รอยกลับมาที่บ้านของลุงโจเซฟด้วยสภาพที่อ่อนแรง
เหมียว!
“ว่าไงเ้าต้าวอยู่บ้านตัวเดียวเหงาไหม?” รอยอุ้มเ้าเหมียวขึ้นมาแล้วเอาหัวถูไปมาอย่างเอ็นดู
เหมียว! “เ้านายหิวข้าว”
“ห่วงแต่เื่กินจริง ๆเลยนะเ้าแมวตัวนี้”
รอยล้มตัวนอนที่โซฟาและคิดไปถึงเื่โรงเรียนศิลปะการต่อสู้S
“อาชีพผู้ใช้คำสาปไม่เหมาะกับสถานการณ์ตอนนี้จริง ๆถ้าเลือกที่จะเปลี่ยนอาชีพที่เหมาะสมได้ก็น่าจะเป็อาชีพผู้ใช้ดาบหรือไม่ก็อาชีพนักสู้ที่เป็ประเภทใช้พละกำลังที่คล้ายกับพวกชาวยุทธ เห้อ...ใครจะรู้ละว่าอนาคตจะเป็แบบนี้ในเมื่อเลือกไปแล้วก็มีแต่จะต้องสู้ต่อไปเท่านั้น”
รอยลองหลับตาเพื่อที่จะเข้าไปดูโลกแห่งฝันร้ายว่าประตูมันถูกเปิดออกมารึยัง เพราะที่ผ่านมาเขาเองก็ฝึกกำลังกายไปไม่ใช่น้อย
“หืม...ประตูแห่งฝันร้ายเปิดออกมาแล้ว ทำไมกันล่ะ?”
“ผู้เข้าทดสอบถือว่าโชคดีมาก ๆที่ได้รับรู้ถึงแรงกดดันของแรงโน้มถ่วงมาก่อนหน้านี้เลยทำให้ผู้ทดสอบผ่านเกณฑ์มาได้อย่างฉิวเฉียด”
“ห๊า!! จริงดิอย่าบอกนะว่าบททดสอบต่อไปจะเกี่ยวข้องกับแรงโน้มถ่วง?”
“ผู้ทดสอบไม่ต้องถามให้มากความถ้าอยากจะเข้าทดสอบก็เดินเข้าประตูไปเลยเดี๋ยวจะได้รู้เองว่าภารกิจต่อไปคืออะไร”
รอยยืนคิดตัดสินใจอยู่พักใหญ่ว่าจะเอายังไงดี
“เห็นเ้าเด็กผมแดงนั่นบอกว่าแรงโน้มถ่วงของสนามกีฬาระดับม.ปลายมันมากกว่าม.ต้นหลายเท่า แปลว่าการทดสอบหรือการเรียนการสอนน่าจะลำบากมากกว่านี้แน่ ความแข็งแกร่งของเราตอนนี้ยังเทียบกับพวกเด็กระดับม.ต้นไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ถ้าบททดสอบนี้สามารถเพิ่มความแข็งแกร่งเื่พละกำลังของเราได้ก็คงจะดีไม่ใช่น้อย เห้อ...คิดถึงดอกบัวแสงจันทร์นั่นจริง ๆถ้าเราได้กินมันอีกก็คงจะดี”
“เอาวะในเมื่อประตูเปิดแล้วก็เข้าไปเลยละกัน”
รอยเดินเข้ามาก็พบว่ามันคือห้องหินสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่เป็ทางยาวตรงไปทางด้านหน้าแต่ไม่ว่าจะข้างหน้าหรือข้างหลังล้วนมืดมิดมองไม่เห็นสิ่งใดเลย ถ้าไม่มีแสงไฟจากแท่นบูชาแห่งฝันร้ายก็คงจะมองไม่เห็นแล้วว่าสถานที่ตรงนี้คือห้องหิน
“นี่มันห้องอะไรกันวะเนี่ย?”
ภารกิจที่ 1 ทดสอบพละกำลังของผู้เริ่มต้นแห่งฝันร้าย
ความยากระดับ 0 ดาว (ผู้เริ่มต้น)
สถานที่ สุสานลับการ์เดียนส์??
ประเภทภารกิจ หลบหนีจากสุสานลับ
ระยะเวลาของภารกิจ ไม่มีกำหนด
อัตตราการเสียชีวิต ไม่จำกัด
อาวุธที่สามารถเลือกใช้ได้จากแท่นบูชา 0 ชนิด
รางวัลสำเร็จภารกิจ ??
(บททดสอบจะเริ่มทันทีเมื่อผู้ทดสอบออกจากกรงขัง)
ทันทีที่รอยอ่านภารกิจจบก็มีกรงขังปรากฏขึ้นทันที
“บ้าเอ้ย! ไม่ชินเลยจริง ๆที่อยู่ ๆก็มีกรงมาขังไว้แบบนี้ แต่เหมือนรอบนี้จะแปลกไปสักหน่อยที่มีตัวอักษรอะไรก็ไม่รู้สลักไว้รอบกรง ดู ๆไปแล้วก็คล้ายกับวงเวทย์ทักษะเลย”
รอยพยายามมองหาจุดสังเกตต่าง ๆของภารกิจว่าจุดหมายปลายทางมีระยะเท่าไหร่หรือต้องใช้เส้นทางไหนในการหลบหนี แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนมันก็มืดไปหมดมองหาจุดหมายปลายทางไม่เจอเลยจริง ๆ
“ภารกิจบ้าอะไรวะเนี่ย แม้แต่จุดหมายปลายทางก็ไม่บอก ภารกิจหลบหนีแล้วมันเกี่ยวอะไรกับพละกำลังละเนี่ย เท่าที่ดูมันคงจะไม่ใช่เขาวงกตหรอกนะ”
“ยืนคิดไปก็เสียเวลาเปล่าสู้ออกไปเผชิญหน้ากับมันตรง ๆเลยก็แล้วกันในเมื่อการเสียชีวิตไม่จำกัดอย่างนี้” รอยเปิดประตูผู้ใช้คำสาปแล้วพุ่งออกจากกรงไปทันที พลังออร่าแห่งความมืดกระจายไปทั่วบริเวณ
อึก!
“ความรู้สึกแบบนี้มันแรงโน้มถ่วงเหรอ?” ในระหว่างที่รอยกำลังสับสนกับเื่แรงโน้มถ่วงเสียงคำรามแสบแก้วหูก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง
กรร!
รอยหันหน้าไปมองพร้อมกับทำหน้าเหวอ เพราะเพียงแค่จ้องมองไปที่ดวงตาคู่นั้นแล้วก็ทำให้รอยไม่สามารถขยับร่างกายได้เลยหรือแม้แต่แรงที่จะยืนอยู่ก็ทำไม่ได้จนทำให้รอยล้มฟุบไปจนตัวติดพื้น ดวงตาสีแดงกลมโตขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆแรงโน้มถ่วงก็ยิ่งทวีความรุนแรงเพิ่มมากขึ้นจนตอนนี้แม้แต่กระดิกนิ้วยังทำไม่ได้เลย
“ตัว...อะไรวะ?” รอยตื่นตระหนกมากยิ่งขึ้นเมื่อมันเริ่มใกล้เข้ามา แรงโน้มถ่วงที่มากขึ้นก็ยิ่งสร้างความเ็ปให้กับรอยมากตามไปด้วย
กรร!!
อ๊ากก!
รอยถูกปากขนาดใหญ่งับไปทั้งตัวเคี้ยวร่างของเขาอย่างกับขนมกรุบกรอบ แม้แต่พื้นดินบริเวณนั้นก็ถูกกัดจนแหว่งไป
ภารกิจที่ 3 ล้มเหลว
เฮือก! รอยฟื้นคืนชีพขึ้นมาด้วยอาการที่หวาดผวา การที่ถูกเคี้ยวทั้งเป็แบบนั้นมันไม่ตลกเลย
“มันเป็ตัวอะไรเรายังไม่รู้เลยก็ถูกมันฆ่าซะก่อนแล้วแถมอ่านใจมันไม่ได้อีกด้วย แต่สิ่งที่รู้แน่ชัดเลยคือห้ามจ้องตามันเป็อันขาดเพราะไม่งั้นเราจะขยับร่างกายไม่ได้ เพียงแค่นึกถึงดวงตาคู่นั้นแล้วก็รู้สึกอดขนลุกไม่ได้จริง ๆแถมยังต้องเว้นระยะห่างจากมันให้มาก ๆอีกด้วย เพราะดูเหมือนมันจะสร้างสนามพลังแรงโน้มถ่วงพิเศษขึ้นมาได้ ถ้าเลือกที่จะหันหลังไปสู้กับมันคงต้องเลิกคิดไปเลยคงได้แต่ต้องวิ่งหนีอย่างเดียวเท่านั้น”
“ห้องนี้ก็มืดซะจนทำให้เราไม่ต่างอะไรกับคนตาบอด ภารกิจนี้ดูท่าจะไม่ง่ายอย่างที่คิดซะแล้วซิ แหวนเงาจันทร์ที่ใช้ป้องกันก็ไร้ค่าไปเลยเมื่อถูกมันกินเข้าไป ระยะและค่าแรงโน้มถ่วงก็ยังไม่รู้แน่ชัด คงจะได้ทรมานกันอีกนานแน่งานนี้”
รอยสงบสติอารมณ์รวบรวมพลังแล้ววิ่งออกไปอย่างสุดแรง แต่เมื่อออกจากกรงแรงโน้มถ่วงก็คอยฉุดรั้งรอยเอาไว้อยู่ดี ความเร็วในการเคลื่อนที่จึงตกลงอย่างกับเดินเร็ว
“แรงโน้มถ่วงนี้มันมากกว่าสนามฟุตบอลอีกหรอเนี่ย? บ้าเอ้ย!!”
ย๊ากก!!
รอยฝืนวิ่งะโอย่างกับคนบ้าจนเส้นเืขึ้นหน้า
รอยวิ่งจนพ้นระยะของแรงโน้มถ่วงความเร็วของเขาจึงเพิ่มขึ้นเป็อย่างมาก
ตึง!!
อั๊ก!! “อะไรมันอยู่ตรงนี้วะเนี่ย?”
รอยเอามือจับหน้าผากด้วยความเ็ปเพราะไปชนเข้ากับกำแพงหินอย่างจังจนสติแทบจะหลุด
เสียงคำรามของสัตว์ร้ายตามหลังมาติด ๆเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ
“คำสาปโซ่ิญญา” รอยหันหลังไปใช้ทักษะโซ่ิญญาเพื่อที่จะหยุดการเคลื่อนที่ของมันอย่างตื่นตระหนก แต่ทันทีที่โซ่ิญญาโผล่ขึ้นมาดึงรั้งร่างของมันเอาไว้ รอยจึงได้เห็นร่ายกายที่แท้จริงของมันได้เด่นชัดยิ่งขึ้นจากแสงของโซ่ิญญา ซึ่งมันก็คืองูดำขนาดใหญ่ที่แผ่แม่เบี้ยขู่รอยอยู่ไม่ไกล โซ่ิญญาพันรัดรอบตัวมันอย่างเหนียวแน่นแต่ก็ฉุดรั้งมันเอาไว้ได้แค่เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น โซ่ทุกเส้นที่โผล่ขึ้นมาพันรัดรอบตัวงูดำแตกสลายกลายเป็ผุยผง งูดำพุ่งเข้ามากลืนกินรอยไม่ต่างจากครั้งแรก
ภารกิจที่ 3 ล้มเหลว
“มันคืองูเองหรอวะเนี่ย เส้นทางก็ไม่ได้ตรงอย่างที่เราคิดไว้จริง ๆด้วย แถมยังจำระยะตอนเลี้ยวเมื่อกี้ไม่ได้อีกด้วย มันจะเป็ทางซ้ายหรือทางขวาล่ะเนี่ย?”
“อยู่ ๆรอยก็ผุดความคิดหนึ่งขึ้นมาได้และเริ่มต้นวิ่งออกไปใหม่อีกครั้ง”
รอยเพ่งสมาธิใช้คำสาปโซ่ิญญาเอาไว้ในรูปแบบของวงเวทย์เพื่อให้แสงของมันส่องสว่างดูเส้นทางข้างหน้า แต่การที่ทำแบบนี้ก็ใช้พลังจิตไปไม่ใช่น้อยเลยที่ต้องคงสภาพของมันเอาไว้ ไหนจะต้องใช้แรงทั้งหมดในการวิ่งอย่างสุดกำลังอีก
รอยฝืนทำอย่างนี้จนตายไปหลายครั้งก็เริ่มที่จะชินกับการใช้งาน ไม่ว่าพละกำลังหรือพลังจิตที่รอยใช้มาก ๆครั้งเข้าความเข้าใจและพละกำลังกายของรอยดูเหมือนจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ความตายของเขาที่ผ่านมาไม่สูญเปล่าเลยจริง ๆ ยังดีที่เ้างูดำนั่นไม่ได้มีทักษะการโจมตีระยะไกลให้คอยระวังไม่งั้นภารกิจคงยากกว่านี้อีกเท่าตัวเป็แน่
รอยจดจำเส้นทางไว้ได้แล้วส่วนหนึ่งซึ่งถ้าวาดเป็ภาพมุมสูงน่าจะเป็ทางสีเหลี่ยม แสงวงเวทย์จากทักษะโซ่ิญญาถูกใช้ส่องสว่างให้เห็นช่องทางเดินข้างหน้า
กรร!!
พอเห็นกำแพงทางด้านหน้ารอยเลี้ยวทางขวาตรงไปทันที พอหลุดจากระยะสายตาของงูดำความกดดันก็ยิ่งลดลง ความซับซ้อนของเส้นทางไม่มากพอที่จะเรียกว่าเขาวงกตได้ ทางด้านหน้าเป็ทางตรงไม่ไกลมากต้องเลี้ยวทางขวาตรงหน้าอีก
“แฮกๆ บ้าเอ้ย! ทำไมมันเหมือนวิ่งวนมาอยู่ที่เดิมเลยล่ะ?” รอยวิ่งมาตั้งนานจนความเร็วเริ่มตกเสียงงูดำเลื้อยเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ก็ยิ่งสร้างแรงกดดันให้รอยมากขึ้นไปอีก
“เหนื่อยจะตายอยู่แล้วยังไม่เห็นทางออกสักที” รอยสะดุดล้มลงเพราะวิ่งสุดกำลังมาตลอดทาง
ภารกิจที่ 3 ล้มเหลว
“มันไม่มีคำใบ้อื่นแล้วหรือไงนะ ภารกิจที่เกี่ยวกับพละกำลังมันจะต้องมีอะไรมากกว่าการที่เราต้องวิ่งหนีเฉย ๆแบบนี้ซิ”
รอยหลับตานึกย้อนกลับไปตรงจุดที่วิ่งผ่านว่ามีสิ่งใดที่ผิดสังเกตบ้าง ภาพความทรงจำปรากฏขึ้นให้รอยเห็นเป็ฉาก ๆเหมือนกับภาพถ่าย ความสามารถนี้รอยได้มาตอนที่ฝึกสมาธิตอนเปิดประตูผู้ใช้คำสาปอยู่ที่บ้านของลุงโจเซฟ
มีรูปหนึ่งในความทรงจำคือ่เลี้ยวทางขวาที่ 3 ทางด้านซ้ายเป็กำแพงเรียบที่แตกต่างจากจุดอื่น ๆเพราะกำแพงทุกจุดล้วนมีลวดลายทั้งสิ้น
รอยพอรู้ดังนั้นแล้วจึงพุ่งออกตัวไปอีกครั้งและก็เป็อย่างที่รอยคิดจริง ๆรอยเกร็งหมัดต่อยไปที่กำแพงอย่างสุดแรง ปรากฏรอยร้าวขึ้นแต่ไม่ถึงกับทำให้กำแพงพังได้ รอยกระหน่ำต่อยซ้ำจนมือแตกไม่เหลือความรู้สึกเ็ปอยู่อีกเลย รอยเห็นว่าต่อยไปหลายหมัดแล้วกำแพงไม่แตกสักที จนทำให้รอยย้อนนึกไปถึงเด็กที่โรงฝึกัขาวเลยตั้งท่าเลียนแบบและชกออกไปสามหมัดอย่างต่อเนื่อง
ตึง! ตึง! ตึง!
หมัดของรอยทะลุกำแพงที่หมัดสุดท้ายพอดีทำให้กำแพงแตกออกเป็วงกว้างพอที่จะทำให้รอยะโมุดเข้าไปได้
กรร!
เสียงขู่คำรามตามมาติด ๆรอยรีบะโเข้าไปที่รูอย่างลนลาน ภายในกำแพงมีแสงสว่างอยู่ตรงหน้าไม่ไกลที่ดูเหมือนจะเป็ทางออก รอยกลิ้งลุกขึ้นมายืนแล้ววิ่งต่อไปข้างหน้าอย่างสุดแรงเกิด
ภารกิจที่ 3 สำเร็จ
รอยถูกวาร์ปกลับไปแท่นบูชาแห่งฝันร้ายที่เป็ห้องสีขาวเมื่อเสียงประกาศจากภารกิจเสร็จสิ้น
รอยล้มฟุบนั่งถอนหายใจอย่างอ่อนแรงที่ผ่านภารกิจนี้มาได้
“เห้อ…ผ่านมาได้สักทีเหนื่อยแทบขาดใจเลย หิวน้ำจะแย่อยู่แล้วไม่มีอะไรให้กินเลยหรือไงนะ?” เพราะครั้งนี้รอยไม่ได้ตายแล้วเกิดใหม่ความเหนื่อยล้าจากภารกิจจึงยังคงอยู่
ปรากฏน้ำเย็นขวดใหญ่ขึ้นมาตรงหน้าของรอยทันทีที่ร้องขอ
“สุดยอดเลยแค่ขอน้ำก็มีมาให้ด้วย”
อึกอึก
รอยที่พอมีแรงขึ้นมาบ้างแล้วก็ลุกขึ้นเดินไปที่แท่นบูชาเพื่อรับรางวัลภารกิจ รางวัลครั้งนี้คือการสุ่มของสามประเภทได้แก่ 1.อาวุธ 2.เครื่องแต่งกาย 3.ทักษะอาชีพ
ของรางวัลรอบนี้แปลกหน่อยที่มีทักษะอาชีพให้เลือก
รอยเลือกตัวเลือกที่ 3 ทันทีโดยไม่ต้องคิดอะไรให้เสียเวลาเพราะตอนนี้รอยมีเพียงแค่ทักษะเดียวที่ใช้ได้ การที่มีทักษะอาชีพแบบเฉพาะตัวให้เลือก น่าจะพิเศษกว่าการเลือกสุ่มสิ่งของที่ไม่รู้ว่าจะได้อะไรเหมาะกับอาชีพของผู้ใช้คำสาปหรือเปล่าก็ไม่รู้ ไหนจะความถนัดของอาวุธที่รอยยังใช้ไม่เป็นั่นอีก รอยเอามือไปคว้าตัวเลือกที่ 3 ปรากฏหนังสือสีดำเล่มบางขึ้นที่มือของรอย
หนังสือทักษะ กะโหลกิญญา
ปลดปล่อยกะโหลกิญญาออกไปแบบสุ่มเพื่อกัดกินเป้าหมาย (หัวกะโหลกที่ติดตัวเป้าหมายสามารถะเิได้เมื่อใช้ทักษะอีกครั้ง)
“ผู้ทดสอบอยากจะเข้าใจทักษะกะโหลกิญญาเพียงแค่ทำการฉีกหนังสือทักษะเพียงแค่นั้น”
รอยฉีกหนังสือทักษะตามที่ภูติแห่งฝันร้อยบอกทันที หนังสือทักษะที่ถูกฉีกสลายกลายเป็แสงสีม่วงลอยหายไปในอากาศ ความเข้าใจในการใช้ทักษะปรากฏขึ้นภายในหัวของรอยทันทีเมื่อแสงจากหายไป
“สุดยอดไปเลยสุ่มได้ทักษะประเภทโจมตีด้วย”
148
