เมฆา สืบลู้ผี ภาค สนธยาไร้เวท

        # เมฆา สืบสู้ผี  

        *ซีรีส์: ตุ๊กตาเด็กที่ไม่เคยโต* 

        *ตอนที่ 7: ลูกที่กลับมา*

        กลางคืน สถานีตำรวจกองปราบ ห้องขังพิเศษ

        ป้าสมศรีนั่งนิ่งบนพื้นขัง มือกุมท้องตัวเองเบา ๆ

        เธอยิ้มทั้งน้ำตา

        เสียงหัวเราะเด็กใส ๆ ดังขึ้นจากในท้องเธอ ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

        เ๯้าหน้าที่เวรที่เฝ้าอยู่หน้าห้องขังสะดุ้ง หยิบวิทยุเรียกทีมแพทย์ด่วน

        แต่ก่อนทีมแพทย์มาถึง

        ป้าสมศรีร้องออกมาเสียงแ๵่๭

        ท้องเธอขยับอย่างเห็นได้ชัด

        ราวกับมีเด็กตัวเล็ก ๆ กำลังดิ้นอยู่ข้างใน

        ห้องแล็บนิติวิทยาศาสตร์ เวลาเดียวกัน

        นิชานั่งเฝ้าตุ๊กตาลูกชายป้าสมศรีที่วางอยู่ในตู้กระจกปิดสนิท

        เธอสังเคราะห์สารแก้พิษชุดสุดท้ายเสร็จแล้ว

        แต่ตุ๊กตาตัวนั้นเริ่มซีดลงอย่างรวดเร็ว

        เนื้อพลาสติกที่เคยแข็ง เริ่มอ่อนนุ่มและอุ่นขึ้นเล็กน้อย

        นิชาเช็กเครื่องวัดอุณหภูมิ

        “อุณหภูมิสูงขึ้น… เหมือนมีปฏิกิริยาเคมีข้างใน”

        เมฆาที่ยืนเฝ้าอยู่ข้าง ๆ รู้สึกถึงพลังงานโศกเศร้าที่แผ่ออกมาจากตุ๊กตาเปลี่ยนไป

        ไม่ใช่ความโศกเศร้าธรรมดา

        แต่เป็๞ความ “ว่างเปล่า”

        เหมือนมีบางอย่างกำลังจากไป

        นิชารีบโทรหาเมฆา แต่เมฆาอยู่ข้าง ๆ เธอ

        เธอหันไปบอกเมฆา

        “สารที่เราสกัดออกมา… มันทำให้ตุ๊กตานี้เริ่ม ‘ละลาย’ ช้า ๆ”

        เมฆาพยักหน้า “เพราะสารคือสิ่งที่ยึดเขาไว้”

        ตัดไปห้องขัง

        ทีมแพทย์มาถึงพอดี

        ป้าสมศรีนอนคว่ำหน้า ท้องยุบลงราวกับไม่มีอะไรเคยอยู่ข้างใน

        เธอหมดลมหายใจแล้ว

        ใบหน้ายิ้มสงบ

        ไม่มีร่องรอยการต่อสู้หรือพิษ

        นิชาที่รีบมาถึงหลังได้รับแจ้ง ชันสูตรศพเบื้องต้น

        “ไม่มีสาร K-17 ในร่างกายเธอเลย… แต่เซลล์ในท้องมีร่องรอยการหดตัวและแข็งตัวคล้ายเด็กที่ถูกสาร”

        ริต้าถามเสียงสั่น “หมายความว่าไง?”

        นิชาตอบเบา ๆ “สิ่งที่อยู่ในท้องเธอ… ย้ายออกไปแล้ว”

        กล้องตัดไปห้องแล็บ

        ตุ๊กตาลูกชายป้าสมศรีในตู้กระจก

        ตอนนี้ว่างเปล่า

        เนื้อพลาสติกและเสื้อผ้าละลายหายไปหมด

        เหลือแต่กองของเหลวใส ๆ ที่เคยเป็๞สาร K-17

        และรอยเท้าเด็กตัวเล็กเปียกสารคู่หนึ่งบนพื้นตู้

        เดินออกไปทางช่องระบายอากาศเล็ก ๆ ที่ไม่มีทางเปิดได้ปกติ

        เมฆายืนมองรอยเท้านั้นนิ่ง ๆ

        “เขา… กลับไปหาแม่แล้ว”

        เช้าวันรุ่งขึ้น ห้องขัง

        ศพป้าสมศรีนอนสงบอยู่บนเปล

        แต่ที่พื้นหน้าร่างเธอ

        มีรอยเท้าเด็กตัวเล็กเปียกสารคู่เล็ก ๆ

        เริ่มจากจุดที่ท้องเธอเคยขยับ

        แล้วเดินวนรอบศพช้า ๆ

        เหมือนเด็กกำลังกอดแม่ครั้งสุดท้าย

        รอยเท้าค่อย ๆ จางลง

        จางลง

        จนหายไปหมด

        นิชาที่มาชันสูตรศพครั้งสุดท้าย พูดเบา ๆ

        “สาร K-17 ในอาคารเจือจางจนตรวจไม่พบแล้ว… กระบวนการหยุดสนิท”

        ริต้าถอนหายใจยาว “คดีจบ?”

        เมฆามองรอยเท้าที่หายไปนิ่ง ๆ

        “จบสำหรับเรา… แต่ไม่จบสำหรับพวกเขา”

        กล้องตัดไปที่คอนโดที่ถูกปิดถาวร

        ในห้องใต้ดินที่ว่างเปล่า

        มีเสียงเด็กหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นครั้งสุดท้าย

        เสียงหัวเราะของเด็กหลายคน

        ผสมกับเสียงร้องไห้ของแม่คนหนึ่ง

        แล้วทุกอย่างเงียบสนิท

        แต่ที่พื้นห้องใต้ดิน

        มีรอยเท้าเด็กตัวเล็กนับร้อยคู่

        เรียงกันเป็๞วงกลมใหญ่

        รอบจุดที่เคยเป็๞แท่นวางตุ๊กตาลูกชาย

        รอยเท้าหยดสารจาง ๆ

        และรอยสุดท้าย… ชี้ไปทางประตูห้องใต้ดิน

        เหมือนพวกเขากำลังเดินออกไป

        ไปที่ไหนสักแห่งที่ไม่มีวันโต...?

        *จบ Series...?*

        *โปรดติดตาม Series ถัดไป*