ศิษย์น้องลองรัก

ภายหลังจากที่เสียงฝีเท้าของลุงเป้าลับหายไปจากเรือนหอ ความเงียบงันที่น่าอัปยศก็เข้าปกคลุมห้องมงคลอีกครั้ง เสี่ยวหรูนอนระทวยอยู่บนเตียง ร่างกายของนางบอบช้ำเกินกว่าจะบรรยาย ร่องรักยังคงสั่นระริกและอัดแน่นไปด้วยหยาดน้ำกามของชายสองคนที่ทิ้งรอยตราไว้ราวกับเป็นเจ้าของ

ทุกส่วนของร่างกายนางเจ็บปวดไปหมด หน้าอกบวมช้ำจากการถูกบีบคลึงอย่างรุนแรง ลำคอเต็มไปด้วยรอยดูดสีม่วงแดง ต้นขาและสะโพกมีรอยนิ้วที่จับแน่นจนเป็นรอยช้ำ ริมฝีปากบวมจากการถูกจูบและกัดอย่างดุดัน ส่วนร่องรักนั้นยิ่งเจ็บปวดมาก จากการถูกรุกรานอย่างต่อเนื่องตลอดทั้งคืน

ทว่าในความอ่อนแรงนั้น สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกลับสั่งให้นางรีบจัดการ "หลักฐาน" ทุกอย่างก่อนที่แสงอาทิตย์จะสาดส่อง นางรู้ดีว่าหากอาเฉิงตื่นขึ้นมาแล้วเห็นสภาพที่แท้จริง ทุกอย่างจะจบสิ้นลง

เสี่ยวหรูพยุงร่างกายที่สั่นเทา ลุกขึ้นมาจัดการถอดชุดเจ้าบ่าวของอาเฉิงออกอย่างทุลักทุเล นางต้องใช้เวลานานกว่าปกติเพราะมือสั่นและร่างกายอ่อนแรง เมื่อถอดเสื้อผ้าออกหมดแล้ว นางก็เริ่มขั้นตอนที่สำคัญที่สุด

นางใช้ทั้งมือนุ่มและริมฝีปากที่บวมช้ำจากการถูกเคี่ยวกรำ ปรนนิบัติส่วนอ่อนไหวของคนรักที่กำลังหลับใหลด้วยความช่ำชองที่ถูกฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วงจากชายสองคนในคืนนี้

นางใช้ปากอมท่อนเนื้อของอาเฉิงที่ยังคงอ่อนนิ่ม ดูดและเลียอย่างอดทน แม้ว่าริมฝีปากจะเจ็บปวดจากการถูกทำร้าย นางยังคงทำต่อไปด้วยความมุ่งมั่น เพราะรู้ว่านี่คือสิ่งที่จำเป็น

ใช้เวลาพอสมควร ท่อนเนื้อของอาเฉิงก็ค่อยๆ แข็งตัวขึ้นในความหลับ นางจึงใช้มือเค้นคลึงและกระตุ้นเร้าต่อไป จนในที่สุดอาเฉิงก็ปลดปล่อยหยาดน้ำรักออกมาเปรอะเปื้อนกายของนางและผ้าปูที่นอนจนสำเร็จ

จากนั้นเสี่ยวหรูจึงกัดปลายนิ้วตนเองให้เลือดหยดลงบนผ้าขาวผืนสำคัญ เพื่อสร้างหลักฐานเท็จแห่งความบริสุทธิ์ นางกัดแรงพอที่จะให้เลือดไหลออกมาเป็นหยดใหญ่ๆ หลายหยด กระจายไปบนผ้าปูในบริเวณที่เหมาะสม

"ต้องดูเหมือนจริง..." นางพึมพำเบาๆ ขณะที่จัดแต่งฉาก "ต้องทำให้เขาเชื่อว่าเขาเป็นคนแรก..."

นางใช้นิ้วป้ายเลือดให้กระจายเป็นธรรมชาติ ไม่ให้ดูเหมือนถูกจงใจทำ แล้วจึงเอาผ้าเช็ดเลือดที่นิ้วให้สะอาด ก่อนจะกลับไปนอนข้างๆ อาเฉิงในท่าทางที่ดูเหมือนเพิ่งผ่านคืนรักครั้งแรก

นางจัดท่าทางให้ตัวเองนอนซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขา ทำให้ดูเหมือนว่าทั้งคู่เพิ่งทำรักกันจนหลับไป รอยช้ำต่างๆ บนร่างกายของนางจะเป็นหลักฐานของความรุนแรงที่เขาคิดว่าตัวเองทำ

เสี่ยวหรูนอนตัวแข็งข้างๆ อาเฉิง ใจเต้นระรัวด้วยความกังวลว่าแผนของนางจะสำเร็จหรือไม่ นางปิดตาแสร้งหลับ แต่ความจริงแล้วนางไม่อาจหลับได้เลย ความเจ็บปวดทั่วร่างกายและความกังวลใจทำให้นางตื่นตัวอยู่ตลอด

นางนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้ การถูกจางเหวินและลุงเป้าครอบครองอย่างรุนแรง ความเสียวซ่านที่นางไม่เคยรู้สึกมาก่อน และความผิดที่นางรู้สึกต่ออาเฉิงที่ไม่รู้อะไรเลย

"ข้าทำผิดมากแค่ไหน..." นางคิดในใจ "แต่ข้าไม่มีทางเลือก... ถ้าเขารู้ความจริง ทุกอย่างจะจบสิ้น"

นางรู้ว่าตัวเองจะต้องแสดงบทบาทของเจ้าสาวที่บริสุทธิ์ที่เพิ่งถูกสามีครอบครองเป็นครั้งแรก นางจะต้องแสดงความอาย ความเจ็บปวด และความรักที่มีต่ออาเฉิง แม้ว่าความจริงจะแตกต่างไปจากนั้นอย่างสิ้นเชิง

เมื่อแสงทองยามเช้าลอดผ่านหน้าต่าง อาเฉิงลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวอย่างหนัก ผลจากยาสลับที่จางเหวินใส่ไว้ในเหล้า แต่ความปวดหัวนั้นก็หายไปทันทีเมื่อภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้หัวใจของเขาเต้นรัว

สภาพห้องหอที่ยับเยิน หมอนที่ขาดวิ่น เสื้อผ้าที่กระจัดกระจายไปทั่ว และที่สำคัญที่สุดคือร่างของเสี่ยวหรูที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขาในสภาพที่ไร้อาภรณ์ปกปิด ผิวขาวผ่องของนางเต็มไปด้วย "รอยรัก" สีกุหลาบเข้มพาดผ่านไปทั่วทั้งอกและลำคอ

"นี่... นี่คือ..." อาเฉิงพึมพำด้วยความตกใจปนตื่นเต้น สายตาเขาเลื่อนไปตามรอยช้ำต่างๆ บนร่างกายของนาง รอยกัดรอบหัวนม รอยดูดที่ลำคอ รอยนิ้วที่ต้นขา

"นี่ข้า... ข้าทำรุนแรงกับเจ้าขนาดนี้เชียวหรือเสี่ยวหรู?" อาเฉิงพึมพำด้วยความรู้สึกผิดปนตื้นตัน เขาไม่จำได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนที่แล้ว ความทรงจำสุดท้ายของเขาคือการดื่มเหล้าฉลองกับเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้อง

เขาพยายามนึกย้อนกลับไป แต่ความจำเป็นช่วงๆ ราวกับถูกหมอกปกคลุม เขาจำได้เพียงว่าตัวเองรู้สึกเมามายมาก และมีความรู้สึกอบอุ่นแปลกๆ ในความฝัน

สายตาของเขาเหลือบไปเห็นหยาดเลือดสีแดงสดบนผ้าปูที่นอน ความรู้สึกผิดกลับกลายเป็นความภาคภูมิใจอย่างมหาศาล หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นด้วยความตื่นเต้น

"เลือด... นี่คือเลือดของความบริสุทธิ์..." เขากระซิบด้วยเสียงสั่นเครือ "ข้าเป็นคนแรก... ข้าเป็นชายคนแรกที่ได้ครอบครองเสี่ยวหรู"

เขาปักใจเชื่ออย่างสนิทใจว่าตนเองคือ "ชายคนแรก" ที่ได้ครอบครองกุลสตรีผู้สูงศักดิ์คนนี้ และความเมามายคงทำให้เขาแสดงบทรักที่ดุดันจนทิ้งรอยช้ำไว้ทั่วกายนาง

"ข้าต้องขอโทษเจ้า..." เขากระซิบขณะที่ลูบไล้ผมของนางอย่างอ่อนโยน "ข้าคงทำรุนแรงเกินไป... แต่ข้าก็ดีใจที่ได้เป็นคนแรกของเจ้า"

เขามองดูรอยเลือดบนผ้าปูอีกครั้งด้วยความภูมิใจ นี่คือหลักฐานของความรักและความเป็นเจ้าของที่เขาปรารถนามานาน

อาเฉิงรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นชายแท้ตัวจริงในที่สุด การได้ครอบครองหญิงสาวที่เขารักและการเห็นหลักฐานความบริสุทธิ์ทำให้เขารู้สึกภาคภูมิใจอย่างล้นเหลือ

"เสี่ยวหรู... เจ้าเป็นของข้าแล้ว..." เขากระซิบขณะที่จูบไปที่หน้าผากของนาง "ข้าจะดูแลเจ้าตลอดไป... จะรักเจ้าตลอดชีวิต"

เขาสังเกตเห็นว่านางยังคงหลับสนิท ใบหน้าดูเหนื่อยล้าและมีรอยน้ำตาแห้งติดอยู่ที่ขอบตา "ข้าทำให้เจ้าเหนื่อยมาก..." เขาพึมพำด้วยความรู้สึกผิด "แต่นั่นก็เป็นเพราะความรักที่ข้ามีให้เจ้า"

เขาไม่รู้เลยว่ารอยน้ำตาเหล่านั้นเป็นผลมาจากการถูกทำร้ายโดยชายอื่น ไม่ใช่จากความเจ็บปวดที่เขาคิดว่าตัวเองก่อให้เกิด

อาเฉิงมองดูใบหน้าของเสี่ยวหรูที่หลับตาพริ้มด้วยความเอ็นดู ริมฝีปากที่บวมเล็กน้อยจากการจูบ ผิวหนังที่ยังคงเปล่งประกายแม้จะเต็มไปด้วยรอยช้ำ ร่างกายของเขาเริ่มกลับมามีความต้องการอีกครั้งตามสัญชาตญาณบุรุษ

"แม้จะเพิ่งผ่านคืนแรก... แต่ข้ายังคงต้องการเจ้า..." เขากระซิบด้วยเสียงแหบ

เขาเริ่มขยับกายเข้าหาและลูบไล้ไปตามร่างกายของนางอย่างอ่อนโยน มือเขาเลื่อนไปตามแขน ไหล่ และลงมาที่เอวเรียว การสัมผัสทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น แม้ว่านางจะยังคงหลับใหล

"เจ้าสวยมาก... แม้ในขณะที่หลับ..." เขาชื่นชมขณะที่จูบไปที่ไหล่ของนาง

อาเฉิงเริ่มดำเนินบทรักกับนางเอกที่กำลังหลับใหลอย่างละเมียดละไม เขาใช้มือลูบไล้ไปตามร่างกายอย่างนุ่มนวล จูบไปตามลำคอและไหล่ด้วยความรัก

"เสี่ยวหรู... ภรรยาที่รัก..." เขากระซิบขณะที่มือเลื่อนไปตามหน้าอกของนาง

เขาเริ่มเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ พยายามไม่ให้นางตื่น แต่ก็อยากรู้สึกถึงความอบอุ่นของร่างกายที่เขาเพิ่งได้ครอบครอง

ทว่าสำหรับเสี่ยวหรูที่เพิ่งผ่านพายุสวาทอันบ้าคลั่งมาตลอดทั้งคืนจากชายสองคนที่มีประสบการณ์และเทคนิคที่เชี่ยวชาญ สัมผัสของอาเฉิงที่แผ่วเบาและไร้ร่องรอยของความรุนแรงหรือเทคนิคพิเศษใดๆ กลับทำให้นางไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย

การสัมผัสของอาเฉิงนั้นอ่อนโยนและไร้ประสบการณ์ เขาไม่รู้จักจุดไหนที่จะทำให้นางตื่นเต้น ไม่รู้ว่าต้องใช้แรงแค่ไหน หรือต้องกระตุ้นอย่างไร มือของเขาลูบไล้ไปตามผิวหนังอย่างระมัดระวัง กลัวว่าจะทำให้นางเจ็บ

ในขณะที่จางเหวินและลุงเป้ารู้จักร่างกายของนางดีกว่าตัวนางเอง รู้ว่าจุดไหนจะทำให้นางครางด้วยความเสียวซ่าน รู้ว่าต้องใช้แรงแค่ไหนจึงจะทำให้นางหลงใหล รู้ว่าต้องกระตุ้นอย่างไรจึงจะทำให้นางลืมตัว

นางยังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราที่แสนเหนื่อยล้า ร่างกายของนางเมินเฉยต่อสัมผัสอันอ่อนโยนของสามี ราวกับว่ามันเป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านผิวไปโดยไม่สามารถกระตุ้นอารมณ์ใดๆ ให้ตื่นขึ้นมาได้อีก

อาเฉิงพยายามกระตุ้นนางด้วยวิธีต่างๆ ที่เขารู้จัก เขาจูบไปตามใบหน้า ลำคอ และหน้าอก ใช้มือลูบไล้ไปตามร่างกายอย่างอ่อนโยน แต่นางก็ยังคงหลับสนิท

"เสี่ยวหรู... ตื่นสิ..." เขากระซิบเบาๆ ขณะที่จูบไปที่ริมฝีปาก

แต่นางไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ร่างกายนิ่งเฉยราวกับไร้ชีวิต เขาเริ่มรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็บอกตัวเองว่านางคงเหนื่อยมากจากคืนที่แล้ว

"งั้นข้าจะทำอย่างอ่อนโยน..." เขาตัดสินใจ "ไม่ให้เจ้าตื่น แต่ข้าอยากรู้สึกถึงเจ้าอีกครั้ง"

เขาค่อยๆ จัดท่าทางให้นางนอนในลักษณะที่เขาต้องการ แล้วค่อยๆ เข้าไปในร่องรักที่ยังคงเปียกชื้นจากน้ำกามของชายอีกสองคน

"อบอุ่นและเปียกชื้นมาก..." เขาพึมพำด้วยความพึงพอใจ "นางคงยังคิดถึงคืนที่แล้วแม้ในความหลับ"

เขาไม่รู้เลยว่าความเปียกชื้นนั้นมาจากน้ำกามของชายอื่น ไม่ใช่จากความตื่นเต้นที่มีต่อเขา เขาเริ่มเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ พยายามไม่ให้นางตื่น

สำหรับเสี่ยวหรูที่เพิ่งผ่านประสบการณ์ที่รุนแรงและเข้มข้นจากชายที่มีประสบการณ์ การเคลื่อนไหวของอาเฉิงนั้นอ่อนแอและไร้พลังจนไม่สามารถปลุกนางจากการหลับลึกได้

ร่างกายของนางไม่ตอบสนองต่อการกระตุ้นที่อ่อนแอ ไม่มีการบีบรัด ไม่มีการครางในความหลับ ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เลย นางนอนนิ่งเฉยราวกับตุ๊กตา

"เสี่ยวหรู... เจ้าหลับสนิทมาก..." อาเฉิงกระซิบขณะที่ยังคงเคลื่อนไหวอย่างอ่อนโยน "แต่ข้าก็ดีใจที่ได้อยู่ใกล้เจ้าแบบนี้"

อาเฉิงเสร็จสมอารมณ์หมายอยู่บนร่างของภรรยาด้วยความสุขล้น เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นชายที่สมบูรณ์แบบ ได้ครอบครองหญิงที่รักและได้ให้ความสุขแก่นาง (อย่างที่เขาเข้าใจ)

"ข้ารักเจ้ามาก เสี่ยวหรู..." เขากระซิบขณะที่กอดนางไว้แน่น "ข้าจะทำให้เจ้าเป็นสุขตลอดไป"

เขามองดูรอยเลือดบนผ้าปูอีกครั้งด้วยความภูมิใจ นี่คือหลักฐานของความรักและการเป็นเจ้าของที่เขาต้องการ เขาไม่รู้เลยว่าทุกอย่างเป็นเพียงการแสดงที่นางจัดฉากขึ้น

"เราแต่งงานกันแล้ว..." เขาพึมพำด้วยความตื่นเต้น "และข้าได้เป็นชายคนแรกของเจ้า... ไม่มีอะไรจะทำให้ข้าภูมิใจไปกว่านี้แล้ว"

โดยหารู้ไม่ว่า "รอยรัก" ที่เขาเห็นและ "ความบริสุทธิ์" ที่เขาภูมิใจ แท้จริงแล้วคือผลลัพธ์จากการย่ำยีของชายอื่นที่ทิ้งไว้ให้เขาเชยชมเพียงแค่เปลือกนอกเท่านั้น

รอยกัดบนหน้าอกเป็นฝีมือของจางเหวิน รอยดูดที่ลำคอเป็นผลงานของลุงเป้า รอยนิ้วที่ต้นขาเป็นหลักฐานของการจับกุมอย่างแรง และหยาดเลือดบนผ้าปูเป็นการปลอมแปลงที่นางสร้างขึ้น

ส่วนความเปียกชื้นที่เขาคิดว่าเป็นเพราะความตื่นเต้นที่มีต่อเขา แท้จริงแล้วเป็นน้ำกามของชายอีกสองคนที่ยังคงอยู่ข้างในร่องรักของนาง

ความจริงที่โหดร้ายคือ อาเฉิงได้รับเพียงเศษเหลือจากการกระทำของชายอื่น เขาได้เพียงเปลือกนอกของหญิงที่เขารัก ขณะที่จิตใจและร่างกายที่แท้จริงของนางได้ถูกครอบครองไปแล้วโดยชายอื่น

เมื่อแสงแดดส่องเข้ามาแรงขึ้น เสี่ยวหรูค่อยๆ เริ่มขยับตัว นางค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ดวงตาที่ยังคงมีอาการเหนื่อยล้า

"อาเฉิง..." นางเรียกเสียงแผ่วเบา เมื่อเห็นเขานอนอยู่ข้างๆ

"เสี่ยวหรู! เจ้าตื่นแล้ว!" อาเฉิงดีใจมาก "เจ้าหลับนานมาก ข้าเป็นห่วง"

นางพยายามขยับตัวแต่ก็รู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่างกาย ความเจ็บปวดจริงๆ จากการถูกทำร้ายโดยชายสองคน ไม่ใช่จากอาเฉิง

"เจ็บมาก..." นางครางเบาๆ

"ข้าขอโทษ..." อาเฉิงรู้สึกผิด "ข้าคงทำรุนแรงเกินไปเมื่อคืน ข้าไม่ได้ตั้งใจ"

นางมองดูเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขาเป็นคนดี เป็นคนที่นางควรจะรัก แต่ความจริงกลับโหดร้ายเกินไป

"ไม่เป็นไร..." นางตอบเบาๆ "นี่เป็นหน้าที่ของภรรยา"

"เราแต่งงานกันแล้ว..." อาเฉิงเอ่ยด้วยความตื่นเต้น "เจ้าเป็นภรรยาของข้าแล้ว และข้าเป็นสามีของเจ้า"

นางพยักหน้าอย่างอ่อนแอ "ใช่... เราแต่งงานกันแล้ว"

"ข้าจะดูแลเจ้าตลอดไป..." เขาสัญญาด้วยความจริงใจ "ข้าจะทำให้เจ้าเป็นสุข"

เมื่ออาเฉิงออกไปเตรียมตัวสำหรับวันใหม่ เสี่ยวหรูก็นอนอยู่คนเดียวบนเตียง มองดูรอยเลือดปลอมที่นางสร้างขึ้น และรอยช้ำจริงที่ถูกทิ้งไว้โดยชายอื่น

"ทุกอย่างเป็นไปตามแผน..." นางพึมพำเบาๆ "เขาเชื่อแล้ว... เขาคิดว่าเขาเป็นคนแรก"

แต่ในใจลึกๆ นางรู้ว่าความลับนี้จะตามหลอกหลอนนางไปตลอดชีวิต ความจริงที่ว่าคืนแรกของนางไม่ได้เป็นของสามีที่แท้จริง แต่เป็นของชายอื่นที่ครอบครองนางด้วยกำลัง

และที่น่ากลัวที่สุดคือ ร่างกายของนางเริ่มคิดถึงสัมผัสของชายทั้งสองคนนั้น คิดถึงความเสียวซ่านที่พวกเขาให้ ซึ่งแตกต่างจากความอ่อนโยนของอาเฉิงอย่างสิ้นเชิง

นางรู้ว่าชีวิตแต่งงานของนางจะเต็มไปด้วยการแสดง การปกปิด และความปรารถนาที่ไม่อาจเปิดเผยได้ เพราะร่างกายและจิตใจของนางได้ถูกครอบครองไปแล้วโดยชายอื่น ทิ้งให้อาเฉิงได้เพียงเปลือกนอกที่ว่างเปล่า