บทที่ 11 บังอาจมาแตะเนื้อต้องตัวคนของข้า
ฝั่งด้านอวิ้นหลี่ว์หลังจากที่รู้ว่าจิ้นหยางมิใช่บ่าวรับใช้ในเรือนเขารีบเดินทางมาตามที่บ่าวรับใช้บอกพร้อมกับหลวนเหยาที่ตามคอยคุ้มกัน ทั้งสองควบม้าจนมาถึงท้ายหมู่บ้าน เห็นชาวบ้านเดินไปมาจึงได้เอ่ยถามทางไปที่เรือนของจิ้นหยาง เมื่อรู้ก็ได้พากันควบม้าไปทันที
แต่เมื่อมาถึงหน้ากระท่อมหลังหนึ่งที่อยู่บนเขาดูเหมือนจะไม่ใช่เรือนเสียด้วยซ้ำอวิ้นหลี่ว์ไม่คิดเลยว่าจิ้นหยางจะลำบากถึงเพียงนี้แต่ทว่ายามนั้นไม่ได้มีเพียงแค่ชาวบ้านเขามาถึงเห็นเกี้ยวจอดอยู่จึงไม่ได้เข้าไปแอบอยู่หลังต้นไม้เพื่อดูเห็นว่ายามนี้ชายที่เขากำลังตามหากำลังถูกทุบตี ใจของอวิ้นหลี่ว์ร้อนรุ่มไปหมดอยากเข้าไปจัดการบั่นคอของชายที่ลงมือทำร้ายจิ้นหยางแต่ก็ถูกหลวนเหยาห้ามเอาไว้ก่อน
“ท่านเ้าเมืองอย่าได้วู่วามเลยขอรับ อีกอย่างดูเหมือนว่าผู้ที่ถูกทุบตีนั่นคงเป็จิ้นหยางที่ท่านตามหา แต่ทว่าผู้ที่สั่งการและยืนอยู่ด้านหน้านั้นคือท่านใต้เท้ามู่ขอรับ” ดวงตาของอวิ้นหลี่ว์จ้องเขม็งกัดฟันกรอดจนคนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ได้ยิน
“ใต้เท้ามู่หรือ? ได้ข้าจะไม่วู่วามตามที่เ้าบอก เ้าบอกข้าว่าใต้เท้ามู่มีอำนาจทำให้ชาวบ้านหวาดกลัวอย่างนั้นใช่หรือไม่? เพราะอย่างนี้นี่เอง! ข้าจะยังไม่จับหนูแต่ข้าจะเปลี่ยนเส้นทางไปเรือนใต้เท้ามู่แทน” เมื่ออวิ้นหลี่ว์เห็นเกี้ยวใต้เท้ามู่เคลื่อนออกไป และหันกลับไปมองจิ้นหยางที่ได้รับาเ็เขาจะเอาคืนที่บังอาจมาแตะต้องคนของเขาอย่างสาสม แม้จะเป็ห่วงจิ้นหยางแต่ยามนี้เขามีทั้งมารดาและเด็กชายที่คอยดูแล อวิ้นหลี่ว์จึงจะไปจัดการกับใต้เท้ามู่เสียก่อน
“ขอรับ”
“อีกอย่างระหว่างที่อยู่ในเรือนของใต้เท้ามู่เ้าจงไปตรวจสอบดูว่าเขาทำอะไรที่ไม่ดีหรือไม่? ข้าอยากจะหาความผิดและนำตัวใต้เท้าออกจากการเป็ใต้เท้า จะให้คนใจร้ายโเี้เช่นนี้มารังแกชาวบ้านไม่ได้ เพราะตอนนี้ข้าคือท่านเ้าเมืองคนใหม่ของที่นี่ข้ารักในความยุติธรรม”
“ขอรับท่านเ้าเมือง”
หลังจากนั้นทั้งสองได้พากันควบม้าตามหลังเกี้ยวของใต้เท้ามู่เฝ้าดูเขาตลอดระหว่างทางเห็นเขาเข้าไปทวงถามเงินจากผู้ที่ไปนำเมล็ดพันธ์ุมาจากเขาและได้ขู่เข็นจนเห็นว่าเรือนใดมีบุตรชายที่พอใช้งานได้ก็นำตัวไปรับใช้ หากเป็สตรีใบหน้างดงามก็นำไปบำเรอตน หากขี้เหร่หน่อยก็ให้ไปเป็สาวใช้ในเรือนเพื่อใช้หนี้ ยิ่งตามยิ่งเห็นความมักมากของใต้เท้ามู่ ทั้งเืเย็นและโลภมากจนอวิ้นหลี่ว์สั่นเทาด้วยความโมโห เหตุใดชายผู้นี้ยังได้เป็ใต้เท้าอยู่เื่นี้ทางการไม่รู้เลยอย่างนั้นหรือ?
ไม่นานก็มาถึงเรือนของใต้เท้ามู่ อวิ้นหลี่ว์หยุดการควบม้าคอยให้ท่านใต้เท้าเข้าเรือนสักพักถึงได้ตามไป เรือนของใต้เท้ามู่นั้นกว้างขวางยิ่งกว่าเรือนของท่านเ้าเมืองเช่นเขามากโข ช่างแตกต่างกันเสียจริง ยิ่งมองเข้าไปในเรือนสาวใช้และบ่าวรับใช้มากมายจนละลานสายตา หากคิดไม่ผิดคงเป็บุตรของคนที่เป็หนี้ของใต้เท้ามู่แน่ ๆ
ครั้นนั้นอวิ้นหลี่ว์ะโลงจากหลังม้ายื่นเชือกให้แก่หลวนเหยานำไปผูกเพื่อเข้าไปพบท่านใต้เท้ามู่ตามที่ตั้งใจ
“ท่านใต้เท้ามู่อยู่หรือไม่? เ้าช่วยไปแจ้งเขาทีว่าท่านเ้าเมืองหลี่ว์มาขอพบ” หลังจากที่หลวนเหยานำม้าไปผูกเสร็จได้เดินนำหน้าของอวิ้นหลี่ว์มาแจ้งกับบ่าวที่ยืนอย่หน้าประตูเรือน
“ขอรับข้าจะรีบไปแจ้งท่านใต้เท้า ท่านเ้าเมืองโปรดรอสักครู่” บ่าวรับใช้รีบเดินไปแจ้งใต้เท้ามู่ที่ห้องทันที
แต่ทว่ายามนี้เขากำลังจะลิ้มรสหญิงสาวที่บริสุทธิ์ที่ได้ตัวมาในวันนี้หลังจากกลับมาจากเก็บเงินจากชาวบ้านที่ติดหนี้เขา แต่ไม่มีเงินมาใช้หนี้จึงนำตัวบุตรสาวที่มีใบหน้างดงามแม้ยังไม่ถึงวัยปักปิ่นแต่ใต้เท้ามู่โฉดผู้นี้กลับไม่ได้ใส่ใจ ยิ่งไม่ถึงวัยยิ่งดีเพราะเขาจะได้มั่นใจว่าเด็กหญิงที่อยู่ตรงหน้าสะอาดบริสุทธิ์
ภายในห้องนอนของใต้เท้าที่กำลังลูบไล้ใบหน้าของสตรีที่เปียกป้อนไปด้วยน้ำตาอ้อนวอนสั่นกลัวเพื่อให้ใต้เท้าเปลี่ยนใจ
“ท่านใต้เท้าปล่อยข้าไปเถอะเ้าค่ะ ข้ายังเด็กนักไม่สามารถปรนนิบัติท่านได้ ให้ข้าไปเป็ข้ารับใช้ในครัวหรือทำความสะอาดเรือนก็ได้เ้าค่ะ อึก อึก ข้ากลัวแล้วเ้าค่ะ”
“โธ่ ๆ เด็กน้อยเอ๋ยการที่เ้าคอยปรนนิบัติข้าในทุกค่ำคืนไม่ได้เหน็ดเหนื่อยเท่าเ้าต้องไปทำงานในครัวหรือต้องทำความสะอาดเรือนเลย เ้าไม่ต้องกลัวนะครั้งแรกอาจจะเจ็บบ้างแต่เมื่อเ้าได้ลองแล้วจะติดใจจนไม่อยากไปเป็สาวใช้เลย หยุดร้องเถิดนะเก็บเสียงและน้ำตาของเ้าเอาไว้ร้องยามที่เสียวซ่านไปทั้งร่างกายจะดีกว่าไหนดูสิใต้ผ้าที่ปกคลุมร่างกายเ้าจะมีผิวขาวผ่องเพียงใด ข้าชักจะอดใจไม่ไหวแล้ว” น้ำเสียงแววตาหื่นกระหายของใต้เท้ามู่ทำให้เด็กหญิงสั่นกลัวสะอื้นไห้มากกว่าเดิม แต่ทันใดนั้นเองเสียงเคาะประตูได้ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน
ก๊อก ๆ’ ’’
“ท่านใต้เท้าขอรับยามนี้ท่านเ้าเมืองหลี่ว์มาขอพบท่านรออยู่ที่หน้าเรือนขอรับ”
ใต้เท้ามู่กำลังจะเข้าใกล้เด็กสาวต้องชะงักคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างหงุดหงิด
"อะไรกันมีเื่อะไรถึงมาหาข้าในยามนี้ช่างมาขัดจังหวะเสียจริง เ้าออกไปเชิญท่านเ้าเมืองเข้ามาที่ห้องโถงเตรียมน้ำชาต้อนรับด้วยข้าจะตามไป ส่วนเ้าคอยข้าอยู่ที่นี่และอย่าคิดหนีเพราะอย่างไรเ้าก็หนีข้าไม่พ้นหากไม่อยากให้ท่านพ่อท่านแม่ของเ้าเจ็บตัวรอข้าอยู่ที่นี่เงียบ ๆ เข้าใจหรือไม่?"
ใต้เท้ามู่สั่งการบ่าวรับใช้ก่อนจะหันมาบอกเด็กหญิงที่นั่งสั่นกลัวอยู่ที่เตียง
เด็กหญิงมิอาจจะต่อต้านเพราะเกรงกลัวว่าท่านใต้เท้ามู่จะทำร้ายท่านพ่อท่านแม่จึงทำได้เพียงพยักหน้ารับรู้และทำตามที่เขาสั่ง
หลังจากนั้นใต้เท้ามู่ได้ออกจากห้องนอนและสั่งให้บ่าวอีกคนคอยเฝ้าประตูเอาไว้ก่อนจะเดินไปที่ห้องโถงเพื่อต้อนรับท่านเ้าเมืองหลี่ว์
1K
