เราเดินเข้ามาที่ศิลปากรเพื่อมาตามหาใครสักคนตามที่พี่นิศาบอกและอาศัยข้อมูลจากจากน้องสาวตัวดี ฟาง น้องสาวแสนดีของเรา เราเดินในมหาลัยเล่นๆเพราะส่วนใหญ่มหาลัยก็ไม่ค่อยอนุญาตให้ใครเข้าไปในตึกเรียนโดยสุ่มสี่สุ่มห้าหรอกนะ เราเลยต้องเดินรอบๆมหาลัยเล่นๆและกะจะแวะที่ท่าพระจันทร์ซะหน่อย แต่แล้วเราก็ไปชนกับใครคนหนึ่งเข้า
ลูกแก้ว : โอ๊ย! เจ็บ
ปาย : ขอโทษค่ะๆ คุณเป็อะไรรึเปล่าค่ะ?
ลูกแก้ว : ไม่เป็ไรค่ะ ว่าแต่คุณเป็อะไรรึเปล่า?
ปาย : เปล่าหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันเก็บของช่วยนะคะ
ลูกแก้ว : ขอบคุณนะคะ นึกว่าจะไม่ช่วยแล้วซะอีก
ปาย : ว่าแต่คุณหน้าคุ้นๆนะคะ เราเคยเจอกันที่ไหนรึเปล่า?
ลูกแก้ว : ก็รู้สึกคุ้นๆเหมือนกันค่ะ แต่เราอาจจะเคยเดินสวนกันก็ได้
ปาย : ก็น่าจะจริงค่ะ เราคงแค่เคยเดินสวนกัน
ลูกแก้ว : ถ้างั้นฉันของตัวนะคะ คุณ........
ปาย : ศศิกานต์ค่ะ เรียกปายก็ได้
ลูกแก้ว : ...........
ปาย : เอ่อคุณค่ะ คุณ
ลูกแก้ว : คะ ค่ะ ฉันขอตัวก่อนนะคะ ตอนนี้เลทสอนหลายชั่วโมงแล้ว ไปนะคะ
ปาย : คุณเดี๋ยวก่อน คุณ
เขาเป็ใครกันแน่นะ ทำไมเรารู้สึกคุ้นเคยกลิ่น คุ้นเคยกับรูปร่างหน้าตา แม้กระทั่งเสียง ก็มีแต่ทรงผมนี่แหละที่เราไม่คุ้นจริงๆ แต่เราก็ยังสงสัยไม่หายว่าทำไมพอเราบอกชื่อไปเขาต้องดูอึ้งเหมือนกับไม่เคยเห็นไม่เคยเจอกันนาน แต่ก็ช่างเถอะเราอาจจะเชื่อพี่นิศามากเกินไป
ฟาง : นี่พี่ปาย พี่ไปตามหาอาจารย์แกเจอป่ะ?
ปาย : ก็ไม่เจอนะ เห็นทีพี่ว่าข่าวพี่นิศาคงมั่วแหละ
ฟาง : อืมก็จริงนะคะ
ปาย : พี่ว่าเรารีบกินแล้วรีบกลับบ้านเถอะเดี๋ยวค่ำก่อนจะไม่.......
ฟาง : พี่ปาย พี่ปาย พี่ปาย!
ปาย : ห้ะ ห้ะ
ฟาง : นี่พี่จะแอบมองสาวไปถึงไหนเนี่ย หรือว่าเห็นเด็กแล้วมันชื่นใจหรอ?
ปาย : แกจะบ้าหรอ อายุฉันก็เยอะใครจะมาชอบเล่า
ฟาง : ชีวิตพี่นี่นะ ใครเข้ามาจีบก็ปฏิเสธ ใครเข้ามาก็ด่าพ่อล่อแม่เขาด่าเขาว่าไร้น้ำยา รึว่าพี่มีคนในใจแล้ว
ปาย : ไอ้มีก็มีแหละ แต่ติดตรงที่ว่า........
ฟาง : ที่ว่า......
ปาย : ไม่ได้เจอกันตั้งสิบห้าปีนี่สิ
ฟาง : ปานนี้น้องว่าเขาคงมีผัว แต่งงาน ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขแล้วแหละ
ปาย : พี่ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่ที่พี่นิศาบอกมามันก็พอทำให้พี่อยากจะเจอเขาอีกสักครั้งหนึ่ง แล้วได้บอกลากันก่อนจะแยกไปใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุข
ฟาง : ความรักวัยรุ่นเวอร์ชั่นแก่
ปาย : นี่จะด่าพี่แก่ไปถึงไหนเนี่ย รีบกินได้แล้วจะได้กลับ
ฟาง : จ้ารีบก็รีบจ้า
เราขับรถไปแล้วก็คิดไปกับเื่ที่ไปชนคนแปลกหน้าเมื่อตอนเช้า เราก็ได้แต่คิดทำไมหน้าตาเหมือนกับลูกแก้วมาก แต่ในอีกความรู้สึกมันกลับบอกว่ามันไม่ใช่ แต่เราก็คงไม่สามารถการันตีได้มากก็คงจะมีแต่ต้องพึ่ง..........
ปาย : หนูอยากให้พี่ช่วยตามหาลูกแก้วให้หน่อย
นิศา : (พ่นน้ำ) แค่กๆ แกจะบ้าหรอ พวกเราไม่มีใครติดต่อลูกแก้วได้สักคนเลยนะ แม้แต่ข่าวปกติชีวิตประจำวันยังไม่มีใครรู้เลย
ปาย : แล้วพี่รู้ได้ไงว่าลูกแก้วมาทำงานที่กรุงเทพ
นิศา : ก็แค่รู้ แต่ก็ไม่ได้การรันตีหรือคอนเฟิร์มข่าวสักหน่อยหนิ
ปาย : ........
นิศา : พี่คงแนะนำเราว่าถ้าไม่มั่นใจอย่างตามหาเพราะบางทีเราอาจจะเสียใจ ลูกแก้วอาจจะมีครอบครัวใหม่หรือไม่ก็อาจจะยังโสด หรือไม่ก็ตาย แต่สุดท้ายพี่ก็อยากจะเตือนเราเหมือนเดิมนะ อย่าตามหาจะดีกว่า
คำพูดที่พี่นิศาบอกมา เราก็เก็บไปคิดเหมือนกันนะว่าถ้าเกิดเราตามหาไปแล้วเจอเหตุการณ์ที่ไม่สู้ดีหรือเลวร้ายมาก เราจะยังพร้อมมีชีวิตอยู่เพื่อรับเื่แบบนั้นได้รึเปล่า สุดท้ายเราก็คงต้องปล่อยให้ใจมันพอกับการตามหาลูกแก้วเสียแล้วเก็บเื่ราวให้เป็เื่ในอดีตจะดีกว่า
1K
