หลังจากที่ ฮาลาน ออกจากบ้านเขาได้ออกเดินทางเพื่อทำตามเป้าหมายของเขาเองนั้นคือการตามหาความเป็นิรันดร์โดยการเดินตามแผนที่ในหัว
"ข้าวิ่งมาได้ประมาณ 50 ลิ้ แล้วเมื่อไหร่จะถึงเป้าหมายสักทีเนี่ย"
เขาได้วางแผนไว้ว่าจะไปที่ป่ามายาให้เร็วที่สุดเนื่องจากเป็สถานที่ที่มาพลังิญญาและพลังเวทย์และพลังเต๋าไหลผ่านมากที่สุดของแผ่นดินจักรวรรดิผู้กล้า นี้
ซึ่งการที่เด็ก 9 ขวบ อย่างเขาได้มาวิ่งแบบนี้ ทำให้เขาเหนื่อยและจะเป็สะสมพลังไว้ซึ่ง เขาวางแผนไว้ว่า
"ถ้าถึงป่ามายาเมื่อไหร่ เขาจะไปสร้างจุดตันเถียนและแกนพลังเวทย์ไว้เพื่อจะได้ฝึกฝนได้"
3 วันต่อมา ฮาราน ได้เกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝัน คือ เขาได้หิวระหว่างทาง แต่อีก 3 ลี้ ก็จะถึงป่ามายาแล้ว เขาที่มีความฉลาดติดตัวั้แ่เกิดแล้วเขาจึงต้องว่างแผนใหม่เพื่อจะไม่ให้เกิดเหตุอะไรเพิ่มเติม
โดยเขาได้สร้างกับดักเอาไว้ โดยใช้เืของเขาในการล่อสัตว์อษูรเวทย์ออกมา ให้ติดกับดักแล้วพอสัตว์อษูร ติดกับดักแล้วจะได้ฆ่ามัน
แต่พอเขาได้กรีดนิ้วเพื่อจะเอาเืออกมาเขาก็ได้เจอสัตว์อษูร ระดับ 3 เสือเงินแรกเกิด ที่ความแข็งแกร่งเทียบกับ ผู้ใช้เวทย์ระดับ E และผู้ฝึกตนระดับหยาดน้ำผ้า เขาได้แต่คิดว่าจะฆ่ามันอย่างไร
แต่พอเขามองไปที่ดอกไม้ที่อยู่หลังเขา เขาก็ได้ค้นความทรงจำไปแล้วใดรู้ว่า เสือเงิน นั้นแพ้กลิ่นของดอกไม้ Qing gue ที่อยู่หลังตัวเขา เขาจึงขยำดอกไม้ไว้ในมือซ้ายเขาแล้วไปหาเสือเงินในทันทีพอเสือเงินเห็น ฮาราน นั้น เวลาเดียวกันมันได้พุ่งเขาไปเพื่อกับมือซ้ายของ ฮาราน ในทันทีแต่หลังจากที่มือซ้ายของเขาหายไป เสือเงินก็ได้สลบไปในทันที ต่อมา ฮาราน ได้ใช้เถาวัลย์แล้วนั้นห้ามเืของเขาไว้แล้วก็ได้ลากเสือเงินตัวนั้น ไปที่ป่ามายาในทันทีโดยไม่ให้สัตว์อษูรตัวใหนเห็น และพอเขามาถึงต้นไม้ที่มีพลังเวทย์มากที่สุดในป่าแล้ว เขาได้นั่งสมาธิ เพื่อจะสร้าง แกนพลังเวทย์และจุดตันเเวทมนตร์ยนเพื่อที่เขาจะมีพลังของนักเวทย์กับผู้ฝึกตนทั้ง 2 พลัง ซึ่งพลังที่เขาได้มาั้แ่เกิดนั้น
แตกต่างจากบรรพบุรุษของเขาพอสมควร ซึ่งพลังของบรรพบุรุษของเขา คาทีน่า นั้นจะเป็อายุ 10000 ปี ไม่สามารถใช้พลังเพิ่มได้อีกและฝึกฝนได้เร็วกว่าคนอื่น 1000 ล้านเท่า แต่มันต่างจาก ฮาราน อย่างสิ้นเชิง
พลังที่ ฮาราน มีั้แ่เกิดนั้นคือ มีมันสมองที่มากกว่าคนอื่นและอีกอย่างคือเรียนรู้ทุกอย่างได้ด้วยการเห็นเพียงครั้งเดียวแต่ก็มีข้อจำกัดอยู่
คือถ้าพลังไม่พอพลังที่เรียนมาจะลดคุณภาพลง และพลังนี้ก็ไปทับซ้อนกับความรู้ของบรรพบุรุษ ที่มีทั้งวิชาและความรู้ทั่วไปของเขาทำให้พลังของเขาพัฒนาขึ้น
ซึ่งพอคิดเสร็จเขาก็ได้รวบรวมพลังทั้งหมดในป่ามายาเพื่อมาสร้างจุดตันเถียนและแกนเวทย์ แล้วเวลาก็ผ่านไป 3 เดือน แกนเวทย์และจุดตันเถียนของเขาได้ ถูกสร้างขึ้นมาพร้อมกัน พร้อมกับความรู้สึกที่หิวมาก ทัดใดนั้นพวกสัตว์อษูรก็มาโจมตีทันที เขาจึงตั้งใจที่จะฝึกวิชาในความทรงจำคือการรวมพลังเวทย์และพลังฉี แล้วเปลี่ยนเป็พลังงานที่ทำให้เขาไม่หิว ซึ่งการทำแบบนี้จะทำให้พลังเวทย์และพลังฉีหมดไปอย่างง่ายดายพวกสัตว์อษูรจึงไม่สนใจ แต่ก็เป็การเพิ่มจุดสูงสุดในการเก็บพลังเวทย์และพลังฉี แล้วพอพลังหมดแล้วมันก็จะเต็มอย่างรวดเร็วเนื่องจากต้นไม้ในป่ามายาจะผลิตพลังฉีและพลังเวทย์จำนวนมาก ฮาราน จึงไม่จำเป็ต้องห่วงเื่พลังเวทย์และพลังเวทมนตร์หมด
เขาจึงตั้งใจจะฆ่าสัตว์อษูรให้หมดป่า และสิ่งมีชีวิตทุกตัวที่จะเข้ามาในเขตป่านี้ แต่ก็เนื่องจากป่านี้มีพลังเวทย์มากซึ่งเป็ที่้า
ของทุกเผ่าพันธุ์จึงมีหลายเผ่าพันธุ์้าที่จะป่านี้แต่ทุกครั้งที่มีการทำาแย่งชิงป่า ก็จะมีสัตว์อษูร ระดับเ้าปกครองและระดับปีศาจเต๋า มาหยุดาทุกที ป่านี้จึงไม่มีเผ่าพันธุ์ใหนมาแย่งชิงเลย แล้วเหตุผลที่ ฮาราน สามารถเข้าป่ามาได้นั้นก็เพราะเขาไม่มีพลังเวทย์หรือพลังฉีเลย พวกสัตว์อษูรเลยคิดว่าไม่มีความอันตราย
ซึ่ง ฮาราน ตั้งใจจะฝึกซ้อมอย่างเงียบๆ เพื่อจะสร้างสำนักและผจญภัยในโลกกว้างต่อไป
ผ่านไป 9 ปี 8 เดือน
ปัจจุบัน ฮาราน อายุ 19 ปี ฆ่าคนไป 1892 คน ฆ่าสัตว์อษูรไป 5687 ตัว ระดับสูง 19 ตัว ระดับ กลาง 235 ตัว ระดับต่ำ 1096 ตัว ที่เหลือคือระดับ 1-10 พร้อมทั้งดูดกลืนศพ เพื่อนำมาพัฒนาพลังฉีและพลังเวทย์ของเขา ซึ่งการฝึกฝนแบบนี้อาจทำให้ร่างกายและจิตใจรวมถึงแกนพลังงานของคนปกติะเิได้ แต่ ฮาราน ไม่ปกติ เขามี 2 แกนพลัง และยังมีความสามารถเฉพาะตัวและความรู้ 10.000 ปี ทำให้ยังคงสภาพจิตใจและร่างกายได้ทำให้เขาถึงขั้น หลอมกระดูก แล้วแต่พลังเวทย์นั้นไม่สามารถรู้ได้เนื่องจาก การฝึกเซียนนั้นจะแบ่งพลังได้อย่างเห็นได้ชัดเจน แต่ผู้ใช้พลังเวทย์นั้นจะวัดจากฝีมือ และต้องได้รับการประเมินของกิลด์หรือการประเมินจากทางการสมาคมเวทย์ จึงทำให้ไม่รู้ความสามารถด้านเวทมนตร์
ซึ่งพอ ฮาราน ถึงขั้น หลอมกระดูกแล้วจึงทำให้การฟื้นฟูพลังเวทย์ และพลังฉี ฟื้นฟูได้เร็วกว่าป่ามายาเขาจึงไม่มีความจำเป็ต้องออกจากป่านี้และไปหาสถานที่ที่ดีกว่าป่ามายา แล้วระหว่างเขาจะออกจากป่าเขาได้เจอกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งผมสีขาวอยู่บริเวณทางออกจากป่ามายาคนหนึ่ง ฮาราน ที่เห็นแบบนั้น จึงชักดาบที่เขาสร้างจากสัตว์อษูรระดับสูงและเตรียมที่จะฆ่าเด็กคนนั้นอย่างไม่ลังเลแต่ทันใดนั้นเด็กคนนั้ก็ทักทายมาว่า
"ตลอดเกือบ 10 ปี มานี้ขอบใจมากนะที่ช่วยกำจัดพวกมนุษย์และสัตว์อษูรเลวร้ายพวกนั้นออกไป"
"ข้าขอโทษทีนะที่ลืมแนะนำตัวไป ข้าคือสัตว์อษูร ระดับปีศาจเวทมนตร์เต๋า เผ่าพันธุ์ นกเพลิงสีชาดทลายะ ชื่อ ซุนยอง"
"ข้าเป็ผู้ปกครองของป่านี้"
ฮาราน ถามกลับพร้อมคุกเข่าทำความเคารพ
"เหตุใดท่านผู้สูงส่งเช่นท่านได้มาหาข้า ณ ทางออกป่าเช่นนี้"
ฮาราน รู้ตัวเองดีว่าไม่มีความสามารถที่จะต่อกรกับสัตว์อษูรระดับ ปีศาจเวทมนตร์เต๋า ได้แม้แต่ปลายเล็บเนื่องจากระดับที่ต่างกันเกินไป ฮาราน ได้แต่ คุกเข่าอยู่แบบนั้น และคิดอุบายที่หลบหนีไปให้เร็วที่สุด
ซุนยอง กล่าว
"เหตุที่ข้ามาหาเ้าเนื่องจากป่านี้อยู่ในความสงบแล้ว และสัตว์อษูรตัวอื่นๆ ก็อยู่ตามกฎระเบียบเป็เป็อย่างดี แต่ความจริงที่ข้ามาหาเ้าก็คือ ข้า้าจะเลื่อนระดับไปขั้นเริ่มฝึกฝนพลังฉี เพราะการจะทำแบบนั้นได้สัตว์ อษูรทุกตัวจะต้องทำเข้าไปในแดนเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งเพื่อซึมซับการฝึกฝนของเผ่าพันธุ์นั้นๆ ซึ่งข้าไม่มีความรู้อะไรเลยจึง้าจะไปโลกภายนอกกับเ้าข้าจะได้ปลอดภัย"
จากนั้น ฮาราน ก็เข้าใจในทันทีเขาจึงเริ่มวางใจในตัวของสัตว์อษูรตนนี้ เขาจึงตั้งใจจะพาไปด้วย พร้อมวางแผนฆ่าในเวลาที่เหมาะสม เพราะการมีชีวิตเป็นิรันดร์จะต้องไม่มีความสัมพันธ์กับผู้ใดเลย ไม่ว่าจะเป็ ญาติ มิตร สหาย คนในครอบครัว หรือ คนสนิท
ฮาราน รู้ว่าสิ่งพวกนี้จะเป็อุปสรรคในการเป็นิรันดร์ เขาจึงวางแผนไว้ั้แ่เนิ่นๆ เพื่อจะสังหาร
จากนั้น ฮาราน ก็กล่าวว่า
"ข้าขอคิดดูก่อน"
และเขาก็ได้ไปที่สระน้ำเพื่อไปอาบน้ำในรอบ 10 ปี แต่เขาก็สังเกตเห็นว่าผมของเขากลายเป็สีขาวโพลนทั้งหัว เขาก็ใและตั้งสมมติฐานว่า การฆ่าสิ่งมีชีวิตมากมาย และดูดกลืนพลังชีวิต พลังเวทย์ และพลังฉี ของพวกมันจะทำให้คนปกติทั่วไปขาดสติไม่ก็ตัวะเิไปได้ แต่ผลที่เขาได้รับไม่ใช่การขาดสติหรือร่างกายะเิแต่อย่างใด แต่เป็การที่ผมของเขาเปลี่ยนเป็สีขาวโพลน
ทฤษฎีที่เขาคิดนั้นค่อนข้างมีเหตุผล เขาจึงยอมรับผมสีขาวนี้และตั้งใจจะเปลี่ยนชื่อของเขาเพื่อไม่ให้ไปเตะตาพวกตระกูล เรฟาร์ต และจะได้เป็การสร้างตัวตนใหม่ จากนั้นเขาก็ได้สร้างเสื้อผ้าจากพลังฉีและพลังเวทย์รวมกันจนได้เสื้อผ้าที่มีคุณภาพ มีความแข็งแรงกว่าชุดเกราะอัศวิน แต่ก็ยืดหยุ่น ในการเคลื่อนที่เพราะน้ำหนักเบา จากนั้นเขาก็ไปหา ซุนยอง เพื่อเตรียมที่เดินทางไปที่ที่หาเงินได้ง่าย เพราะแดนมนุษย์นั้นต้องใช้เงินเพื่อคงอยู่ในแต่ละวัน เขาจึงวางแผนที่จะ ไปที่กิลด์ไม่ก็สำนักฝึกตนเพื่อรับภารกิจหาเงิน แต่ความคิดแรกก็ต้องปัดตกไปเนื่องจาก ซุนยอง นั้นไม่มีพลังเวทย์เพราะเป็สัตว์อษูรประเภท สัตว์อษูริญญา ไม่ใช้สัตว์อษูรเวทมนตร์ จากนั้นเขาจึงตั้งใจที่จะไปที่สำนักที่มีความเจริญรุ่งเรืองที่สุดก่อน แต่ก่อนหน้านั้นจะต้องทำให้ ซุนยอง ไปถึง ขั้นเริ่มต้นฝึกฝนพลังฉีก่อนจากนั้นก็ค่อยไปเข้าสำนัก
แล้วระหว่างที่ ซุนยอง กำลังจะทะลวงขั้นนั้นเขาก็ได้ค้นหาแผนที่ในหัวว่ามีสำนักอะไรที่เจริญที่สุดในละแวกนี้ ซึ่งเขาก็ได้เจอสำนักไท่ซาน ซึ่งเป็สำนักที่จะรับศิษย์ ในเร็วๆ นี้ ประมาณ 3 เดือน ในระหว่างนั้นเขาก็ได้ทดลองฝึกใช้การผสานพลังเวทย์และพลังฉีรวมกัน เพื่อจะได้พลังที่แข็งแกร่งขึ้นซึ่งปกติเขาจะใช้พลังเวทต์และพลังฉีสลับกัน เพราะพลัง 2 อย่างมันเข้ากันไม่ได้ เขาได้ลองทำอยู่ประมาณ 1 เดือนครึ่ง ซึ่งเขาก็ทำไม่ได้เลย แล้วหลังจากนั้น ซุนยอง ที่ทะลวงขั้นเสร็จแล้วก็ถัง ระดับผู้ฝึกลมปราณ แล้ว ซุนยอง ได้มากอด ฮาราน ใกล้ๆ แล้วกล่าวว่า
"ข้าเห็นเ้าฝึกใช้พลังสองพลังที่คนปกติทำไม่ได้มานานแล้ว นี่ก็ 1 เดือนกว่าๆ แล้วนะ เดี๋ยวข้าช่วยเอง"
ทันใดนั้นหลังจากที่กล่าวเสร็จทั้งสองคนก็นั่งลงพร้อมกันแล้ว ฮาราน ก็ได้ลองผสานพลังอีกรอบและแน่นอน ว่ามี ซุนยอง ช่วยทำให้พลังเสถียรขี้นอยู่ข้างหลัง แล้วก็ผ่านไปอีกครึ่งเดือน ฮาราน ก็ััได้ถึงพลังที่รวมกันแล้วแข็งแกร่งขึ้นจากนั้นเขาก็แสดงรอยยิ้มเล็กๆ ที่ภูมิใจในความสามารถของตนเอง แต่เขาดีใจได้ไม่นานเขาก็ได้ มองไปข้างหลังเขาก็สังเกตเห็น ซุนยอง ที่หมดสติไป เนื่องจาก 2 พลังนี้ มันขัดแย้งกับธรรมชาติมากเกินไป จนต้องใช้พลังหมดไป 3 รอบ จึงทำให้พลังเสถียร
พอ ฮาราน รู้ว่าพลังนี้เสถียรแล้วเขาจึง อยากลองทดสอบพลังโดยการรักษา ซุนยอง เพราะเขาเป็หมากที่หายากมาก แต่ก็ต้องใช้เวลานาน ฮาราน จึงตั้งใจที่จะแบก ซุนยอง ไปที่ นิกายไท่ซายเพื่อไปสมัคร เป็ศิษย์ภายใน ของนิกายและควบคุมนิกายจากภายใน
2K
