห้าใช้ฝ่ามือฝังิญญาใส่ก็ถือว่าสมควรแล้ว”หลี่เหวิน พี่ชายคนที่3 ของหลี่ซุนบ่นออกมาระหว่างเดินทางออกจากเมืองภูผาทองแดงพร้อมๆกับพี่ใหญ่หลี่ซือหานและ หลี่อวิ๋น ผู้เป็บุตรคนรองของเ้าบ้านคนก่อน
“ถูกแล้วถ้าน้องห้าไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านมีหวังชาวบ้านได้เดือดร้อนกันหมดแน่ๆ”หลี่อวิ๋นเองก็มีท่าทีเห็นด้วยเพราะพวกตนสอบปากคำของคนในสำนักาาิญญามาหมดแล้ว สุดท้ายก็เค้นความจริงมาได้จากกลุ่มศิษย์ที่ไปร่วมแผนการเผาหมู่บ้านของเ้าสำนักาาิญญาทำให้ทราบว่าตอนนี้หลี่ซุนอยู่ที่ไหน
“แล้วพวกมันยังจะหน้าด้านมาขอให้ข้าช่วยรักษาอีกช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย”หลี่ซือหานว่าพลางส่งเสียงรอดจมูกอย่างไม่พอใจ ตอนนี้เ้าสำนักาาิญญาน่าจะตายไปแล้วเพราะฝ่ามือของน้องห้าส่วนพ่อของมันก็คงจะใกล้ตามไปเต็มทีแล้ว จะเรียกได้ว่าสมควรก็ไม่ผิดนัก
“พี่ใหญ่ท่านว่าทำไมน้องหาถึงได้แกล้งทำเป็หายตัวไปล่ะ ตอนนั้นเขาปะทะกับจอมดาบไผ่แดงตามคำสั่งของท่านพ่อดูจากศพของจอมดาบไผ่แดงแล้วน้องห้าก็น่าจะชนะเขาได้แน่ๆ ไม่รู้ทำไมถึงได้หายตัวไปเสียเฉยๆ”หลี่เหวินถามออกมาด้วยท่าทีสงสัยแต่เดิมพี่น้องตระกูลหลี่ก่อนที่หลี่ซือหานจะขึ้นมาเป็เ้าบ้านเหล่าพี่น้องต่างก็ทำหน้าที่ของตระกูลหลี่เป็อย่างดีนั่นคือช่วยเหลืออาณาจักรกำจัดเภทภัยที่ก่อตัวอยู่ภายในอาณาจักรแถมตอนนั้นน้องห้าก็ฝีมือสูงที่สุดด้วยและยังทำผลงานได้ยอดเยี่ยมที่สุด หากตอนนั้นเขาไม่หายตัวไปบางทีตำแหน่งเ้าบ้านอาจจะเป็ของน้องห้าก็เป็ได้
“เื่นั้นเองข้าก็ไม่รู้หากจะบอกว่าาเ็ก็ควรกลับมารักษาที่บ้านเสียยังดีกว่า ถึงอย่างไรที่บ้านก็มีน้องเจ็ดช่วยรักษาให้”หลี่ซือหานส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้เื่นี้เหล่าพี่น้องปรึกษากันมาหลายรอบแต่ก็ยังปักใจเหตุผลใดเหตุผลหนึ่งไม่ได้เสียที
“อาจจะเป็เื่ผู้หญิงก็ได้นะ”อยู่ๆหลี่อวิ๋นพี่ชายคนรองก็เสนอความคิดหนึ่งขึ้นมาเสียอย่างนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีคนเคยคิดเช่นนี้หรอก แต่น้องหลี่ซุนเป็คนประเภทไม่สนใจสตรีตัวเขานิยมชมชอบการฝึกฝนแทบจะไม่ชายตามองสตรีไหนเลยเสียด้วยซ้ำทำให้ไม่มีใครเชื่อว่าที่น้องห้าหายไปเป็เพราะเื่ผู้หญิงเลย
“จะเป็ไปได้เหรอน้องห้าก็มีคู่หมั้นอยู่แล้วแถมเ้านั่นก็ไม่ชายตามองหญิงใดเลย”หลี่เหวินส่ายหัวไปมาเหมือนไม่เชื่อความคิดของพี่รองไม่ว่าจะจินตนาการอย่างไรก็มองภาพน้องห้าที่กำลังงมงายในรักไม่ออกเลย แม้แต่คู่หมั้นก็ยังไม่สนใจถึงนางจะเป็คนที่ท่านพ่อแนะนำให้ก็เถอะ
“แต่ถ้าบังเอิญน้องห้าไปตกหลุมรักหญิงสาวสักคนเข้าละก็การกลับบ้านไม่ได้เพราะตัวเองมีคู่หมั้นอยู่แล้วก็มีโอกาสเป็ไปได้ไม่ใช่หรือไงเ้าลองคิดดูสิ ระหว่างาเ็จากการต่อสู้ก็มีหญิงสาวชาวบ้านคนหนึ่งพาไปรักษาเมื่อน้องห้าตื่นขึ้นมาสบตาผู้มีพระคุณก็บังเกิดรักแรกพบ ใครจะไปคิดไปเจอน้องห้าครั้งนี้ตระกูลหลี่ของเราอาจจะมีหลานเพิ่มอีกคนก็ได้นะ”หลี่อวิ๋นแต่งเื่เสียเสร็จสรรพทำเอาพี่ชายและน้องชายที่กำลังเดินทางไปด้วยกันถึงกับส่ายหัวเื่เช่นนั้นมันมีแต่ในหนังสือเท่านั้นล่ะ
.
.
.
ตุบ....
ใช้เวลาเพียงไม่นาน ร่างของสามพี่น้องตระกูลหลี่ก็เดินทางมาถึงหมู่บ้านที่หลี่ซุนอาศัยอยู่จนได้แน่นอนว่าเมื่อชายแปลกหน้าทั้ง 3 เดินทางเข้ามาในหมู่บ้านพวกเขาก็ตกเป็เป้าสายตาอย่างช่วยไม่ได้เพราะนอกจากการแต่งกายที่หรูหรากว่าชาวบ้านทั่วไปแล้วพวกเขายังเล่นะโลงมาจากฟ้าลงมายืนกลางหมู่บ้านอย่างแ่เบาอีกต่างหากเรียกว่าไม่ต้องถามก็ทราบทันทีว่าคนทั้ง 3 เป็ผู้ฝึกฝนพลังิญญาแน่นอน
“เป็หมู่บ้านที่เล็กจริงๆคราวก่อนพวกเราสำรวจผ่านหมู่บ้านนี้ไปหรือเปล่า”หลี่เหวินว่าพลางมองไปตามบ้านแต่ละหลังของหมู่บ้านอย่างละเอียดหมู่บ้านนี้มีบ้านไม่กี่หลังต่อให้ไม่ต้องถามทางก็คงหาบ้านของหลี่ซุนได้ไม่ยากทว่า...
“พวกท่าน.....”ไม่จำเป็ต้องถามทางอะไรอีกแล้วเพราะระหว่างที่คนทั้งสามกำลังมองสำรวจบ้านแต่ละหลังอยู่นั้น หลี่ซุน ที่เหล่าพี่น้องตระกูลหลี่พยายามตามหากันมานานก็เดินผ่านมาพอดี
“น้องห้าในที่สุดพวกเราก็ได้เจอเ้าเสียที”พริบตาที่ได้เห็นผู้ที่ตนตามหาเหล่าพี่น้องตระกูลหลี่ก็มีท่าทีดีใจและโล่งใจออกมาทันที แม้ก่อนหน้านี้จะมีเื่การแก่งแย่งชิงดีในครอบครัวอยู่บ้างแต่พี่น้องตระกูลหลี่ก็ไม่ได้หมางเมินกันขนาดจะไม่เป็ห่วงกันเสียหน่อย
“ไม่ได้พบกันนานนะขอรับ พวกท่านไปที่บ้านข้ากันก่อนเถอะ”หลังจากหายใหลี่ซุนก็หายใจเข้าครั้งหนึ่งก่อนจะเชิญเหล่าพี่น้องเข้าไปในบ้านของตนเองที่อยู่ไม่ห่างจากจุดที่พวกพี่ใหญ่กำลังยืนอยู่นัก
“ได้.....”หลี่ซือหานยอมรับก่อนจะเดินตามน้องห้าของตนไปอย่างเงียบๆอาจจะเพราะไม่ได้เจอกันนานก็เลยไม่ทราบว่าจะคุยอะไรดีก็ได้ตอนนี้ทั้งสามคนที่ออกมาตามหาเลยได้แต่เดินตามเฉยๆไม่ได้พูดอะไรออกไปอีก
“โอ๊ย ก็บอกว่าพยายามอยู่ไงเ้าสอนให้มันดีๆหน่อยไม่ได้เหรอ”ระหว่างกำลังจะเดินเข้าไปในบ้านอยู่ๆก็มีเสียงของเด็กหญิงคนหนึ่งดังมาแต่ไกลทำเอาเหล่าพี่น้องตระกูลหลี่ใกันไม่น้อยเสียงนี่ดังมาจากภายในบ้านของหลี่ซุนแน่ๆ แม้พี่ใหญ่กับเ้าสามจะไม่อยากเชื่อเท่าไหร่แต่เื่ที่พี่รองแต่งขึ้นก็เริ่มลอยเข้ามาในหัวเสียแล้ว
“ข้าบอกแล้วไงว่าต้องแบ่งแยกไฟแต่ละชนิดของเ้าออกมาไฟของเ้ามีเก้ารูปแบบแต่ละแบบก็มีความร้อนต่างกัน หากใช้งานร่วมกันก็ควบคุมความร้อนไม่ได้หรอก”เสียงของเด็กชายอีกคนหนึ่งดังออกมาจากภายในกำแพงบ้านเช่นกัน
“ก็บอกว่าทำอยู่ไง เ้าคิดว่ามันง่ายนักเหรอ”เสียงโวยวายของเด็กสาวคนเดิมดังขึ้นมาทำให้หลี่ซุนที่อยู่ข้างหน้าอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ก็นะั้แ่ทำอาหารมื้อเย็นไหม้ไปคราวก่อน อยู่ๆเสี่ยวหงก็โดนลู่ชิงจับฝึกการควบคุมเปลวเพลิงเสียอย่างนั้นแถมเขายังฝึกนางอย่างจริงจังมากกระทั่งนึกย้อนไปตอนแรกว่าพวกเขากำลังฝึกฝนอย่างจริงจังเพื่อควบคุมไฟในการใช้ทำอาหารก็เล่นเอากลั้นขำไม่อยู่จริงๆ
“..........”เห็นน้องห้าหัวเราะออกมาเช่นนี้เหล่าพี่น้องตระกูลหลี่กลับมองตาค้างกันเป็แถวแต่ก่อนหลี่ซุนเป็ยอดฝีมือของตระกูลหลี่ ปากหนักราวกับกลัวทองจะหล่นออกมาจากปากทำอะไรก็มีนิสัยรอบคอบจริงจัง ไม่เล่นไม่ผ่อนคลายแม้แต่น้อย วันนี้ได้เห็นน้องห้าหัวเราะอย่างคนธรรมดากลับเป็ภาพแปลกตาไม่น้อย
“กลับมาแล้ว”หลี่ซุนเปิดประตูรั้วก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านด้วยท่าทีผ่อนคลายเขาเดินเข้าไปหาลู่ชิงและเสี่ยวหงที่กำลังฝึกควบคุมไฟกันอยู่ท่าทีของบิดาที่กำลังเข้าไปหาลูกๆนั้นทำเอาหลี่อวิ๋นที่เสนอความคิดว่าหลี่ซุนอาจจะมีลูกแล้วก็ได้รีบเอาศอกกระทุ้งร่างของพี่ใหญ่เหมือนจะบอกว่าเป็ไงล่ะข้าบอกแล้ว ไม่มีผิด
“จริงเหรอเนี่ยนั่นคือน้องห้าจริงๆงั้นเหรอ”หลี่เหวินเองเห็นภาพตรงหน้ากับตาแล้วยังไม่อยากจะเชื่อเลย
“ชักอยากรู้แล้วสิว่าหญิงสาวคนไหนทำให้น้องห้าตกหลุมรักได้”หลี่อวิ๋นเห็นว่าเื่ราวมาทางที่ตัวเองคิดก็พาจินตนาการเื่ราวที่แต่งขึ้นมาเสียใหม่
“อย่างน้อยก็ต้องงามกว่าคุณหนูโจวหรือเปล่า”หลี่เหวินเองพอเป็เช่นนี้ก็กลับมาเป็ฝ่ายถกกับพี่รองเสียอย่างนั้นทำเอาหลี่ซือหานต้องส่ายหน้าและถอนหายใจไปพร้อมๆกัน
“จะเป็ไปได้หรือ คุณหนูโจวเป็ถึงสาวงามแห่งเมืองม่านหลิวจะมีสาวงามกว่านางมาพบรักกับน้องห้าได้อีกเหรอ”หลี่อวิ๋นได้ยินกลับไม่เห็นด้วยนักบางทีผู้ละลายหัวใจของน้องห้าอาจจะไม่ได้ละลายมันด้วยความงามก็เป็ได้ขนาดคุณหนูโจวเข้าหาน้องห้าขนาดนั้นยังไม่ได้แม้แต่ความใส่ใจแล้วจะต้องงามแค่ไหนถึงจะละลายหัวใจน้องห้าได้ด้วยความงามอย่างเดียว
“ท่านพี่....มีแขกมาหรือเ้าคะ”ระหว่างหลี่เหวินกับหลี่อวิ๋นกำลังถกเถียงกันไปมาคำเฉลยของพวกเขาก็เดินออกมาจากภายในตัวบ้านพอดีเพราะได้ยินว่าสามีของนางกลับมาแล้ว
“...............”ไม่ใช่แค่หลี่อวิ๋นและหลี่เหวินเท่านั้นที่อึ้งกับภาพตรงหน้าแม้แต่หลี่ซือหานก็ยังอดมองตามร่างของหญิงสาวที่กำลังเดินออกมาจากตัวบ้านไม่ได้ยามนี้หลี่อวิ๋นขอถอนคำพูดเื่ที่บอกว่าจะมีสาวงามเหนือกว่าคุณหนูโจวจากไหนอีกวันนี้เขาได้ทราบแล้วว่าประสบการณ์ของเขาช่างน้อยนิดเหลือเกิน แถมไม่ใช่แค่เื่ความงามเท่านั้นรูปลักษณ์ภายนอกของนางยังสื่อถึงตำนานหนึ่งอีกด้วย
“น้องเอ้อหลาง พวกเขาคือพี่ชายของข้าเองท่านนี้คือพี่ใหญ่หลี่ซือหาน ท่านนี้คือพี่รองหลี่อวิ๋น ส่วนทางนี้คือพี่สามหลี่เหวิน”ได้ยินคำแนะนำตัวหลี่เอ้อหลางภรรยาของหลี่ซุนก็แสดงท่าทีใออกมาทันที นางเองก็ทราบดีว่าสามีไม่อยากกลับไปที่ตระกูลของตนคราวนี้พี่ชายของเขามาหาถึงที่เช่นนี้จะไม่เป็ไรหรือ
“พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สามนางคือภรรยาของข้าหลี่เอ้อหลาง ส่วนเด็กคนนี้คือบุตรชายของข้านามว่าหลี่ลู่ชิงส่วนเด็กคนนี้เป็เด็กที่ข้ารับมาเลี้ยงชื่อว่าเสี่ยวหง”หลี่ซุนผายมือมาทางครอบครัวของตนเองพลางแนะนำคนในบ้านให้พี่ๆรู้จักส่วนหลินเยว่ยังอยู่ในบ้านพอเจอนางแล้วค่อยแนะนำให้รู้จักก็แล้วกัน
“ที่แท้เป็น้องสะใภ้กับหลานลู่ชิงกับหลานเสี่ยวหงนี่เองช่างเป็เื่น่ายินดีจริงๆ”หลี่อวิ๋นเหมือนจะตั้งสติได้คนแรกเดินเข้าไปทักทายน้องสะใภ้และหลานชายทันทีเพียงแต่ยิ่งเห็นก็ยิ่งมั่นใจ หลานชายคนนี้มีสีผมและสีตาเหมือนมารดาไม่มีผิดเช่นนี้แล้วน้องสะใภ้คนนี้ก็คง......
“พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สามพวกท่านเดินทางมาเหนื่อยๆเข้าไปพักผ่อนในบ้านเถอะ ข้ายังมีบุตรสาวอีกคนจะแนะนำให้พวกท่านได้รู้จัก”หลี่ซุนมองพี่รองที่กำลังทักทายภรรยาและเด็กๆอย่างยิ้มแย้มก็พลันยิ้มออกมาเช่นเดียวกันพี่รองเป็คนอัธยาศัยดีมาแต่ไหนแต่ไรแล้วเห็นแบบนี้ก็นึกถึงเื่สมัยก่อนอยู่บ้าง
“ลูกสาวงั้นเหรอ”หลี่ซือหานได้ยินน้องชายพูดแบบนั้นกลับนึกภาพหลี่ซุนเลี้ยงดูบุตรสาวไม่ออกเลยวันนี้นับว่าเป็วันที่เจอเื่ประหลาดมากมายจริงๆ