“อ้าว ก็เห็นอ้ำๆอึ้งๆ เอ่ออ่าอยู่นั่นแหละไม่ทันใจเดี๋ยวน้องผมก็คออ่อนก่อนพอดี”ไม่พูดเปล่ายังเหลือบตาต่ำลงให้วธุกามองตามไปด้วยและได้ผลเพราะหญิงสาวก็เหลือบตาตามอย่างไม่รู้ตัว
“เอะอะก็จะจับขึ้นเตียงท่าเดียวเลยกลัวใช้งานไม่คุ้มหรือไงก็ไม่รู้” หญิงสาวแดกดันเขาอย่างเจ็บใจวิเนตย์กลับยิ้มกริ่มเหมือนคนถือไพ่เหนือกว่าในทุกๆ เื่
“คุณวาท มานี่มามานั่งใกล้ๆ ผมมา”ชายหนุ่มดึงตัวของภรรยาเข้าไปกอดอยู่ด้านข้างใช้นิ้วดันคางมนให้เงยขึ้นมองสบสายตาของเขา
“เรายังเป็ข้าวใหม่ปลามันอยู่นะ ผมไม่ผิดปกติหรอกที่้าทุกคืนแบบนี้คุณสิไม่ยินดียินร้ายกับผมเลย คุณต้องผิดปกติแน่ๆ คุณวาท” ชายหนุ่มเบ้ปากนิดๆใส่คนในอ้อมกอด ผลที่ได้ก็คือการถูกปัดนิ้วออกจากคางแล้วหันหน้าหนีไปอีกทาง
“จะบอกให้นะคุณวิเนตย์ผู้หญิงคนไหนก็ตามที่กล้าแต่งงานกับคุณ ผิดปกติแน่ๆ” ประชดทั้งเขาและตัวเอง
“คุณก็ค่อยๆ ปรับตัวไปสิอีกหน่อยก็ชินไปเอง ผมไม่ใช่สามีใจั์ใจมารนะผมดูแลคุณเป็อย่างดีเลยล่ะมีอาหารให้กินครบทุกมื้อมีอ้อมกอดอุ่นๆ พร้อมกับเซ็กซ์อันเร่าร้อนในทุกๆ คืนใครที่ไหนจะอึดเท่าผม”
“คุณมันบ้า!”
“โอ๊ย! จะมาหยิกผมทำไมนี่”
“ฉันเลยลืมเลยว่าจะคุยอะไรกับคุณมัวแต่มาคุยเื่ไร้สาระกันอยู่นี่แหละ”
“ไร้สาระที่ไหนสำคัญทั้งนั้น”สีหน้าของสามีเธอดูผ่อนคลายลงมากกว่าตอนกลางวันเป็ไหนๆวธุกาเพิ่งเห็นเขายิ้มแบบสบายอกสบายใจก็ตอนอยู่บนเตียงนอนเดียวกันนี่แหละ
“ฉันว่าจะคิดเื่ฮันนีมูนใหม่”
“คิดว่าไงล่ะคุณวาท”คราวนี้คนที่เอนหลังรีบยันศอกลงบนที่นอนแล้วเอียงหน้ามามองคนในอ้อมกอดอย่างรวดเร็ว
“ก็ดีกว่าอยู่เฉยๆ ไปวันๆ”
“หมายความว่า...”เขาเว้นคำพูดเอาไว้เพื่อรอฟังคำตอบจากปากของภรรยา
“ฮันนีมูนที่นี่ก็ได้ค่ะ”วธุกาเงยหน้าขึ้นตอบเขาอย่างอายๆ วิเนตย์ถึงกับฉีกยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจก่อนจะขึ้นไปทาบทับอยู่บนร่างของภรรยา
“เอ่อ” ดวงตาสองคู่มองสบกันเหมือนมีบางอย่างตรึงทั้งคู่เอาไว้ไม่ให้หันหนีไปทางอื่นได้จากนั้นริมฝีปากหนาของผู้เป็สามีก็ทาบทับลงบนกลีบปากนุ่มละมุนของภรรยาจุมพิตแสนหวานลึกล้ำมากกว่าครั้งไหนๆ ที่วธุกาเคยพบเจอหญิงสาวเลื่อนฝ่ามือไปทาบแผ่นหลังหนาของสามีแล้วกอดเขาไว้ยามบทรักได้เคลื่อนผ่านในค่ำคืนนี้อ่อนหวานนุ่มนวลและเร่าร้อนดุดันจวบจนทุกอย่างแตกกระจายพร่างพรายยามได้ก้าวผ่านขอบฟ้าแสนงดงาม
ตื่นเช้าขึ้นมาวิเนตย์ก็ลุกออกไปทำงานก่อนภรรยาเหมือนทุกวันวธุกาเป่าลมออกปากฟู่ใหญ่ตรงหน้ากระจกเมื่อหวีผมเรียบร้อยแล้วการตัดสินใจฮันนีมูนกับเขาที่นี่จะมีผลอะไรต่อชีวิตคู่แสนเปราะบางนี่ไหมบางครั้งก็ไม่อยากคิดถึงอนาคตที่มันมายังไม่ถึงขอแค่ทำวันนี้ให้ดีที่สุดก็พอคงมีแค่นี้ที่เธอ้า
เสียงกุกกักเหมือนคนทำอะไรบางอย่างดังออกมาจากห้องริมขวาสุดหัวใจกระตุกนิดๆ เมื่อนึกได้ว่าห้องนั้นเป็ของใครแต่ความอยากรู้อยากเห็นก็มีมากกว่าภายในห้องถูกจัดเอาไว้อย่างเรียบร้อยราวกับมีคนอาศัยอยู่จริงๆเตียงนอนเด็กสีชมพูหวานแหววมีตุ๊กตาหลากหลายประเภทวางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด
“อ้าวคุณวาทเข้ามาทำไมคะคุณวิเนตย์ห้ามคนอื่นเข้าห้องนี้นะคะ”น้ำเพลินใเป็อย่างมากที่เห็นเธอยืนอยู่ในห้อง
“คนอื่น...อย่างนั้นเหรอเพลิน”
“เอ่อ เพลินขอโทษนะคะเพลินไม่ได้หมายความถึงคุณวาทแบบนั้นนะคะ” น้ำเพลินรีบเอ่ยอย่างร้อนตัวสายตาก็มองแบบหวาดระแวงไปทั่วเหมือนกลัวว่าใครจะมาเห็นเข้า
“ไม่เป็ไรหรอกเพลินฉันก็แค่อยากรู้ว่าห้องนี้สามีของฉันเอาไว้ทำอะไร”
“เอ่อ เป็ห้องส่วนตัวมากๆ เลยค่ะคุณวาทก็ออกไปก่อนนะคะเดี๋ยวคุณวิเนตย์จะได้ฆ่าเพลินตายพอดี”น้ำเพลินออกอาการหวาดกลัวจริงๆ วธุกาไม่อยากให้แม่บ้านสาวน้อยต้องลำบากใจจึงยอมจากไปแต่โดยดี
“ก็ได้ๆ”แต่ก่อนจะออกจากห้องไปสายตาก็ไปปะทะเข้ากับรูปถ่ายครอบครัวของเขาเพิ่งได้เห็นหน้าภรรยาและลูกที่จากไปของวิเนตย์ ช่างเป็ครอบครัวแสนอบอุ่นภรรยาแสนสวยบุคลิกเป็คนจิตใจดีกับลูกสาวหน้าตาน่ารัก ความผูกพันคงมากล้นจนวิเนตย์ไม่สามารถลืมพวกเขาได้แม้ว่าวันเวลาจะผ่านมาถึงห้าปีเต็ม เจ็บแปลบๆ ในอกทั้งที่รู้มาก่อนหน้าแต่พอได้เห็นกับตาทุกอย่างก็เคว้งคว้างไปในทันที
หนึ่งสัปดาห์ถัดมาก็เป็วันที่ทั้งคู่จะได้ฮันนีมูนกันจริงๆวธุกานั่งมองสามีซึ่งกำลังเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า มีค้อนเล็กๆสำหรับการกระทำที่มองยังไงก็ขัดหูขัดตาไปเสียหมดเขาเลือกที่จะฮันนีมูนในบ้านของตัวเองแท้ๆกลับต้องมาเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าราวกับจะเดินทางไปที่ไหนไกลๆ เสียอย่างนั้น
“ทำไมจะต้องเก็บกระเป๋าด้วยคะเดินลงไปพักที่แพแค่นี้เองไม่เห็นจะต้องทำให้มันสมจริงสมจังอย่างกับนักท่องเที่ยวมาจากที่อื่นก็ได้คุณจะทำก็ทำไปคนเดียวเถอะฉันไม่บ้าตามหรอกนะ”
“ผมไม่ได้คิดจะทำให้สมจริงสมจังหรอกคุณวาทแต่ผมทำจริงๆ แล้วแน่ใจนะที่พูดออกมาแบบนั้น”
“ก็แน่ใจสิ” วธุกายักไหล่บอกสามีวิเนตย์ส่ายหน้าอย่างขำๆ
“ผมหวังดีหรอกนะคุณวาท จะบอกให้ว่าทำไมจะต้องเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าแค่ไปบ้านแพตรงนี้ก็เพราะว่าทางเดินขึ้นลงระหว่างที่นี่กับบ้านพักบนแพมันไกลกันพอสมควรแล้ววันหนึ่งคุณจะเปลี่ยนเสื้อผ้ากันสักกี่รอบไหนจะเช้าสายบ่ายเย็นชุดเล่นน้ำตอนแพลากไปอีก เดินขึ้นเดินลงวันละหลายๆ รอบถ้าคุณไหวผมไม่ว่า” ชายหนุ่มพูดจบก็แบมือออกทั้งสองข้างใส่ภรรยา
วธุกานิ่วหน้าเล็กน้อยพลางคิดถึงเวลาที่เธอเดินขึ้นลงในแต่ละวันมากสุดก็แค่รอบเดียวเท่านั้นแหละตอนเช้าๆ ที่ลงไปดูแม่น้ำด้านล่างจากนั้นก็ไม่คิดขึ้นลงให้เมื่อยเท้าอีกเลย ‘เห็นจะจริงอย่างที่เขาว่า’รีบรื้อหากระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองบ้างโดยที่คนเป็สามีได้แต่อมยิ้มนิดๆ อย่างพอใจ
ไม่ช้าทั้งคู่ก็หิ้วกระเป๋าเดินลงจากบ้านไปยังบ้านพักบนแพเดินผ่านพนักงานในรีสอร์ตก็พบแต่คนอมยิ้มไม่เว้นกระทั่งผู้จัดการของที่นี่และพนักงานต้อนรับอย่างศิรดา
“ไม่ต้องมายิ้มทั้งคู่นั่นแหละ” วิเนตย์แสร้งทำตาดุใส่ทั้งคู่
“ผมเปล่านะครับคุณวิเนตย์”
“ดาก็เปล่านะคะ”
“ผมไม่อยู่คุณก็ดูแลแขกของเราให้ดีๆด้วยล่ะคุณวัส ศิรดา”
“ครับ/ค่า”
วธุกาอ้าปากน้อยๆเมื่ออีกสองคนก็บ้าจี้ตามเขาไปด้วย เดินตามหลังสามีผ่านจุดบริการลงไปยังทางลงแพหญิงสาวหันหลังกลับไปมองคนทั้งคู่ พบว่าพวกเขาพากันปิดปากหัวเราะอย่างขำขัน
“กลายเป็ตัวตลกไปเลยทั้งคุณและฉัน”มีบ่นลอยๆ อยู่ข้างหลังสามี
“มีแต่คนจะอิจฉาล่ะไม่ว่า”
“ใครเขาจะมาอิจฉาเรากันล่ะ ไม่มีหรอก”
“มีสิ ก็คนที่ยังไม่มีคู่ยังไงล่ะเอามานี่” วิเนตย์เอื้อมมือมาดึงกระเป๋าเสื้อผ้าออกจากมือของภรรยาเมื่อเดินมาถึงบันไดไม้ที่วางพาดจากบนฝั่งไปยังบ้านพักบนแพซึ่งความชันของมันก็ทำให้เดินได้ลำบากอยู่ไม่น้อยเขาเกรงว่าภรรยาจะหิ้วกระเป๋าที่ใส่เสื้อผ้ามาค่อนข้างเยอะจะเดินผ่านจุดนี้ไม่สะดวก
“ขอบคุณค่ะ”วธุกามองเขาแล้วยิ้มพร้อมเอ่ยคำขอบคุณ
“กลัวจะพลัดตกน้ำไปให้ปลามันแทะเล่นต่างหาก”
“บ้า”ตวัดตามองค้อนเขาแล้วก้มลงไปมองด้านล่าง มีปลาสีสวยว่ายน้ำไปมาเหมือนทุกวัน
“เอ้า มัวแต่มองปลาอยู่นั่นแหละเดินลงไปก่อนผมเลยคุณวาท ห้องพักเราอยู่ฝั่งซ้ายมือสุดเลย หลังสุดท้าย”
“หลังสุดท้าย!”
“ใช่จะได้สงบไม่มีใครรบกวนไงล่ะ”
“เดินขาลากเลยนะนั่นคุณวิเนตย์ทำไมต้องไปพักเสียไกลผู้ไกลคนขนาดนั้นด้วยวันก่อนลูกค้าก็บ่นว่าให้คนแก่มาพักหลังนั้นได้ยังไงฉันต้องเดือดร้อนเปลี่ยนห้องที่อยู่ใกล้ๆ กับบนฝั่งให้ด้วยความสงสารคนแก่”หญิงสาวชะเง้อคอมองห้องพักหลังสุดท้ายที่เขาว่า มันช่างอยู่ไกลแสนไกลเหลือเกิน
“ก็ตอนจองเขาไม่ได้บอกว่าเป็คนแก่มาพักนี่ศิรดาก็คงจัดไปตามลำดับ คุณก็เดินออกกำลังกายบ้างจะได้แข็งแรงยังไงล่ะ”
“งั้นคุณก็หิ้วกระเป๋าไปให้ถึงห้องเลยนะฉันคงไม่ไหวหรอก” ‘แกล้งซะเลยอยากเลือกห้องนั้นทำไม’
“ครับคุณเมียเดินไปได้แล้วครับ แบกอะไรมาด้วยนี่หนักชะมัด”
“ติดโน้ตบุ๊กมาเผื่อเบื่อๆ”
“โน้ตบุ๊ก!บ้าหรือเปล่าคุณวาทมาฮันนีมูนแต่เอาโน้ตบุ๊กมาด้วยกะจะมานั่งคุยกับเพื่อนบนโลกออนไลน์แล้วไม่สนใจผัวอย่างผมเลยใช่ไหมมือถือก็เอามายังจะพ่วงโน้ตบุ๊กมาอีกทำไม” เสียงบ่นเหมือนคนกำลังหงุดหงิดเป็อย่างมาก
“เบาๆ หน่อยสิคุณ นี่หลังห้องแขกนะ”วธุกาทำหน้าเครียดหลังจากเดินผ่านหลังห้องลูกค้าบนแพซึ่งวิเนตย์ธารา้ามอบความเป็ส่วนตัวให้ลูกค้าโดยการสร้างทางเดินเอาไว้ด้านหลัง ส่วนด้านหน้าเป็ระเบียงบนแพของแต่ละห้องมีเปลผูกกับเสาและเตียงไม้ไว้สำหรับลูกค้าได้พักผ่อนโดยที่จะไม่มีใครสามารถเดินผ่านหน้าห้องของแต่ละห้องได้เว้นเสียแต่ห้องไหนที่จะมีบันไดขึ้นลงจากน้ำซึ่งเอาไว้สำหรับคนที่ลอยคอมาจากต้นน้ำจะได้กลับเข้าบนแพได้แต่ขากลับก็ยังต้องเดินตรงทางเดินด้านหลังเหมือนทุกคน
1K
![[ Untitled Story ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721762086_49096738.webp)
