เครดิตภาพประกอบจากgoogle รูปภาพไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหาในนิยายค่ะ
“หุบปาก!”เขาหันมาดุอย่างรวดเร็วก่อนจะกระชากร่างอรชรเข้าไปในร้านอาหารที่เขาเลือกเอง
“คนเยอะนะคะ”กมลเนตรมองรอบๆร้านแล้วยิ้ม
“ร้านนี้อร่อยใครๆมาห้างนี้ก็ต้องมาที่นี่”เขาพูดพร้อมกับยิ้มมุมปาก
“ค่ะ”
ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงอาหารที่สั่งยังคงทยอยมาแต่ก็ไม่ครบเสียทีจนติณภัทรออกอาการหงุดหงิดเดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อต่อว่าพนักงานที่ตามรายการอาหารแต่ช้าเกินจนลืมคนร่างอรชรที่นั่งอยู่เพียงลำพังพอได้โอกาสมีหรือจะปล่อยให้พลาดหญิงสาวรีบมากจนขาก้าวพลาดไปเกี่ยวขาโต๊ะที่วางจานชามและแก้วน้ำตรงมุมร้านจนแก้วที่วางตกแตก
เพล้ง! เสียงของแตกดังพอให้ติณภัทรหันมามองและวิ่งตามร่างอรชรที่กำลังวิ่งสุดชีวิตออกไปนอกร้าน
“คุณคะ ค่าอาหารด้วยค่ะ!” เสียงพนักงานวิ่งตามมาติดๆก่อนติณภัทรจะยื่นธนบัตรฉบับละพันให้ไปสองใบและก็รีบวิ่งตามกมลเนตรไป
“หยุด!” เขาสั่งแต่คนวิ่งหนีมีหรือจะหยุดยิ่งขาเรียวเล็กและวิ่งเร็วจนทิ้งระยะห่างพอสมควรก่อนจะมองซ้ายขวาและหลบไปที่ลานจอดรถ
“เนตร! ออกมา!” เขาส่งเสียงคำรามจนลูกค้าที่กำลังจอดรถหันมามอง
“อย่ามาทางนี้นะไปทางโน้นไป” กมลเนตรได้แต่ภาวนาในใจ
“ไม่ออกมาใช่ไหมถ้าฉันเจอเจ็บตัวแน่!”เขาขบกรามแน่นด้วยความโกรธเพราะถ้าหญิงสาวหายไปนายตุรงค์คงตำหนิเขายาวเลย อีกอย่างนายตุรงค์ยังคง้าจะเอากมลเนตรเป็ตัวล่อให้นายนัดกลับมาเพื่อลงโทษ
เสียงรถยนต์ติดเครื่องก่อนจะขับออกไปช้าๆก่อนร่างอรชรที่หลบอยู่ด้านหลังจะสำลักควันจากท่อไอเสียจนไอออกมา
“แค่ก แค่กๆ”
“เนตร”เขาวิ่งไปตรงเสียงไอพร้อมกับมองหญิงสาวด้วยความโกรธ
“ว้าย!” กมลเนตรร้องด้วยความใและรีบลุกเพื่อวิ่งจนล้มหน้าคะมำไปด้านหน้า
“ดั้งคงหักสมใจคราวนี้”เขาพูดพร้อมกับกัดฟันกรอด
“ไม่กลับปล่อยหนู!” เสียงร้องไม่ได้ช่วยให้ตัวเองลุกและวิ่งหนีเขาพ้น
“กลับไปเจอดีแน่มาแค่นี้คิดหนี ฮึ่ม” เขาพูดพร้อมกับคว้าข้อมือนิ่มกระชากก่อนจะรวบรอบเอวแล้วยกพาดบ่าแบกไปที่รถส่วนคนร่างอรชรยังคงไอเพราะรถคันที่ปล่อยควันค่อนข้างเป็รถเก่า
“แค่ก”
“ไอให้ตายไปเลยยัยตัวดี”
“แค่ก”
“เงียบรำคาญ!”
“แค่ก” เขาแบกคนที่ยังไอไปที่รถแล้วกดไหล่ให้นั่งลงพร้อมกับโน้มหน้าไปชิดจนลมหายใจรดปลายจมูกของกมลเนตร
“กลับไปเจอดีแน่เจอดีกับฉันนี่ล่ะ หึ”
“จะปล้ำหนูเหรอไม่นะ” กมลเนตรยกมือไหว้ทันที
“ก็ดีนะความคิดดีของขาดมาสองวันแล้ว”เขาหัวเราะเบาๆก่อนจะโน้มหน้าลงต่ำอีกจนริมฝีปากัักัน
“…” กมลเนตรแทบจะหยุดหายใจจู่ๆหัวใจก็เต้นเอาดื้อๆ แม้ว่าเด็กสาวจะรู้จักเขาพอสมควรจากคำบอกเล่าของพ่อแต่ก็ไม่เคยเจอหรืออยู่ใกล้ชิดกันแบบนี้
“อย่าคิดะโออกนอกรถเพราะถ้าไม่ตายฉันจะขับรถเหยียบให้ตายโหงเองไม่เชื่อก็ลอง” เขาผละตัวออกก่อนจะไปนั่งที่คนขับและหันมากำชับด้วยแววตาดุดันจนกมลเนตรต้องรีบหลับตาและนอนนิ่งด้วยความกลัว
ป้าเอียดวิ่งพาร่างอันอ้วนท้วนมารับของที่รถก่อนเ้าของรถจะหันมาสั่งป้าเอียดด้วยน้ำเสียงดุดัน
“เบียร์กับแกล้มด่วนป้าเอียด”
“ค่ะแต่มันเพิ่งบ่ายๆเองนะคะคุณติณ”
“หรือจะไปทำให้คนอื่นกิน”
“ค่ะ ค่ะ”ป้าเอียดรีบเดินไปอย่างรวดเร็วส่วนคนที่นั่งเงียบได้แต่มองตามหลังหญิงวัยกลางคน
“ออกมาสิเอาของเธอไปเก็บคืนนี้นอนที่ระเบียง เออจะบอกว่าดึกๆมันหนาวนะบอกไว้ก่อน”
“ไม่เป็ไรค่ะ”
กมลเนตรเดินตามเขาขึ้นมาที่ห้องและรีบเก็บของให้เร็วที่สุดก่อนจะพาตัวเองมานั่งเล่นที่ระเบียงส่วนเ้าของห้องปิดประตูล็อกกลอนเสียดิบดี
“ดุจังแต่ก็ยังดูน่าไว้ใจกว่านายใหญ่ ทั้งแก่ทั้งดุทั้งบ้ากามลูกน้องนายใหญ่ก็เฝ้าด้านล่างยังกะที่นี่เป็คุก”กมลเนตรนั่งกอดเข่าพร้อมกับมองไปรอบๆก่อนจะร้องไห้เมื่อนึกไม่ออกว่าชีวิตในพรุ่งนี้จะต้องเจอกับอะไรอีกบ้าง
“ฮือ พ่อจ๋าเมื่อไหร่จะกลับมาช่วยหนู หนูไม่มีใครเลยหนูกลัว ฮือ”
135K
