11 2-2
ตอนที่21 พนักงานรถไฟเ้าปัญหา (2)
เพราะเหตุใดมิทราบ เซิ่งเต๋าอันกลับรู้สึกไม่สบายใจแม้เพียงวินาทีเดียว นับั้แ่ที่ต้องขึ้นรถไฟลาจากซูหนี่มาแสนไกล
เขาคิดถึงเธอมาก
“คุณหนูจะไปไหน! พวกเราไปหาที่เงียบๆคุยกันดีกว่า! ในห้องน้ำดีมั้ยจ๊ะ? อิอิ…”
คำพูดส่อเสียดชวนอนาจารดังโพล่งขึ้นจากตู้รถไฟด้านหลังที่เซิ่งเต๋าอันกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ และสิ่งนี้ได้ทำลายบรรยากาศสุนทรีย์ของเขาลงจนไม่เหลือ เขาถึงกับขมวดคิ้วรู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่พักใหญ่
และเมื่อเหลียวหลังกลับไปมอง เซิ่งเต๋าอันก็พบว่า เป็พนักงานรถไฟที่ขยันเข็นรถออกมาขายข้าวกล่องที่เหลือตลอดเช้าจรดเย็น ขณะที่สองมือของอีกฝ่ายก็กำลังพัลวัน คล้ายพยายามจะฉุดลากหญิงสาวร่างเล็กคนหนึ่งอยู่
“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ! ถ้าไม่ปล่อย ฉันจะร้องะโเรียกให้คนมาช่วย!”
สิ้นเสียงพูดเท่านั้น ซูหนี่ก็ง้างเท้าขึ้นเตะเข้าที่หว่างขาอีกฝ่ายสุดแรงเกิด จากนั้น จึงพยายามหมุนตัวสะบัดหนีพร้อมกับร้องเรียกให้คนช่วยเหลือ
แต่มีหรือที่พนักงานรถไฟคนนั้นจะยอมปล่อยไปโดยง่าย เขากระโจนเข้าคว้าข้อมือหญิงสาวบีบเกร็งไว้แน่น ใช้แรงทั้งหมดฉุดดึงอีกฝ่ายให้เข้ามาใกล้ๆ หวังปลดกระดุมฉีกเสื้อผ้าขืนใจเธอให้เสร็จกิจซะที่ตรงนี้
ต้องยอมรับว่า ทั้งชีวิตที่ผ่านมาของเขา ไม่เคยพบเจอผู้หญิงคนไหนที่สวยงามหยดย้อยเท่านี้มาก่อนเลย สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวของเขาตอนนี้ก็คือ ขอเพียงได้เธอคนนี้มาเป็ศรีภรรยา ต่อให้ต้องแลกมาด้วยอะไรเขาก็ยอม!
แล้วเชื่อเถอะว่า เธอต้องไม่กล้าแพร่งพรายเื่พรรค์นี้ให้ใครรู้อย่างแน่นอน เพราะผู้หญิงสติดีๆที่ไหนกันจะยอมประกาศตัวบอกว่าตนเองคือรองเท้าที่ผุพัง?
“ะโเลยสิ! ะโเรียกคนให้ออกมาช่วยเลย! ให้ทุกคนมาเป็พยานรักของเรา ให้พวกเขาเห็นกันไปเลยว่าเราสองคนรักกันปานจะกลืนขนาดไหน! รู้อะไรมั้ยจ๊ะสาวน้อย? ที่เราสองคนมาพบเจอกันในวันนี้เป็เพราะพรหมลิขิตยังไงล่ะ แล้วจากนี้ไปจนวันตาย เธอก็จะต้องอยู่เคียงข้างฉันตลอดไป!!”
พร่ำพรรณนาจบแล้ว พนักงานรถไฟก็เริ่มใช้เรียวนิ้วซุกซนเตรียมไล่ััเรือนร่างขาวนวลนุ่มนิ่มของซูหนี่
และอีกเพียงก้าวเดียวเท่านั้น ทุกอย่างก็จะสำเร็จดั่งที่ใจของเขาฝันใฝ่ แต่จู่ๆ เ้าตัวก็เสมือนภาพตัดกลายเป็สีดำสนิท หลังจากถูกฝ่ามือปริศนากระแทกสับเข้าที่ต้นคอจนตาเหลือกเห็นเพียงตาขาว ร่างไร้สติสัมปชัญญะของเขาพลันทรุดฮวบร่วงลงหน้ากระแทกกับพื้นอยู่ข้างๆซูหนี่พร้อมเสียงดัง ‘ปัง’
ซูหนี่ยังไม่ทันได้ตอบสนองโต้ตอบใดๆ รู้สึกตัวอีกครั้ง ร่างของเธอก็พลันถูกช้อนอุ้มขึ้น ตกไปอยู่ในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นของใครบางคนซะแล้ว
ขณะที่เธอกำลังจะดิ้นรนขัดขืนตามสัญชาตญาณ แต่พลันได้กลิ่นน้ำหอมฟุ้งที่แสนคุ้นเคย และเมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็เผชิญเข้ากับใบหน้าของชายหนุ่มหล่อเหลาที่อยู่ในใจคนนั้น
“เต๋าอัน…”
ซูหนี่ระบายเสียงเรียกขานแ่เบา ดวงตาคู่ดุดันสีแดงก่ำของเซิ่งเต๋าอันค่อยๆบรรเทาอ่อนลงหลายส่วน ชั่วอึดใจที่มิอาจยั้งหยุดความปรารถนาภายในใจได้ไหว ชายหนุ่มจึงลดศีรษะลงกึ่งหนึ่ง มอบจุมพิตประทับกลางหน้าผากของหญิงสาวด้วยความเป็ห่วงระคนสุขใจไปพร้อมๆกัน
“ปลอดภัยดีใช่มั้ย? เจ็บตรงไหนรึเปล่า? โชคดีมากเลยนะที่ผมอยู่แถวนี้พอดี ไม่อย่างนั้นล่ะก็… หึ! ผมไม่มีวันยกโทษให้ตัวเองแน่!”
ขณะที่พูด เซิ่งเต๋าอันยังเตะย้ำซ้ำใส่พนักงานรถไฟคนนั้น จนร่างของมันกลิ้งกระเด็นไปติดกับประตูท้ายของตู้รถไฟ อีกฝ่ายหมดสภาพโดยสิ้นเชิง ทั้งหน้าหักปากแตกจนเืกลบกลายเป็สีแดงฉาน นอนโอดครวญสั่นเทิ้มอยู่ที่พื้นอย่างนั้น
ทั้งแค้นใจทั้งอับอาย พนักงานรถไฟคนนั้นกัดฟันกรอดข่มกลั้นทุกความเ็ป ก่อนจะฝืนกายลุกขึ้นยืน ภายในใจยังคงรู้สึกสงสัยใคร่รู้เหลือกเกินว่า ไอ้สุนัขชั่วตัวไหนที่บังอาจกระทืบเขาคนนี้!
แต่ทันทีที่หันไปเห็นชุดนายทหารชั้นสัญญาบัตรสีเขียวเต็มยศ ยังไม่ทันได้พูดได้จาอะไร พนักงานรถไฟที่ว่าก็ถึงกับฉี่ราดเกลื่อนพื้นในทันที…
“ทะ-ท่าน…ท่านผู้หมวด มะ-มา มา…มาทำอะไรแถวนี้ครับท่าน?”
เขายังจำได้แม่นยำ วันแรกที่เข็นข้าวกล่องขายอยู่บนขบวนรถไฟ ผู้หมวดนายนี้ได้เคยอุดหนุนเขาครั้งหนึ่ง อีกทั้งยังใจป้ำซื้อข้าวกล่องนับสิบเลี้ยงนายทหารผู้น้อยที่ติดตามมาอีกด้วย
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ใครสูงใครต่ำย่อมรู้ดีแจ่มแจ้งแก่ใจ พนักงานรถไฟคนนั้นแทบจะคุกเข่าก้มกราบต่อหน้าเซิ่งเต๋าอันในทันที
“อะไรกัน? ไม่เห็นจะทำตัวอวดเก่งเหมือนเมื่อกี้เลย? พรมลิขิตงั้นเหรอ? ไปใช้ชีวิตที่เหลือต่อในคุกไป๊!”
สิ้นเสียงตวาด เซิ่งเต๋าอันก็ร้องะโเรียกหาเหล่าทหารที่อยู่ในตู้ถัดไปทันที เพียงเสี้ยวอึดใจไม่ให้ต้องรอนาน ก็ปรากฏนายทหารสวมชุดเขียวจำนวนสองนายตรงเข้ามาทำความเคารพต่อหน้าเขา
“ผู้หมวด มีอะไรสั่งการเหรอครับ?”
สองนายทหารชุดเขียวตบเท้ากล่าวพร้อมทำวันทยหัตถ์ รอรับคำสั่งจากเซิ่งเต๋าอันด้วยท่าทางแข็งขัน
ได้ยินเสียงตอบรับหนักแน่นชวนรื่นหูเช่นนี้ เซิ่งเต๋าอันก็พยักหน้าเล็กน้อย พร้อมชี้ไปทางพนักงานรถไฟที่ฉี่แตกใส่พื้นและออกคำสั่งทันที
“ผู้ชายคนนี้กระทำการชั่วช้า วางแผนข่มขื่นว่าที่ภรรยาของฉัน จับตัวมันส่งให้กับนายสถานีชานชะลาต่อไป แล้วรอจนกว่าจะได้ความว่า ทางการจะสำเร็จโทษผู้ชายคนนี้ยังไง ค่อยกลับมารายงานให้ฉันรู้ ไม่อย่างนั้น ฉันไม่อนุญาตให้รถไฟขบวนนี้เดินทางต่อแน่!”
สิ้นเสียงสลับคำสั่งของเซิ่งเต๋าอัน นายทหารทั้งสองนายต่างเคลื่อนสายตาปราดหนึ่ง จ้องจับไปที่สาวสวยในอ้อมแขนของผู้เป็นาย แลเห็นร่องรอยความตื่นกลัวฉายสะท้อนผ่านใบหน้างดงามของเธอคนนั้น ก็ยิ่งตอกย้ำชัดเจนว่าทั้งหมดคือความจริง
“รับทราบครับ! พวกเราจะเร่งดำเนินการโดยเร็วที่สุด!”
จากนั้น นายทหารทั้งสองก็ได้ช่วยกันหิ้วปีกพนักงานรถไฟคนนั้นออกไป ลากผ่านไปตามเส้นทางเดินระหว่างที่นั่งผู้โดยสารตู้แล้วตู้เล่า
ชั่วจังหวะเดียวกันที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ซูหนี่ปลายหางตามองร่างพนักงานรถไฟที่ถูกหิ้วหามออกไป พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากชั่วร้ายที่ลอบเร้นกระตุกขึ้นบางๆ
ผู้หญิงที่ดูอ่อนแอน่ะ มักมีเสน่ห์เสมอจริงมั้ย?
เมื่อลากถูไปได้ระยะหนึ่ง พวกเขาก็มาถึงตู้ที่ซูเฮ่าเทียนกำลังนั่งรอซูหนี่กลับมาอยู่ ตลอดทางยาวที่ผ่านมา เ้าหน้าที่รถไฟไม่มีลดละความพยายาม ทั้งร้องไห้ฟูมฟายขี้มูกโป่ง ทั้งพนมมือไหว้ร้องขอชีวิต กรีดร้องเสียงดังลั่น กระทั่งไปดึงดูดความสนใจของซูเฮ่าเทียนเข้าเต็มๆ
401K
