หลังจากวันนั้นปู้มั่วเสวียนก็ดูเปลี่ยนแปลงไปไม่น้อยในสายตาขงปา เื่นี้ทำให้ขงปาทั้งรู้สึกไม่เข้าใจและรู้สึกสงสัย แต่เหนือความรู้สึกเ่าั้ นางกลับชอบที่คุณหนูเป็เช่นนี้ คุณหนูในตอนนี้ดูพึ่งพาได้ ดูคล่องแคล่ว ดูไม่ขี้บ่นหรือปากร้าย และดูไม่โง่เขลาเบาปัญญาอีกแล้ว
"คุณหนูเ้าคะพวกแม่ครัว ไม่ยอมอุ่นอาหารให้ท่านเ้าค่ะ พวกนั้นคิดว่าคุณหนูเป็คนนอกหรืออย่างไร"
ปู้มั่วเสวียนเพียงยิ้มเล็กน้อยแล้วยื่นมือไปรับอาหารพวกนั้นมากินดูไม่ลำบากใจสักนิด ปกตินางก็ทานอาหารแบบนี้บ่อยๆ ตอนที่ถูกฝึกให้เอาตัวรอดจากการคัดคนเข้าองค์กร
"ข้าอยากอ่านหนังสือ ที่ใดมีหนังสือให้ข้าหาอ่านได้บ้าง"
ปู้มั่วเสวียนเอ่ยขึ้นมาเพราะอยากหาความรู้เกี่ยวกับแคว้นแห่งนี้ให้มากกว่าเดิม อยากรู้เื่ราวในสมัยนี้ว่าเป็ยุคสมัยใดแต่สิ่งนั้นทำให้ขงปาใ
"คุณหนูท่านอ่านตัวหนังสือออกหรือเ้าคะ"
"อืม"
"แต่ท่านไม่สนใจเล่าเรียน"
"ภายนอกดูไม่สนใจแต่ภายในข้าจดจำ"
"อ่อ"
ขงปากระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที ที่แท้คุณหนูของนางนั้นแอบซ่อนความฉลาดไว้ตลอดมา รู้สึกดีใจไม่น้อย แม้เมื่อก่อนคุณหนูจะดูไร้ปัญญาสมจริงยิ่งก็ตามที
"ต่อไปข้าจะไปเรียนหนังสือกับพี่น้อง เขาเรียนที่ใดกัน"
ปู้มั่วเสวียนฟังจากคำขงปาแล้ว สงสัยร่างนี้คนเดิมคงไม่คิดจะหาหนังสืออ่านเลยจะหวังถามจากขงปาที่ดูแลเ้านายเช่นนี้คงจะทำนางลำบากใจไม่น้อย เช่นนั้นก็ไปหาเองเสียเลย
"คุณหนูและคุณชายจะต้องไปเรียนยังสถานศึกษาตี้ซูเ้าค่ะ แต่ท่านมักไม่ชอบไปเนื่องจากให้เหตุผลว่าป่วยไม่สบายอยู่เสมอ จึงทำให้นายท่านเอือมระอาไม่ชอบท่านหนักกว่าเดิม ฮูหยินรองก็ตามใจท่านจนท่านชอบใจมาก"
"อดีตก็ช่างเถอะ ต่อไปข้าจะไปตี้ซู"
"อีกหนึ่งอาทิตย์ตี้ซูจะเปิดให้ผู้ศึกษาไปร่ำเรียน ปกติคุณหนูจะหาข้ออ้างไม่ยอมไป ครั้งนี้คุณหนูอยากไปทันทีเช่นนี้ เป็เื่ดีจริงๆ เ้าค่ะ"
ปู้มั่วเสวียนคุยกับขงปาสักพักก็มีเสียงเรียกหน้าเรือนดังขึ้น
"คุณหนูใหญ่เ้าคะ"
เสียงเรียกของสตรีนางหนึ่งดังขึ้น ปู้มั่วเสวียนหันไปหาขงปาเพื่อถามว่าผู้นั้นเป็ใคร
"นางเป็สาวใช้คนสนิทของฮูหยินใหญ่ มารดาของท่านเ้าค่ะ เดี๋ยวให้บ่าวไปคุยนางก็ได้เ้าค่ะ หากคุณหนูไม่อยากพบ"
"ใครว่าข้าไม่อยากพบ"
ปู้มั่วเสวียนเอ่ยออกมาพร้อมยิ้มน้อยๆ ขงปาเห็นรอยยิ้มเช่นนี้ของคุณหนูบ่อยๆ เข้าไม่รู้เหตุใดจึงรู้สึกขัดเขินขึ้นมาเสียอย่างนั้น แต่นางก็ยังมีสติบอกตัวเองให้ไปพาคนเข้ามาพบคุณหนู
"คารวะคุณหนูใหญ่เ้าค่ะ"
สตรีนางนี้ดีใจไม่น้อยที่ได้พบกับปู้มั่วเสวียน ปกติจะไม่ยอมพบหน้าเพียงเพราะรู้ว่ามาจากเรือนของฮูหยินใหญ่
"มีเื่ใดหรือ"
ปู้มั่วเสวียนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็มิตร
"คือฮูหยินใหญ่ให้ข้านำขนมกับเงินถุงนี้มาให้ท่านเ้าค่ะ กลัวว่าท่านจะมีเงินไม่พอใช้"
ปู้มั่วเสวียนยังไม่ยื่นมือออกไปรับของพวกนั้น นางมองสตรีผู้นั้นด้วยสายตาสงสัย สุดท้ายก็เอ่ยขึ้นมาหนึ่งประโยคที่ทำให้สตรีนั้นใ
"ข้าควรไปขอบคุณฮูหยินใหญ่ด้วยตัวข้า"
"จริงหรือเ้าคะคุณหนู"
ปู้มั่วเสวียนพยักเบาๆ เป็การยืนยัน พร้อมกับให้ขงปารับขนมและเงินนั้นไว้ ส่วนนางลุกขึ้นเพื่อเตรียมตัวไปพบหน้ามารดากับน้องชายของร่างนี้
ปู้มั่วเสวียนพอได้ยืนขึ้นเทียบกับสตรีนางนั้นก็รู้สึกว่าตนเองร่างสูงกว่าสตรีทั่วไปในยุคนี้เสียจริง ตอนแรกเห็นเพียงขงปานึกว่า ขงปาเตี้ยแต่ความจริงแล้ว รูปร่างขงปาคือเท่ากับสตรีทั่วไปในยุคนี้มีเพียงร่างนี้ที่ดูจะสูงโปร่งแทบจะเท่าบุรุษแล้วกระมังคงต้องไปพบบุรุษในยุคนี้ให้ชัดเจนสักหน่อยจะได้เทียบถูก แต่เป็เช่นนี้ก็ดีร่างนี้สัดส่วนเทียบเท่าร่างเดิมนางทีเดียวทำสิ่งใดจะได้คล่องแคล่วสะดวกยิ่ง
"เ้าชื่อว่าอันใดหรือ"
"เอ๋…"
แม้จะนึกไม่ถึงว่าคุณหนูจะลืมชื่อตนเองแต่พอคิดดูแล้วคุณหนูไม่เคยสนใจนางเลยสักครั้งแต่นี่สนใจถามชื่อนางก็ควรรีบตอบ
"บ่าวชื่อขงซิ่วเ้าค่ะ"
"อืม ไปกันเถอะ"
ขงซิ่วเดินนำหน้าปู้มั่วเสวียนเพื่อพานางไปพบกับฮูหยินใหญ่ผู้นั้น คงจะใช้ชีวิตลำบากไม่น้อยต้องทนถูกคนเอารัดเอาเปรียบ แต่ก็เป็ชีวิตคงเรียบง่ายไม่ต้องไปแกร่งแย่งกับฮูหยินรอง
ปู้มั่วเสวียนหยุดอยู่ที่ทางเข้าหน้าประตูเรือน เพราะขงซิ่วบอกว่าจะไปรายงานฮูหยินใหญ่พร้อมกับความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด
"ขงปา เมื่อก่อนข้าดูโง่เขลาจนถึงขั้นไม่ยอมมาพบมารดาตนเองขนาดนั้นเชียว"
"เอ่อ เป็ความจริงเ้าค่ะ"
ขงปายามนี้เริ่มชินกับวาจาด่าตัวเองของคุณหนูแม้จะไม่กล้ากล่าวตามจริงในคราแรกแต่ก็โดนเค้นให้พูดออกมาจนได้ สายตาของคุณหนูเหมือนรู้แจ้งว่านางกล่าววาจาเท็จ จะไม่ให้พูดความจริงคงไม่ได้แล้ว
624
