[New Life] อิสระของชีวิต

[19] คุณแม่
สิงหานิ่งอึ้ง มือที่ชี้หน้ายามตวาดใส่เซ็ทยังคงค้างไว้กลางอากาศ ดวงตาเบิกค้าง ริมฝีปากอ้าๆ หุบๆ เหมือนพยายามจะพูดอะไรสักอย่างแต่มีเพียงลมเท่านั้นที่ออกมาเซ็ทคว้าข้อมือที่ชี้หน้าเขาแล้วออกแรงบีบเล็กน้อย ความเจ็บที่แล่นจี๊ดพลันทำให้สิงหาเรียกสติที่กระจัดกระจายกลับเข้าหาตัวได้“เอามั้ยล่ะครับ หลักฐานน่ะ?”“...กะ- แก”“คุณจะได้รู้ว่าผมไม่กล่าวหาใครโดยไม่มีหลักฐาน”สิงหาส่งเสียงสบถอยู่ในคอ ดึงมือตัวเองกลับอย่างแรงจนได้รอยขีดข่วนจากนาฬิกาของเซ็ทเป็นทางยาว ความแสบยิบๆ บนผิวไม่สู้ความเจ็บที่ปวดหนึบอยู่ในเนื้อ ทั้งๆ ที่ขนาดตัวก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก แต่ทำไมแรงกายของเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมตรงหน้าถึงได้มากขนาดนี้“ยังไม่ยอมรับเหรอ หรือต้องให้ไล่ต้อนจนถึงที่สุดถึงจะยอมรับความผิดของตัวเอง?”เซ็ทเลิกคิ้วถาม สาวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาคมมองกดดัน นัยน์ตาสีน้ำตาลเหลือบทองนั้นคล้ายจะมีแสงเปล่งออกมาจากอารมณ์ที่คุกกรุ่น...โดนพูดอัดหน้าขนาดนี้ทำไมยังไม่ยอมรับให้สิ้นเรื่องสิ้นราวสักที?“...แกอย่ามาพูดอะไรบ้าๆ”น้ำเสียงหยิ่งจองหองของสิงหาเริ่มสั่นเครือ ดวงตามองหลุกหลิกไปรอบตัวเพื่อหาทางหนี ทั้งๆ ที่สองข้างกายเป็นทางเดินที่โล่งมากพอให้วิ่งหนีไปตั้งหลัก แต่แค่ร่างของไอ้เด็กนี่ยืนอยู่ตรงหน้า สิงหาก็รู้สึกไปว่าที่ๆ เขาสามารถยืนอยู่ได้มีแค่ตรงนี้เท่านั้น...ทำไม? เขาผิดพลาดตรงไหน?...เขาเคยบังเอิญเจอลูกของอรกับสามีเก่าอยู่ไม่กี่ครั้ง ไม่ได้เป็นคนคุ้นเคยกันด้วยซ้ำ หน้ากับชื่อเขามันก็สมควรจะไม่รู้จัก ไม่น่ารู้ว่าเขาเป็นเพื่อนสนิทของอรซะด้วยซ้ำไป แล้วทำไมมันถึงรู้เรื่องที่แม้แต่อรก็ไม่เคยคิดสงสัย?รู้แล้ว? รู้จริงๆ เหรอ? จะเอาไปบอกอรรึเปล่า? รูปนั่น คลิปนั่น มันไปเห็นมาจากไหน แฮ็กคอมเขาเหรอ? ไอ้เด็กโง่นี่อ่ะนะ? “คอมกากๆ (โร) เจาะหาข้อมูลไม่ยากซักหน่อย แค่ (โร) ต้องเสียเวลารวบรวมข้อมูลจากหลายๆ แหล่ง เพื่อที่จะต้องเอามาเรียบเรียงเป็นหลักฐานที่ดิ้นไม่หลุดนานไปนิดนึง”เซ็ทที่มองหน้าคนตรงหน้าตลอดเวลาพูดขึ้นด้วยท่าทางรู้ทัน คำพูดของเซ็ทยิ่งทำให้สิงหาหน้าเปลี่ยนสี เดี๋ยวคล้ำ เดี๋ยวแดง เดี๋ยวเขียว “แกเข้าไปดูคอมฉัน!?”“ก็ตามนั้น แต่คุณคงไม่คิดว่าผมแค่เข้าไปดูเฉยๆ ใช่มั้ย?”...อย่าบอกนะว่ามันมีของอยู่ในมือแล้ว!?“ฉลาดดีนี่ ใช่ ใครมันจะดูอย่างเดียวไม่เอามาด้วยล่ะ อีกอย่างผมแบ็กอัพไว้หมดทั้งในโทรศัพท์มือถือและคอมที่บ้าน วีดีโอเมื่อก่อนนี่เบลอเนอะ ที่มีเป็นไฟล์แบบนี้คงใช้วิธีถ่ายซ้ำตอนเล่นวีดีโอล่ะสิ”ไม่ต้องให้สิงหาพูดเซ็ทก็เดาความคิดของอีกฝ่ายได้ มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะหมุนโบกไปมาตรงหน้าของสิงหา ก่อนที่สิงหาจะทำท่าเข้ามาตะครุบเซ็ทก็เก็บโทรศัพท์ยัดใส่กระเป๋า“...ถึงแกจะเป็นลูกของอร แต่อรจะไม่เชื่อคำพูดแกหรอก”“งั้นเหรอ? งั้นคงต้องเอาคลิปกับผลตรวจจากแพทย์ไปยืนยันแทนสินะ”“แกกล้าให้อรดูของพรรค์นั้นเรอะ!!?”เซ็ทยิ้มกรุ้มกริ่มเล็กๆ ละทิ้งการพูดไล่บี้อีกฝ่ายด้วยฝีปากคมๆ กับท่วงท่านิ่งๆ แต่เลือกเข้าภาพลักษณ์เด็กกวนประสาทแบบถึงแก่น ทั้งยังเลิกใช้สายตากดดันสิงหาเพื่อที่ว่าสิงหาจะได้แสดงธาตุแท้ออกมาง่ายๆ คนที่แอบดูอยู่จะได้รู้แจ้งเห็นชาติกันชัดๆ“อ้าว ไม่ใช่แม่อรไม่ใช่เหรอ จะร้อนตัวทำไม”“ใครร้อนตัววะ! แกก็รู้ว่าอรเป็นอะไร จะให้อรสะเทือนใจเพราะของไร้สาระแบบนั้นทำไม!?”“คุณเพื่อนสนิทไม่รู้เหรอว่าแม่อรเข้มแข็งขนาดไหน อีกอย่างแม่อรรักผมมาก ถ้าผมเป็นคนเปิดยังไงแม่อรก็ดู ถ้านั่นเป็นแม่อรจริง แม่อรต้องจำตัวเองได้แน่”“...แก”“แต่ถ้าไม่ใช่ก็คือผมปรักปรำคุณไง แบบนั้นไม่ดีกับคุณหรอกเหรอ?”สิงหากำมือแน่นจนเลือดไหลหยดจากกลางฝ่ามือ ดวงตาเต็มไปด้วยความดุร้าย โกรธจนลูกนัยน์ตาแทบเปลี่ยนเป็นสีแดง อยากจะอ้าปากเถียงแต่ก็ไม่สามารถพูดเถียงได้...เพราะทุกอย่างคือความจริง!“ทั้งๆ ที่แม่ก็เป็นแค่ผู้ถูกกระทำไม่ได้ทำอะไรผิดแท้ๆ ทำไมแม่ถึงไม่บอกพ่อก็ไม่รู้หรอก แต่ถ้าถูกข่มขู่จากคนร้าย จนทำให้แม่ไม่กล้าทำอะไร งั้นให้พ่อรู้เองก็พอแล้วนี่จริงมั้ยคุณเพื่อนสนิท?”“...”“พ่อน่ะรักแม่อรมาก ถึงตอนนี้ก็ยังรัก เชื่อสิว่าถ้าพ่อรู้ต้องรีบแจ้นไปขอโทษแม่ ไม่มีทางโทษแม่อรแน่ๆ แล้วทีนี้ครอบครัวเราก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมสามคนพ่อแม่ลูก...”“...”“...ไม่มีทางมีคนนอกเข้ามายุ่งย่ามได้แน่”เซ็ทมองอีกฝ่ายด้วยหางตา รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏขึ้นที่มุมปาก ใช้แววตาในการท้าทาย แล้วกระซิบเสียงเบาจากมุมอับที่อดัมและอรมองไม่เห็น แต่สิงหานั้นเห็นเต็มสองตา“ในคลิปเห็นหน้าแม่อรไม่ชัดก็จริง แต่หน้าคุณน่ะ (โรของ) ผมจัดการจนชัดเป๊ะดิ้นไม่หลุดแน่นอน แต่คุณนี่นอกจากจะหน้าตาไม่ดีเท่าพ่อนิสัยยังเหี้ยอีกนะ ...ไม่แปลกเลยที่แม่อรเมิน”“โธ่เว้ย!!”...กว่าสิบปีที่เขาปกปิดเรื่องนี้จากอรได้ อีกไม่นานเขาก็จะคว้าหัวใจอรมาได้แล้วแท้ๆ จะปล่อยให้พังเพราะไอ้เด็กนี่คนเดียวได้ยังไง!?สิงหาที่สติแตกพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อเซ็ท มือข้างหนึ่งคว้าหินตกแต่งสวนขึ้นมากำ เงื้อมือขึ้นหมายจะต่อยให้เลิกปากพล่อย ในใจคิดอยู่อย่างเดียวคือต้องทำให้เด็กนรกตรงหน้าพูดไม่ได้อีกเซ็ทมองกำปั้นด้วยแววตาเรียบนิ่ง จะซัดอีกฝ่ายให้สลบนั้นไม่อยาก ถึงอย่างนั้นก็ยังแสร้งตื่นกลัวจนขาสองข้างไขว้กันจนล้มก้นจ้ำเบ้า รอดพ้นรัศมีของหมัดโดยไม่เสี่ยงได้แผล...ขืนปล่อยหน้าแหกพรุ่งนี้ได้โดนลุงโชคบ่นตาย“ตายซะเถอะแก!”สิงหาเขวี้ยงหินในมือเฉียดหัวเซ็ทที่แค่ขยับหน่อยเดียวก็หลบพ้น ก่อนที่จะหันกลับไปคว้ากระถางต้นไม้ดินเผาขนาดไม่ใหญ่มากขึ้นมาทุ่มใส่ด้วยความตกใจเซ็ทยกมือขึ้นป้องกันศีรษะราวกับกำลังป้องกันตัว ทว่ากระถางต้นไม้ไม่ทันได้ทุ่มลงมา คนถือก็โดนหมัดของผู้ที่เฝ้ามองอยู่ไม่ไกลต่อยเข้าเต็มรัก จนตัวเซล้มลงดังโครม กระถางต้นไม้ในมือแตกกระจาย เศษบางส่วนกระเด็นมาบาดตามแขนและกรอบหน้าเพล้ง!“F*ck!! ไปให้ห่างจากลูกชายฉัน! ไอ้เวร!!”อดัมที่พุ่งออกมาจากที่หลบยืนอยู่เบื้องหน้าเซ็ทราวกับจะกางปีกปกป้อง ภาพลักษณ์ชาวต่างชาติอารมณ์ดียามปกติปลิวหายไปกับสายลม ความโกรธพุ่งสูงเกินจะกั้นไหว ท่าทางพร้อมมีเรื่องยิ่งกว่าตอนที่อดัมติดเหล้าเมื่อก่อนด้วยซ้ำไปคุณพ่อที่พร้อมปกป้องลูกชายคงเป็นอะไรที่น่าประทับใจจนแทบร้องไห้ ทว่าเซ็ทกลับลอบกรอกตาไปมา โดยไม่ให้ใครสังเกตเห็น{ปฏิกิริยาตอบสนองของอดัมช้าไปเป็นครึ่งนาทีเลยล่ะเซ็ท}“ไม่เป็นไรนะเซ็ท?”“...ผมไม่เป็นไร”แม้ในใจจะลอบบ่น แต่การแสดงก็ยังคงดำเนินต่อ เซ็ทรีบผุดลุกขึ้นหลบหลังอดัมด้วยท่าทางหวาดระแวง อดัมหันกลับลอบมองสำรวจเขาเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปจ้องเศษสวะตรงหน้าด้วยสายตากินเลือดกินเนื้ออีกครั้ง“ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?” สิงหาเอ่ยถามด้วยเสียงประหลาดใจระคนโกรธแค้น อดัมก็โต้กลับทันควันด้วยเสียงโกรธเคืองยิ่งกว่า“ลูกชายฉันอยู่นี่จะให้ฉันไปอยู่ไหน อีกอย่างถ้าฉันไม่อยู่แกคิดจะทำอะไรกับเซ็ทล่ะ”“คุณกำลังเข้าใจผิด ลูกคุณปรักปรำผม ผมแค่จะขู่ให้เขากลัวไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายลูกชายอรเลย ลูกอรก็เหมือนลูกผมนะ” สิงหาพลิกลิ้น พยายามใช้การเสี้ยมให้เกิดความไม่พอใจในการเบี่ยงประเด็นอย่างไรก็ตามอดัมเป็นคนตรงไปตรงมา สิ่งใดที่เขากำลังสนใจใคร่รู้ เรื่องอื่นล้วนแต่ถูกผลักลงประเด็นรองที่ไม่สำคัญทั้งสิ้น “ที่เซ็ทบอกว่าแกข่มขืนเมียฉัน ถ่ายคลิปแบล็คเมล์เธอ แถมยังเป็นพ่อแท้ๆ ของอลิซ เด็กที่ฉันหลงคิดว่าเป็นลูกตัวเองมาตลอดเจ็ดปี คนที่ทำให้ฉันเข้าใจว่าเมียฉันทรยศหักหลัง ก็อยากรู้เหมือนกันว่าจริงหรือหลอก แต่ถ้าดูจากท่าทางของแกแล้ว เซ็ทก็ไม่น่าพูดเท็จหรอกนะ”“เดี๋ยวสิคุณ! ลูกคุณเป็นแค่เด็กมัธยมปลายเองนะ เขาอาจจะแค่ไม่พอใจที่แม่แต่งงานใหม่เฉยๆ ก็ได้เลยคิดจะทำลายชื่อเสียงผม ให้ผมเลิกกับอรภรรยาเก่าคุณไง!”สิงหาชะงักไปเล็กน้อยแต่ยังคงพยายามเบี่ยงประเด็น จะโบ้ยความผิดให้เข้าตัวเซ็ทอย่างเดียวอดัมยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ เขาแทบจะถลาเข้าไปกระทืบสิงหาให้ตายคาตีนแล้ว ถ้าไม่ติดว่าเสียงหวานคุ้นหูเขาดังขัดขึ้นเสียก่อน“...อดัม เดี๋ยวก่อน”“อร / อร”ทั้งอดัมและสิงหาประสานเสียงเรียกคนที่พึ่งแสดงตัว สิงหาลุกขึ้นทำท่าจะวิ่งไปประคอง หากแต่อดัมกลับเร็วกว่า วิ่งปราดไปข้างตัวภรรยาทันที อรอนงค์ชะงักกับท่าทีสนิทสนมรักใคร่แบบเมื่อก่อนของสามี ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาเอ่อคลอด้วยความตื้นตัน“ร้องไห้ทำไม คุณเจ็บตรงไหนรึเปล่า?” อดัมท่าทางเลิ่กลั่ก มองซ้ายมองขวาไม่มีผ้าเช็ดหน้าให้ใช้เลยจับศีรษะภรรยาให้ซบแผ่นอกเขา ใช้เสื้อเชิ้ตบนตัวซับน้ำตาของภรรยาอย่างไม่รังเกียจ“ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้เจ็บตรงไหน ...คุณ...ไม่ได้โกรธเกลียดฉันแล้วเหรอ?”อดัมอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปโอบกอดร่างบางของอร ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดเสียใจ ขณะเดียวกันก็เผยให้เห็นถึงความคาดหวังลึกๆ ออกมาให้เห็นได้ชัดเจน...ไม่ต้องให้เซ็ทยืนยันอีกหนเขาก็ตาสว่างแล้ว ภรรยาที่รักเขามากคนนี้ไม่มีวันทำร้ายเขาได้ เป็นเขาเองที่ทำร้ายเธอด้วยความไม่รู้เสมอมา...ที่ผ่านมาเขาทำร้ายเธอมาขนาดไหนกันนะ?“ผมยอมรับว่าตอนนั้นผมขาดสติมาก แต่ผมไม่ได้โกรธเกลียดคุณอร ต้องเป็นคุณด้วยซ้ำที่โกรธผม เกลียดผม คุณเจออะไรมาผมก็ไม่รู้สักอย่าง ทั้งๆ ที่ตอนคุณเจอเรื่องเลวร้ายผมควรอยู่เคียงข้างคุณแท้ๆ แต่...นอกจากผมจะไม่ได้ปลอบคุณตอนคุณทุกข์ใจ ผมยังผลักไสคุณ ผมมันเป็นสามีที่ไม่ได้เรื่องเลย ผมขอโทษจริงๆ”“อย่าพูดแบบนั้นสิอดัม มันเป็นความผิดของฉันเองที่ไม่ได้บอกคุณตั้งแต่แรก” อรรีบร้อนห้าม มือบางที่ยกขึ้นปิดปากอดัมก็ไม่วายถูกอดัมดึงออก“ไม่ คุณไม่ผิด ผมต่างหากที่ต่อให้คุณไม่บอกก็ควรจะสังเกตเห็น”ฝั่งหนึ่งคู่สามีภรรยาที่โอบกอดกัน โต้เถียงแย่งกันเป็นคนผิดไม่หยุดปาก แม้บทสนทนาจะไม่ค่อยหวานแหววแต่บรรยากาศนั้นเป็นสีชมพูฟรุ้งฟริ้ง ราวกับว่าเมื่อสามปีก่อนพวกเขาไม่เคยทะเลาะกันรุนแรงมาก่อน ส่วนอีกฝั่งคือผู้ร้ายในคดีที่ยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความชอกช้ำ ในขณะที่เซ็ทอยู่ตรงกลางนั้นมองสลับกันไปมา ไม่ต่างไปจากอากาศสักเท่าไหร่{เมียมาลูกก็หมาไง}‘หุบปากโร’“อร...เธอจะกลับไปหาเขาเหรอ แล้วฉันที่อยู่ข้างเธอมาตลอดล่ะ ทำไมล่ะอร...มันทิ้งเธอไปนะ!”สิงหาที่ตอนแรกพูดด้วยน้ำเสียงปานจะขาดใจพลันเปลี่ยนท่าที สองคนที่เข้าสู่โลกส่วนตัวจึงหันกลับมามอง ทว่าสายตาที่เปลี่ยนแปลงไปของคนตรงหน้าทำให้เซ็ทต้องเตรียมระวัง สายตานั่นไม่ใช่ดวงตาของหมาจนตรอก แต่เป็นสายตาของพวกบ้าที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อสิ่งที่ต้องการ“ที่ฉันยังพยายามมีชีวิตอยู่ก็เพื่อขอโทษอดัมและได้กลับมายิ้มให้กันอีกครั้งสิง”“ทำไมล่ะอร...ทั้งๆ ที่ตอนนั้น...เธอก็เลือกจะเชื่อฉันมากกว่าไม่ใช่เหรอ เธอถึงได้เลือกที่จะไม่บอกเรื่องที่เกิดขึ้นนั่นกับมัน เธอไม่เชื่อใจในความรักของมันไม่ใช่รึไง!?”อรอนงค์ส่ายหน้าช้าๆ น้ำเสียงที่เปล่งออกมาทั้งหนักแน่นและเย็นชาห่างเหินจนสิงหาแทบทำใจฟังไม่ได้ “...ฉันไม่ได้เชื่อคำพูดของนาย ที่ฉันไม่บอกอดัมเพราะแค่ไม่อยากเล่าย้อนไปถึงคุณแม่ก็เท่านั้นเอง” “...อร”“ในโลกนี้...อดัมคือคนๆ เดียวที่ฉันเชื่อใจโดยไม่มีข้อแม้ เขาเป็นโลกทั้งใบของฉัน”อรหันหน้ากลับไปยิ้มให้สามี เป็นรอยยิ้มที่มีความสุขและสว่างไสวที่สุดในรอบสามปี ความรักที่เธอมอบให้อดัมมันมากจนไม่มีเหตุผลใดมารองรับได้ มันอาจทำให้เธอเป็นผู้หญิงที่ดูโง่เง่า แต่อดัมทำให้เธอรู้ว่าความรักที่มอบให้ไปมันมีความหมายต่อเขา และเขาก็มอบมันกลับให้เธอเช่นกันเรื่องเมื่อสามปีก่อนเธอไม่เคยโกรธเกลียดอดัม เธอเข้าใจดีว่ายิ่งเรารักมากเท่าไหร่เวลาผิดหวังก็ยิ่งเจ็บมากเท่านั้น เรื่องของอารมณ์ความรู้สึกมันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เธอเห็นสายตาของเขายามมองอลิซตอนยังเด็ก ก็รู้ได้ว่าเขาคงระแคะระคายใจอะไรอยู่บ้าง แต่มันผิดที่เธอที่ไม่ยอมพูดออกมาตั้งแต่แรก จนทำให้ทุกอย่างกลายเป็นปัญหาใหญ่โต ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วเธอมั่นใจมากว่าอดัมจะเป็นคนเดียวที่ยอมรับทุกอย่างในตัวเธอได้ จนถึงตอนนี้เธอก็ยังมั่นใจเหมือนเดิม...และเรื่องนี้จริงๆ แล้วก็ผิดที่เธอมาตั้งแต่ต้น ถ้าเธอไม่หลงเชื่อข้อความนั่น เรื่องนี้ก็คงไม่เกิด...สิบปีก่อนวันหนึ่งที่อรอนงค์นั่งแปลเอกสารอยู่ที่บ้านคนเดียว ข้อความหนึ่งก็ถูกส่งมาที่โทรศัพท์เก่าตกรุ่นของเธอ หญิงสาวหยิบขึ้นมาอ่านโดยไม่คิดอะไร แต่แล้วเธอก็ต้องตกใจผุดลุกยืนจนเก้าอี้ล้มเสียงดัง [มารำลึกความหลังกับฉันที่ XXXX วันที่... ตอน... ถ้าเธอไม่มาแม่เธอคงกลับไปมีหนี้ท่วมหัว แล้วจะเกิดอะไรขึ้นเธอคงรู้ดีนะ ด้วยรัก จากคนแรกของเธอ เด็กน้อย]อรทั้งกลัวทั้งโกรธ เธออุตส่าห์ปล่อยวางไปแล้ว แม่เองก็อุตส่าห์ก้าวผ่านมันมาได้โดยไม่ถือโทษโกรธตัวเองแล้วแท้ๆ แต่ทำไมอดีตที่เธอกับแม่ตั้งใจจะลืมมันไปซะ มันยังกลับมาหลอกหลอนเธออีกเธอนั่งจิตตกอยู่หลายวัน ทั้งกลัวทั้งเครียด สุดท้ายก็ลุกขึ้นไปแจ้งความเพื่อขอความช่วยเหลือ เธอเล่าคร่าวๆ ถึงสิ่งที่เคยเกิดขึ้นให้ตำรวจฟัง แต่ตำรวจที่รับเรื่องกลับแค่ลงบันทึกประจำวันว่าเป็นการก่อกวน บอกเธอว่าไม่ให้ไปตามนัดแล้วไล่เธอกลับบ้าน“แต่คุณตำรวจคะ-”“โอ๊ยคุณ ข้อความแกล้งกันแบบนี้มีเยอะแยะ คนอื่นไม่เห็นเอามาทำให้วุ่นวายแบบนี้เลย จะไปคิดอะไรมาก กลับๆ บ้านไปใช้ชีวิตตามปกติเถอะ”เขาก็พูดได้สิเพราะตัวเองไม่ใช่คนเจอแบบตน อรนั่งทำงานที่บ้านเพราะส่วนหนึ่งในใจเธอไม่ชอบกลุ่มคนเยอะๆ ถ้าสนิทกันก็ยังไม่อะไร แต่หากให้ไปทำงานแล้วกว่าจะสนิทนั่นก็จะเป็นปัญหา แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ต้นเหตุของเหตุการณ์นี้มาจากช่วงที่เธออายุได้ประมาณสิบสองปีแม่ของอรเป็นคนขยันน่ารัก ประกอบอาชีพแม่ค้าขายผักทั่วไปในตลาด เพราะเสียพ่อไปตั้งแต่ยังเด็กแม่เลยต้องเลี้ยงอรด้วยตัวคนเดียว แต่แล้วด้วยปัญหาเศรษฐกิจแม่เลยต้องไปกู้หนี้มาใช้จ่ายในบ้าน แต่เพราะแม่เป็นคนการศึกษาไม่สูงเลยโดนหลอก กลายเป็นว่าหนี้ก้อนนั้นเป็นเงินนอกระบบของพวกมาเฟีย เก็บดอกสูงลิบในทุกๆ เดือนจะมีคนเยอะแยะมาวนเวียนอยู่แถวบ้านหลังน้อยของเธอกับแม่ คนพวกนั้นชอบพูดจาจาบจ้วงและแตะเนื้อต้องตัวเธอบ่อยๆ อรจึงพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด แต่เพราะดอกเป็นจำนวนเงินที่สูงเกินไป แม่ที่พยายามจ่ายหนี้มาตลอดจึงหมุนเงินไม่ทัน“ฉันจะลดดอกเบี้ยให้ แลกกับว่าฉันต้องได้ลูกสาวแก”“ได้โปรด อะไรก็ได้ทำไมต้องเป็นอร?”แม่ของเธอร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด อ้อนวอนขอแลกทุกอย่างที่ไม่ใช่ตัวเธอ ยอมแม้กระทั่งขายอวัยวะในตัวของตัวเอง แต่อีกฝั่งกลับปฏิเสธหน้าตายเพราะแม่สุขภาพไม่แข็งแรง ทั้งไม่วายจะข่มขู่ซ้ำ“คิดดูเถอะแค่เซ็กส์กับฉันแล้วก็อาจจะไม่กี่คน มันไม่ดีกว่าโดนขายทอดตลาดมืดไปเป็นของเล่นของพวกตาแก่หื่นกามตลอดชีวิตรึไง จะยอมแล้วหาเงินมาคืนเงินต้น หรือไม่ยอมแล้วให้เรายึดทุกอย่างล่ะ?”“...เป็นฉันแทนไม่ได้เหรอ อรยังเด็กอยู่เลยนะคะ”“เหอะ แก่หนังเหี่ยวอย่างป้ามีตรงไหนน่าสนใจ รีบๆ ตัดสินใจเข้าล่ะ ไว้จะกลับมาเอาคำตอบ”วันนั้นแม่มาเล่าทุกอย่างให้เธอฟัง แต่แม่กับเธอไม่ทันรู้ว่าสิงหาที่เดินกลับบ้านพร้อมกับเธอแอบฟังบทสนทนานั้นอยู่ไม่ไกลด้วย ตอนแรกอรทั้งโกรธทั้งเกลียดแม่ที่จะใช้เธอเป็นเครื่องมือเธอที่อายุแค่สิบสองกลับโดนผู้ชายที่ไหนไม่รู้พรากความบริสุทธิ์ไป แม้สุดท้ายจะมีแค่ตัวหัวหน้าที่ทำกับเธอ แต่ลูกน้องคนอื่นก็เห็นทุกอย่างอยู่ดี อรที่เก็บความลับดำมืดนี้ไว้ในใจแทบจะฆ่าตัวตาย แต่เพราะสิงหาเดินเข้ามาบอกว่าเขารู้เรื่องและคอยอยู่เคียงข้างเธอก็ทำให้เธอยังมีแรงเดินต่อไปได้...เพราะมีสิงหา เธอถึงไม่เป็นบ้าตายไปซะก่อน......สิงหาเป็นคนที่ช่วยเก็บความลับของเธอ และเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด...เมื่อเธอเริ่มมีสติ เธอก็พบว่าแม่อาการหนักกว่าเธอเสียอีก แม่แทบจะก้มกราบขอโทษเธอที่ดูแลเธอได้ไม่ดี ทำให้เธอต้องเจอเหตุการณ์เลวร้ายแบบนั้น ร้องไห้จนใบหน้าแดงก่ำ พร่ำโทษตัวเองต่างๆ นาๆ และเธอก็ได้รู้ว่าแม่ยอมเป็นของเล่นให้ลูกน้องคนอื่นในภายหลัง เพื่อที่ว่าเธอจะได้โดนทำร้ายแค่จากคนๆ เดียวแต่อรในตอนนั้นยังคงไม่ให้อภัยแม่ มึนตึงใส่มาตลอด แต่เมื่อเริ่มโตขึ้นเธอก็เริ่มคิดได้ กับการเสียตัวให้คนๆ หนึ่งไม่กี่ครั้งแลกกับการที่ไม่โดนทำเป็นของเล่นไปตลอดชีวิตยังไงมันก็ดีกว่า ถึงจะโทษแม่อยู่บ้างแต่แม่ก็เป็นคนเลี้ยงดูเธอมาตลอด นอกจากครั้งนั้นก็ไม่มีครั้งไหนอีกเลยที่แม่จะยอมให้เธอต้องเจอเรื่องเลวร้ายพอปลดหนี้ได้แม่ก็ตัดการติดต่อกับพวกนั้นในทุกช่องทาง เวลาผ่านไปแม่ก็ยังคงฝังใจกับตราบาป จนถึงตอนที่เธอพาอดัมไปแนะนำให้รู้จักแม่ถึงเลิกโทษตัวเองได้...พวกเธอแม่ลูกเลือกที่จะฝังทุกอย่างไว้ในอดีตแล้วเดินต่อไปเธอไม่รู้ว่าข้อความนี้ต้องการอะไร เธอโทรไปหลอกถามแม่แล้วแม่ก็ตอบไม่รู้ แม่ตอบอย่างเด็ดขาดว่าต่อให้อดตายก็จะไม่ยุ่งกับเรื่องพวกนี้อีก นั่นทำให้อรยิ่งกังวล คนพวกนั้นมีอำนาจ ต่อให้แม่ไม่ไปยุ่งกับมันก็ใช่ว่ามันจะมายุ่งกับพวกเธอไม่ได้อรเลือกที่จะไปตามนัดที่อีกฝ่ายกำหนดมา โดยไม่ลืมทิ้งจดหมายเอาไว้หากเธอไม่ได้กลับมา เธอไม่รู้ว่าคนพวกนั้นตั้งใจจะทำอะไร แต่ถ้าต้องเจอเหตุการณ์แบบเดิมซ้ำๆ เธอก็คงเลือกที่จะตายดีกว่า ไม่ทันถึงที่นัดหมายอรก็ถูกฉุดเข้าไปในสถานที่ก่อสร้างที่ถูกปล่อยทิ้ง ผ้าสีดำถูกเอามาผูกหน้าเธอไปซะครึ่งจนเธอมองอะไรไม่เห็น ที่แน่ๆ มีคนหลายคนกำลังจับตัวเธออยู่ หนึ่งในนั้นถอดเสื้อผ้าเธอออก อรดิ้นรนขัดขืด พยายามจะส่งเสียงร้อง แต่ก็ถูกผ้ายัดใส่ปากจนพูดอะไรไม่ได้ ทั้งยังโดนต่อยท้องจนจุกไปหมด“คนนี้อ่ะนะ ถึงแต่งงานแล้วก็ยังเป๊ะเชียว”“โอ๊ะๆ รู้น่า ดูแต่ตาก็พอสินะ”ภาพเหตุการณ์ครั้งนั้นย้อนกลับเข้ามาในหัว คนหลายคนที่จับไม่ให้เธอดิ้นหนี กับคนกระทำเพียงคนเดียวที่เธอไม่รู้ว่าใคร เธอร้องไห้จนผ้าที่ผูกหน้าเปียกไปหมด ความเจ็บแสบที่กระแทกเข้ามาไม่เจ็บเท่าที่หัวใจ จนกระทั่งคนบนร่างเสร็จสมตามที่หวังครั้งแล้วครั้งเล่า ปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเข้ามาในร่างเธอจนพอใจ อรก็นอนแน่นิ่งไม่ขยับอีกราวกับตุ๊กตาไร้ชีวิต“ยัยนี่เอามีดมาด้วยนะนี่ จะฆ่าพวกเรารึใช่ฆ่าตัวตายล่ะ?”“แต่แหม เธอยังมีสามีกับลูกเล็กที่ต้องดูแล คงไม่ตายโง่ๆ กะอีแค่โดนเอาไม่กี่ทีหรอกนะ”มีดเล่มที่เธอพกมาถูกโยนลงพื้นไม่ไกลตัว ดวงตาที่เหม่อลอยหลังผ้าสีดำเริ่มจะมีเคล้าของสัญญาณชีวิต“ได้สติแล้วก็รีบไปล่ะ เดี๋ยวบังเอิญมีคนมาเจอได้ขึ้นข่าวหน้าหนึ่งไม่รู้ด้วยนะ ฮ่าๆๆ”เสียงฝีเท้าเดินจากไปแล้ว อรพยายามขยับร่างที่ช้ำไปทั้งตัวให้ลุกขึ้น หยิบเสื้อผ้าที่กระจายอยู่บนพื้นขึ้นมาสวม เธอเหม่อมองมีดที่อยู่บนพื้นพักใหญ่ มีดที่เผลอหยิบขึ้นมาเมื่อไหร่ไม่รู้ถูกปล่อยลงทันทีที่เห็นว่าโทรศัพท์เด้งแจ้งเตือนข้อความเข้า[อรที่รัก วันนี้ผมทำโอทีคงกลับบ้านดึก อรกับเซ็ทนอนก่อนได้เลยนะ รักนะครับ แล้วจะรีบกลับไปกอด อย่าดื้ออย่าซนนะ ทั้งแม่ทั้งลูกเลย]ข้อความจากอดัมทำให้น้ำตาที่หยุดไหลไปแล้วของอรไหลออกมาอีกครั้ง เธอร้องไห้อยู่นาน ก่อนจะพาร่างกายที่บอบช้ำกลับบ้าน เธออาบน้ำหลายต่อหลายรอบ ขัดจนเนื้อตัวแดงเถือกก็ไม่รู้สึกเจ็บ อ้วกจนในท้องไม่มีอะไรให้อ้วกอีก ยาคุมฉุกเฉินถูกกินเข้าไปโดยไม่รอช้า ...แม้ว่าอยากร้องไห้แค่ไหนแต่น้ำตาก็ไม่ไหลอีกแล้ว อรหยิบจดหมายที่ตัวเองเป็นคนเขียนขึ้นมาเผาพร้อมกับเสื้อผ้าที่ใส่วันนี้ จากนั้นก็หยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ปิดมิดชิดทั้งตัวขึ้นมาใส่แล้วอรก็เดินไปรับเซ็ทกลับจากโรงเรียนโดยทำเหมือนว่าเรื่องในวันนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่แล้วเซ็ทที่เดินจูงมือกับแม่กลางถนนหยุดยืนนิ่ง อรจึงก้มตัวลงถามด้วยความเป็นห่วง“เป็นอะไรรึเปล่าลูก ปวดท้องเหรอ หรือว่าเหนื่อย ให้แม่อุ้มมั้ย?”“...แม่ดูเศร้า ...โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะ”เซ็ทลูบหัวแล้วโถมตัวเข้ากอด ใช้มือเล็กๆ ตบหลังปุๆ อรนิ่งค้าง ยกมือเรียวขึ้นปิดปากกั้นเสียงสะอื้น อ้อมกอดเล็กๆ ของลูกชายวัยหกขวบช่างเป็นอ้อมกอดที่อบอุ่นและอ่อนโยนเหมือนอ้อมกอดของแม่อรเผลอนึกย้อนไปถึงคุณแม่ของตน บางทีแม่ของเธอก็อาจจะเป็นเหมือนๆ กัน แม้จะอยากตายไปให้พ้นๆ แค่ไหน แต่เธอก็จะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อลูก เธออยากเห็นลูกเติบโต แม่เองก็คงอยากเห็นเธอมีชีวิตต่อไปเหมือนกัน“...แม่แค่เหนื่อยนิดหน่อย ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ”อรไม่บอกเรื่องที่เกิดขึ้นเพราะไม่อยากโยงเรื่องไปถึงคุณแม่ เธอไม่อยากให้อดัมมองแม่ของเธอในทางที่ไม่ดี เธอเก็บซ่อนเรื่องราวดำมืดนี้ไว้กับตัวแล้วทำตัวเป็นปกติ เป็นแม่และภรรยาที่ดีตามเดิม ทว่าก็ยังบ่ายเบี่ยงเรื่องอย่างว่าจนอดัมรู้สึกได้ แต่อดัมก็ช่างเป็นสามีที่แสนดีตามเดิม เมื่อเธอไม่ต้องการเขาก็ไม่เคยคิดจะบังคับและเพราะเคยผ่านมันมาได้แล้วครั้งหนึ่ง ครั้งนี้มันจึงไม่ได้ยากจนเกินไปเธอจะก้าวเดินต่อไปเพื่อคุณแม่ เพื่อลูกชาย เพื่อสามี แม้ว่าเรื่องราวในอดีตยังคงกลับมาตามหลอกหลอนเธอเสมอก็ตาม[วันนี้สนุกมาก แล้วเจอกันใหม่นะเด็กน้อย]...เธอคอยสอบถามเรื่องราวของแม่ โทรคุยกันบ่อยยิ่งกว่าเมื่อก่อนด้วยรู้สึกกังวล แล้วอรก็โล่งใจที่พวกนั้นไม่เข้าไปยุ่มย่ามกับแม่ของเธอ ทั้งไม่ส่งข้อความอะไรมาหาเธออีก ราวกับว่าอรได้ชีวิตสงบสุขเรียบง่ายของตัวเองกลับคืน แต่ก็เหมือนสวรรค์เล่นตลก ไม่กี่เดือนต่อมาเธอก็ได้รู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์...เด็กที่ไม่รู้ว่าเป็นลูกของสามีหรือคนในความทรงจำอันเลวร้ายของตัวเอง...แล้วเธอก็บังเอิญได้พบกับสิงหาอีกครั้ง
‘ไม่มีใครไม่เคยพบเจอมรสุม อยู่ที่ว่าเราจะก้าวผ่านมันเพื่อวันพรุ่งนี้ได้หรือไม่’
-----------------------------------เขียนตอนนี้เองก็เศร้าเองค่ะ ตอนนี้หลักๆ สื่อถึงสองคุณแม่ เศร้าแทนแม่อร แต่ก็เศร้าแทนเซ็ทที่พอเมียมาลูกชายก็กลายเป็นหมาหัวเน่า 555 ไม่เข้าใจหรือมองว่าไม่สมเหตุสมผลตรงไหนติชมได้เลยนะคะ (อ่านแล้วขอความกรุณาไม่นำไปสปอยล์นะคะ)ขอบคุณทุกคนมากค่ะที่ช่วยอุดหนุนและชื่นชอบนิยายของแมว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[19] คุณแม่

นิยายแนะนำ

[New Life] อิสระของชีวิต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[19] คุณแม่

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้