บทที่ 3 ฉัน้าเงิน
“ผู้จัดการ ฉันร้องเพลงได้”
พนักงานพาเฉียวอันอันไปหาผู้จัดการ ใบหน้าเรียวเล็กของเฉียวอันอันภายใต้แสงไฟสีสันสดใสดูซีดจางลงไปบ้าง “ฉันเล่นเปียโนได้ด้วย ขอแค่… ไม่ให้ฉันดื่มกับลูกค้า”
“คุณเฉียวไม่ต้องกังวล” ผู้จัดการพูดพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน “การที่คุณเฉียวมาที่นี่ ถือเป็เกียรติของพวกเราแล้ว”
แน่นอนว่า เฉียวอันอันเข้าใจคำพูดเสียดสีนี้ แต่เพื่อหาเงิน เธอจำต้องอดทนกับมันเท่านั้น
เฉียวอันอันก้มหน้าลง พูดเสียงนุ่มนวล “ขอบคุณค่ะผู้จัดการหลี่”
“อืม” เขาตอบรับด้วยน้ำเสียงดูถูก จากนั้นผู้จัดการหลี่ก็มอบหมายงานในวันนี้ให้
ไม่นานนัก พนักงานก็พาเฉียวอันอันไปที่ห้องส่วนตัว และเตือนเธออย่างหยิ่งผยอง
“ห้องนี้แหละ แขก้าคนเล่นเปียโนสร้างบรรยากาศให้พวกเขา อย่าทำพลาดนะ”
“ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว”
ท่าทางสุภาพของเฉียวอันอันทำให้พนักงานพอใจ พนักงานจึงหันหลังกลับ และเดินจากไป
เมื่อเห็นอีกฝ่ายจากไปแล้ว เฉียวอันอันพลันถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะเปิดประตูห้องส่วนตัว
ภายในห้องส่วนตัว แสงไฟสลัว กลิ่นควันบุหรี่และแอลกอฮอล์ฟุ้งทั่วห้อง เธอขมวดคิ้ว พลางเดินอย่างระมัดระวัง พยายามเลี่ยงขวดไวน์ที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น และเดินไปจนถึงเปียโน
เมื่อนั่งลงเปิดฝาเปียโน บทเพลง ‘Castle in the Sky’ พลันไหลลื่นผ่านจากปลายนิ้วของหญิงสาว
ทันใดนั้นก็มีเสียงผู้ชายดังขึ้น “อาเฉิน ฉันได้ยินมาว่าเมื่อคืนนายไปนอนกับคุณหนูใหญ่ของตระกูลเฉียวเหรอ?”
จิ้นเฉินงั้นเหรอ!
เฉียวอันอันหัวใจหวีดหวิว มือสั่นระริกไม่มั่นคง จนเกิดเป็เสียงดัง ‘ตึง!’
ทำนองที่ไหลลื่นเมื่อครู่พลันหยุดชะงักไป
“อะไรวะ?” ชายคนนั้นแสดงสีหน้าไม่พอใจ ลุกขึ้นเตะขวดไวน์แล้วเดินไปทางเฉียวอันอัน
เฉียวอันอันลุกขึ้นหวังจะหนี แต่ข้อมือถูกชายคนนั้นคว้าไว้ พร้อมเสียงล้อเลียน “อ้าว Golden Age มีสาวสวยแบบนี้ั้แ่เมื่อไหร่”
พูดจบ เ้าตัวก็เอื้อมมือไปลูบหน้าของเฉียวอันอันเบา ๆ
เดิมทีจิ้นเฉินก็แค่จิบไวน์ไปเรื่อยเปื่อยไม่ได้ใส่ใจอะไร ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าผู้หญิงที่เล่นเปียโนคือเฉียวอันอัน ร่างกายของเขาก็กระตุกวาบ บรรยากาศเย็นะเืแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เหล่าชายหนุ่มต่างเงียบกริบ
จิ้นเฉินลุกขึ้น เดินไปหาเฉียวอันอัน และหยุดห่างจากเธอไม่ถึงหนึ่งเมตร
ร่างบางระหงที่อยู่ตรงหน้า ปรากฏตัวในฝันของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ตอนนี้หล่อนกลับยืนอยู่ตรงหน้าเขา เผยรอยยิ้มยั่วยวน เสี้ยววินาทีนั้น ั์ตาของเขาก็ฉายแววดุจพายุโหมกระหน่ำ
เขาปรายตาดูข้อมือที่ถูกจับไว้ ปากพูดด้วยน้ำเสียงเ็าว่า “เฉินอี้ ปล่อยเธอไป”
“เอ่อ” เฉินอี้ปล่อยมือออก ลูบจมูก แล้วกลับไปนั่งที่เดิม แต่ลอบชำเลืองมองพวกเขาเป็ครั้งคราว
อาเฉินดูแปลกไปมาก คงมีเื่แน่
ด้านหน้าเปียโน เฉียวอันอันกำลังจะพูดบางอย่าง แต่แรงปะทะได้พุ่งตรงมายังคางของเธอ ทำให้หญิงสาวเซไปสองสามก้าว สุดท้ายหลังก็กระแทกเข้ากับผนังอย่างแรง
“อ๊ะ…” เธอกลั้นเสียงครางเอาไว้ไม่อยู่ ั์ตามีประกายน้ำตา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเ็ป
แววตาจิ้นเฉินมีสีหน้าเวทนาชั่วขณะ แต่เมื่อไล่สายตาลงไปพบเกับชุดยูนิฟอร์มสีทองของเธอ ไฟแห่งความโกรธก็ลุกโชนมาจากร่างของชายหนุ่ม เขาอยากบีบคอผู้หญิงคนนี้ให้ตายเสียตอนนี้!
“เฉียวอันอัน! อธิบายให้ฉันฟังหน่อย ในฐานะผู้หญิงที่ตระกูลจิ้นของฉันเพิ่มทุ่มเงินซื้อมา เธอมาที่นี่ทำไม?”
เมื่อได้ยินชื่อ ‘เฉียวอันอัน’ สามคำนั้น เฉินอี้ก็ลูบคางที่เรียบเนียนด้วยความเข้าใจ
ไม่แปลกที่อาเฉินจะผิดปกติขนาดนั้น ผู้หญิงคนนี้คือเฉียวอันอันนั่นเอง
เฉียวอันอันก้มหน้างุด ไม่กล้ามองั์ตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความโกรธของจิ้นเฉิน ลำคอหญิงสาวแห้งผาก “ฉัน้าเงิน”
“เงินอีกแล้ว!” แค่คำนี้ ทำให้เหตุผลของจิ้นเฉินมลายสิ้นในพริบตา เขาเพิ่มแรงกด สายตาเ็าเต็มไปด้วยความเกลียดชัง “เฉียวอันอัน เธอขาดเงินมากแค่ไหนกัน ถึงขนาดออกมาขายตัวเพื่อเงิน!”
ถ้าขายให้เขายังพอทน แต่ Golden Age คือสถานที่แบบไหน?
Golden Age เป็สถานบันเทิงแค่ภายนอก แต่คนในวงการต่างรู้ดีว่า ลับหลังที่นี่มีสิ่งผิดกฎหมายมากมาย
ในเวลานี้ จิ้นเฉินโกรธจนถึงขีดสุดแล้ว!
2K
